Wie iets belooft (zie Harley gooit alle registers open) moet het waarmaken ook en dat doet Harley-Davidson. Het lanceert de ene na de andere machine om verloren terrein goed te maken. Een van de nieuwkomers voor 2020 is deze Low Rider S. Het is een combinatie van een Softail-rijwielgedeelte, luxe veringcomponenten en de vette Milwaukee-Eight 114 motor. Het levert een motorfiets op met een hoog stuur en heel veel vermogen.
Agressieve rijhouding
De nieuwe Low Rider S lijkt op het model uit de jaren ’80 op basis van het Dyna-platform. Hij behoudt dus de beach-cruiser stijl, maar gaat er flink op vooruit qua vermogen en stuurcapaciteiten. Het maakt de Low Rider S krachtiger en wendbaarder dan ooit. Het hoge stuur trekt automatisch een deel van de aandacht naar zich toe. Het 2,2 cm motorcrossstuur staat op 9 centimeter hoge verhogers om de rijder in een agressieve, actieve rijhouding te plaatsen.
Vijftig tinten grijs
Voor een agressieve look zijn alle heldere afwerkingen vervangen door zwart. De aandrijflijn, het carterdeksel en de tankconsole zijn afgewerkt in Wrinkle Black. Het koppelingsdeksel en de inlaat zijn hoogglans zwart. Dempers en uitlaadschilden zijn Jet Black. Voorvork, kroonplaat, verhogers en stuur zijn matzwart. Het LED-achterlicht heeft een smoked lens. De wielen zijn afgewerkt in mat donkerbrons voor wat contrast met de zwarte look. Er zijn twee effen kleuren leverbaar: Vivid Black en Barracuda Silver.
Rijwielgedeelte
Het Softail-frame heeft een twee graden steilere balhoofdhoek (28°) dan de eerdere Low Rider om de motor flitsender te laten sturen. Een 43 mm upside-down voorvork veert de voorkant af, een instelbare monoschokdemper de achterzijde. Gezien het drooggewicht van 295 kilo kan de vering flink aan de bak. Dat geldt ook voor de dubbele 300 remschijven voor. De vorige Low Rider deed het nog met een schijfje.
Vet blok en prijs
De 1868cc zware Milwaukee-Eight 114 motor is de enige motoroptie voor de Low Rider S. Het blok levert 161 Nm koppel @ 3000 tpm en 93 pk @ 5020 tpm. De 2020 Low Rider S heeft een basisprijs van € 23,500 in Nederland en € 20,000 in België.
Iedereen met ook maar een beetje gevoel in zijn donder kan niet zonder droge ogen het woord Laverda uitspreken. In de gloriedagen van het merk welden de tranen als vanzelf op bij het aanschouwen van al het oranje schoons. De laatste jaren biggelen de waterlanders om de verkeerde redenen. Dan hebben we het over faillissement, ongelukkige herrijzenis en een volgend faillissement. In 2003 leek het voor het laatst goed te komen met deze SFC1000.
Super Remmen als visitekaartje
De naam van dit prototype verwijst naar de hoogtijdagen van Laverda; de tijden dat de Super Freni Competizione (SFC) modellen grote successen haalden in de wegrace. Overigens staat de afkorting ui de losse pols vertaald voor Super Remmen. Daarmee kon je vroeger blijkbaar nog goede sier maken. Goede sier maken is ook wat Aprilia van plan was met dit oranje prototype. Aprilia? Ja Aprilia inderdaad, in 2000 nam het Laverda – maar ook Moto Guzzi – over.
Laprilia
Op het carterdeksel staat de naam Laverda te lezen, maar Aprilia had gewoon het V-twin-blok uit de RSV Mille in het nieuwe buizenframe gelepeld. Hartstikke fout, een nieuwe Laverda had natuurlijk een staande twin in het vooronder moeten hebben. Aprilia koos voor de gemakkelijke en goedkope oplossing om bestaande onderdelen te pakken voor een nieuwe motorfiets. Het leverde dit prototype de spotnaam Laprilia op. Hoe mooi ook, het grote publiek vrat het niet dat de Laverda niets anders was dan een RSV Mille met een oranje jasje aan.
Zachte dood
Het huwelijk tussen Aprilia en Laverda was ongelukkig. Toen Piaggio in 2004 de nieuwe eigenaar van Aprilia werd, stierf Laverda door een zakelijke beslissing een zachte dood. Sindsdien – vijftien lange jaren – is er niets meer vernomen van het ooit zo vermaarde Laverda en van dit prototype werd nooit meer iets vernomen.
Het lijkt erop dat BMW ook onderzoekt of er een toekomst is weggelegd voor motorblokken met extra drukvulling.
Na Kawasaki, die al drie supercharged (H2) modellen in de aanbieding heeft, Honda en Suzuki zou BMW het vierde grote merk zijn dat serieus werk wil maken van een blok met drukvulling. BMW heeft namelijk een patent aangevraagd voor een elektrisch aangedreven supercharger. Volgens bijgevoegde schetsen zou een S1000RRR als basis zijn gebruikt. Daarmee is natuurlijk niet gezegd dat dit model ook met zo’n supercharger wordt uitgerust.
Voor wie niet op de hoogte is; het gebruik van een elektrisch aangedreven supercharger is niet nieuw. Sommige autofabrikanten gebruiken het al een tijdje en ook de Formule 1 heeft deze techniek omarmd. Het concept is eenvoudig. In wezen drijft een elektromotor de supercharger aan die het blok van extra pep voorziet. Maar de toepassing is in de praktijk nogal lastig te verwezenlijken.
In de Formule 1 wordt het gebruikt om het turbogat te verkleinen. Dat is het moment waarop de turbo nog niet genoeg druk levert zodat het blok niet het optimale rendement levert. En dat beïnvloedt de beheersing van de raceauto enorm. In plaats van geforceerde inductie van de uitlaatgassen (turbolading) te gebruiken of van de mechanica van het blok (supercharging), wordt de druk volledig opgebouwd door een elektromotor.
Dat lijkt relatief eenvoudig, maar de uitvoering van het concept is weerbarstig. Het vereist namelijk een complex motormanagementsysteem. En dat brengt ons bij het octrooi van BMW, dat zich richt op de wijze waarop de elektrische supercharger bestuurd moet worden.
Hoewel BMW het concept laat zien op een S1000RRR, zou het natuurlijk net zo goed bruikbaar zijn op alle modellen. Het zou ook een oplossing kunnen zijn waarmee BMW aan de aanscherping van de Europese emissienormen kan blijven voldoen. Net zoals bij auto’s kijken ook motorfabrikanten naar een supercharger als een antwoord op strengere emissie-eisen.
Het diagram van BMW (nevenstaande schets) illustreert de relatie tussen de verschillende componenten. De compressor (nummer 28) wordt aangedreven door de elektromotor (24) en een warmtewisselaar (18) koelt de lucht naar van de inlaatkleppen.
Je kunt je afvragen of motorfabrikanten hiermee de juiste weg bewandelen. Het kan immers maar zo gebeuren dat een uitgerijpte supercharger te laat komt. Immers ontstond de drang naar het ontwikkelen van superchargers al toen elektrische voertuigen nog niet echt in beeld waren. En juist deze voertuigen ontwikkelen zich toch in de richting van mogelijke oplossing voor meer duurzame mobiliteit. Puur beschouwd bestaat het voordeel van het BMW-idee slechts uit een elektrisch motortje dat een compressor aandrijft.
Motorfabrikanten zouden zich een grotere dienst kunnen bewijzen met het ontwikkelen van een hybride aandrijflijn in plaats van een ten dode opgeschreven techniek als het op druk brengen van een explosieblok om zo aan toekomstige emissie-eisen te voldoen. Maar misschien werkt BMW beide ideeën wel uit…
De Motocross of Nations (MXoN) vindt 28 en 29 september plaats op het TT Circuit in Assen. Nederland stelt een waar sterrenensemble op om de tweede plaats in de landenwedstrijd van afgelopen jaar te verbeteren. Niets minder dan goud is het doel en dat moet in het diepe zand van Assen ook kunnen. Jeffrey Herlings en Glenn Coldenhoff zijn zeker van hun plek. Calvin Vlaanderen en Roan van de Moosdijk moeten de komende tijd uitvechten wie de derde rijder van het team wordt.
Wie wordt rijder drie?
Grootste verrassing in de voorselectie is Roan van de Moosdijk. De achttienjarige Eindhovenaar komt uit in het Europees Kampioenschap waar hij aan de leiding gaat. Tijdens de finale van de Dutch Masters wist hij coureurs achter zich te laten die normaal gesproken in het WK uitkomen. Hij strijdt de komende weken met MX2-rijder Vlaanderen om de laatste plek in het team. De KNMV heeft nog een aantal trainingsdagen in het diepe zand gepland om te de meest geschikte kandidaat te vinden.
Historische gebeurtenis
Jeffrey Herlings en Glenn Coldenhoff hebben hun portie blessureleed dit jaar wel gehad, maar zijn natuurlijk vaste waarden in het zachte zand. En reken maar dat de tijdelijke baan in Assen zacht zal zijn om het thuisvoordeel maximaal uit te buiten. Hoge verwachtingen zijn daarom op hun plek voor deze MX of Nations. Dit jaar knokken zo’n veertig landen om de titel. Er wordt gereden in drie klasses: de MX1 (450cc), MX2 (250cc) en MX Open (450cc en 250cc). Elke coureur rijdt twee races. Wil je getuige zijn van een mogelijk historische gebeurtenis bestel dan hier je kaartjes.
Marco George beschikt over hele grote ballen. De Britse stuntman heeft het record handstand op de motorfiets verpletterd. De dertigjarige Engelsman bracht het op 122 km/u terwijl het voorheen op 48 km/u stond. Stel jezelf eens voor welke krachten er op je worden uitgeoefend als je met 120 km/u op je kop op een motorfiets staat en het record wordt alleen nog maar knapper.
Nieuwe valhelm
George zette het record afgelopen weekend tijdens de Straightliners World’s Fastest Wheelie Competition op het vliegveld van Elvington. Het liep niet allemaal even soepel. Op zaterdag moest hij een nieuwe valhelm kopen omdat zijn eigen exemplaar niet door de technische keuring kwam. Voordat hij gewend was aan de nieuwe vorm van de helm had hij er een aantal mislukte pogingen op zitten. Bij zijn eerste geslaagde poging schopte hij het tot 109 km/u (68 mph), maar hij wilde gaan voor de maximale snelheid in Engeland (70 mph).
Moedertje beloofd
De stuntman denkt dat 122 km/h wel zo’n beetje het maximum is van wat een lichaam fysiek aan kan. Het kostte George weken van training om zijn lichaam zo sterk te krijgen. De stuntman gaat geen nieuwe poging wagen om het record nog scherper te zetten. Hij beloofde zijn moedertje dat hij zou stoppen als hij 70 mph zou halen.
Wanneer augustus op zijn eind begint te lopen, wordt het ieder jaar weer steeds rustiger qua nieuws, terwijl de geruchtenmolen tegen de toerenbegrenzer aan stuitert. We blikken vast vooruit naar begin november, wanneer de EICMA in Milaan alle geruchten dan wel bevestigd of ontkracht.
Ieder jaar lijken de grote beurzen van weleer minder aantrekkelijk speelveld te worden om motoren te onthullen. Internet heeft het gemakkelijker gemaakt voor producenten om de consument te bereiken. Zodoende zien we steeds vaker online presentaties, zoals onlangs bijvoorbeeld met de Yamaha YZF-R1, die voor 2020 aangescherpt wordt.
Desondanks blijft de magie van het voor de ogen van toegestroomde pers een doek van een motor trekken in leven. EICMA zal dit jaar opnieuw het toneel zijn van veel primeurs, veel verrassingen en helaas geheid ook weer teleurstellingen.
We gaan even de grotere merken af met nieuws en geruchten over wat komen gaat. In dit tweede deel pakken we Husqvarna tot en met Moto Guzzi aan.
Ooit zagen we een soort retro-Super Duke R in Husqvarna-jas. Mogelijk staat er op de EICMA plots een waanzinnig Vitpilen 1301 Concept… Wij juichen het toe. Ook werd er eens een retro-achtige allroad op basis van hetzelfde blok als de Vitpilen 401 getoond; krijgt de Royal Enfield Himalayan dan toch concurrentie?
Wat we wel bijna zeker weten, is de komst van de Vitpilen 701 Aero. De gekuipte versie werd vorig jaar getoond als ontwerpstudie en inmiddels hebben wij beelden van een getest productiemodel. Dus, daar rekenen we nu wel op. Horen jullie ons Husqvarna? We willen hem; jullie komen er niet meer onderuit!
Behalve de FTR1200, kwam Indian verleden jaar met wat updates voor bestaande modellen. Niet heel veel spannends. Als je bedenkt dat de Scout inmiddels al sinds 2015 meegaat, mag die wel eens opgefrist worden als je het ons vraagt.
Gelukkig is er een frisse wind aanstaande, want onlangs lekte videobeelden van Indians nieuwe Power Plus 108-blok. Een vloeistofgekoeld 1.777cc V-twin-blok bestemd voor de nieuwe Indian Challenger. Of de Challenger straks meer tussen de Chiefs en Chieftains past, met hun historische lijnen, of meer de moderne kant van het spectrum inslaat zoals bij de Scout- en FTR-modellen, gaan we meemaken.
Op sportief vlak hielp Jonathan Rea de wereld aan het gerucht dat Kawasaki aan een homologatie-special zou werken. Al was dat nog toen Kawasaki zich tekortgedaan voelde door het slinks met de WK Superbike-regels spelen van Ducati. De Panigale V4R is dan ook gewoon een MotoGP-machine met koplampen – veel scheelt het niet.
Of Kawasaki doorpakt met een ZX10R met wellicht nog een R meer dan de RR al had, of überhaupt een update brengt voor de inmiddels wel uitontwikkelde ZX10R? Wij hopen het. Zeg nou zelf, Jonathan Rea in het groen verveelt nog steeds niet en dat hij wint evenmin. We kijken naar de beste Superbike-coureur ooit en die verdient iets speciaals, toch? Wij zelf ook, trouwens. Dus kom maar door.
Verder is Kawasaki’s line-up de laatste jaren behoorlijk opgefrist en of ze weten de geruchten of vakkundig onder de pet te houden of Kawasaki heeft weinig echt nieuws in de pijplijn zitten. We duimen maar even voor dat eerste!
Hofleverancier voor de in de Alpen kamperende spionagefotografen; dat is KTM wel. Dus kunnen we inmiddels stellen dat er aanleiding is uit te gaan van een 390 Adventure en een vernieuwde 1290 Adventure. Of KTM haar liefde voor de eencilinder opnieuw bevestigt met een nieuwe 690 Duke, zullen we ook beleven.
De inmiddels ook gespotte 790 SMC-R kan ook op redelijk wat fans rekenen, als ‘ie ook maar een heel klein beetje van de waanzin van de oude 990 SMT weet over te brengen. De 390 Duke stond sowieso op de rol voor een flinke update en is ook al gespot ondertussen, mogelijk zijn sportievere RC390-broertje er meteen bij.
Reken er sowieso maar op dat het oranje merk met aardig wat nieuws van Oostenrijk naar Milaan afreist.
Je kunt zeggen wat je wilt, maar MASH werkt er hard aan om volwassener modellen neer te zetten. Met de Dirt Track 6.5 heeft het model een 644cc-model en kan de aanname dat het Franse merk enkel inzet op de onderkant van de markt ook het raam uit.
Wellicht volgt er meer op basis van het 6.5-blok. Alsjeblieft, dankjewel.
Behalve de V85TT verleden jaar, is het bij Moto Guzzi al tijden vrij rustig qua nieuws. De V7 werd wat opgeleukt, de V9-reeks kreeg er iets opgeleukt model bij, maar verder… Wellicht is dit jaar alles anders.
Het succes van de Honda X-ADV en de Asia-only X-ADV 150 heeft de weg naar Europa geplaveid voor de Honda X-ADV 300.
Honda’s X-ADV scooterserie lijkt door te groeien. Honda werkt aan nog eens twee middelgrote varianten van de populaire adventure motorscooter. Een ervan komt naar Europa.
De X-ADV serie ging in 2017 van start met de Honda X-ADV 750. De volwassen ogende motorscooter kreeg alle lof toegezwaaid voor zijn offroad capaciteiten en scherpe styling. Die positieve ontvangst resulteerde in de Honda X-ADV 150. De scooter – exclusief voor de Indonesië – had een sterke cosmetische relatie met zijn grote broer, maar is meer stadsgericht.
Honda X-ADV 300 komt naar Europa
Het X-ADV-assortiment groeit naar verwachting door met een 250- en een 300-versie. De eerste gaat Aziatische motorrijders bekoren en zal waarschijnlijk in oktober op de Tokyo Motor Show staan. De 300 staat begin november op de EICMA in Milaan.
De Honda X-ADV 300 zal waarschijnlijk dichter bij de X-ADV 150 staan vanwege z’n grootstedelijke eigenschappen. Wel kun je rekenen op dezelfde gespierde, taps toelopende styling van de X-ADV 750. LED-verlichting en een digitaal display geven de X-ADV 300 een meer premium gevoel dan de meeste van z’n concurrenten.
De Honda X-ADV 300 is uitgerust met de eerbiedwaardige 279 cc eencilinder, vloeistofgekoelde vierklepsmotor met vier kleppen. Het blok zal naar verwachting 25,1 pk @ 7.000 tpm en 27,2 Nm @ 5.750 tpm genereren.
Wie de Europese verkoopcijfers er wel een op naslaat, is de komst van de Honda X-ADV 300 geen verrassing. De Honda X-ADV 750 eindigde 2018 als de zevende best verkochte motorfiets in Europa. Bovendien moet Honda Indonesië de productie opvoeren om gelijke tred te houden met de vraag naar de Honda X-ADV 150. Nu is Honda wel gewend aan het schrijven van succesverhalen, maar de ADV zou wel eens een van de belangrijkste kunnen worden van de laatste decennia…
Wanneer augustus op zijn eind begint te lopen, wordt het ieder jaar weer steeds rustiger qua nieuws, terwijl de geruchtenmolen tegen de toerenbegrenzer aan stuitert. We blikken vast vooruit naar begin november, wanneer de EICMA in Milaan alle geruchten dan wel bevestigd of ontkracht.
Ieder jaar lijken de grote beurzen van weleer minder aantrekkelijk speelveld te worden om motoren te onthullen. Internet heeft het gemakkelijker gemaakt voor producenten om de consument te bereiken. Zodoende zien we steeds vaker online presentaties, zoals onlangs bijvoorbeeld met de Yamaha YZF-R1, die voor 2020 aangescherpt wordt.
Desondanks blijft de magie van het voor de ogen van toegestroomde pers een doek van een motor trekken in leven. EICMA zal dit jaar opnieuw het toneel zijn van veel primeurs, veel verrassingen en helaas geheid ook weer teleurstellingen.
We gaan even de grotere merken af met nieuws en geruchten over wat komen gaat. In dit eerste deel pakken we Aprilia tot en met Honda aan.
We hopen – wat heet; gaan er vanuit – dat Aprilia de RS660 definitief onthult op de EICMA. Of de 660-noemer marketing is zoals KTM de 1301cc Super Duke R qua naam als 1290 wegzet, of het daadwerkelijke en 660cc wordt, is nog onbekend. Een 650cc blok zou wellicht een interessanter optie zijn. Dat zou de RS660 namelijk inzetbaar maken in de Supertwin-klasse, waar merken als Paton en recentelijker Norton dik op ingezet hebben.
De volwaardige twin-sportmachine van Aprilia zou, met al zijn elektronica en zelfs aerodynamica wel eens prima zaken kon doen. Weinig echt zeker over de Aprilia RS660, behalve dat het er bovenal veelbelovend uitziet!
Vraag is alleen of Aprilia mogelijk nog andere wapenfeiten heeft om mee te nemen naar Milaan…
De Leoncino, de TRK, de 502C… Benelli doet haar best de oude naam te doen herleven. Inmiddels is Geely – de Chinese firma die ook Volvo in de portefeuille heeft – aangeschoven als geldschieter. Of we in Milaan al de eerste vruchten van die kapitaalinjectie gaan zien…
De komst van sommige modellen kun je invullen door uit te gaan van pure logica. Na BMW’s R1250GS, wist je bijvoorbeeld dat er sowieso een R1250RT zou volgen. Dat het Beierse merk inmiddels een nieuwe S1000RR heeft, belooft in de nabije toekomst ook weer een S1000R en een S1000XR. Deductie helpt die aanname kracht bij te zetten; een S1000R zit er nog niet in, maar een S1000XR wel. We leggen uit.
BMW heeft voor 2020 nieuwe kleuren aangekondigd voor bijna al haar modellen. Enkel de S1000XR leek in dat lijstje te ontbreken. Dat zou in elk geval het afscheid van de oude XR betekenen, maar BMW’s sportieve toergerichte straatallroad geheel naar de geschiedenisboeken verwijzen klinkt niet als een logische stap.
Dus, wij gaan er voor het gemak maar even vanuit dat BMW op de EICMA met een nieuwe S1000XR komt. Met ShiftCam, uiteraard!
Tja, het thuisfeestje van Ducati op EICMA wordt altijd voorafgegaan aan een immens protserige presentatie. Vol temperament – en andere aan de Laars van Europa gerelateerde clichés – onthullen ze nog voor de daadwerkelijk beurs wat het nieuwe jaar voor het Bolognese merk in petto heeft.
Inmiddels hebben we de Streetfighter V4 al wel in hart gesloten, maar de geruchten van een Multistrada op basis van het Stradale V4-blok houden ook aan. Dat we in de tussentijd meer en meer spionagebeelden tegenkomen van een kleine Panigale bevestigt ook dat de 959 Panigale in elk geval voorzijde krijgt die sterk leunt op het lijnenspel van de Panigale V4, er inmiddels een Diavel-achtige uitlaatdemper gemonteerd en een enkelzijdige achterbrug zijn rentree maakt bij de kleine Ducati-superbike.
Hoe en wat precies… Afwachten tot 23 oktober, wanneer ze in Rimini hun eigen feestje vieren. Dan zien we trouwens waarschijnlijk ook twee nieuwe versies van de Scrambler 1100, die al met naam en rugnummer geregistreerd zijn.
Van alles wat Harley-Davidson mogelijk meeneemt naar Milaan, zijn we uiteraard vooral vol hoop voor de nieuwe vloeistofkoelers. Toch bijzonder dat we eerst aan de koeling denken en dan pas aan het feit dat Harley echt een nakedbike en zelfs een allroad aangekondigd hebben.
Merknamen als Bareknuckle, Bronx en Pan American zijn inmiddels geregistreerd – die laatste hoogstwaarschijnlijk voor de 1250cc allroad. Wie weet zien we ook al wat van Harley’s plannen voor expansie in de Aziatische markt.
Of, hoe, en wat, en zelfs wanneer is echt nog afwachten. Hoe je het ook wendt of keert is een allroad van een vrij conservatief merk als Harley-Davidson enorm nieuws. We wachten handen wrijvend af.
Zullen we een open deur der geruchten intrappen? Honda zou wel eens met een nieuwe, compleet andere en drastisch snellere Fireblade kunnen komen. Mogelijk zelfs weer een V4, zoals in de dagen van de RVF750 en de RC30. Als het niet zo is, excuseren wij ons zoals alle eerdere keren voor de valse hoop.
Realistischer is de komst van een grotere Africa Twin en een compactere allroad die eronder gepositioneerd zou worden. Zo zou een grotere CRF1100L beter kunnen concurreren met de 1250 GS’en, grote Tigers en Multistradas van deze wereld. Een kleiner model eronder in het gamma zou het leven van de middenklasser zuur moeten maken. Om en nabij 800cc, zoiets. Perfect tussen concurrenten als de Tiger 800 en de F850GS van BMW.
Of we de ooit de geteasede Leaning Multi Wheeler, met drie of zelfs vier wielen, gaan zien… Wellicht in Milaan. Misschien zelfs met het zelf-balancerende rijwielgedeelte.
Elke maandag bespreekt Marien wat hem opviel in het afgelopen sportweekeinde. Verwacht geen raceverslagen, maar wel een andere kijk op de actualiteit.
Een Nederlander die een MXGP-wedstrijd wint, is altijd bijzonder. Ook in het Jeffrey Herlings-tijdperk. Maar waar Jeffrey hard op weg is om terug te komen – hij zit inmiddels weer op de motor – draait het in de GP’s nu even niet om hem. Om wie dan wel? Glenn Coldenhoff! Nadat hij tijdens de Belgische MXGP in Lommel al op het podium stond en afgelopen donderdag nog op De Keiheuvel in Balen won, was het gisteren echt raak. Glenn won de GP van Imola en ja, dat is tegenwoordig echt een crosswedstrijd.
Een ramp
Je zou door al het feest haast vergeten dat Glenn voor dit seizoen zwaar geblesseerd raakte bij een trainingscrash op Lommel. Maar geloof mij, hijzelf is dat echt niet vergeten. Wat volgde was namelijk een loodzware herstelperiode. Vooral de lange nachten na zijn crash waren een ramp. Slapen ging niet vanwege een rug- en nekbrace. ‘Een drama’ omschreef hij de beginperiode van zijn herstel zelfs.
Veel meer
Maar Glenn is een knokker en dus was hij er ‘gewoon’ bij tijdens de start van het GP-seizoen in Argentinië. Zonder wedstrijdritme nadat Hawkstone Park, een grote internationale voorbereidingswedstrijd, nog te vroeg kwam. Dat Coldenhoff met een behoorlijk aantal punten terugkeerde uit Argentinië, was erg knap maar je merkte aan alles dat Glenn het lastig had. Hij is een man die precies weet wat hij kan en dat is meer dan er in het begin van het seizoen – logischerwijze – uit kwam. Veel meer.
Tactiekwijziging
De afgelopen weken werd duidelijk wat we moeten verstaan onder dat veel meer. In het loodzware zand in Lommel eindigde hij als derde, maar misschien nog wel belangrijk was de tactiekwijziging op zaterdagavond: ’Ik begon te langzaam in de kwalificatie en kwam daarna niet meer in mijn ritme. Dit bleek dus niet de juiste strategie te zijn. Op zaterdagavond heb ik overleg gehad met het team en besloten we om er op zondag gelijk vol tegenaan te gaan.’
Stijfjes
Dat deed Glenn ook in het al net zo zware zand in Balen tijdens de wedstrijden op de beroemde Keiheuvel. ‘Het was een goede dag voor mij. In de tijdtraining was ik het snelste en vervolgens won ik beide manches en de superfinale. In de eerste manche reed ik wat stijfjes maar in de twee daaropvolgende manches ging het lekker.’ Toch was hij in België vooral bezig met Imola: ‘Deze wedstrijd is belangrijk voor mij. Ik sta dicht in de buurt van de vijfde en zesde man en ga alles in het werk stellen om punten goed te maken’, klonk het in Balen.
Met 50 punten lukte dat meer dan heel behoorlijk…. Glenn staat nu namelijk trots vijfde in de WK-stand, twintig punten achter de nummer vier (Arnaud Tonus) en 41 achter de nummer drie (Gautier Paulin).
Dat slaapt een stuk beter dan met zo’n verschrikkelijk korset…
We weten het allemaal wel; flattrack is hip. Zowat iedere wegracer doet het inmiddels voor erbij of als training, maar ook als sport groeit het flattrack in rap tempo – in Nederland ook. Bij REV’IT! hebben ze dat ook door en in de vierdelige serie SLIDE neemt het Nederlandse motorkledingmerk je mee in deze bijzondere wereld.
Waarom rijden coureurs flattrack? Waarom zelfs coureurs die er geen stuiver mee verdienen, terwijl er in wegrace brood op de plank te krijgen is? Er zit een bepaalde magie aan de sport – een aantrekkingskracht. Om te kijken sowieso. Overdwars de bocht door in korte, zinderende races. Geen moment lijkt er sprake van daadwerkelijke grip, maar toch oogt de rijder in controle.
Tel er bij op dat de motoren basaler zijn dan in welke raceklasse ook, en de drempel lijkt laag. En dat is het ook. Je hebt er immers niet gek veel voor nodig. De snelheden zijn relatief laag en daardoor vallen blessures veelal mee en is materialistische schade over het algemeen geen financiële doodsteek voor een rijder.
Maar waar komt die fascinatie nou vandaan? Wat is nou echt de aantrekkingskracht van flattrack. In de vierdelige serie – aflevering vier volgt nog – SLIDE dook REV’IT! met een aantal rijders die zij sponsoren in het fenomeen dat flattrack heet.
SLIDE aflevering 1: ‘Going Flat Out’
SLIDE aflevering 2: ‘Man & Machine’
SLIDE aflevering 3: ‘The Fastest Get Faster’
Uiteraard houd je aflevering 4 van SLIDE ook nog van ons tegoed. Zodra deze online staat, komt hij online op Motor.nl. Wil je overigens nog meer weten over flattack, houd dan ook MOTO73 in de gaten. Binnenkort hebben we een reportage waarbij testredacteur Tom van Appeldoorn zelf de stalen schoen aantrekt. Als dat maar goed gaat…
Sowieso geen editie van MOTO73 meer missen? Kijk dan eens bij onze abonnementen! Naast de aanbiedingen van MOTO73 hebben we ook nog Promotor en Classic & Retro voor de scherpste prijzen. Losse nummers bestellen kan natuurlijk ook. Die vind je hier voor Promotor en hier voor Classic & Retro.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
Het diagram van BMW (nevenstaande schets) illustreert de relatie tussen de verschillende componenten. De compressor (nummer 28) wordt aangedreven door de elektromotor (24) en een warmtewisselaar (18) koelt de lucht naar van de inlaatkleppen.
