Wat doe je als je grote passie motorrijden is en je een beetje van avontuur houdt? Juist, dan ga je naar het SBK in Rusland. Toch? Wel in het geval van Sander(40), Mark(23), Gerwin(24) en Martijn (25).

“Lekker onbekend en iedereen verklaart je voor gek. Vorig jaar zijn we bij de SBK in Monza geweest, maar de eerste race werd op zondag afgelast vanwege hevige regenval. Dikke pech zou je zeggen en dat gaat geen twee keer gebeuren. Zou je zeggen…“

Donderdag 18-7
Eindelijk was het dan zover, we vlogen van Schiphol naar Hamburg en van Hamburg naar Moskou. Bij aankomst wordt ons al snel één ding duidelijk: niemand spreekt Engels. Na veel gebarentaal hebben we de huurauto en rijden we richting ons hotel in de plaats Volokolampsk. We zijn wel zo bijdehand om een navigatie bij de auto te huren. Alleen die is in het Russisch…

Maar met of zonder TomTom, Moskou uitkomen is een ramp vanwege wegwerkzaamheden aan de ring. Bij aankomst van het hotel moeten we meteen al lachen, want het is een lekkere oude zooi. Maar dat boeit ons niets want we komen voor de race. In de avond gaan we  Volokolampsk verkennen, maar dat bleek niets bijzonders te zijn. Op naar de kroeg dan maar…

Vrijdag 19-7
Vandaag staan de trainingen op het programma. Aangekomen op het circuit blijkt er geen kip aanwezig te zijn, dus we kunnen mooi vlakbij parkeren. Bij de kassa worden we weinig wijzer omdat de taalbarrière een groot probleem is. Op goed geluk kopen we een kaartje voor 500 roebels, ongeveer 12 euro. We zien wel… Tijdens het Supersport is de hele tribune leeg en er zijn bovendien weinig rijders op de baan.

Daarop besluiten we naar Moskou te gaan. Althans, na eerst een band geplakt te hebben. Zegt genoeg over de nieuw aangelegde parkeerplekken van het circuit. In Moskou pakken we de metro en bekijken we het Kremlin en pakken diverse terrassen en kroegen waaronder het Hard Rock-café. Het Rode Plein en alles daarom heen wordt afgezet met dranghekken. Dit heeft te maken met de Bavaria City racing die op zaterdag en zondag plaats vindt. Matige timing…

Zarerdag 20-7
Zaterdag worden we redelijk op tijd wakker. Na een klein regenbuitje te hebben gehad breekt de zon een beetje door en komen ongeveer alle SBK-helden voor de dag. Als de vrije trainingen zijn afgelopen willen Gerwin, Mark en ondergetekende een pitwalk maken. Sander is te eigenwijs. Bij de kassa proberen we uit te leggen dat we een pitwalk willen doen en krijgen zelfs kaarten daarvoor. We mogen ook het paddock op, maar daar blijkt dat we helemaal geen pitwalk kunnen doen en dat we dus alleen paddockkaartjes hebben gekocht. We besluiten maar om over het paddock te lopen.

Daar komen we Wim Struyk tegen, sponsor van Michael van der Mark. We maken een praatje en ineens vraagt hij aan ons of we de pitbox van binnen willen zien! Daar hoef je natuurlijk niet over na te denken. Binnen de pitbox kijken we onze ogen uit en maken zo alsnog een pitwalk. Natuurlijk maken we een praatje maken met Michael van der Mark. Na afloop van de pitwalk drinken we koffie in de tent van Pata en maken kennis met de moeder van Michael die werkt bij Pata Honda.

Na samen met Wim ook nog langs de baan gekeken te hebben, is het tijd om Sander op te halen om hem de ogen uit te steken met de foto’s en filmpjes die we gemaakt hebben. Na deze unieke ervaring zijn we weer na Volokolampsk gegaan met het idee om het rustig aan te doen.  Maar zoals gewoonlijk liep dit weer anders en raakten we verzeild op een Russische bruiloft…

Zondag 21-7
Vandaag is de race en die willen we natuurlijk niet missen. Gelukkig begint het SBK pas om 12.00 uur. Na Pata-koffie kiezen we een plaats uit. We proberen om boven  op de pitlane te komen en tot onze verbazing lukt dat ook nog. Dan is het tijd voor de eerste race van de WSBK. Het regent iets maar het is nog te doen om buiten te staan. Het is een mooie race maar het gaat steeds harder. Marco Melandri wint uiteindelijk.

Omdat we boven op de pitlane staan, kunnen we de huldiging van vlakbij zien en krijgen we zelfs de kans om Melandri persoonlijk te feliciteren. Daarna is het tijd voor de Supersport. Het is inmiddels begonnen met harder regenen. Onze ogen zijn natuurlijk gericht op Michael van der Mark. Hij staat als zesde op de grid en heeft een goede start en we zien dat hij voor de eerste bocht naar plaats vier stuurt. Deze plek lijkt hij vast te kunnen en vol spanning wachten we af op welke positie hij uit de laatste bocht voor start/finish uit gaat komen.

En dan zien we de rode vlag. Regen? Later zien we dat er een helikopter in paraatheid wordt gebracht, dat is meestal foute boel. We weten nog niet wat er gebeurd is en we gaan ergens droog staan want het regent nog steeds erg hard. Na anderhalf uur gewacht te hebben horen we een official zeggen dat de race is afgelast. Bij Pata Honda horen we waardoor. Het zelfmedelijden is ineens weg…

Voor de troost mogen we nog wel mee eten van het buffet wat klaar staat voor de gasten, en krijgen we wat Pata-zakken mee. We bedanken de mensen die ons bijzondere en unieke dingen hebben laten zien dit weekend. We besluiten om richting Moskou centrum te gaan om onze dag goed af te sluiten.

Maandag 22-07
Onderweg naar huis overleggen welke race we volgend jaar gaan pakken. Het wordt Portimao want het lijkt ons sterk dat daar de race wordt afgelast vanwege regen… Of toch India?

Martijn

Michael Hofman

Het F.C. Moore Road Racing Team was voor de tweede keer bij de Southern 100 op Man. Met 27 plus graden en zon begon de eerste trainingsavond op maandag. De wegen werden afgesloten om 17.00 uur waarna het feest kon beginnen. Michael Hofman had een druk schema want de Superbike, Leigtweight en de Supersport, drie klassen waarin hij reed, zaten direct achter elkaar gepland.

Dat werd dus aanpoten! De eerste meters van de Superbike gingen goed, de BMW voelde prima. Aan het einde van de sessie was het snel terug naar het rennerskwartier, waar de motor werd overgedragen aan Paul Klop, een van de monteurs van Hofman. De coureur zelf zat alweer een op Honda VFR400, maar dat was van korte duur want het blok liep stuk. Weer vlug terug, ditmaal voor de Kawasaki ZX-6R in de Supersport. Maar helaas was ook dit van korte duur want Hofman had een kleine crash. Motor amper beschadigd, het vertrouwen meer.

Dinsdag begon met een Supersport- en Superbike-training, gevolgd door de wedstrijd van het SBK. Eindelijk kon er geracet worden! Vanwege laagstaande zon was het zicht echter minimaal. Hofman nam geen risico en deed rustig aan. Net op het moment dat hij wilde aanzetten, sloeg de pechduivel toe: de BMW vond het mooi geweest. Zwaar teleurgesteld moest Hofman opgeven.

Dan moest het maar gebeuren in de Supersport-wedstrijd. En dat lukte! Na een mooie race eindigde Hofman als 21e. En bovendien een prima opwarmer voor de 600 Supportrace. Ook in deze race was de start erg goed. Wat heet, Hofman lag zelfs even tweede voordat hij terugzakte naar plaats vier. Het podium leek net te hoog gegrepen totdat een valpartij voor hem ervoor zorgde dat Hofman als derde over de finish kwam!

Olaf Romijn

Racen op het eiland van Man… Het stond al lang op de to-do-list van Olaf Romijn. De TT of de Manx? Of genoegen nemen met de races op het Billown-circuit? Het werd het laatste. Ook niet een ongevaarlijk evenement maar de lay-out van het circuit is te leren in korte tijd. Racen op Man vergt nog al wat voorbereiding, zowel logistiek als administratief… Maar eenmaal aangekomen, en de formaliteiten afgehandeld, is alles vergeten en kan het beginnen.

“Als nieuwkomer werden we erg goed begeleid, inclusief briefing en nieuwkomers-ronde. Ik zou deelnemen in twee klassen, de Superbike en de Supersport 600, met twee verschillende motoren. Het circuit was verschrikkelijk hobbelig en met een aantal sprongen waarbij de motor loskwam. Erg spectaculair voor het publiek! Door de vele hobbels moesten we de vering totaal omgooien. Zachter, nog zachter tot we zelfs geen rebound meer overhadden. Na diverse avondtrainingen hadden we de motoren goed afgesteld voor de wedstrijden. Op dit circuit mag je geen fout maken. Dit wordt namelijk afgestraft met een muur…”

“Over de race ben ik dik tevreden. Met de start heb ik de eerste maal wel even de kat uit de boom gekeken. Opwaaiend stof en stenen, gecombineerd met een erg laagstaande avond zon dwongen tot een iets lager tempo. Ik had besloten aan dit evenement deel te nemen en te finishen! In totaal heb ik drie Superbike- en twee Supersport-wedstrijden gereden waarbij mijn gemiddelde boven de 100 mijl zat. Dik tevreden. De wedstrijden werden gewonnen door de TT-toppers Michael Dunlop en Guy Martin.”

“Tijdens het evenement lieten drie coureurs het leven. Onze, die van mij en Michael, gaan uit naar vrienden en familie in deze moeilijke tijd.”