Hoewel er steeds meer ‘groene’ motorfietsprojecten komen, lijken er tegelijkertijd net zoveel weer te verdwijnen. Of zelfs meer… Hoe anders is dat gelukkig met het E-bike-project van de Automotive Hogeschool Arnhem Nijmegen (HAN). Want, hoewel het een tijdje stil was, hebben projectbegeleider Sander de Goede en zijn studenten amper stilgezeten. Alles om de E-bike te doen laten slagen. MOTOR.nl sprak met Sander voor het laatste nieuws.

Hoe gaat het met jullie E-bike-project?
Goed! De body van de E-bike krijgt steeds meer vorm waardoor er langzaam maar zeker een concept aan het ontstaan is. Eind juni hopen we de body af te hebben. Dan loopt namelijk het project van de tweedejaars studenten die hiermee bezig zijn ten einde.

Krijgen jullie nog hulp bij het ontwerpen van het uiterlijk?
We werken daarvoor nauw samen met de studie Industrieel Product Ontwerpen, kortweg IPO. Op dit moment werken acht studenten van ons samen met één studente van de IPO. Wij richten ons natuurlijk vooral op het technisch aspect, zoals de luchtweerstand. Studenten van de IPO zijn juist bezig met het uiterlijke ontwerp en dat is minstens net zo belangrijk. Van de uiteindelijke body willen we namelijk productiemallen gaan maken.

En hoe zit het financieel?
Afgelopen week hebben we samen gezeten met een mogelijke partner. De interesse in ons project is groot vanuit hun kant. Ze willen er alleen graag nog een investeerder bij hebben om zo de kans om deze motorfiets echt te gaan bouwen, te doen vergroten.

Dat klinkt erg serieus.
Klopt, ik zie op het gebied van investeringen dan ook geen probleem om eerlijk te zijn. Het loopt dus echt goed.

De laatste tijd zijn er veel nieuwe projecten van ‘elektrische’ fabrikanten. Onlangs zagen we dat Yamaha twee modellen in productie wil nemen en onder andere Sarolea en Bultaco zijn herrezen als groene fabrikant. Toch zijn dat nog altijd traditionele motorfietsen met een accu.
Dat is inderdaad opvallend. Maar zoals je al zegt, het zijn nog altijd de motoren zoals we die kennen. Het lijkt erop dat die fabrikanten gokken dat de accu een enorme sprong voorwaarts gaat maken. Ik geloof dat echter niet. Sommigen beweren dat de actieradius binnen twee jaar met vijftig procent kan toenemen vanwege betere accu’s, anderen hebben het maar over vijf procent. Verder zijn er een aantal nieuwe initiatieven, zoals met glucose, maar dat zijn allemaal nog projecten in een experimenteel stadium. Onlangs hebben we met de HAN meegedaan aan de Shell Eco Marathon. Die auto, goedgekeurd door het RDW en volgens de wet een brommobiel, loopt 1: 510. Met twee passagiers! Dat is dus bijna van Amsterdam naar Parijs op een litertje. Dat zijn veel realistischere cijfers en iets waar we verder mee kunnen.

Die Arval Inspire II trok nogal wat bekijks!
Ze hadden heel slim een soort van roadshow gemaakt tussen Arnhem, waar de Inspire gebouwd is, en Rotterdam, de startplaats van de Eco Marathon. Het was echt fantastisch om te zien hoe druk het was bij elk tankstation waar ze even stopten. Dat heeft ons natuurlijk aan het denken gezet. Zoiets moeten wij ook kunnen.

Wat staat er binnenkort op het programma?
Als we de uiteindelijke body af hebben, gaan we er een 1:9 schaalmodel van maken. Op dit formaat zijn ook diverse Superbike’s te koop, zoals de R1 of de Fireblade. In de windtunnel testen we dan vervolgens of ons model echt zo’n voordeel heeft qua luchtweerstand. Want dat is nog altijd waar het nu om draait. 

Foto’s: HAN

Wie denkt dat in het verkeer mensenlevens tegen elke prijs gespaard mogen worden, komt bedrogen uit. Die planken onder vangrails leveren aantoonbaar een positieve bijdrage aan de overlevingskansen bij een ongeluk, maar ze kosten ook geld en daarom vind je ze niet bij elke vangrail in het algemeen en bochten in het bijzonder. Deze ontdekking deed ik laatst op een beurs over verkeerstechniek waar alle fabrikanten van dat spul bij elkaar komen. Zo’n plank maakt een ‘geleiderail’, zoals dat in vakjargon heet, enkele tientjes per meter duurder. Voor 10 meter misschien niet een schrikbarend bedrag, maar voor vele honderden kilometers natuurlijk andere koek. En het gaat om een handvol dodelijke ongevallen per jaar, je kunt dus uitrekenen wat de waarde is van het leven van een motorrijder.

Op diezelfde beurs trof ik een Italiaanse firma die voor Europese overheden de vangrails test en zelfs daar staan motorrijders te boek als te duur. Want de testen worden uitgevoerd met crashtest-dummies en zolang ze in een vrachtauto, bus of personen zitten als ze tegen de vangrail worden gesmeten blijven ze min of meer heel en kunnen ze opnieuw worden gebruikt. Zitten ze op de motor, dan is er een vrij grote kans dat ze aan barrels gaan. Dus liever geen testen met motorrijders die crashen – het geeft meteen aan hoe gevaarlijk de vangrails zijn.

Bij de TüV in Duitsland ook al treurige berichten. Daar willen ze best gaan testen met motorrijders. Ze zijn gespecialiseerd in auto-versus-motorcrashes, maar er blijkt maar bitter weinig vraag te zijn naar de verzamelde data. Fabrikanten voelen niet de noodzaak om te werken aan innovaties op dit gebied en dus is het wat dat betreft rustig bij de Duitsers. Ze hebben overigens wel een bijdrage kunnen leveren aan de ontwikkeling van het Dainese-airbagsysteem D-Air dat wordt gebruikt in motorkleding. 

En dat is meteen de ironie van de hele zaak. Alles wat er voor een motorrijder te doen is aan passieve veiligheid, moet hij zelf organiseren: helm, kleding, airbags en dat terwijl er wél van alles wordt gedaan om vrachtauto’s, bussen, treinen en auto’s zo veilig mogelijk op het asfalt te houden. Oneerlijk, toch?

Foto: Raymond de Haan

 Praten tegen dovemansoren heeft geen enkele zin, maar ik waag me er toch aan. Jij, ja jij, ik richt me persoonlijk tot jouw dovemansoren. Verspilde energie, maar als ambassadeur van lichte motoren kan ik niet anders. Het is eenvoudiger om Louis van Gaal enige vorm van redelijkheid bij te brengen, maar megalomane voetbaltrainers boeien me niet. Motoren en het welzijn van hun bestuurders daarentegen wel. Daarom kan ik niet anders dan vasthoudend en tegen de verdrukking in een pleidooi te houden voor lichte motoren.

Beginnersgebakje
Een Ducati Panigale Superleggera is met zijn 155 kilo een lichte motorfiets, maar ik pleit hier voor een heel andere categorie motoren. Betaalbare, bescheiden en behapbare motoren die wij motorrijders massaal wegzetten als beginnersgebakjes. In het beste geval krijgt hij nog het stempeltje ‘leuk damesbrommertje’ opgedrukt. Dat soort motoren. Denk aan een Honda CB500, Suzuki Gladius, Yamaha MT07 of Kawasaki ER-6.

Nog geen zeven mille
Gemiddeld kosten deze Japanse ‘truttenschuddertjes’ € 7371. Twee van de vier blijven zelfs onder de zevenduizend euro. Dat weggeefprijsje is aardig, maar mag nooit dé beweegreden zijn om tot aanschaf over te gaan. Het plezier dat deze motorfietsen verschaffen wel. Meer dan welk andere motorfiets ook voel ik me coureur en motorrijder aan boord van dit soort opstappers.

Alles is een uitdaging
Een Hayabusa-eigenaar ziet geen enkele uitdaging in het voorbij gaan van een andere motorfiets; hij is altijd sneller. Met twee vingers in zijn neus desnoods. Een retourtje München is een fluitje van een cent aan boord van een groottoerist. Het circuit is gesneden koek voor strakke zeshonderdjes en krachtige superbikes. Voor een lichte motorfiets is alles een uitdaging. Voor de man/vrouw in het zadel eveneens.

Beter dan MotoGP
Volgers van de MotoGP klagen steen en been dat alle elektronica saaie wedstrijden oplevert. Een lichte motorfiets heeft helemaal geen elektronica aan boord. Ik bedoel maar. Je krijgt dus de leukste wedstrijden, al is het op de openbare weg. Licht van gewicht en bescheiden van vermogen is het zaak om zo snel mogelijk vol op het gas te gaan. Iets ten volle benutten is zoveel leuker dan de helft ongebruikt laten. Het gas is niet half leeg, het gas is altijd vol open.

Ferme prent
Sla de motorbladen er nog maar eens op na; werkelijk iedereen loopt weg lichte motoren. We testen de meest exclusieve fietsen, maar van betaalbare gooi-en-smijtertjes genieten we minstens zoveel. Mijn hart gaat er zelfs het snelste van kloppen. Momenteel test ik als redacteur van MOTO73 vier betaalbare middenklassers en het is geweldig om met dit viertal te knallen. Iets te enthousiast rijden levert nog altijd een ferme prent op, maar het rijbewijs komt minder snel in gevaar.

Maak geen proefrit
Verveel je gerust verder aan boord van je luxe slagschip. Scrol nog eens gapend  door het zoveelste keuzemenu. Flits nog maar eens van verkeersdrempel naar verkeersdrempel op een snoeihard afgeveerde superbike. Overweeg vooral geen betaalbare en lichte motorfiets. Maak absoluut geen  proefrit, je zou eens geld besparen of enthousiast worden. Blijf vooral op de vertrouwde dikke fiets rijden, des te meer uitdagingen er zijn voor lichte motoren.

We maken slechts foto-albums bij uitzonderlijke gelegenheden zoals bij deze Lotus, hier voor de jarige Marquez of hier om het Dakar-spektakel in beeld te brengen, maar voegen daar nu een nieuw hoofdstuk bij: in dit geval een vergelijkingstest van MOTO73.

De schrijvende pers toog richting de Belgische Ardennen om daar een vijftal supernakeds aan de tand te voelen en kwam met een heleboel actiefoto’s thuis. Daarvan gebruikten ze echter maar één actieplaat per motor. Tja, er is nou eenmaal geen onbeperkte ruimte om alles te kunnen plaatsen. Maar wel bij ons! Daarom hebben wij de foto’s maar overgenomen zodat jullie hier nog eens naar hartelust raak kunnen klikken.

Ben je geïnteresseerd in de gehele vergelijkingstest van zestien pagina’s inclusief vermogensmetingen, versnellingsgrafieken, weegschaal-resultaten, uitgebreide rij-indrukken én wil je weten welke van de vijf nakeds de winnaar van de test werd? Dan kun je hier online de MOTO73 bestellen, of gewoon even in de winkel een exemplaar kopen. Dat kan tot 4 juni.

Eerste rij: BMW S1000R, tweede rij: Ducati Monster 1200, derde rij: Kawasaki Z1000, vierde rij: KTM 1290 Super Duke R, vijfde rij: MV Agusta Brutale 1090R.

Foto’s: Emma Balt, Henny B. Stern

[justified_image_grid ids=20139,20140,20141,20142,20143,20144,20145,20146,20147,20148,20149,20150,20151,20152,20153,20154,20155,20156,20157]

Dat we te maken hebben met de volgende Rossi is wel duidelijk. De populariteit van Marc Marquez, de huidige wereldkampioen MotoGP, blijft alsmaar stijgen en het moet raar lopen wil deze rappe Spanjaard niet de favorietenrol over gaan nemen van de Italiaanse publiekslieveling. Hij heeft alles mee; snelheid, een te gave stijl, killersmentaliteit, een goedlachse houding en lijkt zich nooit zorgen te maken. Niets staat hem in de weg om de komende jaren de spil te zijn van de MotoGP, helemaal als Rossi het voorgezien houdt. En de vraag is natuurlijk, is dat erg? De jongeman wint met gemak zijn ‘wedstrijdjes’ en het lijkt erop dat de komende jaren niemand kan tippen aan de snelheid van Marquez. Dat kan saaie wedstrijden opleveren… 

Alleen is dat ooit saai geweest tijdens de hoogtijdagen van Rossi? Soms wel, maar er was altijd wel iets aan de hand. En, er kwam natuurlijk een moment dat de dominante factor even op zijn plaats werd gezet. Eeuwig blijven winnen is onmogelijk. De spanning neemt dus toe, naarmate iemand lang op de troon blijft zitten. Hoe mooi het dus ook is dat Marquez tot nu toe alle GP’s van 2014 wist te winnen, stiekem kijken we uit naar het moment dat hij verslagen gaat worden. Daarnaast ontstaan er natuurlijk fricties, als een coureur zijn suprematie toont. Hoe vriendelijk Marquez ook is, vijanden gaan zich aan het front melden.

Die ‘gevechten’ zullen vooral buiten de baan plaatsvinden, zoals we ook Rossi wel eens in de clinch zagen gaan met onder andere Biaggi en Gibernau. Kandidaten op dit moment om deze rol in te vullen: Dani Pedrosa en Jorge Lorenzo. Als de jongens het namelijk niet op het circuit kunnen winnen, zorgen ze er wel voor dat het op een andere manier gaat gebeuren. Drijfveer daarvoor is de wil om te winnen, zelfs als het stiekem dus eigenlijk niet mogelijk is. Mijn voorspelling is daarom dat de MotoGP ook in het tijdperk Marquez allerminst saai zal worden. Mocht dat uiteindelijk wel het geval zijn, dan hebben we gelukkig nog twee andere races die elk GP-weekend garantie bieden voor spectaculair actiemateriaal.    

Foto: 2Snap

Ze kunnen wel rijden, die motoragenten! Door de wol geverfd dankzij vele trainingen en een brok aan rij-ervaring, dat staat buiten kijf. En bovendien de enige motorrijders die legaal zo af en toe met érg hoge snelheid over het Nederlandse wegennet mogen stuiven. Hoe dat voelt? Dankzij onderstaand filmpje kunnen we het een béétje meemaken.