Na het indrukwekkende debuut van de MT-09 driepitter is het nu aan deze staande twin om de motorwereld te overtuigen. Is het vermelden van de prijs doorgaans een soort sluitpost op de ‘testbegroting’, in het specifieke geval van de MT-07 is het niet minder dan gepast te openen met de typisch Hollandse vraag…wat kost ‘ie? Immers, is de achterliggende gedachte met deze MT niet om een motor aan te bieden aan een groot (lees: jong) publiek tegen een zo scherp mogelijke prijs? Nou, met de deur in huis dan maar: voor € 6.999,- verwisselt de tweepitter de stoffige showroom voor de frisse buitenlucht. Vergelijkend warenonderzoek laat zien dat concurrerende, sportief georiënteerde tweecilinder ‘middenklassers’ als ER6 en Gladius 650 zich pas voor duizend euro meer op kenteken laten zetten. Beide toch motoren die al weer een tijdje meedraaien in respectievelijk het gamma van Kawasaki en Suzuki.
FRISSE MOTOR
Duidelijk is in ieder geval dat de Yamaha zijn imago als prijsvechter optisch prima weet te verhullen. Sterker, de MT-07 maakt een opvallend goed verzorgde indruk voor een motor uit de ‘opstapcategorie’. De blokafwerking is om door een ringetje te halen, de MT-09 wielen stralen klasse uit, de swingarm behoort tot de mooiste in motorland en zaken als het state-of-the-art LED-dashboard en ‘wave-disks’ laten zien dat Yamaha er alles aan heeft gedaan om met de MT een zeer frisse, geheel eigentijdse motor te creëren.
De reden dat Yamaha als kloppend hart voor de tweede MT-familie heeft gekozen voor een staande twin is simpel: het merk heeft een lange traditie met dit motorconcept, is relatief eenvoudig te construeren, licht in gewicht en in gebruik niet al te duur. Het blok werd geheel opnieuw ontwikkeld, zij het wel met de vertrouwde 270 graden krukas binnen de gelederen. Al zo oud als de TDM en TRX uit midden jaren negentig, waarbij de specifieke krukasverdraaiing voor een gunstige spreiding van het koppel en een lekker levendig aanvoelend blok moet zorgen. Met als mooie bijkomstigheid een aangename V-twin sound. Want het oor wil ook wat. De twin staat in de boeken voor een topvermogen van 75 pk en, belangrijker, een topkoppel van 68 Nm bij 6.500 tpm. In beide gevallen een fractie meer dan de concurrerende ER6 en Gladius…maar goed, de Yamaha heeft dat ook een handjevol cc’s extra. Overigens is de MT-07 ook beschikbaar in 35 kW-versie, voor de A2-rijd(st)ers onder ons.
ENERGIEK
Vanaf de eerste meters straalt de MT-07 gebruiksgemak uit. Opvallend daarbij hoe volwassen de tweepitter klinkt. Mooi donker, een akoestiek die de natuurlijk rondborstigheid van een V-twin aardig dicht benadert. Datzelfde geldt ook voor de opname van onderuit, al zal een paralleltwin als deze nooit met hetzelfde gemak z’n laagtoerige rondjes draaien als een doorsnee 90-graden twin, zit nu eenmaal in de aard van het beest. De MT-07 in de derde versnelling met pakweg 1.500 tpm op de teller even een kruising op sturen levert voelbaar weerstand op. De ondergrens ligt ongeveer op 3.000 tpm, dan begint de twin echt soepel te lopen. Niets mis mee, het energieke motorkarakter went snel en daarbij is de zesbak het toonbeeld van souplesse. Schakelen is absoluut geen crime. Het echte leven begint bij 6.000 tpm als de tweepitter voelbaar versnelt, een versnelling die tot 9.000 tpm zeer levendig aan blijft voelen. Daarna is het heilige vuur er wel een beetje uit, maar dat deert niet. over het algemen zit de gang er dan al aardig in. De trillingen nemen vanaf 7.000 tpm wel wat toe, maar het lijkt erop dat de balansas te heftige vibraties succesvol in de kiem smoort.
Vanuit deze verder prima basispositie dirigeren we de MT-07 over het vulkanische, Lanzarote. Ook hier weer het gebruiksgemak dat opvalt. Het kost nauwelijks energie de lichtvoetige MT-07 een bocht in te sturen. Sterker, de ranke tweepitter wil dermate enthousiast een bocht in dat ik aanvankelijk wat moet corrigeren om niet aan de binnenkant de bocht uit te vliegen. Als u begrijpt wat ik bedoel. De MT is een absoluut lichtgewicht, met z’n 183 rijklare kilo’s (inclusief ABS) is de frêle Yamaha zomaar 20 kilo lichter dan de eerder genoemde concurrenten. En dat voel je. Niet alleen in het betere bochtenwerk, ook gewoon als je onverhoopt straatje moet keren of de MT de schuur in wilt rollen. Deze machine is uitermate handzaam.
De angst dat de vrij brede 180/55 Pilot Road 3 achter frivool stuurwerk wat in de weg zou zitten blijkt niet terecht. De stuurbalans is prima in orde. Het stalen ruggengraatframe trakteert je in het zadel op een geslaagde mix van vingervlugheid en stabiliteit.
Door de neutrale zitpositie mis je wat je druk op het voorwiel en daardoor een keihard gripgevoel aan de voorkant maar dat vormt uiteindelijk nauwelijks een belemmering om de MT met veel vertrouwen een bocht in te sturen. Het is pas als echt alle remmen los gaan dat de MT wat beweging door laat sijpelen in het rijwielgedeelte. Yamaha had de schokbreker achter iets harder mogen dempen.
Het kwieke stukje toeren van zo-even bevestigt wel het vermoeden dat al eerder opborrelde. Namelijk dat de remmen van de MT-07 zich ietwat bescheiden opstellen als het om pure power aankomt. Ondanks de vrij spectaculaire Monoblock toevoeging (de klauwen zijn uit een stuk gegoten) valt het qua stopkracht wat tegen.
CONCLUSIE
Yamaha heeft met deze MT-07 een knap straaltje werk geleverd. De sympathieke tweepitter herbergt alle eigenschappen nodig om een nieuwe generatie motorrijd(st)ers aan zich te binden. Het blok is lekker pittig en beschikt over een aangenaam karakter, het rijwielgedeelte kenmerkt zich door een buitengewone lichtvoetigheid en ook esthetisch valt er weinig te klagen; de afwerking is van een opvallend hoog niveau. De machine laat zich dermate fijn rijden en voelt over de hele linie zo volwassen dat ook een ervaren rijder zich op deze 75 pk sterke tweepitter niet snel zal vervelen. En dat alles voor nog geen 7.000 euro. Knap.
[justified_image_grid ids=19685,19686,19687,19688,19689,19690,19691]
