Althans, het zou gek moeten lopen als het niet zo is dat Yamaha over en paar nachtjes slapen niet de nieuwe R1 wereldkundig maakt.
Volgens Yamaha kondigt de komst van het model dat we in dit filmpje (niet) zien het begin van een nieuw tijdperk aan. Een revolutie op het circuit met een blok dat intern propvol nieuwe techniek zit, nooit eerder gebruikt et cetera.
Maakt het wel spannend nietwaar?
Goed, zonder verdere omhaal: Het Filmpje.
Want deze Scrambler is natuurlijk een ‘remake’ van de eerdere Scrambler. En die remake kenden we inmiddels ook al een beetje, want we zijn platgegooid met teaser na teaser na teaser. Maar zonet op de Intermot in Keulen heeft Ducati het doek van deze Scrambler getrokken. En ja, het is een plaatje!
Het is geen verrassing, maar de Scrambler is een moderne uitvoering van het icoon uit de Jaren zestig en zeventig. Ducati wijst ons er op dat als de Scrambler altijd in productie was gebleven, en update na update had gehad, dat –ie er dan zo had uit gezien. Hmm, we gelozen ze maar op hun woord: het is dus geen remake, maar een moderne uitvoering.
Maar, hoe zit het met het inwendige? Natuurlijk heeft Ducati geput uit bekende bronnen. Zo zien we de L-twin van de Monster 796, die qua aansturing en prestaties iets is aangepast. Het vermogen is gedaald van 87 pk naar 75 pk en de gasreactie is meer gematigd.
Mooi vinden we het uitlaatsysteem dan, in hedendaagse Ducati-stijl, mooi langs de rechterzijde van het motorblok kronkelt. Ook fraai is de koplamp, rond maar met een ring van LED-verlichting die dienst doet als dagverlichting. Zo lijkt het alsof de binnenste cirkel van de lamp is afgeplakt, iets dat in de jaren zeventig vaak werd gedaan met Scramblers.
Het dashboard oogt hetzelfde als de koplamp: rond en simpel. Maar ook hier een modern sausje, want de snelheid en het toerental worden digitaal weergegeven. Aan het stuur zit de bediening voor de verdere informatie van het dashboard.
Ook opvallend is het ruige Pirelli-rubber om de tienspaaks velgen. Het wielontwerp doet denken aan die van Amerikaanse flattrack-racers.
Je kunt de aluminium platen met het Scrambler-logo uitwisselen, om de motor makkelijk een persoonlijke twist te geven. Hiernaast lanceert Ducati een grote accessoire-catalogus om er nog meer je eigen motorfiets van te maken.
[justified_image_grid ids=20936,20937,20938,20939]
We wisten al een tijdje dat -ie er aan zat te komen, maar nu we de specificaties voor onze neus hebben is het toch weer indrukwekkend: 160 pk, 150 Nm en een heleboel extra’s. KTM heeft zonet de 1290 Super Adventure bevestigd, een doorontwikkeling op de ‘gewone’ 1190 Adventure.
Natuurlijk staat de toename in cc’s, van 1190 Adventure naar 1290 Adventure, garant voor nóg meer spektakel en 10 pk winst, maar het is vooral de aankleding die deze Super Adventure onderscheidt van de gewone Adventure. Semi-actieve vering, een actieve koplamp die meestuurt de bocht door, cruisecontrole, en heuvelcontrole (remt automatisch indien je achteruit rolt) maken ‘m wat je noemt een paradepaardje.
Prijzen en leverbaarheid zijn bij ons nog niet bekend, verdere informatie ook nog niet!
[justified_image_grid ids=20923,20924,20925,20926,20927,20928,20929,20930,20931,20932,20933,20934]
Het mag gezegd: het lange wachten op de Ninja H2 lijkt de moeite waard. Want dit is ‘m, radicaal anders, met vleugels, spoilers, veel carbon en zoals verwacht met een echte supercharger. Kijken we even mee? We zien een lang luchtinlaattraject langs de linkerzijde van de motorfiets, eindigend op de supercharger (technische uitleg) die op zijn beurt is aangesloten op de krukas en de airbox onder hoge druk zet. Dit moet al met al 300 pk opleveren! Althans, dat is wat Kawasaki het ‘design-target’ noemt. Of het ook echt is gelukt, dat wordt nog niet verteld..
Toch is het een bizarre waarde, waarbij het nog niet helemaal duidelijk is of de straatversie ook echt die 300 pk gaat leven. Kawasaki is daar nog onduidelijk over en we hopen niet dat ze alsnog met een domper op de proppen komen en deze H2 slechts de boeken in gaat als een zorgvuldig gehyped prototype.
De straatversie is namelijk nog niet onthuld en dat gaat op de EICMA in Milaan gebeuren. Deze zal er natuurlijk anders uit zien. Natuurlijk zal het vele carbon sneuvelen, maar denk ook aan verlichting, een kentekenplaat en meer praktische zaken. En hoe ver de H2 ook van de 300 pk af zal zitten, indrukwekkend zal het zijn en blijven. Zeker als je nagaat dat de ZX-10R, met hetzelfde 998cc-motorblok maar zonder supercharger, al op 200 pk zit! Dit is de overtreffende trap en we kunnen niet wachten om het geluid te horen, terwijl je het geblazen motorblok richting de toerenbegrenzer dirigeert. Gaaf!
Erg opvallend vinden we het buizenframe, terwijl we vanuit Japan toch voornamelijk balkenframes zien, zeker wanneer het om sportmodellen gaat. Navraag bij Kawasaki leert ons dat het nodig was om het motorblok van voldoende koeling te voorzien.
Precieze details over het rijwielgedeelte hebben we nog niet, maar het ziet er hoogwaardig uit. Een fraaie enkelzijdige achterbrug met daarin een prachtig achterwiel, hoogwaardige vering en dikke M50-monobloc remklauwen van Brembo.
[justified_image_grid ids=20918,20919,20920,20921]
De komst van de Suzuki GSX-1000S is bepaald geen nieuws, maar bovenstaande GSX-S1000F verbaast ons toch. Het is een aangeklede S (onder), waardoor beide motorfietsen gebruik maken van het GSX-R1000-motorblok. Natuurlijk aangepast, voor meer vermogen bij lage- en middelhoge toerentallen. Verder verschillen de fietsen niet, op het kuipwerk na dus.
Het aluminium frame is ook geadopteerd, maar sterk aangepast. De achterbrug is niet gewijzigd, maar de schokbreker is natuurlijk anders en instelbaar qua uitgaande demping en veervoorspanning. De voorvork is een upside-down van KYB (Kayaba) en volledig instelbaar. Aan het voorwiel zien we Brembo monoblocs.
Beide modellen hebben standaard tractiecontrole, in drie modi instelbaar. Natuurlijk is ABS ook standaard.
Het motorblok is trouwens niet de meest nieuwe GSX-R1000-versie, maar het 2008-model. Suzuki legt uit dat hiervoor is gekozen omdat het nog een relatief langeslag motorblok was, en daardoor meer geschikt voor straatgebruik. De zuigers zijn nieuw en iridium-bougies zorgen voor een betere verbranding. Natuurlijk zorgt een nieuwe nokkkenas voor een meer gematigd karakter.
De zithoogte voor beide modellen is 815 millimeter en dat is opvallend laag.
Hierboven zie je de Triumph Thruxton Ace. In, jawel, het Ace Café in Londen: de naamgever van deze speciale editie. Deze Thruxton is bedeeld met details die de band tussen het Ace Café en de Britse motorfietsbouwer onderstrepen. Zo zien we het logo van het Café op de tank, zijpanelen en achterzijde. Dit wordt benadrukt met een typische ‘racing stripe’ over de tank. In het persbericht van Triumph wordt ook nog gerept over een ‘laag stuur’ en de ‘aluminium velgen in de spaakwielen’, maar voor zover wij kunnen zien is het stuur niet nieuw, net zoals de spaakwielen volgens ons ook gewoon bij een ‘gewone’ Thruxton horen.
De Thruxton Ace is beperkt verkrijgbaar vanaf december in een oplage van 50 stuks voor de Benelux en kost in Nederland € 11.490 en € 10,590 in België.
En hier zien we de Bonneville T214 Land Speed. Een eerbetoon aan Triumphs historie op de zoutvlaktes van Bonneville, en het rcord van Johnny Allen uit 1956 in het bijzonder. Met de Triumph Cee-Gar streamliner behaalde Allen een gemiddelde van 214,4 mijl per uur, oftewel ruim 345 kilometer per uur. De Cee-gar is trouwens nog steeds te bezichtigen in het National Motorcycle Museum in Birmingham in Engeland.
Deze T214 heeft de T100 als basis, en onderscheidt zich door natuurlijk het kleurenschema, zijnde een link naar de recordraket van Johnny Allen. Het blauwe voorspatbord heeft dezelfde witte ster en rode stiksels rondom en een kleinere koplamp markeren deze T214 Land Speed.
Er worden er wereldwijd maar 100 van verkocht, dus geïnteresseerden moeten snel zijn. De prijs is ons nog onbekend.
En hierboven zien we nóg een nieuwe uitvoering, de ‘Bonneville Newchurch’. Echte Triumph-fanaten weten waar Newchurch voor staat, want het is een verwijzing naar het Oostenrijkse dorpje waar steevast elk jaar de Triumph Tridays plaatsvinden: Neukirchen. In het Engels dus naar Newchurch vertaald.
De Newchurch heeft een fris uiterlijk, een laag zadel met opvallende bekleding en zwarte accenten die over de hele machine verdeeld zijn. De handgeschilderde bies op de tank kan naar keuze voorzien worden van een rode of witte kleurencombinatie of van al even opvallende blauwe of witte kleuren, waarbij er met de hand nog een aantal zwarte details toegevoegd worden.
De opvallende uitstraling van de Newchurch wordt afgemaatk met zwarte spatborden, een zwart koplamphuis en zwarte spiegelhouders en achterveren. Als kroon op dit werk is de Bonneville Newchurch voorzien van een uniek zadel en zwarte zevenspaaks wielen, met daarop een handgeschilderde pinstripe.
Ook deze Newchurch is qua oplage beperkt, maar het aantal motorfietsen en de prijs is nog niet bekend.
En hierboven zien we de laatste nieuwe uitvoering van Triumph, de Bonneville Spirit. . De Spirit heeft een blauwwitte kleurstelling, door Triumph ‘Spirit Blue / New England White’ gedoopt. Dit aangevuld met een aantal zwarte onderdelen die de opvallende kleuren nog meer laten opvallen.
Stuur, spiegels, voorspatbord en velgen met naven zijn ‘Jet Black‘ gemaakt, net als de minimalistische koplamp die overgenomen is van de Triumph Scrambler. Ook het zadel valt op door de witte stiksels en opvallende textuur van het materiaal. Kenners zullen zien dat het achterspatbord ook korter is, dit komt van de Triumph Thruxton. Nog zo’n mooi detail is de moderne versie van een naambadge op de tank. Verdere customizing wordt eenvoudig gemaakt door een zeer brede range aan accessoires, zowel functioneel als gericht op het nog verder personaliseren van het uiterlijk.
Zo, dat ziet er even een stuk vlotter uit! We zien twee Versys 1000-neusjes die ons ietsje doen denken aan de neus van de Z1000SX, maar minder uitgesproken. Wel vlot en sportief. De nieuwe neus heeft ook een betere functie, want breder en dus een betere windbescherming.
Een andere SX-invloed zien we in de kofferpartij: de steigerwerk-constructie waaraan de koffers werden opgehangen is verleden tijd, want de ophanging is eindelijk geïntegreerd in het kuipwerk.
Beide motorblokken, dus ook voor de 650, zijn onder handen genomen en leveren zowel iets meer topvermogen als dat het middengebied is versterkt. En alhoewel Kawasaki vooralsnog niet scheutig is met informatie hebben we begrepen dat de veerwegen zijn verlengd en dat er vooral aan comfort is gewerkt. Beide Versys-modellen zijn dus in dezelfde richting geëvolueerd.
Meer info, volgt later.
BAM! Knalt dat even op je beeldscherm. Deze Street Triple RX is een doorontwikkeling van de Street Triple R en daarbij heeft Triumph vooral van de 675 Daytona gesnoept. Maar zo op het oog zijn het vooral de nieuwe graphics die opvallen. De wielen lijken wel nieuw, maar dat is omdat we ze alleen maar in het zwart kennen.
Je zit op de RX op een nieuw zadel. Nou ja, nieuw… Het is het zadel van de Daytona. Hoekiger en harder, en dus iets sportiever. Ook de quickshifter komt van de Daytona en is nu standaard, dat was een accessoire van 350 euro. Ook standaard zijn de duozadelcover, blokspoiler en flyscreen.
En het motorblok, is dat ook getransporteerd? Helaas, de driecilinder is niet onder handen genomen en levert nog altijd 106 pk en 68 Nm aan koppel. Hetzelfde geldt voor het rijwielgedeelte: nog altijd goed en scherp, maar niet nieuw.
Kortom: het ziet er scherp en nieuw uit, maar een beetje pessimist noemt de RX een Street Triple R met een heleboel accessoires en een nieuw kleurtje. De prijs is ons nog onbekend, we updaten dit bericht zogauw het bekend is. De leverbaarheid weten we wel: in januari staat de RX bij de dealers of in jouw garage.
De BMW S1000RR was al jaren goed voor 193 pk, maar de Duitsers hebben ‘m nu op 199 pk gezet. Dit bij 13.500 toeren per minuut. Het koppel staat nu op 113 Nm bij 10.500 toeren per minuut. Maar, voor de 200pk-fanaten: wees niet gevreesd. We weten inmiddels dat de S-modellen van BMW altijd dik over hun fabrieksopgave heen gaan. Daar is onze vermogensbank al meermaals achtergekomen… Om wat extra pk’s los te peuteren heeft BMW zich vooral op het in- en uitlaattraject gefocust. De airbox is groter geworden en het uitlaatsysteem geheel herzien. Dat zien we dan ook aan een nieuwe uitlaatdemper.
Het uiterlijk is aangepakt en meer symmetrisch dan voorheen, maar nog altijd niet zoals we van een doorsnee superbike gewend zijn. Zo blijven de koplampen links en rechts verschillend, net zoals het kuipwerk. De facelift is dan ook niet revolutionair te noemen.
De totale gewichtsbesparing is trouwens 4 kilogram, de S weegt afgetankt nu 204 kilo. En hoewel de uitlaatdemper er nogal groot uitziet is er daar juist veel gewicht bespaard, namelijk drie kilo. De verdere gewichtsbesparing zit ‘m vooral in het herziene frame, dat volgens BMW ook een scherper stuurgedrag tot gevolg heeft. Of, zoals BMW het stelt: betere controle, meer tractie en nog meer feedback. Vering en demping zijn geoptimaliseerd en er is vooral aan de negatieve veerweg gewerkt. De laatste gewichtsbesparing zit ‘m trouwens in een nieuwe accu.
Natuurlijk maakt de S qua elektronica een stap voorwaarts en dit wordt gestuurd vanuit een nieuwe boordcomputer. In ‘Fahrmodi-pro’ heb je als berijder nu launch-control en een pit-lane-limiter. Vooral dat laaste vinden we gaaf! Verder is er vooral van de HP4 gesnoept: DDC (dynamische demping), Race ABS, de nieuwste tractiecontrole in 7 standen, een quickshifter, aangepast dashboard en nieuwe kleuren. Maar de meest opvallende van alles: cruisecontrole! Lachen, op de Veenslang!
Wat aan bovenstaande precies optioneel en standaard is, is ons nog niet geheel duidelijk. Ook hierover later meer.
[justified_image_grid ids=20855,20856,20857,20858,20859,20860,20861,20862,20863,20864,20865,20866,20867,20868,20869,20870,20871,20872,20873]
Kijk ’s aan: ook in deze R1200RS zien we het nieuwste 1200-boxerblok van BMW. Deels vloeistofgekoeld en goed voor flink wat vermogen; 125 pk bij 7750 toeren per minuut en 125 Nm bij 6500 toeren per minuut.
Verder zien we een sportief design met een brede voorkant, en we verwachten dan ook een goede windbescherming. Het windscherm is elektronisch instelbaar. De zithouding is typisch RS, en dus semi-sportief. Verder ook veel overeenkomsten met de R1200R, zoals de tienspaaks-wielen en erg veel elektronica, waarbij een en ander optioneel is.
Later vandaag updaten we dit bericht met meer foto’s en uitgebreidere informatie.
[justified_image_grid ids=20900,20901,20902,20903,20904,20905,20906,20907,20908,20909,20910,20911,20912,20913,20914,20915,20916]
© Copyright Motor.NL Media Company
