Een jetlag van 7 uur nam Onze Man er graag bij om in de thuisstad van Harley-Davidson, Milwaukee, de 2023,5 CVO’s Road Glide en Street Glide te gaan testen. Net voor hij om 18.30u in slaap moest vallen, hadden we hem nog aan de lijn.
Motor.NL: 2023,5, dat hebben we nog nooit gehoord…
Thierry Sarasyn: Ik wel, het was ooit de rekening in een bar in Hamburg. Maar los daarvan, Harley-Davidson wil de beide CVO’s niet als 2024 modellen bestempelen, maar het zijn wel degelijk 2023 modellen. ’t Is meer een knipoog, veel meer moet je daar niet achter zoeken.
Niet iedereen is goed thuis in de Harley-Davidson afkortingen en modelnamen. Waar ging het daar in Milwaukee precies om?
Wel, de CVO’s zijn Harley’s originele tourmodellen. Nog voor andere merken met grote windschermen en bagage kwamen, deed Harley dat al in ’69. Vooral omdat toen het netwerk van Interstates werd aangelegd en er verder en langer gereden moest worden. De Street Glide en Road Glide zijn de twee modellen in het CVO gamma. Ze zijn grondig vernieuwd.
Dat vind ik wel. Kijk de Road en Street Glide zien er al sinds 1980 ieder jaar weer bijna hetzelfde uit. Maar schijn bedriegt; de motoren evolueerden wel degelijk, maar men hield nogal vast aan het uiterlijk. Nu is er dus een nieuwe(re) styling, duidelijk herkenbaar natuurlijk, maar meteen ook gekoppeld aan een nieuw Milwaukee Eight VVT 121 blok. Een dikke twin van maar liefst 1977 cc met variabele kleptiming, een stukje waterkoeling en, jawel, 189 nm koppel.
Dat klinkt indrukwekkend, maar laat het zich dat ook voelen?
Absoluut. Het comfort is toegenomen, beter zadel, gemakkelijker te bedienen instrumenten, giga 12,3 inch TFT scherm, nieuwe Showa upsd vork, Brembo remmen en vooral ook een blok dat een reuzestap voorwaarts betekent. Ik vermoed dat het ook wel zijn opwachting zal maken in andere modellen. Want het is machtig in elke zin van het woord. Op deze Touring modellen was de Sport modus zelfs een beetje van het goede teveel. We zijn wel wat gewoon op testritten van perslanceringen, maar zelfs met een gezond tempo, was het best om in de Street Modus te rijden, omdat het blok dat nog altijd beresterk is, maar wat minder nerveus. Met dat koppel heb je trouwens meestal de keuze uit twee of drie versnellingen om in te rijden. Het is ook relatief trilling vrij. Als je niet oplet, rijd je in je vier op de snelweg en heb je nog twee versnellingen over. Impressionant, die VVT 121 cubic inch tweecilinder.
Nog een afkorting: VVT!
Variable Valve Timing. Variabele kleptiming dus op de CVO’s. Goed voor de emissies en het verbruik en het koppel onderin. Het blok is echt krachtig bij lage omwentelingssnelheden. Rond de 1800 tpm rijdt de motor al vlot.
Er rest ons nog één minuut. Wil je nog iets meegeven voor je toegeeft aan de jetlag?
Dat er ondanks die gemeenschappelijke kenmerken, toch een merkbaar verschil is tussen de Road Glide en de Street Glide. De meesten hadden een voorkeur voor de Street Glide omdat die iets sportiever stuurt, ik had het meer op de Road Glide begrepen omdat hij nog wat meer comfort biedt. Als je toch voor dit type motor gaat, kun je maar beter helemaal de kaart van het comfort trekken. ’t Was trouwens heerlijk cruisen langs de oevers van Lake Michigan en door de velden van de Midwest. En het is hier nog niet gedaan, ik geef niet toe aan de jetlag.
Ha, nog meer testritten?
Neen jong. Dit is de Homecoming, het mega feest voor de 120ste verjaardag van Harley-Davidson. Ze verwachten hier 100.000 man op de diverse plekken in de stad. Met als kers op de taart een optreden van Green Day vanavond (dat is ondertussen gisteren, nvdr) en Foo Fighters morgen. Als de jetlag geen roet in het eten gooit, moet dat net zo goed worden als de testrit. Als ik me daar genoeg van herinner, lees je er wel iets over in de rand van het uitgebreide testverslag dat er begin volgende week aankomt. En als je me nu wilt excuseren, ik moet hier nog ergens een Foo Fighters T-shirt op de kop zien te tikken.
In 2002 was het nog mogelijk voor het publiek om na afloop van de MotoGP-race op het TT Circuit Assen de baan op te gaan en bij het huldigingspodium te komen. Dit werd massaal gedaan, omdat iedereen graag hun helden van dichtbij wilde toejuichen, met name de winnaar en publiekslieveling Valentino Rossi. De Italiaan zegevierde op zijn 990cc-Honda, gevolgd door Alex Barros (Honda) en Carlos Checa (Yamaha).
Sindsdien zijn de tijden veranderd, omdat het al vele jaren niet meer mogelijk is om de baan op te komen. Ook zijn de merken op het podium veranderd, want wanneer zie je nog twee Honda-coureurs en een Yamaha-rijder op het podium staan? Daarnaast is het podium nu op een andere locatie geplaatst en kan een fotograaf niet meer aan de achterkant ervan klimmen om een foto zoals deze te maken. En misschien wel het grootste verschil met 21 jaar geleden? Geen enkele toeschouwer probeert met een mobiele telefoon een foto te maken. Slechts een enkeling heeft een camera bij zich.
Frans Alders uit Heerhugowaard verzamelt al sinds de jaren negentig Suzuki GT 750’s. Driecilinder tweetakten uit de jaren zeventig. Hij heeft diverse straatmotoren van het model, maar is ook gecharmeerd van ‘specials’ met een apart rijwielgedeelte. Een Suzuki met het rijwielgedeelte van framebouwer Nico Bakker staat hoog op z’n verlanglijstje. Maar ja, die moet je met een lantaarntje zoeken. In de provincie Groningen vindt Alders er één. En dat blijkt ook nog eens een heel bijzondere te zijn…
Fotografie: Guus van Goethem
Motoren met een tweetaktblok zijn inmiddels grotendeels van het toneel verdreven door de strenge milieueisen. Maar er zijn nog altijd liefhebbers bij wie het ‘gereutel’ van de vroegere tweetakten als muziek in de oren klinkt en die de rookwalmen uit de uitlaten als een dure Chanel opsnuiven. Een van hen is Frans Alders. Hij is een fanatieke fan van de Suzuki GT 750, de watergekoelde driecilinder tweetakt. Suzuki maakte de driepitter tussen 1972 en 1978. Ieder jaar een model – van de J tot en met de B – met weer enkele technische of uiterlijke wijzigingen. Het is een motorfiets die in zijn tijd aardig wat bijnamen verzamelde. In Nederland waterorgel en fluitketel. In Engeland kettle, maar de Duitsers hebben de mooiste bijnaam: Wasserbüffel.
De 55-jarige Alders begon in 1988 met motorrijden. Hij start z’n motorloopbaan op een Honda CB400. Later komt er nog een Honda CB 750 bij. ‘De motor van de eeuw. Ik wilde wel eens ervaren hoe zo’n icoon reed.’ Maar als hij drie jaar later via een vriend kennis maakt met de driecilinder tweetakt van Suzuki is de tijd van flirten met andere merken en modellen voorbij. Inmiddels is ruim dertig jaar verstreken en tot op de dag vandaag bepalen de driepitters zijn motorbestaan. Hoewel? Niemand is zonder zonden, ook Alders niet. Tussendoor maakt hij een kort uitstapje met een Honda GSX-F voor ‘erbij’. Een rappe viercilinder, maar geen succes. De simpele uitleg: ‘Een viertakt, hè…’’
In de loop der jaren heeft hij meerdere GT 750’s bij elkaar verzameld. Een enkel exemplaar verdween ook weer naar een andere eigenaar. Nu heeft hij er zeven. Vijf daarvan zijn rijklaar. Op het erf staat z’n zwarte GT geparkeerd. Schuin op de jiffy. ‘Uit 1976 en als laatste opgebouwd. Het is m’n dienstfiets.’
Z’n oudste is een model J uit 1972, de eerste driecilinder dus. De machine verkeert in z’n originele staat, maar ziet er netjes uit. Z’n groene jas glimt je tegemoet. ‘Maar op termijn wil ik ‘m toch veranderen. Hij krijgt die kenmerkende zuurstokkleur, een soort paars/roze.’
Op de heftafel in de garage staat een bijzondere GT. De opbouw van de motor verkeert in de slotfase. Het model is van 1976. Ruim 45 jaar oud dus, maar wonderlijk genoeg is de motor feitelijk gloednieuw. ‘Hij is namelijk voor 95 procent opgebouwd met originele, ongebruikte onderdelen uit de doos, tot weer nieuw nagemaakt spul.’ Maar dat leidt wel tot een dilemma als de GT helemaal klaar is: er wel of niet mee rijden? ‘Ik ben er nog niet uit, maar ik denk dat ik ‘m “maagdelijk” wegzet. Ik heb tenslotte nog genoeg andere GT’s om te pakken.’
Twee andere projecten staan nog in de kinderschoenen. Allereerst een GT voor zijn zoon. Het motorblok in opbouw op de werkbank wordt daarvan het kloppend hart. ‘Hij rijdt nu nog een KTM390. Maar als z’n beperkte rijbewijs afloopt wil-ie dolgraag een waterorgel.’
Van het andere project is alleen het frame nog maar zichtbaar. Ondanks dat het zwarte rijwielgedeelte gebutst en gebladderd is, zie je meteen dat het om een bijzondere constructie gaat. Het is ooit gemaakt door Tony Foale, een Engelse ingenieur die al in de jaren zestig eigen raceframes bouwde. Hij ontwikkelde zich later tot een autoriteit op dit gebied en z’n boek Motorcycle Handling and Chassis Design is verplichte kost voor mensen die racemachines willen doorgronden. Het frame heeft mono-vering en – heel apart – een dikke bovenbuis die tevens als olietank fungeert. Alders wil de machine opbouwen tot straatfiets. ‘Als het lukt wil ik die centrale veer graag zichtbaar houden. Niet omdat het functioneel is, maar gewoon voor de looks.’
Rode duivel
Een bijzonder opvallende verschijning in de garage is z’n vuurrode GT 750. Zelfs een leek ziet van grote afstand dat dat geen standaard fiets is. Alders geniet als hij het uitlegt dat het centraal geveerde rijwielgedeelte en de achterbrug, tank en zitje van de befaamde Engelse framebouwers Sanders & Lewis zijn. ‘Gebouwd in 1976 of ’77 in een zeer beperkte oplage. Hij heeft de machine in 2008 gekocht van een prominent lid van The Kettle Club, de Engelse club van eigenaren van een GT 750. ‘Na heel wat voorwerk kon ik de machine uiteindelijk van ‘m overnemen. Diverse clubleden waren daar nogal “pissed off” over. Ze wilden liever dat de motorfiets in Engeland bleef, want er zijn nog maar zes of zeven exemplaren over.’
De motor verkeerde bij aankoop wel in zeer matige staat. Dus volgde een ingrijpende restauratie. Het resultaat daarvan is een indrukwekkend mooie machine. In de kleuren rood en goud. Een paar zaken vallen ogenblikkelijk op. Zoals de goudkleurige spaakwielen en een deel van het blok dat door de kuip steekt. Ronduit fraai zijn de twee schijnwerpers op de neus van de stroomlijn. Niet zichtbaar, maar geroemd door de Heerhugowaarder is de close ratio-versnellingsbak. ‘Een genot om mee te rijden.’ Van z’n machines bestempelt hij de Sanders & Lewis als z’n favoriet. ‘Zonder meer, hij komt ook verreweg ’t meeste buiten.’ Hij heeft de machine ooit aan framebouwer Nico Bakker laten zien. Die bekeek het rijwielgedeelte zorgvuldig en concludeerde dat het op wat kleine afwijkingen een kopie van een frame was dat hij in die tijd voor een Suzuki GT 750 had gemaakt.
Uit Groningen
Zo’n Bakker-frame heeft hij trouwens ook. Het vormt de ruggengraat van de meest bijzondere motor uit z’n Suzuki GT 750-verzameling. We gaan drie jaar terug in de tijd. Alders ziet op Marktplaats een advertentie van een inwoner van Groningen: een Suzuki GT met Nico Bakker-frame. Het wazige fotootje bij de advertentie is weinig hoopvol. Een duistere ruimte met de contouren van een motor en wat kratten en kisten met onderdelen. Roestig en verweerd en alles verborgen onder een dikke laag stof en spinnenwebben. ‘Maar m’n interesse was gewekt en ik stuurde de auto meteen richting het noorden. Geen tijd te verliezen.’ Ter plekke ziet hij dat het wel degelijk om een apart Bakker-frame gaat. Een rijwielgedeelte dat hij dolgraag wil hebben. Maar de voorvork en de uitlaten ontbreken wel en over de staat van het rijwielgedeelte en de twee meegeleverde motorblokken valt geen zinnig oordeel te geven. Niet zo verwonderlijk, want de Suzuki staat al dertig jaar in die schuur: ‘De blokken kunnen volledig vastgerot zijn of het frame zo krom als een hoepel. Dat was ter plekke niet te controleren. In die zin was het dus gewoon een gok.’
De koop is snel beklonken. Daarna zet Alders wat foto’s van z’n aanwinst op Facebook en een enkele site voor kenners met de vraag of zij nog wat over de machine kunnen vertellen. Wel, dat kunnen ze zeker en op een wel heel onverwachte wijze. Het gaat namelijk om een echte racer: een HRD Suzuki GT 750, in 1974 en begin 1975 opgebouwd door de motorzaak Nauta uit Groningen voor coureur Willy Dijkema. Maar de informatiestroom over de vondst wordt nog mooier… Want, in 1975 leent Dijkema de machine uit aan Rob Bron die er de 200 mijl van Daytona mee gaat rijden. De bekende Amsterdammer en Grand Prix-coureur doet dat als lid van het Dutch Daytona Racing Team, dat verder bestaat uit Wil Hartog, Boet van Dulmen en Marcel Ankoné. Al met al een heel bijzondere motor dus. Eentje met een onverwachte, rijke geschiedenis.
Alders besluit de racer te onderwerpen aan een zeer grondige restauratie. Als loodgieter heeft hij aardig wat technisch inzicht en in de loop der jaren heeft hij ook aardig wat sleutelervaring opgedaan, maar voor deze bijzondere klus schakelt hij toch de hulp van diverse erkende techneuten in. Framebouwer Nico Bakker is verrast een van z’n eerste scheppingen te zien en biedt aan om een nieuwe tank te bouwen. ‘Want die erop zat was helaas niet meer te redden.’ Bakker zegt ook toe voor een geschikte Ceriani-voorvork te zorgen ‘Een meevaller, want die dingen zijn uitgesproken zeldzaam.’ Ruig’s Polyester uit Opmeer bouwt de flink gebutste en gescheurde stroomlijn tot in detail na. ‘Een tijdrovende klus, want om ‘m identiek na te kunnen maken trokken ze eerst een mal van de oude kuip.’ Een goede vriend, die bij een revisiebedrijf werkt, knapt de carters en cilinders grondig op. Limburger Cor Geraets – van SamRacing – bouwt het motorblok verder op en maakt ook het hele uitlaatsysteem met drie aparte expansie-uitlaten. ‘Ook weer een megaklus. Ja, door het inschakelen van specialisten werd m’n spaarrekening aardig leeg getrokken.’ Wel plaatst Geraets er demontabele dempers in. Niet origineel uiteraard, maar uitgevoerd met het oog op een eventuele deelname aan (demo)races. ‘Want daar gelden meestal redelijke strenge eisen aan de maximaal toegestane. Ongedempt is de herrie niet te harden.’
Het frame laat Alders zwart spuiten, maar de glanzende, vernikkelde achterbrug wil hij graag origineel houden. Probleem daarbij is wel dat tijdens een volgende vernikkelbeurt de zuren de oorspronkelijke lassen kunnen aantasten. ‘Dat was dus even spannend, maar alles bleef netjes heel.’
Pop-up TT Museum
Na de voltooiing van de restauratie staat de machine in juni 2022 in volle glorie opgesteld tijdens het pop-up TT museum in het pand van RTV Drenthe in Assen. Uiteraard is Alders ook bij de opening. Hij maakt er enkele emotionele momenten mee. Bijvoorbeeld als Willy Dijkema zijn oude machine weer terugziet. ‘Hij sloeg zijn hand voor z’n mond en was sprakeloos.’ Hij ontmoette er ook Eddy Bron, de zoon van Rob. Ook die vond het prachtig de racer weer te zien. ‘Van oude foto’s en artikelen herkende hij de HRD Suzuki meteen. Eddy had thuis nog de gouden Daytona-handschoenen van z’n vader liggen en die heb ik later van ‘m gekregen.’
De toekomstplannen met de bijzondere Suzuki-racer zijn Alders nog niet helemaal duidelijk. De motor nu staat warm en droog in zijn garage. Hij heeft tot op heden niet meer dan enkele rondjes op een parkeerplaats gedraaid. ‘Zonde eigenlijk. Ergens wil ik dat er meer mensen van kunnen genieten.’ Hij denkt dan aan een plekje in een bestaand motormuseum en ziet de opstelling al voor zich met naast de motor netjes uitgestald de originele tank, stroomlijn en zitje en een gecrasht voorwiel.
Op korte termijn wil hij de motor wel op de testbank aan een proef onderwerpen. ‘Volgens een oud artikel uit Moto73 dat de bouw van de Suzuki beschrijft moet de Suzuki naar schatting zo’n 110 pk kunnen leveren. Ik ben reuzebenieuwd of dat ook het geval is.’ Volgens datzelfde artikel ligt de topsnelheid rond de 275 km/u. De Heerhugowaarder gaat dat zelf zeker niet uitproberen. Hij heeft namelijk geen enkele race-ervaring. ‘Misschien is het leuk om tijdens een Classic Event een bekende oud-coureur op ‘m te laten rijden. Maar dan moet-ie natuurlijk niet op z’n plaat gaan…’
1 van 5
Nauta Racing
Motorzaak Nauta – aan het Damsterdiep in Groningen – stelde in 1974 een gloednieuwe Suzuki GT 750 beschikbaar voor de ombouw tot racer. De monteurs Derk Haan en Harm Bultena stortten zich op dit project. Als basis gebruikten zij een monoveer-rijwielgedeeelte van framebouwer Nico Bakker. De schokbreker lieten zij door fabrikant Koni in Oud-Beijerland ontwikkelen. Beide monteurs plaatsen in het frame een Ceriani-voorvork en Franse SMAC-wielen met schijven van een Yamaha TZ700 en remklauwen van Lockheed.
Van het standaard blok verwijderen zij alle overbodige zaken. Ze monteerden een speciale krukas met aangepaste big-ends, drijfstangen en gesmede zuigers. Uit Engeland kwam een special close-ratio vijfversnellingsbak. In het blok staan de letters ‘HRD’ gestanst. Ze verwijzen naar Haan Racing Development.
De HRD Suzuki GT 750-racer is bestemd voor Willy Dijkema. De Assenaar is naast grasbaanrijder in de zijspanklasse ook coureur in de 750 cc-klasse. Na een matig seizoen in 1974 op een zwabberende motor hoopt hij met de HRD Nauta-Suzuki op meer succes.
Op naar Daytona
De Daytona Speedweek is een evenement vol vermaak en motorsport. Wie kent niet de beelden van vele tienduizenden motoren – veel Harley’s en choppers – drommen motorrijders en schaars geklede dames op de boulevard en het strand van Daytona Beach? In de middenjaren zeventig krijgt het ‘circus’ aandacht van de Nederlandse media – vooral De Telegraaf en Moto73 – en ontstaat een ware hype. Door de steun van importeurs en motorzaken als NIMAG en Riemersma ontstaat het Dutch Daytona Racing Team met de toprijders Wil Hartog, Boet van Dulmen, Rob Bron en Marcel Ankoné. Zij reizen niet alleen naar Florida af, want een vliegtuig vol supporters vergezelt hen. Doel van de reis: de 200 mijl van Daytona. Een compleet nieuwe uitdaging want Daytona is een kombaan met sterk oplopende bochten en zeer hoge snelheden. Bovendien is er ook het onbekende fenomeen van tankstops. De Nederlandse cracks hebben het duidelijk moeilijk met de andere omstandigheden. Zeker ook Rob Bron op zijn HRD Suzuki. Hij heeft bij de kwalificaties een gebroken voorwiel en ook krukasproblemen. Maar met de technische hulp van monteur Derk de Haan en eigenaar Willy Dijkema slaagt Bron erin zich toch te kwalificeren voor de race. Maar daarin slaat de pech al snel toe. Na zestien ronden scheuren de expansie-uitlaten af en is het gedaan voor de Amsterdammer.
Gouden pakken
Bij de presentatie van het Dutch Daytona Team zijn de vier rijders uitgedost in goudkleurige raceoveralls, versierd met rood-wit-blauwe banen, en laarzen en handschoenen. Alles werd uit de kast gehaald om publiciteit te krijgen. Echt veilig waren die pakken trouwens niet. Er zaten geen beschermstukken in en waren zo dun als wat. Gemaakt van ‘zalmleer’, werd er gekscherend gezegd.
De nieuwe Moto Guzzi V100 Stelvio staat op het punt om te verschijnen! Als een historische naam voor het merk uit Mandello, is de Stelvio 2024 gebaseerd op het technische platform van de V100 Mandello, maar onderscheidt zich door een meer offroad-gerichte instelling met tubeless wielen en verhoogde ophanging. Haar terugkeer werd aangekondigd tijdens Eicma 2022 door het merk zelf, maar zonder specifieke timing. Enkele maanden geleden werden de eerste exemplaren van de Moto Guzzi V100 Stelvio al gefotografeerd op de weg! Deze spionagefoto’s waren afkomstig uit Noale, de stad waar Aprilia gevestigd is en waar doorgaans de nieuwe modellen van de Piaggio Group worden getest.
Vorig maand vonden we online nieuwe foto’s van de V100 Stelvio, die ons een beter zicht gaven op enkele details van de motorfiets. Het meest opvallende nieuws is de introductie van radar in de voorkant, die zal worden gebruikt om een reeks nieuwe elektronische hulpmiddelen te beheren, zoals adaptieve cruisecontrol en een waarschuwingssysteem voor gevaar of zelfs noodremmen. Ook de aanwezigheid van een achterste radar, geplaatst tussen het nummerbord en de achterste subframe, is bevestigd. Dit tweede apparaat zal de bestuurder waarschuwen met een geïntegreerde LED in de achteruitkijkspiegel dat er een voertuig nadert en zich in de dode hoek bevindt.
De recentste waarneming De afgelopen dagen werd de V100 Stelvio gespot tijdens enkele wegtests naast de nieuwe Aprilia RS 440.
MOTO73 bestaat dit jaar 50 jaar. Da’s een mijlpaal waar we met jou bij stil willen staan. Om je een indruk te geven wat een halve eeuw betekent: dat zijn zo’n 1.250 magazines en 150.000 pagina’s! Onwerkelijk toch?
In den beginne… was MOTO73 een motorblad dat alle disciplines van de motorsport op alle niveaus versloeg. Van de GP’s tot de cross om de hoek; ze konden allemaal rekenen op een wedstrijdverslag. Daar waren tientallen verslaggevers druk mee. Stilaan evolueerde MOTO73 en verschenen ook vakantieverhalen en toertochten in de edities. Als we het laatste lezersonderzoek erbij halen, leert dat tegenwoordig ongeveer de helft van de lezers MOTO73 hoofdzakelijk leest voor de sportverslagen en de andere helft voor het ‘recreatieve motorrijden’. De afgelopen maanden hebben we de sportjongens voldoende pleziert met hoogtepunten uit de motorsport, nu is de recreatieve rijder aan de beurt. Dat doen we met de MOTO73 50 Jaar Rally op zaterdag 2 september.
Startplaats Raalte
De MOTO73 50 Jaar Rally moet natuurlijk in Raalte starten, want in dit Overijsselse dorp begon het ooit voor MOTO73. Vertrekken vanaf het huis waar het allemaal begon, is onmogelijk. Daarom wijken we uit naar de stemmige Taveerne Tivoli. Da’s een gave plek, waar we je ontvangen met koffie – of thee – met gebak. De taveerne ligt trouwend vlak naast het American Motorcycle Museum, waar verzamelaar Max Middelbosch een prachtige collectie Amerikaanse motorfietsen heeft staan. Misschien dat er tijd is om er even te buurten.
5 x 50 kilometer
Vanuit Taveerne Tivoli start de eerste van vijf toertochten, die er telkens ook weer terugkeren. De routes meten elk zo’n 50 kilometer en telkens als je terugkeert bij Taveerne Tivoli ontvangen we je met iets lekkers of een drankje. Aan het einde van de derde toertocht krijg je de lunch voorgeschoteld en na de vijfde het diner.
Doe mee!
Kom ook naar deze all-inclusive toertocht, met goed eten en drinken, geweldig verrassende routes (je kunt ze alle 5 rijden) en vooral een hoop gezelligheid. Na inschrijving ontvang je de GPX-bestanden ruim een week van tevoren in je mailbox. Je rijdt de route alleen of in je eigen cluppie. Uiteraard kun je ook bij een ander aansluiten. Laat je verrassen en schrijf je in.
Datum: zaterdag 2 september 2023
Startpunt: Taveerne Tivoli in Raalte
Afstand: 5 x 50km
Prijs: € 50,-
Inclusief: ontvangst met koffie en gebak, snack, softdrink, lunch en volledig verzorgd diner
Moto Bologna Passione (MBP) maakt naar verwachting zijn debuut in Maleisië tijdens de Kuala Lumpur Bike Show 2023.
MBP, of Moto Bologna Passione, is een nieuw motorfietsmerk met Italiaanse roots. Het merk laat zijn aanwezigheid voelen op de Europese markt met tal van lanceringen in de afgelopen maanden. MBP maakte zijn officiële debuut tijdens EICMA 2022, waar het een premium avontuurlijke tourmotor genaamd de T1002V presenteerde.
Het blijkt dat MBP een van de nieuwste dochterondernemingen is van de Chinese motorfietsgigant Qianjiang. Dit betekent dat het merk deel uitmaakt van hetzelfde portfolio als andere opkomende merken zoals Benelli, QJ Motor en Keeway. Het snelle groeiproces van het merk en de agressieve uitbreiding van het modellenaanbod zijn dan ook geen verrassing, aangezien Qianjiang zelf onderdeel is van het enorme auto-imperium van China’s Geely Group.
De afgelopen maanden heeft MBP een breed scala aan motorfietsen uitgebracht, allemaal gericht op het premium segment. Naast de avontuurlijke T1002V-motorfiets heeft MBP ook de C650V-cruiser gepresenteerd, een stoere, retro-geïnspireerde cruiser ontworpen voor de Europese markt.
Terwijl MBP gestaag zijn aanwezigheid in Europa opbouwt, richt het nu ook zijn pijlen op de Aziatische markt, waar er een enorme stijging is in de verkoop van premium segment motoren. Het merk heeft onlangs een samenwerking aangekondigd met MForce Bike Holdings in Maleisië en heeft plannen om in 2023 enkele van zijn modellen op de markt te brengen in dit Zuidoost-Aziatische land. MForce Bike Holdings is ook verantwoordelijk voor de verkoop en distributie van andere merken van de Qianjiang Group op de Maleisische markt. Benelli en Keeway, twee populaire merken binnen de Qianjiang Group, worden door MForce vertegenwoordigd, evenals de Taiwanese fabrikant SYM.
MForce heeft aangekondigd dat het van plan is om MBP officieel te introduceren op de Maleisische markt tijdens de Kuala Lumpur Bike Show 2023, die gepland staat voor augustus in het Kuala Lumpur World Trade Center. Welke motorfietsen MBP precies zal verkopen op de Maleisische markt moet nog blijken.
Thierry Baudet is een ‘imbeciel’. Farmers Defence Force-voorman Mark van den Oever is een ‘griezel’. En Mark Rutte een ‘paling in een emmer snot die altijd buigt voor het kapitaal’.
Kijk, zo makkelijk kan een leven van een journalist zijn: je nodigt Normaal-zanger Bennie Jolink uit voor een chic diner in zijn eigen Achterhoek, zet de recorder aan en de kruidige quotes vliegen je om de oren.
Ik ziet hier namens Het Financieele Dagblad, om met Jolink de winst van BBB te bespreken – zelf stemde de boerenrocker verrassend op tegenhanger Volt – maar ik heb natuurlijk ook mijn Motor.NL – pet bij me. De 76-jarige artiest rijdt wegens fysieke malheur al sinds 2015 geen motor meer, maar nu hij dankzij een nieuw astmamedicijn weer behoorlijk is opgekrabbeld, zou het misschien wel weer kunnen. Op een Europese bij voorkeur. Een Norton, zoals Bertus. Of een BSA, zoals Tinus. Of een KTM, waarmee ik hem begin jaren 80 zag crossen in IJhorst. Maar als hij nu een merk moet noemen: een Ducati lijkt hem wel wat.
Nou vooruit, een Yamaha is eventueel ook een optie. Jolink, enthousiast boven de aspergesoep: ‘Mede vanwege de muziekinstrumenten die ze ook maken. Prima spul voor relatief weinig geld. Normaal is ook jarenlang door Yamaha gesponsord. We kregen 60% korting op Yamaha-producten, dus ik heb een enorme gitaarverzameling. Wat veel gitaristen die bij me over de vloer komen belachelijk vinden, omdat ik helemaal niet kan spelen.’
Wacht even, hij was toch een verdienstelijk slaggitarist? Met een wegwerpgebaar: ‘Welnee. Als zanger ben ik ook beperkt. Maar ik ben wél een entertainer, en dat is veel belangrijker dan virtuositeit, want dat wordt al snel saai.’
Ik ben ook muzikant, dus 60% korting klinkt jaloersmakend, maar wat bevalt Jolink zo aan Yamaha-tweewielers? ‘Een Yamaha is de makkelijkst bestuurbare motor,’ klinkt het stellig. ‘In de racerij, maar ook in de cross. Ze hebben niet de meeste pk’s, maar winnen wel vaak. Vanwege die makkelijke hanteerbaarheid.’
Ik denk terug aan de Yamaha V-max die ik dertien jaar geleden in een opwelling kocht. Tjokvol pk’s, maar makkelijk hanteerbaar, mwah. Maar mijn zwager Eelco is in zijn vrije weekenden inderdaad behoorlijk rap met zijn R6. Zijn beste rondetijd in Assen: 1,56.
Bennie en ik delen nog iets: een bijna-doodervaring. Ik een rotklap van achteren op de A9, die mijn auto eindeloos liet tollen. Bennie die te ver voor zich uitkeek in het Atlasgebergte in Marokko: weg weg. Bij mij ging alles in slow-motion. Ik herinner me dat mijn dashboard oranje leek op te lichten, en de serene stilte tijdens het tollen. Ik dacht aan mijn dochter. Haar babytijd vooral.
Bennie wist 100% zeker dat het over was. ‘De film van mijn leven trok in chronologische volgorde aan me voorbij. Ik dacht aan de dierbaren die me waren ontvallen: nu ga ik naar jullie toe. Misschien toch een soort religieuze ervaring, dat er wel degelijk iets is.’
Bij mij kwam de volgende klap gelukkig niet van een inkomende vrachtwagen, maar van de vangrail. En Bennie haalde zowaar de overkant. ‘Ik had alles gebroken. Mijn motor lag beneden.’
Goed dat hij er nog is. Wat vindt hij zijn mooiste nummer? Na lang nadenken noemt hij ‘Ik kom altied weer terug’, uit 2001. ‘Heel autobiografisch.’
Zi-j hadden ’t nog zo gezegt: Denk d’r an de weg is slecht.
Hoe ’t wieter ging, ik wet ’t niet meer, ik bun een stuk uut de film kwiet
Vanaf ’t ziekenhuus wet ik ’t weer, want doar begint mien spiet
Slechts 300 stuks en alleen voor de Amerikanen. De eerste America van MV Agusta was ooit bedoeld om het merk in leven te houden, tegenwoordig zijn deze speciale modellen een traditie. De Dragster RR SCS America zal alleen verkrijgbaar zijn in Noord-Amerika en wordt gereleased in 2023.
Technisch gezien is de gelimiteerde America een actuele Dragster RR SCS, oftewel de versie met de automatische Rekluse-koppeling. De driecilinder haalt 140 pk uit 800 cc en met het Racing Kit levert de motor 148 pk. De Dragster wordt een America door zijn blauwe, rode en witte lakwerk en natuurlijk de prijs. MV Agusta-dealers in de VS vragen $28.247 voor dit speciale model. Dit is maar liefst $4.749 meer dan de “normale” Dragster RR SCS kost. Desalniettemin is de America gelimiteerd en genummerd op de kroonplaat, wat enige waarde vertegenwoordigt.
In 1973 begon MV Agusta met de productie van de America. Destijds was de basis de 750 S. Het waren moeilijke tijden voor MV Agusta, en het speciale model moest de verkoop in de VS stimuleren. In 1976 eindigde het tijdperk van MV Agusta, maar de America werd nog tot 1977 gebouwd met restvoorraden, andere 750-modellen tot 1978.
In 2004 keerde de America terug als speciaal model van de MV Agusta Brutale 750 S, om vervolgens nog eens 8 jaar te wachten op een heruitgave. Die kwam in 2012 als Brutale 1090 RR America, gevolgd door de eerste driecilinder-versie als Brutale 800 America in 2017. In 2018 volgde de Brutale 800 RR America en in 2019 werd het America-label overgezet naar de Dragster 800-serie.
Met voor beiden een eerste en een tweede plaats hielden Jorge Prado en Romain Febvre elkaar in evenwicht en bleef hun onderlinge verschil ruim honderd punten in het voordeel van de Spanjaard.
Foto’s: Fabrikanten, Infront
Na de eerste Indonesische GP op het eiland Sumbawa werd een week later op het ernaast gelegen eiland Lombok gereden. Opnieuw niet al te grote coureursvelden. Naast de top van de GP’s kwamen er enkele Indonesiërs en Australiërs, en een Fransman aan de start. Zij reden allemaal achter in het veld mee. Met minder dan twintig rijders per klasse wist iedereen vooraf dat hij WK-punten zou scoren.
Een locatie in de buurt van de evenaar midden in de zomer betekent hoge temperaturen en dat was op Lombok inderdaad het geval. En dan ook nog gepaard gaand met een hoge luchtvochtigheid, betekent dat zware omstandigheden om in te rijden.
In de MXGP wist Jorge Prado zijn voorsprong op Romain Febvre zelfs nog iets uit te breiden door in de kwalificatierace twee plaatsen voor de Fransman te eindigen. Met nog acht GP’s te gaan (en maximaal 480 punten te verdelen) is het veel te vroeg voor de Spanjaard om nu al gas terug te nemen, maar hij kan het zich wel veroorloven om niet steeds tot het uiterste te gaan. In de eerste manche leidde Febvre nagenoeg de hele race, maar hij bleek niet bestand tegen een aanval van Prado in de slotfase. In de tweede manche was er precies het omgekeerde beeld; eerst leidde Prado het veld twee ronden, daarna nam Febvre de leiding over. Hun onderlinge verschil bleef de hele race klein.
‘Een mooie wedstrijd en genieten voor de toeschouwers.’ – Glenn Coldenhoff over zijn duel met Jeremy Seewer.
Goede start Coldenhoff
In beide manches kende Glenn Coldenhoff een goede start (hij had zelfs kopstart in de tweede race, maar viel daarna enige plaatsen terug) en kwam na enkele ronden op de derde plaats terecht. In de tweede manche moest Coldenhoff tot het uiterste gaan om zijn teamgenoot Jeremy Seewer achter zich te houden en zijn podiumplaats veilig te stellen. Met twee derde plaatsen werd hij eveneens derde in het dagklassement. Het was voor hem de dertigste keer dat hij op een GP-podium plaats mocht nemen.
Calvin Vlaanderen eindigde in beide manches als zevende, een positie die hij nagenoeg steeds bezette tijdens de beide races. In de kwalificatierace eindigde hij één plaats hoger en finishte hij voor Coldenhoff.
In de WK-stand is Jeffrey Herlings van de derde naar de zesde plaats gezakt. Eén van de rijders die hem passeerde is Coldenhoff, die nu vijfde staat. Vlaanderen handhaafde zich op de zevende plaats.
Geerts is terug
Zes weken na zijn polsbreuk in de Franse GP liet Jago Geerts zien weer volledig terug te zijn. In de Duitse GP had hij al iets gescoord, in de eerste Indonesische GP werd hij derde, maar op Lombok was er niemand die hem van de maximale winst af kon houden. Hij kwam zowel in de kwalificatierace als in de beide manches bij elke doorkomst als koploper door. Geerts wist zijn achterstand op Andrea Adamo te verkleinen van 58 naar 47 punten en telt zeker nog mee voor de wereldtitel.
Roan van de Moosdijk was de beste Nederlander. Hij begon met de derde plaats en werd in de tweede manche zesde, goed voor de vierde plaats totaal. Kay de Wolf leek op een mooi resultaat af te stevenen na een vierde plaats in de eerste manche, maar een foutje in de eerste ronde van de tweede race wierp hem ver terug. Voor Rick Elzinga was het een kwestie van overleven, want hij stond op met koorts en hoofdpijn.
Roan van de Moosdijk kwam een paar puntjes tekort voor het podium.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
