Tekst: Ad van de Wiel, foto’s: Raymond de Haan
Het vooroorlogse prijspeil van Chinese motoren vloeit vanzelfsprekend voort uit de lage lonen, maar vooral uit de onwaarschijnlijke productieaantallen. Een Chinese motorfabrikant denkt niet in duizenden exemplaren, maar in miljoenen. De Jialing JH600 is de uitzondering die de regel bevestigt. Naar zeshonderdjes is in Zuidoost-Azië geen vraag, want daarvoor zijn ze simpelweg te duur. Jialing kan de JH600 alleen produceren omdat de motorfiets ook een zijspancombinatie voor het Chinese leger aandrijft. Die driewieler rolt in de vertrouwde absurde aantallen van de lopende band.
Cultuurshock
Naast de duizenden zijspannen produceert Jialing jaarlijks een paar solomotoren voor de export. Die gaan in Nederland voor € 6499 over de toonbank. Daar zit een pijnpuntje; motoren als een Honda CB500F en een Suzuki Bandit 650A kosten namelijk hetzelfde. Een charmeur als de Yamaha MT-07 kost slechts € 500 meer. Hoe houdt de Chinese eencilinder zich ten opzichte van dit Japanse meercilindergeweld?
Op vermogen delft de mono het onderspit tegen alle concurrenten. De eencilinder produceert een magere 38 pk. Zoals het een dikke mono betaamt, produceert de Jialing flink wat trillingen als hij aan het werk moet. De trillingen komen vooral door via de benzinetank. De voetsteunen en handvatten blijven er grotendeels van gevrijwaard. Het blok voelt het levendigst tussen de 4000 en 6000 toeren per minuut. Bij 100 km/h loopt het blok precies 5000 omwentelingen. Het is direct het gebied waarin het blok zich het meest op zijn gemak voelt, het spint er van genoegen. Onderin heeft het blok weinig te bieden door een chronisch gebrek aan pk’s. Onder de 3000 toeren is de mono sowieso bokkig. Een gebruiksaanwijzing heeft dit blok dus niet nodig. Onder de 3000 toeren heb je niets te zoeken en boven de 6000 toeren ook niet, omdat er amper pk’s bijkomen.
Tot een cultuurshock leidt een ritje met een Chinees niet. Het blokontwerp is van het Oostenrijkse AVL en dat deed eerder ervaring op met eencilinders van Rotax. Het voelt daarom allemaal redelijk normaal en vergelijkbaar met andere eencilinders. De versnellingsbak en koppeling vragen niet om kolenschoppen van handen en gespierde voeten. De injectie is redelijk verfijnd, alleen voelt de inspuiting wat rommelig bij gas afsluiten en weer opnemen. Dan loopt de JH600 een fractie van een seconde niet spatzuiver.
Europees spul
De zithouding voelt eveneens herkenbaar. Denk aan motoren als een Suzuki Freewind en je krijgt als vanzelf het juiste beeld op het netvlies. De voetstepjes staan comfortabel laag en door de smalle bouw niet al te ver uit elkaar. Het harde zadel is breed, waardoor het zitje zelfs in de lage stand (790 millimeter) redelijk hoog boven de grond zweeft. Het brede stuur valt vanzelf in de handen en in het zadel voelt de Jialing allemaal erg logisch aan. Dat verandert als je gaat staan. De offroad-uitstraling zet je op het verkeerde been, maar staand op de steppen voelt het onnatuurlijk.
Onder het zadel ontbreken de rotzooi en wirwar van kabels die je toch stiekem verwacht bij een Chinese motorfiets. Het ziet er zelfs clean en strak uit, met mooie, waterdichte stekkerverbindingen. De elektronica komt – en dat wekt vertrouwen – van Bosch. Achter het dashboard schuilt een andere Duitse gigant: Siemens. Ook voor de vering vertrouwt Jialing op Europese kwaliteit, want Showa-materiaal veert de boel voor en achter af.
Over de elektronica valt er niets te klagen, maar de lampjes in het (auto)dashboard mogen wel wat helderder branden. De vering bewijst eens te meer dat de aannames over dubieuze Chinese kwaliteit niet altijd terecht zijn. De vering voelt harder dan verwacht. Angst voor een soort fietspomp – een lek exemplaar ook nog – blijkt ongegrond. De Showa’s slaan zelfs een beetje door naar de harde kant. De monoschokdemper reageert bijvoorbeeld te stug op verkeersdrempels. Het achterwiel volgt niet mooi, maar wipt over de drempel heen en dat voel je.
Niets Blikkerig
Een offroad als een JH600, Ténéré of Freewind koop je niet voor het betere stuurwerk. Hiermee raffel je niet op haren en snaren een ‘stratencircuit’ af. Zolang het allemaal met een passend tempo gaat, kwijt de Jialing zich goed van zijn taak. Met het stijgen van de hellingshoeken daalt het vertrouwen in de stuurcapaciteiten. Diep op één oor voelt het niet volledig vertrouwd, maar als je dat wilt, bestaan er betere motoren.
Ook de remmen sluiten mooi aan bij andere straatgerichte offroads. Remmen vraagt om stevig knijpen, anders vertragen de enkele remschijf voor en achter niet al te heftig. Daarin heeft deze motorfiets goed gezelschap. De meeste offroads remmen niet al te bruut, om ook in het veld uit de voeten te kunnen. Naar ABS kun je overigens lang zoeken, want dat zit er niet op.
Het ontbreken van een veiligheidsvangnet als ABS typeert de JH600. Het is een motorfiets uit het heel recente verleden. De knoppen op het stuur, het design, de prestaties en het rijgedrag voeren je terug naar de jaren negentig. De evolutie van motoren heeft sindsdien niet stilgestaan, maar dat betekent niet dat de Jialing een onrijdbaar ouderwets ding is. Integendeel zelfs.
De Jialing staat duidelijk een treetje hoger dan veel van de blikkerige Chinese namaakmotoren die op motorbeurzen te zien zijn. Eventuele angst voor een ondermaats kwaliteitsniveau lijkt ongegrond. Op de algehele afwerking is weinig af te dingen en sommige onderdelen – zoals de spaakwielen – zijn gewoon knap te noemen. Het rijwielgedeelte vertoont geen overeenkomsten met een wokkel en de zithouding is prima. Rest er slechts één probleem: de prijs van de motorfiets. De concurrentie van modernere motoren is groot. Tenzij je op zoek bent naar een unieke motorfiets die misschien wel het begin markeert van kwalitatief goede motoren uit China.
[justified_image_grid ids=21711,21712,21713,21714,21715,21716]
