Een verkooptopper vernieuwen? Yamaha doet het en lijkt vastbesloten om de concurrentie voor te blijven. De MT-09 krijgt voor 2017 veel sportieve updates en een nieuw uiterlijk. Wij proberen de boos kijkende MT uit op Spaanse ondergrond, op het bochtige en zonnige Mallorca.
Bocht-uit, vol op het gas doorschakelend met de quickshifter, terwijl het voorwiel voorspelbaar het luchtruim kiest. De driecilinder jankt richting de toerenbegrenzer. Gas los, terug naar z’n twee en zonder noemenswaardig fysiek handelen scherp insturen, linksom en bocht-uit herhaalt het voorgaande zich eindeloos. De echte lol bij de MT zit het hoekje om, voorbij het brave en legale. En ach, daar zijn we als motorrijders stiekem toch niet vies van…
Korter, maar ruimer
Het nieuwe aangezicht met boos kijkende led’s windt er geen doekjes om. Noem het agressief, noem het rebels; het is in ieder geval allesbehalve braaf. De luchthappers aan de zijkant zijn vergroot en aan de achterzijde is alles juist kleiner geworden. Het nieuwe subframe is korter en de led-verlichting is nieuw. Duopassagiers kunnen trouwens opgelucht ademhalen, want in tegenstelling tot het gehele kontje is het zadel verlengd. De lengte is gegroeid en in z’n geheel is het zadel vlakker gemaakt.
Lekker draaien
De reden waarom Yamaha de MT juist op dit eiland opnieuw voor het voetlicht brengt, is me duidelijk. De naked vreet bochten. Voor ontbijt, voor lunch en voor diner. En dat nog weer net een stukje beter dan z’n voorganger. De 41 millimeter dikke voorvork is nu, dankzij toevoeging van de stelmogelijkheid van de ingaande demping, geheel instelbaar. Dat is in deze prijsklasse niet mis. De schokbreker is niet nieuw, maar Yamaha heeft de verbeterde settings overgenomen die de XSR900 al had. Het resultaat is een MT die prachtig in balans is. En bovendien veel vertrouwen geeft. Het kost totaal geen moeite om de Japanner een bocht in te mikken en eenmaal daar is de koers zo rotsvast als je zelf maar wil.
Dat blok, dat blok!
Voor de motormappings vind je drie rijmodi, nieuw bij dit model is dat de computer onthoudt in welke rijmodus je rijdt. Die geheugenfunctie geldt ook voor de drievoudig instelbare traction control, die vorig jaar al aan de standaarduitrusting van de MT werd toegevoegd. Er is geen IMU aan boord, maar de computer berekent op basis van de draaisnelheden van voor- en achterwiel of ingrijpen gewenst is. In standje 1 herkent de computer het soepel omhoog komen van het voorwiel en laat je z’n gang gaan, totdat je overschakelt. Trek je het voorwiel lomp omhoog, dan grijpt het systeem wel onmiddellijk in. Net zo vlekkeloos is de nieuwe quickshifter. Ik weet ’m op geen enkele miskleun te betrappen en vanzelfsprekend rendeert het schakelsysteem het beste bij hogere toerentallen.
Fantastisch, zoals dit blok zich vanuit lage toerentallen met een bak koppel laat opstomen naar de 115 paardenkrachten bij 10.000 toeren per minuut. Zo bruikbaar, functioneel en toch verschrikkelijk opzwepend. Rustig rijden is feitelijk gezien geen probleem, maar de grote uitdaging zit ’m in het weerstaan van de immer aanhoudende lokroep van het gashendel. Althans, ik betrap me er op Mallorca keer op keer weer op dat ik met hoogst illegale snelheden, jankend in de derde of vierde versnelling, het kleine schakellampje zie oplichten. Om dan, op een bocht aanstormend, de slipperclutch aan het werk te zetten en hard ankerend in te sturen. Alsof ik op een supermotard zit en de weg een kartbaan is.
Weinig wensen
Aan de remmerij heeft Yamaha niets veranderd. Nou was dat ook niet echt nodig, al zou ik op een fiets zoals deze wel erg graag staal omwonden remleidingen zien. Want dat beetje extra bite en gevoel zouden naadloos aansluiten op het verder zo onverschrokken karakter. Maar natuurlijk, budget is ook belangrijk en de MT is nog steeds een heel betaalbare machine die voor z’n geld erg veel waar biedt.
De MT is erg compleet van zichzelf en met standaard traction control, een geheel instelbare voorvork en zelfs een quickshifter is-ie volwassener dan ooit. Een wervelwind op Mallorca, wild en sportief maar tegelijkertijd niet meer dan een zacht zomerbriesje voor diegenen met ijzeren zelfbeheersing. Die zelfbeheersing heb ik niet, zo heeft de MT-09 me maar weer geleerd…
Tekst: Eddie de Vries, foto’s: Francesc Montero, Jonathan Godin, Alessio Barbanti
[justified_image_grid ids=26861,21904,26862,26863,26864,26865,26866,26867,26868,26869,26870,26871,10058,26872]
