De tijd die het je kost dit intro te lezen, is langer dan het verschil tussen Luciano Benavides en Ricky Brabec na ruim 4.700 km proef in de 2026-editie van de Dakar Rally. Met de finish in zicht maakte Brabec een navigatiefout en verspeelde de zeker lijkende zege. Ian Olthof was de enige Nederlandse deelnemer en reed een keurige wedstrijd. We spraken hem na afloop.

Thierry Sabine – vader van Le Dakar #terugblik

Het is nauwelijks voor te stellen dat er na twee weken slechts twee seconden zaten tussen de winnaar en de nummer twee, vaak ook wel aangeduid als de eerste verliezer. En verliezer mag Ricky Brabec inderdaad wel worden genoemd, want hij begon aan de slotetappe van 141 km (waarvan 105 km proef) met een voorsprong van ruim drie minuten op Luciano Benavides. Ondanks zijn achterstand had de Argentijn de moed nog niet opgegeven: ‘De race is nog niet over,’ zei hij voor de start van die laatste etappe.

In de laatste dagen van de rally, opnieuw in Saudi-Arabië verreden, ontspon zich een strategisch gevecht tussen beide rivalen. Brabec ging niet altijd voluit en liet Benavides de leiding overnemen van diens geblesseerde teamgenoot Daniel Sanders, de winnaar van 2025. Sanders maakte met nog enkele dagen te gaan een zware val. De taaie Australiër dacht er niet aan op te geven en reed met een zwaar ingetapete schouder en nam de zwaarste toegelaten pijnstillers. ‘Het was een martelgang,’ zei Sanders.

Door Benavides de kop op te dringen, verkreeg Brabec een startpositie achter de Argentijn. Dat stelde hem in staat diens sporen te volgen, wat het navigeren iets gemakkelijker maakte en hij tijd kon goedmaken. Geholpen door zijn Honda-teamgenoot Adrien van Beveren reed de Amerikaan een snelle etappe en boog zijn achterstand om in een voorsprong van drie minuten en twintig seconden.

Brabec startte zodoende als eerste in de slotetappe en leek op de zege af te gaan. Tot zijn grote verrassing zag Benavides dat Brabec met nog een paar kilometer te gaan een foutieve richting insloeg. De Argentijn kende een foutloze dag en eindigde de etappe als tweede achter de jonge Spanjaard Edgar Canet. Aan de finish feliciteerde hij Brabec, omdat hij in de veronderstelling leefde dat de Amerikaan nog wel iets over zou hebben van zijn voorsprong, maar het pakte anders uit. ‘Wat een ongelofelijk gevoel,’ was de eerste reactie van de onverwachte winnaar, die hiermee in de voetsporen trad van zijn oudere broer Kevin, tweevoudig winnaar van de Dakar (2022 en 2023). Brabec dacht aanvankelijk aan een fout in het roadbook, maar dat bleek in orde te zijn.

1 van 6

Fabrieksstrijd

Naast KTM en Honda – de toonaangevende merken in de 2026-editie van de Dakar, die de eerste zes plaatsen in de einduitslag innamen – waren er nog meer fabrieksteams actief. Van die teams kwam Hero het best voor de dag met twee rijders bij de eerste tien. Hun beste rijder was de Chileen Ignacio ‘Nacho’ Cornejo, die de zevende plaats behaalde, één plek hoger dan zijn teamgenoot Ross Branch. Voor Tobias Ebster kwam het eind al in de vijfde etappe. Voor Sherco verliep de rally catastrofaal, want al op de tweede dag moesten Lorenzo Santalini en Noah Koitha opgeven. Als enige van het team bereikte Bradley Cox de finish; hij werd twaalfde. Het Chinese merk Hoto maakte voor de eerste keer z’n opwachting in de zwaarste rally ter wereld. De Tsjech Martin Mizek viel in de vierde etappe uit, de Amerikaan Mason Klein reikte tot de veertiende plaats. Het eveneens Chinese Kove verloor Neels Theric in de dertiende etappe en zag de Chinees Sunier Sunier als 35e eindigen. Een mooi succes voor het Nederlandse BAS World KTM Team was de negende plaats van Toni Mulec, waarmee de Sloveen de hoogst geklasseerde niet-fabrieksrijder was.

Noodkreet van crossers uit Noord-Holland

Foto’s: Dakar.com, Hero, ANP Foto

Hoe verging het Ian Olthof?

Waren er in het verleden vaak meerdere Nederlandse deelnemers, dit jaar was er slechts één, de 34-jarige Hellendoorner Ian Olthof. Een debutant in de Dakar, die eerst twee rally’s moest rijden als een soort van toelatingsexamen. De organisatie wil zich er vooraf van vergewissen dat de deelnemers geen avonturiers zijn, maar serieuze motorrijders. Olthof maakte een goede indruk en mocht zodoende deelnemen.

Je sloot je aan bij het team van de ervaren Henk Hellegers, dat dit jaar op Honda’s deelnam.

‘Rijden voor Henk was een groot voordeel. Hij kende mij als rijder al snel vrij goed. Als ik van de motor afstapte, wist hij eigenlijk al wat voor dag ik had gehad. Motorisch is het heel goed gegaan. Ik was een beetje bang voor koelingsproblemen, maar daar hebben ze in Nederland een oplossing voor gevonden. Ik heb één keer een remhendeltje kapot laten vallen. Dat was echt het enige dat kapot is gegaan.’

Over vallen gesproken, heb je bijgehouden hoe vaak je bent gevallen?

‘Geen idee, maar er waren wel dagen dat ik het zwaar had in de woestijn. Het aantal valpartijen was soms op de vingers van twee handen niet te tellen. Gelukkig rijden we met een airbag van Alpinestars. Na drie keer vallen moet je de patronen vervangen. Je hebt dus altijd een aantal patronen bij je. Eén keer schoot bij een val de rechterschouder uit de kom, maar die kwam direct weer op z’n plaats terug. De fysiotherapeut die bij het team was, heeft daarna elke dag mijn schouder stevig ingetapet. De rest van de rally heb ik met zware pijnstillers gereden.’

Heb je je daarna wel eens afgevraagd waar je aan was begonnen?

‘Nee, eerlijk gezegd niet. Je moet je emotie uitschakelen. De dagen zijn zo extreem lang, daar moet je niet bij nadenken. Als je er echt bij nadenkt, hou je het nog geen twee dagen vol. Het rijden van 800 of 900 km per dag is me wel tegengevallen. Om drie of vier uur gaat de wekker. Je moet pasta eten en goed nakijken of je alles bij je hebt. Dan kom je om vijf, zes uur weer in het bivak. Dan twee keer eten, douchen, fysiotherapie en naar bed. Ik sliep in de truck van het team. De eerste week kon ik slecht slapen. Soms lag ik tot elf, twaalf uur wakker. Bij de beide marathonetappes kregen we van de organisatie een tentje, een slaapzak en een matje, geen kussen. Het was heel Spartaans, er waren niet eens toiletten. Toch was dat voor mij wel een hoogtepunt. Het mooie van dat bivak was dat iedereen zo overnachtte, ook de toprijders. In zo’n bivak staan we allemaal door elkaar. Dan word je wakker naast Daniel Sanders. Echt contact was er niet met de toppers, die jongens zoeken elkaar op. Op een gegeven moment rij je in een groepje van je eigen snelheid, want je start elke dag in de volgorde van de uitslag van de vorige dag. Dan leer je de jongens om je heen een beetje kennen. Je merkt wel dat je bij de eerste vijftig zit, iedereen gaat echt wel voor z’n eigen prestatie. In de eerste dagen heb ik iets te veel gepusht. Na een dag of drie, vier had ik wel de goede balans gevonden tussen wat veilig en prestatiegericht was. Ik wist dat de top 50 wel een beetje mijn plek zou zijn en ik werd 41e. Ik wilde graag een keer in de daguitslag bij de eerste 40 eindigen en dat lukte met een 38e plaats in de laatste etappe.’

Een nare ervaring was de diefstal van je jack.

‘Daarin zaten mijn creditcard, 500 euro cash voor problemen onderweg of om iemand om te kopen en mijn speciaal aangemeten oordoppen. Mijn vader heeft de creditcard direct geblokkeerd, zodat de financiële schade tot die 500 euro beperkt bleef.’

Op het totaal van wat de deelname heeft gekost, is dat bedrag natuurlijk maar een schijntje.

‘Als motorrijder moet je je kwalificeren in twee rally’s. Eén daarvan was in Zuid-Afrika. Verder heb ik nog een paar keer roadbookritjes gedaan. Dat deed ik bij Wim Motors in Portugal. In totaal heeft het zeker twee ton gekost, bizar veel geld.’

Halverwege de rally was er een rustdag.

‘Een donders welkome dag. Dat was echt lekker. Je voelt op een gegeven moment dat je lichaam ook echt moe wordt. Het was gewoon lekker om een dag niet te rijden. Even niet druk zijn met “ik moet dit klaar hebben, dat klaar maken”. Even niets doen. Ik heb wat gekaart en dat kostte me trouwens nog 20 euro. Een paar media-dingetjes gedaan, maar verder een dag zonder stress.’

In het bivak had je veel steun van je vader Jan, die allerlei dingen voor je regelde en in orde maakte.

‘Als er iets gehaald moest worden, ging hij op pad. Hij vulde mijn camelback met sportdrank. Wij zijn beiden Dakar-fan. Mijn vader heeft een enduroverleden en is diepgeworteld in de sport.’

Aan de finish werd je opgewacht door je familie en ook je trainer was erbij.

‘Toen heb ik wel even een traantje weggepikt.’

Voor vertrek zei je dat het een eenmalige deelname zou zijn. Denk je daar, nu je de Dakar hebt gereden, nog zo over of ben je besmet geraakt door het Dakarvirus en wil je volgend jaar weer deelnemen?

‘Ik wilde dit één keer beleven. Het is een extreem gevaarlijke sport. Als ik niet had uitgereden, dan wellicht nog wel een tweede keer. Als iemand mij vraagt als navigator in een auto, dat zou ik nog wel een keer willen. Dat is gewoon niet zo gevaarlijk.’

Uitslag Rally Raid Dakar 2026