Op de valreep heeft Yamaha nog een overwinning weten te pakken in de 2016-editie van Le Dakar. Helder Rodrigues domineerde het tweede gedeelte van de twaalfde en voorlaatste etappe, en kwam met een tijd van 5 uur, 57 minuten en 24 seconden als eerst aan het einde van de 481 kilometer lange Special Stage.

Achter hem was het klassementsleider Toby Price, die weinig te vrezen heeft van Rodrigues die op een vijfde plek – bijna een uur achter Price – in het algemeen klassement staat. De Australiër gaf 7 minuten toe, maar staat daarmee nog steeds ruim 37 minuten los van de concurrentie. 

Winnaar van de elfde etappe, Antoine Meo, verloor veel tijd toen hij door een lullige valpartij zijn hand blesseerde. Het betekent dat hij de derde plaats waarop hij aan de etappe begon heeft verruild voor een zesde plaats op net geen vijf kwartier van nummer één, Price.

DE NEDERLANDERS: Verrassend Van den Goorbergh

An sich al geen onaardige prestatie voor een kistrijder om als 22e te finishen in de langste etappe van deze editie van Le Dakar, maar al helemaal niet verkeerd wanneer dat je ook nog eens tot snelste Nederlander maakt in de etappe. Op net geen 37 minuten van Price laat Van den Goorbergh een sterke indruk achter. Vervolgens vinden we op plaats 28, eveneens op KTM, Hans Vogels. Vogels kwam niet helemaal probleemloos door de proef, want hij ging lelijk neer op een mossige betonplaat bij een rivier oversteek. Hij is oké, maar zal vanmorgen wel behoorlijk beurs zijn. Achter Verhoeven kwam Robert van Pelt binnen op plek 32. Frans Verhoeven kwam als 34e aan de finish.

ETAPPE 13: Op weg naar de laatste finish

De 180 kilometer Special Stage verbleekt qua afstand met de kilometers die de vorige etappe afgelegd dienden te worden, maar het cliché ’to finish first, first you’ll have to finish’ is absoluut waar. Als de potentiële winnaar – huidig klassementsleider of zij die op het vinkentouw zitten – de kop maar koel houdt op weg van Villa Carlos Paz naar Rosario.

De Special Stage is een combinatie van bochtige stukken afgewisseld met rotsachtige en zanderige snellere gedeeltes. Kort om, geen makkelijke laatste dag. Verwachte temperaturen zullen niet heel intens zijn en verder lijkt het ook droog te blijven. Twee zaken die de gehele Dakar Rally van 2016 zo zeker niet waren.

Op naar de finish!

Opnieuw een defensieve etappe voor Toby Price, waarin de Australiër het gas niet volledig tegen de stuit gehouden heeft. Desalniettemin verloor hij slechts 18 seconden op Antoine Meo, de debuterende meervoudig enduro wereldkampioen, die zijn tweede zege van de rally pakt. Derde plaats was voor de Argentijn Pablo Quintanilla op de Husqvarna.

Voor Paulo Goncalves is Le Dakar ten einde. De Portugese fabrieksrijder in dienst van Honda werd bewusteloos aangetroffen langs de route en per helikopter afgevoerd. Na een kort medisch onderzoek bleek hij niets over te houden aan de opgelopen hoofdwond. Al met al was het voor zowel Goncalves als zijn werkgever HRC, geen pretje tijdens deze Dakar Rally. Keer op keer werden zowel rijder als machine geplaagd door pech, en ook de teamgenoten van Goncalves troffen de plaaggeest meer dan eens.

Met het uitvallen van HRC’s laatste echte kanshebber voor het eindklassement, is het aan Kevin Benavides om de hete ijzers uit het vuur te halen. Benavides komt uit op een satelliet CRF450 Rally van Honda Zuid-Amerika, die ondanks sterke gelijkenissen toch iets minder is dan het materiaal van Goncalves. De Argentijn staat momenteel vijfde in het motorklassement op net geen uur van leider Price, die op zijn beurt nog steeds ruim een half uur en bijna drie kwartier los staat van zijn meest directe belagers. Stefan Svitko en een fantastisch debuterende Meo respectievelijk.

NEDERLANDERS: ‘Dit mag de naam Dakar niet hebben’

Had Hans Vogels tijdens etappe 10 nog écht zijn dag, gisteren was hij vooral boos. Opnieuw besloot de organisatie een deel van de proef te neutraliseren, en wel een groot deel. Na 243 kilometer van de 431 kilometers Special Stage vlagde men de rijders af, ware het niet dat onder meer Vogels dat punt allang gepasseerd was en zelfs al aan de finish was. Hij wees erop dat snellere mannen achter hem nu niet alleen veel minder zwaar belast zijn op het ruige steenachtige laatste deel van de proef, maar ook dat hij – of zijn tegenstanders – had kunnen crashen, met alle gevolgen van dien.

Ook is hij het niet eens met het gemak waarmee de ASO telkens ingrijpt. Le Dakar wordt de zwaarste rally ter wereld genoemd, maar Vogels kan zich daar niet in vinden. Hij hekelt de neutralisaties, inkortingen en het annuleren van Special Stages. “Men doet mee omdat dit de zwaarste rally ter wereld zou moeten zijn, dan is het finishen of falen, maar niet dit half-en-half laffe gedoe!” aldus de Brabander.

Achter Vogels, wist enkel Verhoeven binnen het uur van winnaar Meo aan de finish te komen, hij pakt plek 20.

ETAPPE 12: ‘we gaan nog niet naar huis, nog lange niet…’

In de boeken spreken we van de een-na-laatste etappe van Le Dakar 2016, maar de rijders zijn nog heel ver van huis. Met 450 kilometer verbindingsroute en 481 kilometer aan Special Stage hebben de rijders het hard te halen op de route van San Juan naar Villa Carlos Paz, dwars door de uitgestrekte Argentijnse pampa’s. 

Al liggen er naast de vlaktes ook nogal wat smalle secties in het verschiet, waardoor niet de gehele route met de trucks gedeeld wordt. Iets minder stuk gereden route voor de lichtste deelnemers dus.

Gevaar loert trouwens nog steeds, want al is de route van nature zo technisch niet als sommige eerdere etappes, de vermoeidheid kan toeslaan. En gevaarlijker nog; het idee bijna thuis te zijn in combinatie met die ontbrekende energie, is een gevaarlijk cocktail. Een simpele blunder kan nu doorslaggevend zijn.

Dit weekend barst in Taree, ruim drie uur ten noorden van Sydney, alweer de vierde Troy Bayliss Classic. Het is Bayliss’ eigen raceje bij de Taree Motorcycle Club, en tot nu toe hebben alle edities kunnen rekenen op uiterst interessante namen uit allerlei raceklasses in binnen- en buitenland. Ook dit jaar staan er weer wat grote namen uit liefst vijf verschillende landen aan de start. Enkele grote namen zijn Jared Mees en Brad Baker (beiden flat track-racers) uit Amerika, Australisch superbike-kampioen Troy Herfoss, twee oud-MotoGP coureurs in de vorm van Broc Parkes en Anthony West, en uiteraard start drievoudig World Superbike-kampioen Bayliss zelf ook.  

De Bayliss Classic is een oil track-evenment, wat in veel lijkt op dirt track, maar zoals de naam al doet vermoeden wordt de baan doordrenkt met olie. Want ja, los zand geeft wel erg veel grip, toch? Alles voor de sensatie! Ze kunnen er wat van Down Under.

Op social media doken al een aantal mooie beelden op van trainende coureurs. Zo ook bovenstaande Anthony West, die voor het eerst sinds 1996 weer op een oil track te vinden was. De voormalig Kawasaki MotoGP-fabrieksrijder zei geen flauw benul te hebben van waar hij mee bezig was, maar dat hij het desalniettemin enorm naar zijn zin had.

De twee grootste sterren van het immens populaire Amerikaanse flat track-circus, Jared Mees en Brad Baker, zijn inmiddels ook present in New South Wales, en druk aan het trainen op het toch iets ingewikkelder oil track-rijden. Al zijn beide heren inmiddels behoorlijk ervaren en lijkt het ze best aardig af te gaan.

De etappe naar La Rioja kan goed een heel belangrijke blijken, want er gebeurde veel. Bij Le Dakar moet je er nooit vanuit gaan dat jij ‘aan de beurt’ bent voor een overwinning, maar Stefan Svitko solliciteerde toch al wel de hele rally naar de winst, en tijdens etappe 10 claimde de Slovaak hem dan ook. Met een tijd van 3 uur, 47 minuten en 23 seconden was Svitko dan de nummer twee, Kevin Benavides, die eveneens een prima rit reed. Overigens opnieuw een rit die ingeperkt was door slecht weer, maar dat zal Svitko’s pret niet drukken. Winnen is winnen.

‘Gestaag, maar niet al te traag’, leek het credo van Toby Price, die inmiddels van de aanval naar de verdediging overgegaan is. Hij reed defensief en wist zijn voorsprong in het algemeen klassement te grotendeels intact te houden. Nog geen zes minuten hoefde de Australiër toe te geven op de heren voor hem, wat hem nog steeds ruim 23 minuten los heeft van de concurrentie. Geeft hij de resterende etappes telkens zes minuten toe, dan wint hij alsnog. Uitgekiend rijwerk van de relatief onervaren Dakar-deelnemer dus.

Voorheen groot concurrent, inmiddels heeft Paulo Goncalves het hard te halen. Het tij van geluk van gisteren lijkt gekeerd. De Portugees kreeg een struik in de radiateur, die deze onklaar maakte. Temperaturen van rond de 45 graden met een defect koelsysteem, waarna er ook niet gesleuteld mag worden in het bivak; het leek allemaal mee te vallen, aangezien hij ten minste de verloren tijd terugkreeg. Jammer genoeg vond de organisatie dat Goncalves toch wel erg veel voordeel had van de geretourneerde tijd, wat betekende dat hij ondanks een prima finish op plek vier, kort achter Price, toch ver terugvalt in het algemeen klassement. De tijdstraf zet hem terug tot bijna een uur en een kwartier achter de Australische klassementsleider, wat hem min of meer weg doet vallen als kanshebber voor de eindoverwinning. Enkel een het cliché dat je het nooit weer in de Dakar Rally heeft Goncalves nog om aan vast te klampen.

DE NEDERLANDERS: Prima dagje!

Voor de onze landgenoten was het zeker geen onaardige dag. Het zou een behoorlijk pittige etappe blijken, omdat de trucks en auto’s afgewisseld startten met de motoren, met diepe sporen als gevolg. Ook afzien voor Hans Vogels, maar desalniettemin was de Brabander enorm in zijn nopjes. Hij kon lekker rijden in deze ‘echte Dakar-etappe’ en dat blijkt ook uit zijn tijd, want op plek 14, op 31 minuten van Svitko, kan hij meer dan trots zijn. Voor de volgende Nederlander hoeven we niet heel veel verder te zoeken want Frans Verhoeven kwam 8 minuten later binnen op de vijftiende plaats. 

Jurgen van den Goorbergh finishte eveneens uiterst respectabel op plaats 23. Met nog drie etappes op de rol moet het heel gek lopen wil de overwinning is het Kistklassement hem nog ontgaan.

ETAPPE 11: Zand, zand, en nog eens zand

De elfde etappe, vertrekkend van La Rioja naar San Juan wordt er eentje gekenmerkt door zand, en hoogstwaarschijnlijk snelheid. De route is wat minder technisch en wat meer flexibel; kansen om een voorsprong uit te breiden of gat te dichten zijn er voldoende, maar doen moet men wel risico’s nemen. Dit wordt de eerste echte etappe met fesh-fesh – het loodzware megafijne zand – maar sowieso kan men rekenen op allerhande zand en grind en route naar San Juan.

_{Foto’s ANP en Le Dakar}