Home Blog Pagina 1323

Record gebroken: grootste Ducati Monster Parade ooit

0

duc_parade_0

Een kwart eeuw is toch wel en dingetje. Ducati wilde de 25e verjaardag van de Monster vieren door alle liefhebbers en kenners van dit model samen te brengen voor de grootste Ducati Monster parade ooit.

De parade werd georganiseerd in Frankrijk door Ducati West-Europa als onderdeel van het Sunday Ride Classic motorfestival. Een ongelooflijk aantal Monsters van elk type, jaar en model uit heel Europa deed mee aan de parade.

Maar liefst 517 Monsters kwamen samen op het “Paul Ricard” circuit in Le Castellet, waardoor een gigantisch, kleurrijke samenkomst van motorfietsen ontstond en een nieuw record werd gevestigd.

De 517 Monsters reden een ronde op het circuit onder toeziend oog van Raphaël Botte, de notaris van Bandol (Var, Frankrijk). De parade werd geleid door voormalig officieel Ducati WSBK rijder Régis Laconi, die voorop reed als drager van de Ducati vlag. In de geschiedenis van de Monster was zoiets nog nooit eerder vertoond en dat zorgde ervoor dat het vorige record (gevestigd in 2008 door de leden van de Monster Owners Belgium Club, met 405 motoren) ruimschoots werd verbeterd.

Naast de uiterst zeldzame modellen zoals één van de weinige Monster Senna en een Monster Cromo in perfecte staat, was er een veelheid aan gepersonaliseerde Monsters, waarvan de één nog mooier was dan de ander.

Voorafgaand aan de parade, kregen de deelnemers de kans om het moment vast te leggen in de mobiele fotostudio, opgezet en uitgevoerd met de hulp van een officiële Ducati fotograaf.

De foto’s zullen een prominente rol spelen in een communicatiecampagne speciaal gewijd aan dit jubileum, die onder de hashtag #welovemonster plaatsvindt.

MotorJunkies Bunschoten rijden zaterdag 14 april voor Het Goede Doel

0

Dit is een persbericht. De redactie van MOTOR.nl is dus niet verantwoordelijk voor de inhoud. Heb je zelf een persbericht dat je graag op MOTOR.nl ziet? Dan mail je deze naar redactie@www.motor.nl.

Enkele tientallen motorrijders die in Bunschoten-Spakenburg zijn aangesloten bij de MotorJunkies zetten zich dit jaar in voor de stichting ZoalsJan, die lijders aan de spierziekte ALS met hulpmiddelen ondersteunt. Vorig jaar hebben de MotorJunkies er aan bijgedragen dat deze stichting bijna € 120.000,- aan sponsorgelden heeft opgehaald. Dit jaar doen ze daar een schepje bovenop, door een toertocht met motorrijders te organiseren en door mee te werken aan een estafette met diverse sportonderdelen.

Toertocht
Minimaal acht MotorJunkies houden op zaterdag 14 april een toertocht (‘Ride-Out’) als tegenprestatie en eerbetoon aan sponsors die meedoen met de nieuwe geldinzamelingsactie. Is er die dag maximaal € 1000,- binnengekomen, dan rijden ze een route van 75 kilometer voor het ‘goede doel’. Wordt het uiteindelijke bedrag hoger, dan rijden ze verder: 100 kilometer (€ 1000 – € 2500) of zelfs 125 kilometer (bij meer dan € 2500). De ride-out gaat ’s morgens om 10 uur van start op het parkeerterrein achter het gemeentehuis bij korenmolen ‘De Hoop’, Stadsspui 4 in Bunschoten-Spakenburg. Hier komen de motorrijders na afloop ook weer terug, belangstellenden zijn welkom.

Estafette
Jafeth van de Veen, als woordvoerder van de ongeveer 90 leden omvattende stichting MotorJunkies: ‘De 24 uurs estafette Holland4ALS gaat over 330 kilometer, start op Hemelvaartsdag (10 mei) in de stad Groningen en eindigt de volgende dag in Soest. Er zijn tientallen teams met in totaal zo’n 160 deelnemers. Zij gaan achtereenvolgens vijf kilometer zwemmen (in Groningen), 150 kilometer fietsen (Groningen-Hasselt), 150 kilometer hardlopen (Hasselt-Soest) en 25 kilometer kanoën (in Soest). Minimaal tien MotorJunkies zijn in de loop van die 24 uur actief om de sporters te begeleiden door onderweg de route te verkennen, eventuele obstakels op te sporen en te controleren of de fietsers de goede route blijven volgen.’

Truckersdag
‘Het doel van beide acties is om ALS-patiënten te helpen aan hulpmiddelen die hun leven comfortabeler maken’, aldus Van de Veen. ‘De behoeften van deze patiënten kunnen soms in zeer korte tijd veranderen. De huidige infrastructuur geeft soms onvoldoende invulling aan deze veranderende vraag. Daardoor moeten patiënten vaak te lang op hun hulpmiddelen wachten. En wachten, dat is nou juist iets wat ALS-patiënten zich niet kunnen veroorloven. We doen nu dus voor de tweede keer aan deze estafette mee, maar hebben intussen al de nodige ervaring met de begeleiding van een ander evenement in ons dorp. Al drie keer hebben we namelijk met zo’n twintig MotorJunkies meegedaan aan de jaarlijkse truckersdag op de laatste zaterdag in september.’

On-line sponsoring van de MotorJunkies is mogelijk via hun actiepagina ‘ride.motorjunkies.nl’, via ideal, visa, mastercard en eenmalige machtiging.

BMW’s inruilactie motorpakken

0

Dit is een persbericht. De redactie van MOTOR.nl is dus niet verantwoordelijk voor de inhoud. Heb je zelf een persbericht dat je graag op MOTOR.nl ziet? Dan mail je deze naar redactie@www.motor.nl.

Droom niet langer over een nieuw motorpak. Ruil je oude motorpak in: je ontvangt er tijdelijk € 250,- voor. Aarzel niet te lang, want deze actie loopt maar van zaterdag 31 maart tot en met maandag 21 mei 2018.

Als motorrijder is het van het grootste belang dat je altijd en in elke situatie optimaal beschermd bent. Van ventilerende en/of waterdichte toermotorpakken tot één- en tweedelige leren pakken: BMW Motorrad biedt een passende oplossing voor jouw stijl van motorrijden. Deze inruilactie werkt heel eenvoudig:
•De inruilpremie geldt bij aankoop van een BMW motorpak. Dus niet bij aanschaf van een losse jas en broek uit de collectie jassen en broeken.
•De BMW motorpakken vind je in de RIDE brochure op pagina 20 t/m 39. Deze brochure kun je via de button hieronder downloaden.
•Je kunt kiezen uit alle BMW motorpakken zoals StreetGuard, Atlantis, Darknite, etc. ook als deze besteld moeten worden. Alleen het motorpak Rallye uit de 2018 collectie valt buiten de inruilactie.

De inruilactie loopt van 31 maart t/m 21 mei 2018. Ga dus snel naar je BMW Motorrad dealer.

Oproep: waar zijn die Rossi-replica’s?

0

Tja, Valentino Rossi… wat valt er nog te zeggen over de Italiaan wat niet al honderd keer eerder gezegd of geschreven is? Of Rossi de grootste allertijden is, of hij het ultieme boegbeeld is, een held pur sang of slinkse vos; Rossi is het allemaal en daarom is hij ook zo geliefd. Nu zoeken wij de replica-motoren van VR46.

De man uit Tavullia begon zijn carrière op een Cagiva Mito 125 en later reed Rossi Aprilia’s in het 125- en 250-wereldkampioenschap. Daarna was hij bij Honda de nieuwe grote man op de NSR500 in de GP’s, reed hij Suzuka’s legendarische 8 Uren op een RC51, om vervolgens ook in de Grand Prix op een viertakt te domineren met de RC211V. Een nieuw avontuur bij Yamaha zag hem op de YZR-M1 (bijna) iedereen het snot voor de ogen te rijden. Zijn overstap naar Ducati werd niet het Italiaanse droomhuwelijk waar iedereen op hoopte en nu terug bij Yamaha blijkt de oude rot nog altijd snel genoeg om veel van de broekies de weg te wijzen.

Afijn, na een carrière van ruim twintig jaar kun je stellen dat Valentino Rossi heel wat iconische kleurstellingen eigen gemaakt te hebben met zijn kenmerkende fluorgeel en de immer onmiskenbare 46. Genoeg voor de fans om te believen en uit te kiezen.

Wat zoeken wij?
Ben jij nou zo’n diehard-fan en rijd jij je rondjes op zondagmorgen met diezelfde 46 op jouw straatmachine? Dan zoeken wij jou. Heb je een fabrieksspecial zoals de Rossifumi Aprilia RS van het begin van de eeuw, of misschien zo’n Nastro Azzuro Honda CBR600F uit 2001, of toch de bijzondere Yamaha R46? Of ben je wellicht toch fan van de Honda VTR1000 Cabin of Catrol Honda-kleuren waar Rossi en Edwards mee naar Suzuka togen? We zien natuurlijk ook dolgraag wat jullie zelf nog hebben gemaakt als rijdende ode aan de negenvoudig wereldkampioen.

Voel jij je aangesproken en zie jij jezelf al met jouw Rossi-replica in MOTO73? Mail dan snel je verhaal en een fotootje naar redactie@moto73.nl en wie weet verwelkomen we jou voor een fotoshoot en een interview! O, let wel; we focussen ons op straatmachines, dus een kenteken is een must.

Foto’s: 2Snap en fabrikanten

[justified_image_grid ids=27282,27283,27284,27285]

BamboeBike

0

Panda’s eten het liefst de hele dag, maar bij Meep (Modular Energy Efficient Portage, maar vergeet dat toch vooral) gebruiken ze het als materiaal voor kuipdelen: bamboe. Het Filipijnse bedrijf beseft dat het spul als onkruid gedijt in de tropen en daarom het perfecte bouwmateriaal is. Deze ‘Green Falcon’ (vergeet dat eigenllijk ook maar zo snel mogelijk) is dan ook eerder een inspiratiebron om lokale middelen, materialen en bronnen te gebruiken dan een motorfiets.

Oude GPZ als basis
Zoveel motorfiets is het eerlijk gezegd ook niet echt. Onder het zeven kilo wegende bamboe-kleedje schuilt een elektrische motorfiets die maximaal 95 km/h rijdt. Hij houdt dat ook slechts vijftig kilometer vol, voordat de batterij leeg is. De basis van de Green Falcon had in een ver verleden ook al groen bloed door de aderen stromen. Als we ons niet heel sterk vergissen, vormt een oude Kawasaki GPZ600R de basis. Had dat nou geen bamboeframe kunnen zijn?

Veelzijdig onkruid
Bamboe klinkt exotisch, maar in Zuidoos Azië is het niets anders dan onkruid. Extreem handig, veelzijdig en sterk onkruid. De kuipdelen van deze motor wegen net iets meer dan exemplaren van carbon. De regering van de Filipijnen wil in 2020 tien miljoen hectare met bamboe beplanten. Daarvan kun je heel veel motoren bouwen. Al moet je wel drie jaar geduld hebben voordat het spul uitgegroeid is. Pas dan kun je jouw motorfiets bij elkaar tuinieren.

Hoco Parts distributeur van RAM Mounts

0

Dit is een persbericht. De redactie van MOTOR.nl is dus niet verantwoordelijk voor de inhoud. Heb je zelf een persbericht dat je graag op MOTOR.nl ziet? Dan mail je deze naar redactie@www.motor.nl.

Het doet ons een groot genoegen u hierbij te informeren dat vanaf heden Hoco Parts de producten gaat distribueren van RAM Mounts.

RAM Mounts is al jaren marktleider in bevestigingsmogelijkheden en vooral bekend als huisleverancier van TomTom, Garmin, GoPro, Apple en nog veel meer. 

Naast deze OEM toepassingen levert RAM Mounts ook eindeloos veel toepassingen voor motorfietsen, rijwielen en extreme sports. Samen met deze toepassingen biedt RAM Mounts een limited lifetime warranty op al haar producten.

Getest: Triumph Street Triple RS

0

Het plaatje klopt, al denderend over het rechte eind van Circuit de Catalunya, de linkervoet in aanslag om met de quickshifter door te schakelen naar zes. Dit is de setting waarin de Street Triple RS zich thuis voelt. Het is een regelrecht circuitwapen, de eerste in zijn klasse die qua uitrusting niet onder doet voor de veel grotere supernakeds.

En met de term supernakeds doel ik op types als de Aprilia Tuono Factory en de Ducati Monster 1200R. Circuitwapens, met blinkend goud van Öhlins en M50-monoblocs van Brembo. In het lichtere naked-segment doet deze Street Triple RS nu hetzelfde. In alles overtreft-ie z’n goedkopere broertjes, de S en de R: meer vermogen, betere vering en remmerij, en meer diversiteit in de elektronica. De RS vormt een nieuw niche binnen de lichtere nakeds, richt zich niet op budgettair vermogen maar op het vermogen een snelle rondetijd neer te kunnen zetten.

Zoals thuis

Het is koud, nat en winderig, net zoals thuis in Nederland. Achter het ride-by-wire-systeem huist een omvangrijk elektronicapakket dat gelukkig naar m’n hand is te zetten. Ik vind vijf rijmodi: Road, Rain, Sport, Track en een zelf te programmeren Rider-modus. Elke rij-modus heeft andere settings voor de motormapping, traction control en het ABS. Triumph heeft ook de mogelijkheden van het TFT-scherm serieus genomen en zes lay-outs van het dashboard ontworpen, die je ook gewoon per rijmodus mee kunt laten schakelen. Man, wat een geluid komt er uit de nieuwe airbox! Bij hogere toerentallen maakt de diepe grom plaats voor een meer race-achtige akoestiek. Zoals we dat kennen van de Triumph-driecilinders worden de meest lage toerentallen moeiteloos geslikt en toont het blok zich uiterst elastisch. De nieuwe koppeling – met slipperfunctie – is érg licht te bedienen, de versnellingsbak is des Triumph ietwat nukkig. Veel beter dan voorheen, maar vooral van de tweede naar de eerste versnelling moet ik m’n aandacht er bij houden.

Glibberen, glijden

Helaas blijft het constant nat en na twee uur rijden verlang ik toch ernstig naar droog asfalt om het rijwielgedeelte meer op waarde te kunnen schatten. De timing van de foto-stop had niet slechter kunnen zijn, want juist een kwartiertje later steekt het zonnetje zijn kop op en trekt een harde wind de straten geheel droog. Eindelijk, er zit een beetje warmte in! En dus kan het gas wijder open. Dat levert nog altijd een vlakke vermogenscurve op die zo kenmerkend is voor de Street Triple. Ongemerkt rem ik ’m keer op keer erg diep de bocht in en dat zegt veel over de mooie balans. Met alle elektronica aan boord mis ik het aloude Triple-gevoel. De spontane wheelies, het speelse karakter dat ’m juist altijd zo leuk maakte. Alles is uitschakelbaar, maar niet tijdens het rijden. Het roomt het hooligan-karakter wat af. Jammer, zeker nu de eerste twee versnellingen weer zijn ingekort.

Op het circuit!

Ik geef het verkenningstempo twee rondjes de tijd en besluit dan om er geen gras over te laten groeien. Ja, dit is een messcherp rijwielgedeelte! De feedback is fantastisch en de neutraliteit is van een hoog niveau. Dat zorgt voor gemak en vertrouwen, de Triple geeft je geen moment het idee met ’m in gevecht te zijn, terwijl het wel gelijk snoeihard gaat. Over het blok niets dan lof. Langlopende bochten kun je heerlijk inzetten bij lagere toerentallen om er zonder te schakelen uit te komen. Nou werkt de standaard quickshifter echt naadloos, maar toch blijft het fijner om niet tussentijds te hoeven schakelen.

Oud en nieuw

Ik ben in de eerste sessie dieper in de kan gedoken dan ik op elk ander circuitwapen zou doen, en dat zegt veel over de nieuwe Triumph. Er is op niets bezuinigd en dat betaalt zich uit in absolute circuitscherpte. De Triple was altijd al een keurig afgewerkte machine, maar de Britten hebben het naar een nog hoger niveau getild. Elk lasnaadje is perfect, op de hoogfrequente trillingen in de spiegels na, klopt alles van voor tot achter. En ook op andere onderdelen is het niet over één nacht ijs gegaan. Zelfs de prijs, die voor het lichte naked-segment exotisch is, vind ik gezien het totale pakket meer dan gerechtvaardigd. Maar ja, € 13.400 voor een ‘middenklasse-naked’ blijft even slikken, daarbij opgemerkt dat middenklasse enkel op de cilinderinhoud slaat en zeker niet op het totaalpakket. De R gaat trouwens € 11.900 kosten en voor een S vraagt Triumph € 10.500. De RS is het eerste model dat bij de dealers staat, de S en R volgen later dit jaar.

Tekst: Eddie de Vries, foto’s: Triumph

[justified_image_grid ids=26529,26530,26531,26532,26533,26534,26535,26536,26537,26538,26539,26540,26541,26542,26543,26544,26545,26546,26547,26548,26549,26550,26551,26552,26553,26554,26555,26556,26557,26558,26559,26560,26561,26562,26563,26564,26565,26566,26567,26568,26569,26570,26571,26572,26573,26574,26575,26576,26577,26578,26579,26580,26581,26582,26583,26584,26585,26586,26587,26588,26589,26590,26591,26592,26593,26594]

Getest: Ducati Hypermotard 939

0

De ultieme knieval aan het grote(re) publiek mag dan de presentatie van de Hyperstrada 821 zijn geweest (meer Strada dan Hyper overigens), toch blijven de Bolognezen hardnekkig vasthouden aan het doorontwikkelen van de – zeker in de SP-versie – rechtlijnige Hypermotard.

Zoals het vooruitgang betaamt, is de ‘cuore sportivo’ opgepompt van 821 naar 937 cc. Het Testastretta-blok heeft extra boring gekregen, 94 in plaats van 88 mm, terwijl de slag met 67,5 mm gehandhaafd bleef. De compressieverhouding werd opgetrokken van 12,8:1 naar 13,1:1, de krukas, zuigers en drijfstangen werden vernieuwd. Daarnaast werden de verbrandingskamers nieuw ontworpen met behoud van de bestaande kleppen en 52mm-gasklephuizen, waardoor een hogere gasstroomsnelheid werd gevonden, dus extra vermogen. Natuurlijk, deze krachtbron biedt meer body: hij levert nu 113 pk bij 9.000 tpm (821: 110 pk/9.250 tpm) en het koppel staat nu op 97,9 Nm bij 7.500 tpm, daar waar de 821 het hield op 89,2 Newtonmeters bij 7.750 tpm. Over de hele linie moet de krachtbron sterker zijn; bij 6.000 toeren claimt men 18% meer koppel. De wijzigingen moeten degenen met heimwee naar het koppel van de luchtgekoelde Desmodue 1100 (enigszins) geruststellen. 

OP EIEREN
Alle technische maatregelen – zeker aan het uitlaatgedeelte – om te voldoen aan Euro4 hebben in ieder geval wel acht kilo extra gewicht gekost. De gewone doet nu 181 kilo droog aan de haak, de SP drie kilo minder. Toch bezweert Ducati dat de gewicht/koppelverhouding met zes procent is toegenomen. Om thermische redenen hebben beide 937cc-blokken nu een oliekoeler toegevoegd gekregen. Om nog tot een enigszins aanvaardbaar resultaat te komen had Ducati tijdens de introductie voor een creatieve mix van natte en racesetting gekozen en rolde het materieel op Pirelli-raceregenbanden. 

GEEN VRIENDJES
In de settings met volle 113 pk, dus Touring en Sport, draaft het motorblok stukken harder van zijn plek, al blijft het – net als de 821 – een giftige driftkikker en niet die laagtoerig beukende 1100cc-desmodue van weleer. Vond ik in alle bescheidenheid de 821, zeker in de Monster, een te hoogtoerige machine voor een ‘opstapblok’, met de extra cc’s en overige wijzigingen is de betrekkelijke leegte onderin ondervangen. Zeker in de Urban-modus (onder de genoemde dramatische omstandigheden) heb je het vermogen voor het opscheppen. Daarnaast klinkt de machine met standaard uitlaatsysteem en ondanks Euro4 nog altijd hartverwarmend genoeg om je stuipjes op het lijf te jagen.

Toch wil datzelfde Euro4 met de Hypermotard geen vriendjes worden. Of liever: wil het 937-blok brutaler zijn dan de keuringseisers goed achten. Bij de eerste gasopname proest de injectie het geregeld uit alsof het mengsel in de war geschopt wordt. De motor wil dus niet alert en secuur reageren op het gascommando, alsof hij een hardnekkige verkoudheid heeft opgelopen van de weersomstandigheden. Ook op constant tempo voelt het motorblok niet helemaal gesmeerd, eerder arm draaiend, alsof de motor niet de perfecte dosis peut toegediend krijgt. 

CONCLUSIE
Het gebrek aan finesse in ‘carburatie’ zit de Hypermotard nog dwars, maar krijgen ze het onder de knie, dan zal de Hypermotard zich echt openbaren als een feestbeest met smeuïge bijverschijnselen. Alle klasse, looks en charme heeft hij in zich. En zeker de SP-versie is om een moord voor te doen, zo mooi, zo scherp, zo direct, zoveel plezier.

Maar soms zou je willen dat je alleen op de wereld zou zitten; zodat je met een vrij ademende, vol klinkende Hypermotard kon knallen tot in den eeuwigheid. Zonder gedwarsboomd te worden door Euro4. Want die zit de Hypermotard vooralsnog in de weg. Dus Hyper de Pieper? Zeker, maar dan toch bij voorkeur met de ouwe Hypermotard Desmodue 1100 waar ik dezelfde tekst voor hanteerde. Ofwel Euro 0, in de ideale wereld die ‘vroeger’ heette.

Tekst: Joost Overzee, foto’s: Milagro

 

[justified_image_grid ids=27031,27032,27033,27034,27035,27036]

Is de Suzuki Katana in 2019 een feit?

0

suzuki-katana

Suzuki heeft in alle jaren dat ze bezig heel wat spraakmakende modellen gehad. Hayabusa, GSX-R, RGV, Gamma en Bandit. Namen die klinken als een klok en die bij menigeen kippenvel op de armen toveren. Maar Katana is misschien wel de grootste van allemaal. En er wordt gefluisterd dat deze motor z’n comeback gaat maken.

Op 8 februari dit jaar heeft Suzuki in de VS een aanvraag ingediend voor het merk Katana. De aanvraag ging gepaard met het Katana logo – Japanse karakter en gekruiste zwaarden – die de motoren ooit droegen. De scherpgerande, door Target Design/Hans Muth gestileerde GS -en GSX-modellen van begin jaren ’80, zie je meteen voor je als je het logo ziet.

Eerste voortekenen dat er mogelijk een Katana op stapel stond zagen we eind vorig jaar in Milaan. Op de Suzuki-stand stond een Katana-concept te pronken. Niet van Suzuki, maar van het Italiaanse motorblad Motociclismo. Toch zal ook deze vingerwijzing niet bewaarheid worden. Veel meer gaan de gedachten uit naar een Katana met een turbocharged staande twin, afgeleid van de 2013 getoonde Recursion concept. En daarvan denken we dat die in 2019 z’n opwachting zal gaan maken.

Hoewel de 2013 Recursion een aantal Katana stijlkenmerken had, zal de productiemotor toch meer hebben van een GSX, met een staande vierkleps tweecilinder van 700cc. Dit blok werd ook al eens getoond: in 2015 onder de nam XE7. Dit blok vervangt de 588cc twin die in de originele Recursion hing. Met turbolader moet het XE7 blok goed zijn voor meer dan 100pk, het aantal dat voor het kleinere blok van de Recursion werd opgegeven. Hoe dan ook: de nieuwe GSX-achtige zou door het leven gaan als GSX700 T. Eerlijk gezegd zal de naam Katana meer emotie opwekken: GSX700 Katana.

Want zeg zelf: met wie je het er ook over hebt, de Katana boezemt onder oudere motorijders nog steeds ontzag in. Ondanks al weinig aansprekende modellen die in de jaren daarna ook als Katana werden aangeprezen. Neem bijvoorbeeld de ronde GSX600 F, die in de VS als Katana werd vermarkt. Maar de grootste vernedering vond plaats in Europa, waar in sommige landen de AY50 scooter werd verkocht met de toevoeging Katana.

Als Suzuki nog wat wil betekenen in een klasse waarin het met de Kawasaki Z900RS – en de variaties die in de toekomst zullen volgen -, Honda CB1000R, Yamaha SCR900, Ducati Scrambler, Triumph Bonneville etc toch behoorlijk druk wordt, is haast geboden. In deze klasse maak je geen indruk met de SV650 X, ondanks z’n vriendelijke karakter en goede rijeigenschappen.

Ironwood Custom Motorcycles – Promotor

0

Bekijk meer van Promotor op https://www.motor.nl
Abonneer op Promotor Magazine: https://www.motor.nl/aanmelden-promotor
Volg Promotor ook op Facebook: http://www.facebook.com/promotormotome
Volg Promotor ook op Instagram: http://www.instagram.com/promotor_inst