dinsdag 21 april 2026
Home Blog Pagina 396

Van Proefritten tot Stuntshows: MOTORbeurs Utrecht biedt voor elk wat wils

0
Stunt Arena MOTORbeurs Utrecht

Van 22 tot en met 25 februari 2024 is de Jaarbeurs Utrecht hét epicentrum van alles wat met motorrijden te maken heeft. Naast reguliere merken en dealer-stands, staat het programma bol van spectaculaire shows en activiteiten. Zo zijn er indrukwekkende demo’s in verschillende, speciaal ingerichte arena’s en de befaamde Steile Wand. Wil je zelf een rondje rijden? Dat kan op het Testparcours. Zelfs de kinderen kunnen rondscheuren op een trial-motor of quad. Naar meer op zoek? Ga dan kijken bij de Motoball-demonstratie op het binnenterrein. Kortom, MOTORbeurs Utrecht zijn volop activiteiten voor jong en oud. Wij lichten er een aantal uit die je absoluut niet mag missen!

MOTORbeurs Utrecht: dé aftrap van het motorseizoen

Stap zelf op! – voor jong én oud

Ook voor de mensen die niet alleen naar motoren willen kijken, maar zélf op willen stappen, is er genoeg te doen. Op het Testparcours maak je een testrondje op je favoriete
motor. Verschillende grote merken zoals BMW, Harley-Davidson, Honda, Royal Enfield, Moto Morini, Mash, Yamaha, Mutt Motorcycles en Segway hebben bevestigd dat hun motorfietsen uit te proberen zijn op het Testparcours. Heb je (nog) geen motorrijbewijs, maar wil je toch een rondje op een motor
maken? Dan is BOVAG Try the Bike dé plek voor jou. Ook de kids kunnen op MOTORbeurs Utrecht hun eerste meters maken. Zij kunnen terecht op de quadbaan buiten of hun eerste mini trial les volgen.

Motoball – de snelste teamsport op twee wielen

Motoball combineert voetbal met motorsport. Hoe dat eruit ziet? Twee teams crossend op hun motorfiets, terwijl ze een reusachtige bal in de goal van de tegenstander proberen te krijgen. Een ruige sport die zowel de spanning van een voetbalwedstrijd heeft als de snelheid van motorsport. Elke dag verzorgen het jeugd- en seniorenteam van Motoballvereniging Budel een demo en een penalty shoot-out op het binnenterrein.

Gezellige cafés

Een ijskoud biertje gaat er misschien ook wel in. Strijk met je motorvrienden neer bij gezellige cafés waar sfeer en spektakel dit jaar de boventoon voert. Vraag je favoriete muziek aan in het Route 66 Café waar Simone FM jouw favoriete vinyl-plaat op de draaitafel legt. Óf geniet van een live band en laat je verrassen bij de Fire Arena, een metershoge constructie compleet met spectaculaire trial-stunts en vuuracts. Plezier gegarandeerd!

Nog heel veel meer!

• The Wall of Death, of ook wel Steile Wand, is sinds jaren weer in Nederland! Aanschouw het van bovenaf, proef de spanning, ruik de geur en hoor het geluid. Sensationeel en indrukwekkend!

• Het Motor Talks Theater is dé plek voor inspirerende sessies die alles met motoren te maken hebben. Met uiteenlopende gasten zoals een motorfotograaf, avonturiers en bepakkingsspecialisten.

• Bij Men @ Work laten specialisten je zien hoe je jouw motor helemaal eigen maakt. Ze inspireren je op het gebied van customizing; van framebouw en poedercoaten tot het bekleden van zadels en het airbrushen van tanks.

• In de Stunt Arena laten verschillende rijders hun stunts zien op de motor. Denk aan Wheelies, High Chair Stoppies, Coasters, Burnouts en nog veel meer spectaculairs. Fascinerend om naar te kijken, niet om thuis te proberen.

• Speciaal voor alle motorliefhebbende dames is er een Motormeiden Avond in het theater op donderdag 22 februari van 20:00 tot 22:00 uur. Dit is de plek om andere gelijkgestemde dames te ontmoeten en je motorverhalen te delen.

• Luister drie per dag live naar De Motor Podcast: de eerste Nederlandse podcast-serie over Motorrijden! Alle dagen nemen ze in het theater verschillende podcasts op met leuke gasten en publiek.

Omdat de organisatie nog volop in de voorbereidingen zit, komen er elke week nieuwe activiteiten bij. Stay tuned via www.motorbeursutrecht.nl/activiteiten.

Praktische info

WaarJaarbeurs Utrecht

Wanneer         
22 t/m 25 februari.
Donderdag en vrijdag van 10.00 – 22.00u en zaterdag en zondag van 10.00 – 18.00u
Ticketsmotorbeursutrecht.nl/tickets

Politie Alkmaar neemt rijbewijs motorrijdende YouTuber in na overtredingen

2

De politie in Noord-Holland heeft het rijbewijs ingevorderd van een motorrijdende YouTuber vanwege ernstige verkeersovertredingen. De vrouw filmde haar motorritjes en deelde deze op YouTube, waarbij ze hardrijden, wheelies en rijden op verboden plaatsen liet zien. Ondanks een eerder stopgesprek bleef ze de overtredingen begaan en online delen.

De verkeersagent van Alkmaar, die zelf ook regelmatig zijn ritten filmt, zag de video’s met de ernstige overtredingen voorbijkomen en besloot actie te ondernemen. Na het constateren van nieuwe overtredingen in Alkmaar en het delen ervan op sociale media, werd de grens bereikt en is de vrouw verhoord door de verkeerspolitie. Haar rijbewijs is voorlopig ingetrokken en het CBR zal beoordelen of ze nog mag blijven deelnemen aan het verkeer.

Politie neemt motoren in beslag na filmpje op Dumpert

Volgens de agent draagt het filmen en publiceren van misdragingen in het verkeer via een populair YouTube-kanaal bij aan kopieergedrag en draagt dit niet bij aan een veilige samenleving op de weg. Hij benadrukt dat tips over dergelijk gedrag online altijd serieus worden genomen en onderzocht worden. Het belangrijkste punt dat hij wil maken is dat online anonimiteit niet bestaat.

Het incident met deze YouTuber roept vragen op over wat wel en niet acceptabel is in termen van contentcreatie op sociale media. Hoewel er veel populaire kanalen zijn die zich richten op avontuurlijke en spannende activiteiten, is het belangrijk om verantwoordelijkheid te nemen voor de impact die deze content kan hebben op anderen.

Politie kijkt online mee

Het feit dat de politie actief meekijkt naar online gedragingen en optreedt wanneer nodig, laat zien dat er consequenties zijn voor overtredingen, zelfs als ze online plaatsvinden. Dit dient als een waarschuwing voor anderen die denken dat ze ongestraft kunnen blijven handelen op sociale media.

Al met al benadrukt dit incident het belang van verkeersveiligheid en verantwoord gedrag zowel op als buiten de weg. Het is essentieel dat iedereen zich bewust is van de gevolgen van hun acties en begrijpt dat online gedrag niet anoniem is.

2024 Eliminator 500 deze week bij de Kawasaki dealers

0

Na een geslaagde persintroductie arriveren de eerste exemplaren van de nieuwe Eliminator 500 deze week bij de Kawasaki dealers in Nederland.

Het hart van de Eliminator is het compleet nieuwe 451cc motorblok welke is getuned om veel bruikbaar vermogen te leveren. Gecombineerd met het lage rijklaargewicht van 176kg levert dit een unieke rijervaring op zonder in te leveren op comfort. Door een goed uitgedachte rijpositie, lage zadelhoogte en een optioneel verhoogd of verlaagd zadel is de Eliminator bereikbaar voor een breed publiek.

Eerste indruk 2024 Kawasaki Eliminator 500: hij is er weer!

Vanaf deze week is de nieuwe Eliminator 500 te zien bij de Kawasaki dealer. Ga langs en maak kennis!

Ga voor een dealer in de buurt naar www.kawasaki.nl.

RGNT Motorcycles zet in op innovatie en groei

0
RGNT Motorcycles

Na een afwezigheid van anderhalf jaar heeft oprichter Jonathan Åström weer de leiding genomen bij RGNT Motorcycles, het elektrische motormerk dat hij in 2019 oprichtte. Samen met CTO & Hoofd Design Alexander Lewandowski en hoofd marketing & sales Gideon Schipaanboord heeft hij RGNT Reborn opgericht, een nieuw bedrijf dat intellectuele eigendomsrechten, gereedschappen en resterende motoren en onderdelen heeft verworven. Het bedrijf zal nu opereren met een kleiner kernteam aan het roer.

Het nieuwe managementteam richt zich op twee pijlers: het verkopen van bestaande voorraden en de ontwikkeling van de derde generatie RGNT-modellen, gepland voor het derde kwartaal van dit jaar. Åström benadrukt dat deze nieuwe structuur hen beter dan ooit in staat stelt om de toekomst van het bedrijf veilig te stellen. Ze zullen hun pan-Europese dealernetwerk en service-netwerk behouden en zelfs uitbreiden om bestaande klanten te blijven voorzien van de service en ondersteuning die ze gewend zijn, terwijl ze tegelijkertijd nieuwe klanten verwelkomen.

RGNT Motorcycles presenteert op elektrische voertuigen gericht navigatiesysteem

Een interessante verandering in de nieuwe bedrijfsstructuur is het delen van het R&D-team met een andere entiteit. Dit zorgt niet alleen voor meer flexibiliteit, maar ook voor lagere kosten. Het elimineert de noodzaak van voortdurende investeringsrondes zoals in het verleden, waardoor het bedrijf zijn dagelijkse operationele kosten kan dekken. Deze herstructurering maakt RGNT veerkrachtiger en beter bestand tegen veranderende marktomstandigheden.

RGNT Motorcycles, opgericht in 2019 in Zweden, heeft grote ambities om wereldwijd te groeien op de snelgroeiende bike-tech markt. Met een sterke visie en diepgaande knowhow streven ze ernaar om iconisch motorfietsontwerp te combineren met hoogwaardige tijdloze kwaliteit en baanbrekende innovatie. Hun huidige motorfietslijn bestaat uit de Classic en de Scrambler.

De No. 1 Classic SE is een eerbetoon aan klassiek design – met de hand gebouwd zonder shortcuts of concessies aan kwaliteit. Premium componenten, baanbrekende technologie en met de hand vervaardigde details maken deze motorfiets exclusief en state-of-the-art.

De No. 1 Scrambler SE blijft trouw aan de stijl uit de jaren 1950 en biedt snelheid, veiligheid en geruisloos rijplezier in elke situatie. Vorm en functie komen samen in deze vooruitstrevende motorfiets, waarin geavanceerde stijl, design en technologie worden gecombineerd in een eersteklas pakket.

Met Åström weer aan het roer van RGNT Reborn is het bedrijf klaar om succesvolle stappen te zetten naar een veelbelovende toekomst. De focus ligt op het versterken van hun positie op de markt door middel van verkoop en ontwikkeling, terwijl ze trouw blijven aan hun visie van hoogwaardig design en innovatie. RGNT Motorcycles staat klaar om de motorfietswereld te verstoren met hun tijdloze en baanbrekende ontwerpen.

RGNT Motorcycles

‘De Dood komt nooit Alleen’ – terugblik

0
Garry Taylor (l) samen met cheftechnicus Stu Shenton in 1993, het jaar dat ze met Kevin Schwantz 500cc-wereldkampioen werden.
Garry Taylor (l) samen met cheftechnicus Stu Shenton in 1993, het jaar dat ze met Kevin Schwantz 500cc-wereldkampioen werden.

‘De dood komt nooit alleen’, wordt er wel eens gesteld. Slechts dertien dagen nadat Anthony Gobert overleed, kwam uit Engeland het trieste bericht dat Garry Taylor, de man die de flamboyante Australische coureur in 1997 naar het 500cc-GP-team van Lucky Strike Suzuki haalde, op 30 januari 2024 eveneens is overleden. Taylor was niet alleen een heel kleurrijk, maar ook zeer succesvol teammanager. Liep het aantrekken van Gobert door diens alcohol- en drugsgebruik al snel op een debacle uit, hij werd na een positieve dopingtest al na dertien races door Suzuki ontslagen, in de periodes ervoor en erna was de op 23 augustus 1949 geboren Taylor heel wat succesvoller. Want in 1993 veroverde hij met Kevin Schwantz en in 2000 met Kenny Roberts junior de 500cc-wereldtitel.

Het fenomeen Pedro Acosta: de nieuwe Marc Márquez?

Als uiterst gepassioneerde raceliefhebber kwam Taylor door Suzuki in het Grand Prix-wereldje terecht. Dat gebeurde op het einde van de jaren ’70. Bij Suzuki liep op dat moment het succesvolle tijdperk met Barry Sheene (500cc-wereldkampioen in 1976 en 1977) ten einde. Via de Engelse vestiging, Suzuki GB, werkte Taylor zich halverwege de jaren ’80 op tot teammanager. Een positie die hem mede door zijn aangeboren flair op het lijf was geschreven. Zijn manier van managen maakte hem populair. Niet alleen met coureurs, technici en overige teamleden, ook met de Japanse Suzuki-ingenieurs had hij een uitstekende relatie. Dat maakte hem tot een heel belangrijke schakel tussen de verschillende culturen.

Het was ook de tijd dat Suzuki haar race-inspanningen vergrootte in een poging om weer aansluiting te krijgen bij Honda en Yamaha, de twee andere Japanse merken die op dat moment de dienst uitmaakten in de koningsklasse. Dat gebeurde met moeilijk te beheersen en zo onvoorstelbaar ‘wilde’ 500cc-viercilinder-tweetaktmachines. Taylor had het geluk, zoals hij later geregeld zou zeggen, dat hij bij Suzuki één van de grootste racetalenten ooit onder zijn hoede kreeg: Kevin Schwantz. Tevens een coureur die zou uitgroeien tot één van de populairste coureurs aller tijden. Zijn gehele GP-carrière, van 1986 t/m 1995, werkte de Amerikaan samen met de Engelse teammanager. Hun grootste succes was naast het winnen van 25 GP’s het veroveren van de 500cc-wereldtitel in 1993. Zeven jaar later lukte dat Garry Taylor en Suzuki nogmaals. Nu met Kenny Roberts junior, de oudste zoon van racelegende en drievoudig 500cc-wereldkampioen Kenny Roberts.

Samen met de oprichter van de International Roadracing Team Association (IRTA) Mike Trimby (in 2023 overleden) en collega teammanager Paul Butler (van Team Roberts Yamaha en tevens de latere Race Director) leverde Garry Taylor een belangrijke bijdrage aan de professionalisering van de GP-wegracerij. Eind 2004 zette hij een punt achter zijn grote passie. Niet alleen om thuis in Engeland meer tijd door te kunnen brengen met zijn vrouw Kate en jonge dochter Phoebe, maar ook omdat zijn gezondheid achteruitging.

Natuurlijk bleef hij interesse in de racerij houden. En het was mooi dat hij tijdens het 2023 Goodwood Festival of Speed nog een keer werd herenigd met Kevin Schwantz en de Suzuki RGV500, waarmee beide in 1993 de wereldtitel veroverden.

Garry Taylor (l) samen met cheftechnicus Stu Shenton in 1993, het jaar dat ze met Kevin Schwantz 500cc-wereldkampioen werden.

Foto: Henk Keulemans

29e Haringrit motortoertocht in Biervliet op Hemelvaartsdag

0
Haringrit Biervliet

Op Hemelvaartsdag, 9 mei 2024, organiseert de Motor Vrienden Biervliet de 29e editie van de Haringrit. De inschrijving voor deze motortoertocht start van 9.00 tot 12:00 uur op de markt in Biervliet. Deelnamekosten zijn € 7,- per motorrijder en € 9,- met duo, inclusief een consumptie. Routes zijn beschikbaar voor navigatiesystemen en GSM, en er is een beperkte uitgave van de routebeschrijving in tekstvorm.

De rit omvat twee delen met een totale lengte van ongeveer 180 kilometer, en een pauze in Biervliet voor voedsel en entertainment, inclusief een live band na afloop. Biervliet ligt circa 15 km van Terneuzen en is bereikbaar met tijdelijke bewegwijzering. Parkeren is mogelijk in de Tuin- en Havenstraat.

Meer informatie
Website: www.mvbiervliet.com
E-mail: MVBiervliet@zeelandnet.nl
Facebookpagina: https://www.facebook.com/mvbiervliet/events

Afbeelding: Facebook MV Biervliet

Yamaha organiseert de Experience Days 2024

Patrick bouwt met diorama eerbetoon aan David Mann: ‘Baker Street’

0

In september 2021 maakten we in Bigtwin kennis met Patrick VanLaer uit Lovendegem en bewonderden we het diorama ‘Wheels in Time’ dat hij gebouwd had rondom het thema Harley-Davidson. Met gepaste en terechte trots toont Patrick ons nu zijn tweede diorama, opgedragen aan de legendarische choppercultuur-artist David Mann.

De Californische graficus David Mann is vooral bekend van zijn schilderijen en tekeningen, waarbij de choppercultuur centraal staat. David overleed in 2004, maar nog steeds spreekt zijn werk bij velen nog steeds tot de verbeelding.

Dit diorama vertelt een moment uit deze motorcultuur in de VS. , reeds overleden in 2004,

PRACHTIGE TIJD

Jaren geleden hadden velen het vooroordeel dat chopperrijders tuig en uitschot waren. David Mann wilde deze vooroordelen niet goedpraten, maar juist het reilen en zeilen van de toenmalige choppercultuur in beeld brengen. In 1971 verschenen zijn illustraties in het roemruchte magazine Easyriders en dit duurde de rest van zijn leven. Het diorama van Patrick VanLaer verbeeldt een moment uit deze prachtige tijd, waarin vriendschap en broederschap in de choppercultuur toen al heel herkenbaar was. Het diorama heet ‘Baker Street’, genoemd naar de hitsong van Gerry Rafferty (1978).

The Slow Rider: het lange-termijn project van Edwin

VERHAALLIJN

Patrick vertelt: “Na mijn eerste diorama ‘Wheels in Time’ in 2020, beloofde ik dat er spoedig een nieuw diorama gebouwd zou worden. Het werd weer een motorthema dat je terug zou voeren naar de mooie jaren ’70 van de choppercultuur in de VS. Het kostte vele maanden uitzoekwerk, maar vooral veel maanden opzoekwerk naar de juiste motoren. De chopperframes vond ik in de VS en complete Harleys in Europa. De Harleys heb ik gesloopt om er choppers van te maken. Zaken als toolbags, zijtassen en sissybars heb ik zelf gemaakt. Daarna alles in de kleur zetten en deels zelf vervaardigde zadels plaatsen.

De figuren waren echt een ramp… Er waren geen figuren die pasten in het thema. American Diorama was de enige optie in de schaal 1/18, maar veel was er niet. Veel figuren moetsen worden aangepast en herschilderd. Over de inhoud van de bar kan ik boeken schrijven. Ook hier improviseren en alles vanaf niks bouwen. Twee jaar heb ik aan dit diorama gewerkt, met in totaal meer dan 2.000 uren.

KOESTEREN

“Ik hoop met dit diorama de choppercultuur te laten zien van het Amerika uit de jaren ‘70. Ook bij ons in Europa waren er toen enkele clubs met choppers, maar dit stelde nauwelijks iets voor in vergelijking met de VS.

Laten we die tijd koesteren en hopen dat onze jeugd evenveel belangstelling zal hebben voor deze cultuur, zoals deze tot op dag van vandaag nog bestaat. Broederschap, vriendschap, avontuur en behulpzaamheid onderweg… Dit vind je alleen onder chopperrijders.

Tekst & foto’s: Patrick VanLaer

Herman Brusselmans: ‘M’n grootvader moest vluchten, dat deed hij op de Saroléa 250 cc’

0
Column_Herman_Brusselmans_2023

Het is winter. Het is koud. Het is oorlog. Het is niet leuk. Hoe kan het weer wel leuk worden? Het moet zomer zijn. Het moet warm zijn. De oorlogen moeten ophouden. De motoren moeten brullen. Maar zover zijn we nog niet. Eerst moet ik hier nog zitten, midden in de nacht, terwijl buiten alles zwart is, en slechts het geluid is te horen van een kriepende fiets, en de fietser is misschien op weg naar het dichtstbijzijnde front, om zo snel mogelijk te sneuvelen. Ofwel rijdt hij naar z’n oude grootmoedertje, om zich in haar huisje te vermommen als wolf en haar op te eten. Wat doe ik terwijl ik hier zo zit? Nou, dat is nadenken, contempleren, fantaseren, verhalen aan elkaar knopen, m’n hersens laten knetteren, en m’n brein te sturen in de richting van waar de tijden over elkaar heen buitelen. In 1944 was het ook koud. M’n grootvader Frans, de verzetsstrijder, was verraden door buurman Dikke Fons, en m’n grootvader moest vluchten. Dat deed hij op de Saroléa 250 cc, een pracht van een motor, gekocht bij de dealer Flor De Winne, die zelf racete met motoren, en al twee keer een dijbeen had gebroken, drie keer een sleutelbeen, en één keer z’n schedel, waarna hij stopte met racen. M’n grootvader had de Gestapo op de hielen. Maar in Hamme, ons dorp, beschikte de Gestapo slechts over afgeleefde auto’s, die honderdduizenden kilometers hadden afgelegd, die beroerde krukassen en ophangingen hadden, en snelheden haalden van ten hoogste vijfenzestig kilometer per uur.

Herman Brusselmans: ‘Ik kreeg er ruzie met een andere motorrijder’

M’n grootvader op de Saroléa verwierf steeds meer voorsprong op de Gestapo, en op den duur verloor deze vermaledijde Gestapo het spoor van m’n grootvader. Hij reed verder en verder, tot hij bij het krieken van de ochtend Zaandam bereikte, waar hij onderdook bij z’n achterneef Pierre, een Vlaming die verkast was naar Nederland na een huwelijk met een Zaandams meisje, een prachtig exemplaar met één klein dingetje: ze had een klompvoet. Dit verhinderde haar niet om te voetballen, en de bal soms zo ver weg te schieten, dat iedereen zich afvroeg: ‘Naar waar heeft Toos de bal nu weer geschopt?’ Maar goed, zo denk ik midden in deze nacht, m’n grootvader redde toch maar mooi z’n leven dank zij z’n motorfiets, die overigens in 1947 werd gestolen door een man die door een getuige werd beschreven als: een vent van gemiddelde lengte, met een grote neus, een lui oog, enorme oren, en een wijnvlek. Dank zij deze beschrijving kon de politie algauw Theo Bolckmans arresteren, die zei: ‘Ik wilde graag een motorfiets, maar die kan ik niet betalen, en dus besloot ik om er een te jatten, want het jatten zit nu eenmaal in m’n aard.’ Hij kreeg twee weken celstraf, en nadat hij was vrijgekomen jatte hij een geit van boer Teunis, en kreeg dus weer twee weken celstraf, en zo gaat alles maar door en door en door, en midden in de nacht, midden in de winter, midden in de oorlogen, had ik zin om de Street Triple 765 R uit de garage te halen, en in één ruk naar Zaandam te rijden, om te controleren of Pierre nog leefde, en Toos, en hun nazaten, en hun vrienden en kennissen en buren, maar het is veel te koud om te rijden, en zodoende blijf ik thuis, bij vrouw en kind en hond, en wacht ik tot de koude dagen voorbij zijn, en de motoren opnieuw zullen brullen.

Toertocht 15 onbekende Alpenpassen: avontuur op passenjacht

0

Wat zijn ze mooi hè, de Stelvio, Col d’Izoard, Timmelsjoch, Berninapas, Col de la Bonette… En motorrijders genoeg daar. Het is precies de reden waarom ik genoegen neem met een bochtje en hoogtemetertje minder. Ik levert ze graag in om de bergpassen helemaal voor mijzelf te hebben.

Frankrijk

Gorges de Daluis, 795 m – Opengespleten aarde

Deze route past misschien niet precies in de definitie van een bergpas, maar waanzinnig rijden is het er wel. Eerst rijd je de Col de Valberg vanuit het skidorp op zo’n 1,5 uur rijden vanaf Nice, in het achterland van de Côte d’Azur en als je denkt dat die mooi was, sla je linksaf richting de kust en doet het landschap er nog een schep bovenop. De aarde lijkt er speciaal voor jou open te splijten. Niks en niemand op de weg. Balanceren boven de afgrond van de Var, zoals de bergbeek beneden heet. Een wereld van wenden, keren, gas geven en uitdrijven tot aan de poorten van het Middeleeuwse dorp Entrevaux met een charmant motormuseum.

Col de la Moutière, 2.454 m – Geheime achteringang

Kijk, deze moet je weten te liggen. De meeste motorrijders knallen er aan voorbij als ze de fameuze Col de la Bonette willen aantikken, de hoogste verharde bergpas van de Alpen (als je het extra rondje over de Cime de la Bonette meetelt tenminste). Maar wie in de afdaling de afslag naar Saint-Dalmas-le-Selvage neemt, krijgt een heerlijke eenzame toegift. Vanuit dit robuuste dorp klimt de Col de la Moutière via een soort achterdeur naar boven. Ongemerkt, stil en prachtig. Het asfalt is pokdalig, het slotstuk gravel, maar hier voel je pas echt het avontuur van passen rijden. Eenmaal over de Col, rijd je de Bonette nog eens op. Nu met een nog dikkere glimlach.

Col de la Moutière, achterom naar de Bonette.

Pas de Tous Vents, 1.052 m – Over het balkon

Juist in de uitlopers van de Alpen zijn soms heerlijke routes te vinden die nog niet zijn afgekloven door hele pelotons aan motorrijders. De Pas de Tous Vents is er zo eentje. Oké, de Gorges du Verdon zijn groter en spectaculairder, maar in dit stuk niemandsland heb je de weg voor jezelf. Eigenlijk is het een reeks van kleine passen achter elkaar. Met onder meer de Tous Vents. De weg voert over een balkon boven de Peyron, een kleine rivier die vooral bij regenval water heeft. Spectaculair zijn de vergezichten en trajecten die regelrecht uit de rotsen zijn gehakt. Het voelt er alsof je boven de afgrond zweeft.

Pas de Tous Vents.

Col de Rousset, 1.254 m – Miskende superpas

Met de Route Napoleon om de hoek, wordt de Col de Rousset vaak over het hoofd gezien. Maar het is een spektakelstuk van de bovenste plank met meer dan tien haarspeldbochten en enkele heerlijke langgerekte bochten waar je het gas er stevig op kunt houden. Je moet er het plateau van de Vercors voor oprijden en dat is allerminst een straf. Ook boven ligt fijn motorterrein. De Col de Rousset is twintig kilometer lang en overwint bijna 900 hoogtemeters.

Toerisme Duitsland: Sauerland, Hollandse Alpen

Italië

Pas du Paradis, 1.720 m – Een motorparadijs

Toegegeven, hij ligt niet ideaal. Op het eerste gezicht is het logisch om gewoon de directe route naar Bonneval te volgen om daar de machtige Col de l’Iséran te nemen. Maar dat kan ook als je een omweg door Italië pakt, via de Fréjustunnel. De beloning bestaat uit twee superfijne bergpassen: de Pas du Paradis en de Col de Mont Cenis. Samen goed voor meer dan tien haarspeldbochten, een stuwmeer, groots berglandschap en uitstekende Italiaanse koffie. Terug in Frankrijk pik je zo de route richting Bonneval weer op.

Le Pas du Paradis naar de Col du Mont-Cenis.

Sella di Razzo, 1.760 m – Wunderbar!

Een Duitstalig kopje voor een bergpas in Italië? Jazeker, want de Sella di Razzo leidt van of naar Sauris, een wonderlijk stukje Italië dat door de geïsoleerde ligging een soort Duitstalige enclave is geworden. Met dank aan een verdwaalde Duitse soldaat die er een paar honderd jaar geleden terechtkwam en is gebleven. Eigenlijk is het hele traject tussen pakweg Ampezzo en de top fantastisch. Het is een aaneenschakeling van bochten door afwisselend terrein dat van bossen naar weilanden, almen en steile bergwanden wisselt. Eenmaal boven kun je links- of rechtsaf richting Oostenrijk. Altijd goed.

Sella di Razzo met max 12 procent.

Russis Kreuz, Kofeljoch & Würzjoch, 2.006 m – Dolomietenzicht

Vanuit het authentieke Villnöstal klimt een smalle weg richting deze drieklapper: Russiskreuz, Kofeljoch en Würzjoch, allemaal iets onder 2.000 meter hoogte. Het bochtenwerk is er dik in orde, het asfalt soms uitdagend en zelfs bij de grootste Dolomietenliefhebbers staat deze route zelden op de agenda. Alleen de locals komen er graag. De grootste plus is hier het uitzicht. Zodra je het dal uit bent, BAM: kijk je zo de Dolomieten recht in het gezicht. Veel mooier wordt het niet.

Koferjoch.

Passo Valles, 2.032 m – Binnendoor op z’n best

De Passo Valles verbindt de Passo Pellegrino binnendoor met de Passo Rolle. Dan zou je een boel verkeer verwachten, maar dat valt doorgaans erg mee. Aan het traject zelf ligt dat niet, want dat is buitengewoon fraai. Tot boven 2.000 meter hoogte is er uitzicht op een grote hoge bergwereld en met de versnellingsbak in zijn drie kun je je uitleven op het bochtige terrein. De afwisseling is de kracht van deze pas: hoekig, rond, kort, langgerekt. Alle soorten en maten bochten komen voorbij. Tip: Malga Vallazza voor pauze met een streekgerecht erbij.

Passo Staulanza, 1.766 m – Voor het betere stuurwerk

De Passo Cibiana is een goede opmaat voor het betere stuurwerk op de Passo Staulanza, twee overgangen in de zuidelijke Dolomieten. De sfeer is er hyper Italiaans met kleine dorpen en sterke koffie bij het café. Vanuit Dont begint het klimmen met korte en grote klappen. Het is zo’n pas die je, zonder te racen, op tempo kunt nemen. Eenmaal over de top kun je kiezen uit twee bekende toppers: Giau of Falzarego. En als je de tijd hebt, neem je ze gewoon allebei.

Passo Staulanza, minder hoog, maar niet minder spectaculair om te sturen.

Duitsland

Isartal, 800 m – Horizontale bergpas

Strikt genomen is dit natuurlijk geen bergpas. Het gaat wel op en neer, de weg verbindt verschillende dalen, maar volgt daarbij een rivier en geen bergrug. Maar voor deze maken we graag een uitzondering omdat hij nogal bijzonder is en weinig wordt gereden. Het gaat dwars door één van de wildste stukken natuur op de grens van Duitsland en Oostenrijk. De rivier de Isar mag er vrij stromen, zonder kades, zonder grenzen. Op de motor volg je de loop van het water dwars door die natuurpracht. Met behalve zicht op het vrije water ook op de ruige flanken van het Karwendelgebergte.

Oostenrijk

Hengstpas, 987 m – Bij Salzburg linksaf

Wie doet het? Je mist daarmee de hoogste bergen van Oostenrijk, maar krijgt er wel iets voor terug: rust, ruimte en de onbekende Kalkalpen. En vergis je niet. Fijn golvend landschap wordt er afgewisseld met bergen die nog altijd tot boven 2.000 meter hoogte gaan. Toppers zijn de route langs de Salz door de Ybbstaler Alpen met aansluiting op Nationalpark Gsäuse en Nationalpark Kalkalpen, waar je net onder de 1.000 meter hoogte de Hengstpas vindt. De weg slingert rustig door de verstilde bergen. Hand half aan het gas en genieten maar.

Hengstpass, aanloop langs het water.

Sölkpas, 1.790 m – Toevalstreffer

In deze tijd van vooraf zorgvuldig in je navigatie geladen routes, kom je ze niet vaak meer tegen: toevalstreffers. De Sölkpas was er zo eentje tijdens een iets te optimistisch geplande dagtocht. Er was een kortere route nodig om voor het donker bij het hotel te zijn. Dat werd de Sölkpas, een onverwacht pareltje. Nul ander verkeer, mistflarden voor een vleugje mysterie en uitdrijven door ongerept landschap naar Tamsweg. Zet maar op je lijst: Sölkpas.

Solkpass, geliefd bij de locals, nauwelijks bekend bij de Nederlanders

Staller Sattel, 2052 m – Wachten op je beurt

Je kunt natuurlijk de oude Brennerpas nemen als je van Oostenrijk naar Italië wilt, of omgekeerd. Of via de Grossglockner Hochalpenstrasse en de Plöckenpas. Maar één van mijn favoriete pasjes is die over het Staller Sattel. De weg is zo smal dat er eenrichtingsverkeer is ingevoerd. Het ene half uur bergaf, het andere bergop. Als je vanuit Italië naar Oostenrijk rijdt, brengt de route je langs een mooi bergmeer naar het Defereggental met zijn kleine dorpen en oude houten huizen. Heel fraai.

Staller Sattel, wachten op je beurt.

Toerisme Italiaanse Alpen: het voorjaar ontwaakt

Zwitserland

Glaubenbergpas, 1.543 m – Uit de vergetelheid

Het hele traject, zo’n 32 kilometer tussen Sarnen en Entlebuch, is pas sinds 2010 volledig geasfalteerd. In de Middeleeuwen een belangrijke verbindingsweg, daarna wat in de vergetelheid geraakt. Het is een pas zoals we die graag zien: bochten, een gemiddeld stijgingspercentage van 10 procent, nog meer bochten en een landschap met toppen, hoogveen, wilde bergbeken en rotspartijen. Als je richting Sarnen rijdt, kun je er een toegift aan toevoegen over de Glaubenbielenpas (1.611 m).

Passo Lucomagno, 1.906 m – Tussen klassiekers

De Zwitserland-liefhebber heeft ze op zijn of haar bucketlist staan: St. Gotthardpas en San Bernardinopas. En terecht. Bovendien sluiten ze mooi op elkaar aan. Het is precies de reden waarom het op de Passo Lucomagno of Lukmanierpas vaak zo rustig is. Daarom hoort hij tot mijn persoonlijke favorieten. Het bochtenwerk is wat minder spannend dan op de bekende toppers – het klimt vrij geleidelijk – maar wat is het geweldig om in je eentje door de verlaten bergwereld te rijden. Wild, ruig, hoog, puur.

.Passo del Lucomagno, water beneden en boven

Download hier de route 15 onbekende Alpenpassen

Foto’s: Hans Avontuur

Test 2024 Kawasaki Eliminator 500

0

Goed nieuws voor fans van de Kawasaki Eliminator! Hij is er namelijk weer, zij het in een andere en vooral bravere gedaante. Als lid van de nieuwe 500-familie, naast de komende Z500 en Ninja 500, moet de Eliminator vooral cruiserminnende klanten trekken. En kleine motorrijders, die op deze machine makkelijk met hun voeten aan de grond kunnen.