We gaan voortaan in stijl. Want stijl, geloof het of niet, is tegenwoordig alles in motorland. Het bekende idee ‘oud is nieuw’, gecombineerd met een esthetisch verantwoorde outfit is helemaal happening. Want: vrij te interpreteren, vrij van kostenplaatjes (de instap is laag en het plafond oneindig) en heel persoonlijk.
Vincent Burger
En persoonlijk is het toverwoord. Je moet je ei kwijt kunnen, je moet je ding kunnen doen, je moet, zoals dat heet, jezelf kunnen uitdrukken. En daarvoor zijn we hier. En oh ja, er was ook iets met een nieuwe XSR700.
Hier, dat is het Italiaanse eiland Sardinië en het moet gezegd worden, dat is toch net even wat leuker dan bijvoorbeeld Vlieland. Hier zit er maar een half uurtje verschil tussen langs de kust cruisen in de volle zon en met je hoofd in de wolken over een natte bergpas ploegen. Ideale omstandigheden om een XSR aan de tand te voelen en dat doen we dan ook maar eens van harte.
Nou is er meer over de achtergrond van de motor te vertellen dan je zou denken en dat doet Yamaha dan ook graag. Want als de XSR700 volgens Yamaha iets héél anders is dan de XJR, XV of SR, wat is dan het verschil? En het is dus wel voor het grootste deel een MT-07, maar niet helemaal. Yamaha wil met de XSR een nieuwe richting inslaan en die richting moet precies het midden houden tussen oud en nieuw, of liever: de kloof overbruggen.
Modern, retro of allebei
Dat klinkt redelijk zweverig, maar zo erg is het dan ook weer niet. Het is eigenlijk zelfs een topidee: wel de looks, niet de nadelen. De XSR is net zo zeer een moderne motor als de ‘niet-retro-Yamaha’s ‘, met Euro-4 emissiekeurmerk en al. En dat is dan ook het grootste verschil met de eerder genoemde XJR en SR, dat zijn uiteindelijk toch ‘oude’ modellen die opnieuw in de showroom gezet zijn, met hier en daar een facelift om ze er weer piekfijn uit te laten zien. Dat is ook gelukt, maar het is niet hetzelfde. Als je de XSR zou moeten omschrijven, dan is het juist een MT-07 met een retrojasje, da’s dus andersom. En een te gek idee, want de MT is nou niet bepaald een slecht lopend model. Als je daar als fabrikant nog een schepje bovenop kunt doen, dan grijp je iedere kans om van een succes nóg een groter succes te maken. En afgaand op de plaatjes is het haast lastig te bedenken welk model populairder gaat worden, de XSR of de MT. De XSR voor liefhebbers van retro-styling, de MT voor liefhebbers van modern.
In dat retrosegment begint het trouwens al aardig druk te worden nu. De voornaamste daarvan is natuurlijk de Scrambler van Ducati. Ongeveer even zwaar, ongeveer even sterk, net ietsje duurder maar dat is logisch, want Italiaans. Zelfde doelgroep, zelfde enorme scala aan opties voor en ná aanschaf. Maar ook andere merken doen inmiddels mee, neem bijvoorbeeld BMW met de RnineT, Moto Guzzi met de V7 en Triumph met de Bonneville. In dit genre ben je niet compleet als je geen bijpassende kledinglijn hebt, maar al evenmin als je niet volop tekeer kunt gaan met onderdelen. En om dat aan te moedigen wordt het de toekomstige klant zo makkelijk mogelijk gemaakt. Hoe makkelijk dan, hoor ik je vragen? Nou is de tank al een heel coole truc: het is een stalen dummytank met daaroverheen aluminium covers die uitwisselbaar zijn, zonder dat je daarvoor dus problemen krijgt met de dop, de pomp of de pasvorm. Maar het kan nog mooier: ook het achterste deel van het subframe is er in een wip af te halen. En nog mooier: terug te zetten. Dat lukt je met een slijptol nog steeds niet. Wat dat allemaal kan betekenen kun je uitvinden via de nieuwe app. Natuurlijk, want wat is een motor vandaag nog zonder app?
Maar het is niet zomaar een geintje. In de ‘My Garage’ app kun je kiezen uit meerdere modellen en vervolgens álle onderdelen die in de catalogus staan. Genoeg voor avonden aaneengesloten virtueel motoren samenstellen. En stel dat er iets uitkomt waarvan je denkt ‘die móet ik hebben’, druk je op bestellen en je krijgt een seintje van je dealer wanneer je ‘m op kunt halen. Als dat niet onwijs 21-ste eeuws is, weet ik het ook niet meer.
Met groot gemak
Dit alles is allemaal wel leuk, maar we komen voor de motor, dus laten we ons daar even op concentreren. Zoals gezegd, het grootste gedeelte is gelijk aan de MT-07. De XSR weegt afgetankt slechts vier kilo meer en dat is gewoon ronduit netjes. Betekent ook dat de motor vrijwel hetzelfde reageert en als je weet hoe de MT rijdt, weet je dat dat een pluspunt is. 186 kilo is gewoon niet veel en dan is 75 pk – evenveel als de MT- genoeg om heel leuk te kunnen rijden. Zoals we dus ook weten is het motorblokje ideaal voor gebruik in een naked en al helemaal bij eentje die vraagt om hooligan-gedrag, zoals dus een machine met de allure van een XSR. De tweecilinder heeft voldoende koppel om rustig met lage toeren te kunnen rijden en nog genoeg vermogen om ook hoger in toeren sportiever te rijden, mocht je daar zin in hebben.
In bergachtig gebied zoals hier op Sardinië is er zonder al te veel moeite in één versnelling urenlang door te rijden zonder in de knoei te komen. De versnellingen zijn – precies als de MT- netjes verdeeld, een tikje kort in de eerste twee voor gemakkelijk wegrijden en bovenin lang genoeg om een leuke topsnelheid te halen als het moet en een rustige kruissnelheid als het kan. Precies wat je verwacht bij zo’n motor. Bedienen gaat met hetzelfde gemak, licht en toegankelijk. Wat wel anders is, dat moest wel, is het tellertje. Nu is alle informatie ondergebracht in een verantwoorde ronde behuizing, waarbij het opvallend is hoeveel er nog te lezen valt van zo’n kleine oppervlakte. En er zit zelfs een versnellingsindicatie bij. Maar ja, er zit ook ABS op en dat vinden we ook niet vreemd. De remmen zijn trouwens, je raadt het al, ook overgenomen van de MT07 en doen uitstekend hun werk. Niet te giftig, niet te zwak, prima in verhouding met de rest.
Nog een verschil met de MT07: de banden. De gemonteerde Pirelli Phantoms zijn net zo retro als de XSR: moderne technologie met een oud uiterlijk. En er valt helemaal niks op aan te merken. Het zijn dezelfde banden die eerder ook de Ducati SportClassics en Moto Morini 9½ sierden en ook toen was er ook niks op aan te merken. Nu op de XSR al evenmin, en dan hebben we ook nog het geluk gehad ook een stukje nat wegdek te kunnen proberen.
Onthaasten
De zitpositie is perfect in orde. Het zadel heeft de juiste hardheid, de benen sluiten mooi aan… sterker nog, samen met de zijschildjes is de tank precies goed gevormd om je bovenbenen echt in te kunnen laten vallen. Handen voor je uit op het stuur, bovenlijf aangenaam net iets voorover, niks meer aan doen. De motor straalt voldoende uit om duidelijk te maken dat je hier geen haast mee hoeft te hebben om het naar je zin te hebben. En omdat ’t is wat het is weet je dat, als het moet, het wel kán. Een heel geruststellende gedachte. Met een klassieker kun je net zo goed onthaasten, maar dan ben je het ook echt verplicht, anders gaat ie stuk. Dus daar moet je al rekening mee houden voordat je vertrekt. Met de XSR kun je net zo fijn rijden, maar tref je een buitje of moet je plots snel naar huis, dan kan dat.
Natuurlijk is de XSR een dikke knipoog naar de oude XS. Dat model, een echt kind van de seventies, heeft Yamaha bepaald geen windeieren gelegd. Goed, het is misschien niet de eerste of meest legendarische Yamaha in de geschiedenis van het merk, maar die XS is mooi wél uitgegroeid tot een graag geziene gast in de classicwereld en gaan ze nu voor een leuke knaak van de hand. Een XS, dat is me wat. inmiddels wel. En dus is het gerechtvaardigd om daar op door te borduren. Die sfeer, die smaak, dat wil je hebben.
Maar als fabrikant is het ondoenlijk ‘m opnieuw tot leven te wekken zonder je vel te veel problemen op de hals te halen, dus is het gewon een heel slim idee om in plaats daarvan een motor ‘in de stijl van’ te maken; een vrije, moderne interpretatie van ‘het idee’. En als Ducati met zo’n verhaal wegkomt, dan kan Yamaha het ook. Als dit resulteert in een motor als de XSR700 hebben ze daar zelfs alle recht op. Want ook zonder het verhaal eromheen of de letters op de zijkant (en in het zadel) is het gewoon een heel gaaf ding om te zien. Dat tikje retro verandert de standaard MT-07 in een compleet nieuwe machine waar je heel graag mee gezien wil worden. en warempel, ’t rijdt nog leuk ook.
