Een jeugdliefde nogmaals berijden klinkt dubieus, maar Ad van de Wiel deed het. Hoe beviel de hernieuwde kennismaking met Suzuki’s SV650?
Dat was schrikken zeker, de onverwachte terugkeer van een oude geliefde?
Die zag ik inderdaad niet aankomen. De niet aan mij besteedde Gladius verstoorde onze relatie tijdelijk, maar de SV650 maakt alles weer goed.
Vernieuwde liefde op het eerste gezicht dus?
Net als de bestuurder is de SV650 er door de jaren heen niet knapper op geworden. Lichamelijk is hij weliswaar tiptop in orde (197 kilo rijklaar), en motorisch is het zelfs beter geworden, maar het uiterlijk is wat gewoontjes. Volgens Suzuki is de vormgeving bewust conservatief om oude SV-tijden te laten herbeleven, maar deze knipoog naar het verleden is wel extreem dik. Dan is een Yamaha MT07 iets vlotter.
Noem je daarmee direct de grootste concurrent?
Ze kosten evenveel en presteren ongeveer gelijkwaardig, dus het antwoord is ja. Vlak overigens ook de Kawasaki ER-6n en nog goedkopere Honda CB500F niet uit. De SV650 heeft al lang geen monopolie meer op de markt van leuke en betaalbare motoren.
Met welke wapens verslaat de nieuwe SV650 de concurrentie?
De V-twin is nog altijd de grote troef. Het blok bulkt niet van het vermogen, maar voor een 650’tje voelt het verrassend krachtig aan. Suzuki heeft het vooral bovenin krachtiger gemaakt zonder dat dit ten koste gaat van de veel geroemde bottompower. Het geluid is zelfs in het Euro-4-tijdperk om te zoenen. Toch is het vooral het soepele karakter dat de meeste indruk maakt. Ook al schroef je het gas volledig open bij 1500 tpm, bokken doet de twin niet. Als een elastiek(je) trekt het je op gang tot de begrenzer het bij 11.000 tpm genoeg vindt. Het blijkt niet eens nodig om terug te schakelen bij een haarspeldbocht, in z’n drie komt de Suzuki soepeltjes de bocht uit.
Waar laat hij steken vallen in de strijd tegen de andere Japanners?
Eerlijk gezegd kun je het een motorfiets van € 7300 niet kwalijk nemen dat de fabrikant beknibbelt op remmen en vering. Dat eerste merk je al vrij snel, voor het tweede moet je al flink je best doen. Pas als het serieus hard gaat en het sturen steeds lomper wordt uitgevoerd, geeft de achterveer aan dat het genoeg is geweest. Tot slot raad ik langere motorrijders aan goed proef te zitten. De zadelhoogte van 785 mm resulteert in een compacte zithouding.
Is de liefde weer opgebloeid?
De liefde blijkt inderdaad onvoorwaardelijk te zijn. De nieuwe SV geeft nog altijd het vertrouwde SV-gevoel, maar tilt het nog een niveau hoger. Het motorblok is sterker en loopt verder door en de 197 rijklare kilo’s voelen in de praktijk nog lichter. Wat blijft is het zalige samenspel tussen een niet beangstigende, maar oh zo speelse motorfiets. Het ontbreken van elektronica (op ABS na) is een zegen. Jij bepaalt wat de motor doet en niemand anders. Daarbij fluistert hij je wel continu in het oor dat het best harder kan. Dat oude vertrouwde SV-duiveltje op je rechterschouder is er nog altijd. V-twin fun for all riders noemt Suzuki het zelf. Die slogan klopt: oud, jong, ervaren en onervaren, iedereen vermaakt zich weer op de SV650.
—
Ad krijgen we voorlopig niet meer van zijn roze wolk. Gelukkig heeft hij er Wi-Fi, want het verhaal moet af. Je vindt ‘m in de aankomende MOTO73! Geen nummer meer missen? Scoor nog even vlug een abonnementje. Dat doe je hier!
