Vallende bladeren waren het niet. Dalende temperaturen treffen geen blaam, net als herfststormen of de prestaties van voetbalclub Telstar. Het waren de steeds kortere dagen die me voor het eerst een herfstdip bezorgden. Een mild dipje weliswaar, maar ik zou liegen als ik zei dat ik barstte van de energie. Dagen achter elkaar sleepte ik me met de grootst mogelijke tegenzin uit het warme bed om in het donker naar kantoor te rijden. Op de terugweg staarde ik gedachteloos voor me uit in de duisternis van de avondspits.

Tot zo ver mijn klaagzang vol zelfmedelijden. De oplossing voor de energieschaarste lag voor de hand en was uiterst effectief. Een doelloos stukje motor rijden krikte het energieniveau aanzienlijk op. Ik moet me bedwingen om te schrijven dat het ritje licht in mijn leven bracht, dat klinkt zo suf, maar het had er veel van weg.

Het was ook nog eens een ritje van niets. Het ging niet door exotische gebieden, maar door het schaarse groen tussen Amsterdam en Utrecht. Een volledig platgetreden polder, gelardeerd met snelwegen en forensendorpen. Desondanks had ik in de Alpen niet méér kunnen genieten. Adrenalineverhogend was het niet. Van scherp stuurwerk was geen sprake en van supersonische snelheden evenmin. Een getraind wielrenner was me op het rechte eind nog voorbij gefietst. Uit mijn mond teken je geen vaagpraat op over één zijn met de natuur. Het was gewoon een lekker tochtje en het deed me goed. Blij verrast keek ik naar ooievaars en weilanden vol ganzen alsof ik ze voor het eerst zag. Oer-Hollandse plaatjes van molens, zwaar beladen vrachtschepen en buitenverblijven gaven me het gevoel toerist in eigen land te zijn.

Toch blijft het lastig om zo’n helende rit gewoon te accepteren. De amateurpsycholoog in mij zoekt altijd verklaringen. De frisse wind in het gezicht en het geluid van knisperende herfstbladeren bieden troost. Dit keer kwam er wat anders bij: het begin- en eindpunt waren bekend, maar alles daartussen was volledig open. Zag ik links een leuk weggetje, dan dook ik erin. Of rechts. Sommige weggetjes liepen dood, andere waren briljant. Natuurlijk reed ik eerder op deze manier, maar ik was het de laatste tijd een beetje vergeten.

Een opmerkelijke suggestie van een collega-redacteur die ik in eerste instantie als bespottelijk bestempelde, kwam plotseling aanlokkelijk over. Hij wil ooit zonder kaart en eindbestemming met de motor op vakantie gaan. Elke weg mag je induiken, de keus is aan jou. Dat begint al bij het tuinhek; links of rechts? Oost, west of toch noord? Snelweg op, of er na honderd meter alweer af omdat er ergens een opwindender B-weggetje heuvelop meandert?

“Belachelijk”, schoot ik het idee ooit af. Op zoveel kortzichtigheid kom ik terug na een ‘stuurloos’ ritje van slechts een paar kilometer. Als zo’n kippenstukje al zoveel goeds oplevert, hoe voel ik me dan als ik een week lang achter elkaar doelloos rondrijd? Tegen de herfst van 2016 moet ik er maar eens echt aan geloven om volkomen stuurloos te zijn.

Foto: ANP

Om heel eerlijk te zijn wisten we hier op de redactie niet wat we van een luxe kentekenplaat moesten denken: ‘Is zo’n plaat belegd met smaragden en bladgoud?’ Niets is minder waar. Een luxe kentekenplaat is in feite een reguliere plaat waarbij de letters en cijfers in het aluminium worden geperst en met een zwarte laag worden bedekt. Om van zo’n plaat vervolgens een luxe versie te maken, worden er kunststof letters en cijfers op de geperste delen vastgemaakt. Het resultaat: een driedimensionalere kentekenplaat.

Voor (bedrijfs)auto’s is het al een aantal jaren toegestaan om met een dergelijke plaat te rijden. Voor motoren pas vanaf 1 januari 2016. Je betaalt voor de luxe behandeling wel iets meer dan voor een reguliere kentekenplaat, al is het moeilijk om een precieze prijs te geven aangezien de overheid er geen vaste prijs voor heeft vastgesteld. Mocht je een luxe plaat willen aanschaffen is het dus verstandig om eerst even rond te vragen bij gecertificeerde bedrijven.

Het befaamde en veel bejubelde ‘wij’ gevoel onder motorrijders heeft wel iets. Net als met alles moet je het niet overdrijven, maar een simpele zwaai, een knikje, dat heeft altijd nog wel iets sympathieks. En het is fijn dat als je in wilt voegen, een motorrijder je over het algemeen extra ruimte geeft in plaats van het gat snel dicht te rijden. Een klein stukje menselijkheid in het verkeer zullen we maar zeggen.

Net zoals iedere andere dag heb ik vanochtend weer heel wat kilometers door de file gereden. Alarmlichten aan en rustig doortokkelen. Dan schrik je je als automobilist tenminste geen rolberoerte en als motorrijder heb je nog een kans als iemand plots van rijstrook wisselt zonder op te letten (althans, je hoopt dat dat het was…). Over het algemeen gaat dat prima. Menig automobilist maakt heel sympathiek ruimte, soms op het overdrevene af en als de situatie het toelaat, krijgt iedereen een knikje of een subtiel bedankzwaaitje. Klinkt geiterig, is het misschien ook, maar zelf ontdooi ik ook altijd een beetje als iemand gewoon aardig en beleefd doet in het verkeer en is het niet daarom, dan is het wel omdat je zelf toch ook in een ietwat relaxtere mindset komt. In het verkeer scheelt dat een slok op een borrel, want ben je relaxt, dan zie je ook niet overal een aanval in.

En zo reed ik vanmorgen dus ook, totdat ik achter me tussen de file door een ongelofelijk verblindend fel licht zag opdoemen. Weer zo’n motorrijder die dacht dat hij beter zichtbaar is door zich achter een immense lichtvlek te verbergen en dus daarmee zijn daadwerkelijke afstand tot een moeilijk in te schatten vraagteken maakt. Dat even als irritant belerend vingertje, maar in werkelijkheid werd ik gewoon gillend gek van dat felle en afleidende kl*telicht en je ergert je ook simpelweg aan het pure egoïsme waarmee iemand zo openlijk lak heeft aan ieder ander.

Dus ingevoegd en gewacht tot onze held voorbij was. Ik kreeg nog een bedankje en waar ik zoals gezegd normaliter altijd wel blij word van wat beleefdheid in het verkeer, was dit zo’n overdreven alleszeggend ‘wij motorrijders’ gebaar. Net iets te grotesk, net iets te lang, net iets te overdreven amicaal; gegeneerd denk je ‘Ik hoor hier niet bij…’.

Voor me zag ik wat ik achter me niet kon zien, namelijk dat iedere automobilist die ook maar een klein beetje in de weg lijkt te rijden met woest wuivende gebaren op zijn ‘fout’ wordt gewezen. Dan weer remmend, dan weer met felle halen gas doorschietend en met wiebelige motorbeheersing gaat het maar door en door. Hij had het maar wat druk met verontwaardigd zijn op de hele wereld. Ik schaamde me kapot en dat niet alleen, de ruimte die voor mij werd vrijgemaakt was beduidend minder dan voordat ik de mafkees voorbij liet gaan en ik kon het nog begrijpen ook. Het hele ‘wij’ gevoel was even ver, heel erg ver te zoeken!

Foto’s: Yamaha

Yamaha heeft al flink wat modellen vernieuwd voor 2016. Nu zijn ook de FJR-modellen onder handen genomen. De vernieuwde FJR-modellen zijn uitgerust met een nieuwe versnellingsbak zodat de rijder over het gehele bereik beschikt over het koppelvermogen van het 1.298cc tellende motorblok. Yamaha heeft dat gedaan door een zogenaamde ‘dog clutch’ te monteren. Deze bak werkt met spiraalvormige tandwielen waardoor de aandrijving net weer een stukje beter gaat dan op het vorige model. Daarbij is de nieuwe zesbak iets kleiner door deze toevoeging.
De FJR is verder voorzien van hetzelfde A&S (Assist en Slipper)koppelingssyteem als de YZF-R1. Dit systeem zorgt voor een betere controle van de motor wanneer het gas abrupt wordt dichtgedraaid. Yamaha schrijft dat het systeem in zo’n situatie “vervorming en instabiliteit (…) tegengaat” en de motor dus beter onder controle kan worden gehouden.

Qua verlichting is de FJR ook flink verbeterd. Zo rijdt je nu rond met aan de voorzijde dubbele ledkoplampen. Ook aan de achterzijde zijn ledlampen gemonteerd. Naast deze standaardverlichting zijn de FJR1300 AE en AS ook voorzien van actieve bochtenverlichting. Hoe groter de hellingshoek – hoe sterker deze lampen de bocht inschijnen voor een beter zicht op wat er komen gaat. 

Verder is het dashboard licht aangepast. Deze is voor de nieuwe modellen beter afleesbaar geworden zodat je je ogen weer zo snel mogelijk op de weg kan hebben. Last but not least zijn de standaard FJR1300 en de AE en AS klaargemaakt om voorzien te worden van een Dainese D-Air© Street Systeem: een aribag speciaal ontwikkeld voor motorrijders. Een extra veiligheidsmiddel voor op de lange tochten die je met deze zware sport-tourer kan maken.

Foto: Thriumph

Geen zin om te wachten op de Motorbeurs om de vernieuwde Thriumph-modellen te kunnen bekken? Dan is het misschien interessant voor jou om 13 december naar Antwerpen te rijden. Daar staan de nieuwe modellen namelijk klaar om grondig geïnspecteerd te worden door iedereen die geïnteresseerd is. Midden in het havengebied van de Belgische stad staan de modellen tussen 10:00 en 15:00 uur voor je klaar. 

Toegang is gratis op vertoon van je rijbewijs en/of helm. Aanmelden is niet nodig. Het ‘Bonneville Preview Event’ vindt plaats aan de Indiëstraat 10, 2000, Antwerpen.