zaterdag 4 april 2026
Home Blog Pagina 547

Marathonmotor Yamaha YZF R6: ruim drie ton op de teller zonder oponthoud

Door
Peter van der Sanden
-
0
Yamaha YZF R6

Louis Adriaansen was al een Yamaha-fan toen hij in 2003 een nieuwe Yamaha YZF R6 kocht. Zijn vertrouwen in het Japanse merk is 20 jaar na aanschaf nog steeds groot. Kan ook niet anders wanneer je nog bijna dagelijks met diezelfde R6 met ruim drie ton op de teller onderweg bent.

Fotografie: Peter van der Sanden

Man en motor

NaamLouis Adriaansen
WoonplaatsUdenhout
Leeftijd62 jaar
Beroepquality manager
Rijdt sinds1978
Aangeschaft2003 (nieuw)
Nieuwprijscirca € 11.000,-
Dagwaardeniet te koop
Rijstijlsportief
Gebruikwoon/werk en vakantie
Brandstofverbruik1:20
Olieverbruiknihil
Onderhouddealer en zelf
Bouwjaar2003
Kilometerstand311.899 km

Bij Louis Adriaansen (62) uit Udenhout was de liefde voor motoren en techniek al op jonge leeftijd aanwezig. Louis: ‘Ik ben geboren en opgegroeid in Goirle waar toen nog plek genoeg was om overal in de omgeving te kunnen crossen. Die cross had ook mijn interesse. Als 14-jarige crosste ik op een 50cc. Geen grote wedstrijden, alleen clubkampioenschappen. Ik zat op de MTS en deed mijn stage bij Harry van Hout in Geldrop. Zijn bedrijfje VHS (Van Hout Specials) was een begrip in de 50cc-crosswereld. Ik werkte er van ’s morgens vroeg tot ’s avonds heel laat. Slapen deed ik in een caravan die op het erf stond. Harry was altijd aan het experimenteren. Dat was een geweldig mooie tijd en ik kan wel zeggen dat ik daar heb leren sleutelen. Loon kreeg ik niet, maar na afloop van mijn stage zou ik een crossmotor krijgen. Aan die afspraak hield Harry zich ook, maar toen ik erachter kwam wat het me ging kosten om echt te gaan crossen (er ging altijd wel iets stuk) heb ik toch maar heel vriendelijk gevraagd of ik wat geld kon krijgen in plaats van die crosser.’

Marathonmotor Ducati Multistrada 1000DS: Multistrada’s in alle kleuren

Meteen na zijn 18e verjaardag ging de Brabander op motorrijles en na het behalen van het A-rijbewijs kocht Louis zijn eerste motor. Louis: ‘Dat was een Yamaha XS500 uit 1973. Je ziet ze nu nog zelden. De eerste modellen hadden slechte blokken. Regelmatig scheurden de cilinderkoppen tussen de bougie en de kleppen. Later verbeterde dat. Mijn tweede motor was een Yamaha XS1100. Die kon ik voor weinig geld kopen omdat de bak stuk was. Ik wist wat de onderdelen me gingen kosten (400 gulden; minder dan 200 euro) en ik kon het zelf repareren. Van dat koopje heb ik een jaar of vijf plezier gehad. Daarna volgde een Yamaha FJ1100 en die werd weer opgevolgd door een Yamaha FJ1200. Mijn zwager, Klazen Motoren, was Yamaha-dealer. Dat schiep natuurlijk een extra band met Yamaha. Daarna werd het een aantal jaren rustig op motorgebied. Trouwen, kinderen, dat soort dingen. Maar de interesse voor de motor is nooit verdwenen. Na mijn scheiding ben ik als heropstapper weer begonnen. Voor weinig geld kwam ik in het bezit van een Yamaha RD350-tweetakt. Een leuke motor, maar ik heb hem krom gereden. Nadien toch maar weer een wat degelijkere motor aangeschaft. Dat werd wederom een Yamaha FJ1200.’

Yamaha YZF R6

Betere looks

In 2000 kocht Adriaansen zijn eerste Yamaha R6. Er zouden er daarna nog een aantal volgen. Louis: ‘In 2003 kocht ik mijn eerste nieuwe R6, dat is de motor die ik nu nog heb. De motor was te mooi om het circuit mee op te gaan. Daarvoor kocht ik een andere R6. Ik had goede contacten met Torleif Hartelman. Hij kon me alles vertellen over de afstelling voor racegebruik en van hem heb ik ook veel geleerd als het op circuitrijden aankomt. Die goede contacten zijn er nog steeds. In totaal heb ik vier R6’jes gehad. In 2017 had ik al 250.000 km op mijn R6 uit 2003 staan. Ik wilde graag een nieuwe R6 kopen, maar wist nog niet wat een nieuwe ging kosten. Ik was prijzen gewend van rond de 12.000 euro, maar dat werd 16.000 euro. Ik had de hoop dat Yamaha iets voor me kon betekenen omdat ik vond dat een R6 met 250.000 probleemloze kilometers op de teller toch wel enige reclamewaarde zou hebben. Al hadden ze maar een paar accessoires op de nieuwe R6 cadeau gedaan, dan was ik al tevreden geweest. Maar helaas, Yamaha toonde totaal geen belangstelling. Dat viel me tegen. Uit onvrede heb ik toen een Yamaha R1 gekocht, maar de oude R6 is gebleven. Ik ga er dagelijks mee naar mijn werk, van Udenhout, waar ik nu woon, naar Valkenswaard waar ik werk als quality manager bij een bedrijf in de metaal fijntechniek.’

Naast woon-werkverkeer, behalve als er pekel op de weg ligt, is de R6 ook veelvuldig gebruikt voor (snelle) ritten in het buitenland. Louis: ‘Met een groepje vrienden eropuit, het liefst de Alpen en de Dolomieten in waar je de mooiste bochten hebt. Langzaam werd er maar zelden gereden. Omdat de latere R6-modellen met de upside-down-voorvork beter stuurden, heb ik met 130.000 km op de teller de complete voorpartij vervangen. Niet alleen de vork, van een R6 uit 2011, maar natuurlijk ook de bijbehorende remklauwen, remschijven, kroonplaten, hoofdremcilinder en wielen. Dat alles voor een nog beter stuurgedrag en ook wel wat voor de betere looks. Naast deze R6 voor dagelijks gebruik had ik nog de “Hartelman R6” voor op de circuits. Met die R6 heb ik op diverse circuits in het buitenland gereden en natuurlijk ook op Assen en Zolder. Vooral aan de racedagen met Wilco Zeelenberg heb ik goede herinneringen. Hij is iemand die echt met hart en ziel voor de racesport leeft. Van 2001 tot 2008 heb ik veel met een R6 op de circuits geracet.’

Merkenclub

Met je R6 kun je je aansluiten bij de Yamaha YZF R-Club Nederland voor maandelijkse clubritten, sleuteldagen, buitenlandse trips en nog veel meer. Lidmaatschap kost slechts 30 euro per jaar.

Onderhoud

Met zijn technische achtergrond is het natuurlijk niet meer dan logisch dat Louis het onderhoud aan zijn motoren zelf doet. Louis: ‘Ik heb geen hekel aan sleutelen, dat hoort er voor mij gewoon bij. Het onderhoud aan een R6 stelt overigens niet zo heel veel voor. Deze motor is door en door betrouwbaar. De meeste mensen verwachten niet dat je met zo’n sportieve motor zoveel probleemloze kilometers kunt rijden. Nooit ben ik onderweg stil komen te staan, al scheelde het één keer niet heel veel. Ik reed ’s morgens naar mijn werk en merkte dat het licht wat zwakker begon te branden. De spanningsregelaar deed zijn werk niet meer goed. Tijd voor een nieuwe. Een andere keer merkte ik dat precies bij 13.000 tpm het net was of de toerenbegrenzer ingreep. Dat hoort normaal pas bij 17.500 tpm te gebeuren. In eerste instantie werd gedacht aan een kapot CDI-kastje, maar Hartelman vermoedde dat er iets met de bougiedoppen annex bobines aan de hand was. En inderdaad, nadat ik die had vervangen liep mijn R6 weer als vanouds.’

Louis houdt van pittig doorrijden, dan verwacht je misschien extra slijtage, maar dat valt alleszins mee. Louis: ‘Misschien komt het omdat ik enkel en alleen originele Yamaha-onderdelen gebruik. Originele filters, originele ketting en tandwielen en ga zo maar door. Daar bezuinig ik niet op. Qua prijs is het verschil overigens minder groot dan vaak wordt gedacht. Tot 2004 gebruikte ik voor mijn R6-en altijd Bel-Ray EXS 10W40 volsynthetische olie. Niks mis mee, maar omdat voor mijn Hartelman R6 Motul 300V werd gebruikt ben ik dat voor mijn “straat” R6 ook gaan gebruiken. Of het daaraan ligt, ik kan het niet bewijzen, weet ik niet, maar het motorblok loopt nog net zo soepel als een nieuwe. In 300.000 km heb ik drie keer de kleppen gecontroleerd, maar nog nooit hoeven te stellen. En met de Motul-olie kwam ik met een tank benzine ook nog eens 20 km verder. Dat zegt alles bij elkaar denk ik toch wel wat over de olie. Met een verbruik van 1:20 is de R6 overigens ook nog eens zeer zuinig te noemen. Bij 130.000 km is de distributieketting preventief vervangen. Dat is het dan wel zo’n beetje. Met een kettingset doe ik gemiddeld 30.000 km. Qua banden vertrouw ik op Michelin Pilot Power 3. Mijn dochter heeft ook een R6 gekocht. Zij is daar ook zeer tevreden over, maar ondanks dat haar R6 veel jonger is en veel minder kilometers op de teller heeft staan vindt ze de mijne fijner rijden.’

Verder

Reportage: op één tank met de Kawasaki Z400 en Ninja 400 naar Renesse en terug

Door
Jelle Verstaen
-
0
Kawasaki Z400 en Ninja 400

We gokken dat je het al hebt gemerkt, maar het leven is er beslist niet goedkoper op geworden. Van metalen en microchips, gas en het graan in je brood – tot zelfs de plank waarop die boterham ‘s ochtends terecht komt. Want ook de houtprijzen vliegen de pan uit.

Fotografie: Bert Claes

Feit is dat je met hetzelfde budget van een jaar geleden een stuk minder ver komt. Het is dat de overheid de benzine heeft gesubsidieerd, maar dan nog tieren ze welig. Dat voel je in je portemonnee, maar het doet bij de jonge motorrijder misschien wel het meeste pijn. Want hoe ver kom je eigenlijk nog op één tank? En kan je überhaupt nog een weekendtrip maken zonder je pinpas meermaals aan te spreken bij een tankstation? Wij zochten het voor je uit.

Van het noordelijkste punt in Nederland naar het zuidelijkste punt in Luxemburg

De opzet is simpel. We toppen onze tank voor de start af, stippelen een route uit die in theorie nét haalbaar moet zijn op een tankvulling en rijden tot er geen druppel peut meer aan boord is. Het liefst staan we dan op onze eigen oprit en niet ergens langs een stil landweggetje. Als startpunt kiezen we voor Hasselt, in Belgisch Limburg. Daar woont testrijder Gijs, die we met wat verbeelding nog net tot de jongere rijders kunnen rekenen. Samen met ondergetekende – onderhevig aan dezelfde gebreken – wil Gijs richting Renesse en terug. Dat zeedorpje bovenin Schouwen op Schouwen-Duiveland blijkt namelijk sinds jaar en dag een absolute trekpleister voor de Nederlandse jeugd, en ligt op exact 185 kilometer van onze startplaats verwijderd. Dat zou onze totale rit op 370 kilometer brengen, wat net moet lukken met een tank van 14 liter. In theorie. Hoog tijd om die aan de praktijk te toetsen.

Kawasaki Z400 en Ninja 400 tanken tankstation

0 km

Hoewel we verzamelen onder een waterig winterzonnetje, is de lucht in de verte duidelijk hoogzwanger. Een extra laagje GoreTex leek vanochtend nog overbodig, maar prop ik het voor de zekerheid toch maar tussen het proviand. Je weet maar nooit. Gijs heeft de sleutels van de Z400 in z’n hand, en vraagt of ik nog wil ruilen. Hij is een stuk langer dan mij en zal op ergonomisch vlak baat hebben bij de iets rechtere zithouding dan de Ninja. Zelf zit ik er allerminst mee om de iets sportievere Ninja onder m’n hoede te nemen. Het stuurtje staat iets lager gemonteerd, maar de voetsteuntjes staan op beide machines op dezelfde hoogte. Ik leun bijgevolg iets meer over de tank en schuil automatisch iets meer achter het windschermpje. Een iets aerodynamischere rijhouding dus, al telt-ie wel een extra kilootje bij het rijklaargewicht op. Een peulenschil in verhouding tot de windbescherming die je ter beschikking krijgt. En een absolute troef gezien het opzet van vandaag, gok ik. Avanti!

13 km

Even vergeten hoe potent dat blokje eigenlijk wel is. Met die protserige pk-strijd in de motorwereld zou een mens vergeten hoe fijn ‘amper’ 45 pk wel is. En zeker op zo’n licht en vlug sturend machientje. Even terugschakelen, lekker hoog in de toeren en inhalen die vrachtwagen! M’n bedenkelijke blik maakt plaats voor een grijns die er vandaag niet meer af komt.

72 km

Anderhalf uur na vertrek, zo rond koffietijd, sluipt de dorst er zo stilaan in. Niet bij onze twee trouwe rossen, wel bij de twee ruiters-van-dienst. We passeren immers Oostmalle, de verkeerde deelgemeente van Malle: aan de andere kant van het dorp ligt de abdij van Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hart van Westmalle verstopt. Waar het gelijknamige, wereldvermaarde trappistenbier wordt gebrouwen. Maar we peinzen er niet over – alcohol en motorrijden gaan nog steeds niet goed samen – en zetten vaart richting Brecht en Wuustwezel. Misschien staat er aan de finish wel een Westmalle Dubbel te wachten.

99 km

Land in zicht! Nederland, welteverstaan. Na dik twee uur in het zadel rijden we in Essen de grens de grens over. Een formaliteit zo lijkt het voor jou misschien, maar hier hebben Gijs en ik best naar uitgekeken. In een flits ruilen we het pokdalige Vlaamse grensasfalt in voor z’n gladgestreken Hollandse neefje. Weg met de lintbebouwing van de door onze regering opgegeven landsuithoeken, welkom eindeloze groenvlaktes en gezellig aandoende dorpskernen. Inclusief kenmerkende rode klinkertjes en brede fietspaden. Heerlijk rijden, dit.

121 km

Middagstop bij de Shell in Steenbergen. Niet om de tank bij te vullen, wel tijd voor een zompige hap. ‘Mongolendriehoeken’, zoals wij de diagonaal gesneden boterhammen ten zuiden van jouw landsgrenzen wel eens smalend noemen. Beetje fout, maar heerlijk. Zeker na een ietwat duffe en lange rit. De actieradii van beide machines geven nog steeds geruststellende waarden aan, geen van beiden denkt eraan om de pinpas tevoorschijn te halen. Tenzij voor een toetje. Dat verorberen we enkele kilometers later, als we de motoren even parkeren met zicht op de Oosterschelde. Een indrukwekkend uitzicht, dat kracht wordt bijgezet door de aanwezige kitesurfers.

Adrenalinerit op de Kawasaki Ninja H2 SX SE

179 km

Renesse hebben we alvast gehaald. Niet dat we daar op voorhand over hadden getwijfeld, maar het voelt toch als een overwinning. De groepsfase overleefd en richting de knockouts, dat idee. Het strand van Renesse ligt er – op enkele vliegeraars en strandjutters na – maar verlaten bij. Geen luide muziek, geen uitgelaten studenten. Het is er dan ook niet het seizoen naar, uiteraard. Om onze eerste noemenswaardige mijlpaal te vieren vandaag, bestellen we dan maar een lekker heet bakje troost in Strandpaviljoen De Zwaluw. Dat laten we ons welgevallen, tot we de klok in de gaten krijgen. 16u! Over een dik uur wordt het donker en we zijn amper halfweg. Opzadelen en wegwezen. En snel een beetje. We verlaten het voormalige eiland Schouwen-Duiveland dit keer niet via Steenbergen, maar kiezen Bruinisse, Oud-Tonge en Willemstad voor de terugweg. Via Stampersgat en Roosendaal zetten we koers naar onze stal.

269 km

Tijd voor de eerste druppels angstzweet langs de ruggengraat: het reservelampje licht op. Een paniekerige pavlovreactie die ik al sinds m’n beginjaren met de motor meezeul, tot groot jolijt van m’n mederijders destijds. De oudere motoren waarmee ik toen (en eigenlijk nog steeds) rondrij, zijn immers niet voorzien van een benzinemetertje, dus ben je nog aangewezen op de reservestand van de tank. Waarbij de motor sputterend aangeeft dat hij stilaan zonder dreigt te vallen, jij in allerijl naar de onderzijde van de tank tast, en het benzinekraantje richting reserve draait om nog even verder te kunnen. Oef, gered. Tenzij je ‘m al vooraf (al dan niet bewust) op reserve had gezet, en je tot je afgrijzen zonder peut zit. En mag wandelen richting pomp.

Gelukkig zijn onze Kawasaki’s niet alleen voorzien van een gedetailleerde benzinemeter. Als je in reserve rijdt, geeft een tripteller ook aan hoe lang je dat doet. Desalniettemin is de eindspurt onverbiddelijk ingezet. En dat is vroeg, want onze gps geeft aan dat we nog 100,6 kilometer te gaan hebben. Wetende dat je doorgaans zo’n 70 km op reserve kunt rijden, wordt het op papier een mission impossible. Gadver. Al geef ik me niet zo snel gewonnen. Ik schakel de Ninja op 70 km/u in z’n vijf, om mooi onderin de toeren te kunnen rjden en probeer m’n rechterpols wat in te tomen.

305 km

Het non-stop afwisselend kijken naar wegdek en reservetripteller maakt me nerveus. Bloednerveus. Wat het wordt er niet beter op als die laatste ermee ophoudt. De optellende kilometers maken plaats voor enkele horizontale streepjes. Uitgevlakt als ware het de hartslaglijn op een ECG.  ‘Sorry, vanaf nu wordt het nattevingerwerk’, lijkt mijn Ninja 400 aan te geven. Bijgevolg gooi ik het de daaropvolgende kilometers over een heel andere strategische boeg. Van het herenakkoord tussen Gijs en mezelf – ‘we gaan normaal rijden hé, zonder trucjes’ – blijft in een vingerknip geen spaander meer heel. Ik probeer een zo hoog mogelijke bochtensnelheid aan te houden, prik ‘m steevast in de hoogst mogelijke versnelling bij 70 kilometer per uur, probeer zo weinig mogelijk te remmen en bijgevolg zo weinig mogelijk schommelingen in het toerental te veroorzaken. Stond dat verkeerslicht al op oranje, of…? Dit is oorlog. En zo te zien heeft Gijs dat ook begrepen. De boomlange Limburger gaat in strijkplankhouding achter z’n dashboardje liggen, z’n versnellingsindicator blijft in z’n zes geprikt en z’n remlicht licht zelden op.

Kawasaki Z400 en Ninja 400

337 km

Gijs gebaart dat ik dichterbij moet komen. Is de zwanenzang op de Z400 ingezet? Daar lijkt het voorlopig niet op. ‘We gaan het gewoon halen, Verstaen!’, roept hij me grijnzend toe. ‘Ik herken de wegen al, hier rijd ik vaak.’ Ik lach terug, maar denk er het mijne van. Niet alleenl zit Gijs op de naked bike, hij is ook bijna een kop groter dan mij én zeult ook de bijbehorende kilo’s mee. Liever iets meer rechtop gezeten tijdens de eerste helft van de rit, dan een windschermpje. Een keuze die ‘m wel eens zuur zou kunnen opbreken…

358 km

De Z400 sputtert even, trekt dan weer even door maar geeft er enkele seconden later de brui aan. Gijs strandt op godbetert 11 kilometer van de finish. Einde verhaal en geen benzinestation te bespeuren in de wijde omgeving. Even speelt ik met het idee om ‘m genadeloos achter te laten, maar m’n filantropische kant speelt me parten. Als ik de Ninja richting berm stuur, durf ik de motor niet uit te schakelen uit angst ‘m niet meer aan de loop te krijgen. Ook ik rijd namelijk op geleende tijd.

Gelukkig blijkt de bult die Gijs al de hele tijd onder z’n jas had geen gevolg van een liederlijk leven. Hij heeft een kleine jerrycan met vijf liter noodbenzine aan boord. Hij had ‘m liever even vol als bij het vertrek in z’n garage terug gezet. Maar nood breekt wet. De eerste afvaller is een feit, en dus wint onze Ninja 400 bij voorbaat de onderlinge strijd. Al wil ik uiteraard de streep halen. Kom op kleine Gifkikker, nog 11 te gaan!

Wereldrecord: door 13 landen op de motor in één dag

369,5 km

Alsof het een hollywoodiaanse kaskraker betreft, sputtert de motor van m’n Ninjaatje als ik de verlichting boven onze finishlijn in de verte zie opdoemen. Braaap – sputter – plof – brâââ- – plof. Nog even walsen om de laatste restjes benzine richting injectie te loodsen. En dan geeft de motor er de brui aan. Néé!. Op amper enkele tientallen meters voor de finish. ‘Dit méééééén je niet?!’, roep ik vergezeld van wat niet voor publicatie geschikte verwensingen richting m’n schaterlachende mederijder. Ik overweeg even om ‘m over de meet te duwen, maar por voor de gein nog even op de startknop. De startmotor maalt overuren, maar er is geen leven meer in te krijgen. Tot… het blokje er toch nog een doodsreutel uitbraakt. Ik twijfel geen seconde, tik ‘m in z’n één en trek ‘m meteen vrij hoog in de toeren. Als de laatste ademstoot wordt aangeademt, kan ik maar beter voldoende moment creëren om de laatste 30 meter nog uit te rijden. ‘Freeeeeeeeedommmm!’ Met de linkervuist in de lucht en de rechter om het gas gekruld rol ik de laatste, glorieuze meters richting benzinepomp. De schaapachtige blikken van de omstanders neem ik er graag bij, want we hebben het verdorie gehaald! Nog nooit tegelijk zo blij als noodgedwongen een tankstation in gerold. Bam!

Volgens de specificatielijst van beide motoren, hadden we 14 liter moeten kunnen tanken. In werkelijkheid worden het respectievelijk 15,48 en 15,30 liter. Nokvol, weliswaar. Maar om maar aan te geven hoe absoluut leeg we de finish bereikten.

Finish

Een ontvangstcommitee hebben we niet opgetrommeld, maar toch is er vuurwerk als we na het tanken naar het huis van Gijs om de hoek rijden. Het regent immers blikseminslagen als we de oprit opdraaien, en de hemelsluizen gaan ongezien hard open op het moment dat we de motoren parkeren. Een zondvloed. Alles moet eruit. Het had het thema van de dag kunnen zijn. Leeg. Dat zijn niet alleen de motoren, maar ook wijzelf. Van 10.00 tot 20.30 hebben we quasi non-stop in het zadel gezeten, met enkele korte pauzes voor een snelwegpistolet, een geplande afwatering en een koffietje-met-zeezicht in Renesse. Leeg, maar voldaan. Avontuur hoeft niet altijd op duizenden kilometers van je huis te liggen, daar zorg je gewoon zelf voor.

De Kawasaki’s

Voor deze motorisch verantwoorde vorm van zelfkastijding gingen we op zoek naar een lekker betaalbaar en zuinig duo, waarop we met wat bijval ook nog eens comfortabel zouden zetelen. Liefst een gekuipte versie én een naked bike – voor elk wat wils. De scheurijzers voor deze queeste vonden we bij Kawasaki: de Z400 en Ninja 400 zijn grof wild voor jonge A2-rijders. Van hun strakke Sugomi-looks, de uitstekende standaarduitrusting (ledverlichting, slipperassistkoppeling, dashboard met versnellingsindicator, kwalitatieve standaardbanden) het lenig sturende en doortastend remmende rijwielgedeelte tot de potente uitlaatnoot. En dan hebben we het nog niet gehad over het krachtige tweepittertje in het vooronder. De vloeistofgekoelde 399 cc grote paralleltwin pompt maar liefst 45 pk en 38 Nm richting het achterwiel. Wat in combinatie met het lage rijklaargewicht van 167/168 kg voor een behoorlijk geïnspireerde rit zorgt. Dat alles voor een prijskaartje van € 6.849,- (Z400) of € 7.449,- (Ninja 400). En een erg zuinig verbruik van amper 3,8 liter op 100 km. Waar twijfel je nog over?

Diefstal van motoren in 2022 met 13% gestegen

Door
Redactie
-
0

De diefstalcijfers over 2022 zijn deze week bekendgemaakt door het Landelijk Intelligence- en expertisecentrum Voertuigcriminaliteit (LIV). Na een jarenlange daling zien we in 2022 toch weer een stijging. In totaal zijn er 1.694 motorfietsen gestolen in 2022. Dat is een stijging van 13% ten opzichte van 2021. In dat jaar werden er nog 1.498 motoren gestolen. Van deze 1.694 motoren werd slechts 22% teruggevonden.

5 maatregelen voor als uw motor gestolen wordt

Yamaha motoren zijn gewild

Ben je in het bezit van een Yamaha? Dan moet je extra uitkijken voor diefstal. Een Yamaha motor werd het meest gestolen: 354 keer om precies te zijn, waarbij er een toename van 18 procent in vergelijk met 2021 gemeten is.

Top vijf 2022

MerkAantal keer gestolen
Yamaha354
BMW247
Piaggio223
Honda201
Suzuki176

Bron: Landelijk Informatiecentrum Voertuigcriminaliteit (LIV).

Drie wereldkampioenen die bewijzen dat een stapje terug doen helemaal geen ramp hoeft te zijn

Door
Marien Cahuzak
-
0
Troy Bayliss 2001

Nee, natuurlijk was het nooit de bedoeling van Jeffrey Buis om na een mislukt WorldSSP-seizoen terug te keren naar het WorldSSP300, de klasse waar hij in 2020 met overmacht wereldkampioen werd. Maar een ramp of het begin van het einde hoeft het echt niet te zijn, hoe hard veel toetsenbordcoureurs dat ook roepen. Vraag het Troy Bayliss, James Toseland en Kenan Sofuoglu maar! Coureurs die vóór het mislukte avontuur op een hoger niveau al succesvoller en zeker beroemder waren dan onze Jeffrey, maar niemand wordt ooit per toeval wereldkampioen. En niemand mag je na een mislukking afschrijven.

MotoGP wintertest: MotoGP-coureurs moeten er weer even in komen

1. Troy Bayliss

Hoewel hij bekender werd door zijn de MotoGP-zege op Valencia in 2006, lukte het Troy Bayliss uiteindelijk niet om in de Grand Prix-wereld net zo legendarisch te worden als in het WorldSBK. Dat klinkt wellicht wat gek voor iemand die in totaal vijf keer op het podium eindigde in de MotoGP, maar naast Valencia waren vier derde plaatsen uiteindelijk niet wat hij en eerst Ducati, en later Honda, er van verwacht hadden. Opvallend genoeg was zijn eerste jaar – 2003 – direct zijn beste, met podiums op Jerez, de Sachsenring en Brno, en uiteindelijk een zesde plek in de eindstand met 128 punten. Daarna volgde nog één podium in 2004 op Valencia, tijdens zijn Ducati-afscheid. Althans, zijn tijdelijke Ducati-afscheid, want na een jaar Honda werd hij in 2006 voor Valencia speciaal ingevlogen om de geblesseerde Sete Gibernau te vervangen. En hoe! Bayliss was op dat moment al regerend Superbike-kampioen voor Ducati en werd in 2008 nogmaals wereldkampioen, waarmee zijn aantal SBK-titels in totaal op drie kwam, nadat hij in 2001 ook al ’s werelds beste Superbike-rijder was geworden. Twee wereldtitels behaalde hij dus na zijn naar eigen zeggen mislukte avontuur in een hogere klasse – de allerhoogste in dit geval – en dat maakte hem tot een Ducati-legende van hetzelfde niveau als Carl Fogarty. En die laatste prestatie is misschien wel knapper dan z’n drie titels, 52 zeges, 94 podiums en 26 pole positions in het SBK.

2. James Toseland

Waar Bayliss na zijn MotoGP-avontuur vrolijk doorging met winnen in het WorldSBK, lag dat bij James Toseland iets anders. Sterker nog: na zijn twee jaren in de Grand Prix-wereld won hij geen race meer in het SBK. Wel werd hij twee keer tweede, twee keer derde. Op de Yamaha waarmee Ben Spies een jaar eerder kampioen werd… En, waar Bayliss sprak over een tegenvallend MotoGP-avontuur, zag Toseland dat heel anders. Bovendien zat het Toseland niet mee met zware crashes in z’n eerste MotoGP-wintertestseizoen – inclusief een hersenschudding – en later een veel besproken crewchiefwissel, waardoor de relatie met teamgenoot (en eveneens voormalig dubbel SBK-kampioen) Colin Edwards ernstig bekoelde. Dingen die je prima kunt missen als letterlijk elke duizendste van een seconde telt. Een polsblessure na een testcrash met de S1000RR van het door de fabriek ondersteunde BMW Motorrad Italia Team betekende het einde van zijn racecarrière, maar niet van zijn carrière! Met zijn eigen band boekte hij grote successen en ook als tv-analist is hij succesvol. En nu wel in onder andere de MotoGP!

3. Kenan Sofuoglu

We kennen hem allemaal als vijfvoudige WK Supersport-kampioen (2007, 2010, 2012, 2015 en 2016), maar we zouden hem ook kunnen kennen als de coureur die het niet wist te maken in het WorldSBK en Moto2. In 2008 probeerde Sofuoglu het eerst op de Ten Kate Fireblade, maar reed dat jaar maar één goede race en dat was in het WK Supersport, nadat hij in de laatste race van motorfiets wisselde met Jonathan Rea en dus weer terugkeerde in ‘zijn’ klasse. Een opgeluchte Sofuoglu won die laatste Supersport-race van 2008 op Portimão direct, waarbij hij aan het einde van de wedstrijd met de Ten Kate Supersport tijden noteerde die heel dicht bij die van het WorldSBK zaten… Aan het einde van 2010 verscheen Sofuoglu in de Moto2 tijdens de Portugese GP, als vervanger van de eerder verongelukte Shoya Tomizawa bij het Technomag CIP-team. Het begin was veelbelovend met een vierde trainingstijd en veel kopwerk in de race en ook op Valencia reed hij sterk, waardoor er veel opties waren voor hem in 2011. Hij bleef bij Technomag CIP, maar behalve een fantastische uitschieter op Assen – tweede – verliep het seizoen zeer teleurstellend, waarop Sofuoglu besloot terug te keren naar zijn echte liefde: het WK Supersport. Om in die klasse de meest succesvolle coureur ooit te worden!

WORLDSSP300-kampioen, en dan?

Marc Garcia werd in 2017 op Yamaha de eerste WorldSSP300-kampioen ooit, maar hij rijdt nog altijd in dit opstapkampioenschap… Direct na zijn titel probeerde hij het een jaartje in het Junior Moto3-wereldkampioenschap, maar kwam op een KTM van Max Biaggi niet verder dan een dertiende plek om vervolgens weer veilig terug te keren naar het WorldSSP300. In 2018 schreef Ana Carrasco motorsporthistorie door op een Kawasaki als eerste vrouw ooit een wereldtitel in de motorrace te behalen. Komend jaar rijdt ze opnieuw in het WK Moto3, voor BOE Motorsports op een KTM. Ook de kampioen van 2019, Manuel Gonzalez, heeft onderdak in het MotoGP-paddock waar hij komend jaar rijdt voor het Yamaha VR46 Master Camp Team. In 2022 maakte hij voor dit team zijn debuut en deed dat goed, waardoor hij op dit moment de succesvolste WorldSSP300-kampioen is. Adrian Huertas, de beste in 2021 in het WorldSSP300, rijdt inmiddels succesvol rond voor MTM Kawasaki Team in het WK Supersport. Afgelopen jaar werd hij knap twaalfde met 120 punten en dit jaar is een herhaling van 2021 het doel, alleen dan uiteraard in een klasse hoger. Alvaro Diaz, die onder zulke trieste omstandigheden kampioen werd in 2022, volgt het voorbeeld van Huertas door met het team waarmee hij WorldSSP300-kampioen werd door te groeien naar het WK Supersport. In zijn geval Arco Motor University Team.

Marc Hoegee: de enige die aan deze waanzinnige Suzuki RGV500 XR89 mag sleutelen

De Nederlanders in 2023

Naast Jeffrey Buis rijden komend jaar ook Loris Veneman (zoon van) en Ruben Bijman in het WorldSSP300. Veneman gaat dat doen als teamgenoot van Buis bij het Belgische MTM Kawasaki, terwijl Bijman onderdak heeft weten te vinden bij het succesvolle Arco Motor University Team, dat afgelopen jaar kampioen werd met Alvaro Diaz. In het WK Supersport rijdt Glenn van Straalen ook dit seizoen weer voor EAB Racing Team en dat is goed nieuws, aangezien de samenwerking in 2022 zelfs een aantal podiumplaatsen opleverde. Dat Michael van der Mark ook dit seizoen in het WorldSBK rijdt, zal geen nieuws zijn. En dat geldt ook voor het feit dat hij blijft bij het ROKiT BMW Motorrad WorldSBK Team.

Ontvang jij al onze gratis nieuwsbrief?

Door
Redactie
-
0
Motor.NL Nieuwsbrief

Met de nieuwsbrief van Motor.NL blijf je altijd op de hoogte van het laatste motornieuws, winacties, evenementen en onze eigen website-toppers. Abonneer je dus nu op onze gratis nieuwsbrief. Uitschrijven kan op elk moment!

SCHRIJF JE IN VOOR ONZE NIEUWSBRIEF

Stageplek voor Communicatie, Marketing en Eventmanagement beschikbaar bij Motor.NL

Door
Redactie
-
0
Stage lopen MotorNL

Motor.NL Media Company is de grootste Nederlandse contentcreator in de motorbranche. Wij zijn dagelijks bezig met motorrijden en het maken van content voor onze printmagazines MOTO73, Promotor en Motor.NL Magazine, online-kanalen en televisie-uitzendingen op RTL7. Als marktleider doen wij meer dan alleen media. Zo verzorgen wij met de Riders Club nieuwe ervaringen voor motorrijders en bieden wij met onze labels als de Motor.NL Verzekering, Motormaatje.nl, Motorkleding.nl en Motor.NL Trainingen diverse diensten aan.

Functieomschrijving

Tijdens je stage ben je onderdeel van een gedreven team met grote ambities. Je werkt mee aan de strategische doelstellingen Motor.NL Media Company en al haar titels, waaronder de Riders Club. Je gaat aan de slag met de creatie van nieuwe onderdelen voor huidige leden, zet marketingacties op om nieuwe leden te werven en organiseert te gekke evenementen, waarbij je nauw contact hebt met samenwerkingspartners. Je draait mee met grootschalige publieksevenementen en diverse deelnemersevenementen waarbij je de algehele communicatiestromen, marketingacties en productiewerkzaamheden verzorgt. Afhankelijk van je opleiding kijken we naar de opdrachten die het meest bij je studie passen.

Het is een uitdagende stage met goede begeleiding. De mate van zelfstandigheid bied je de mogelijkheid om eigen initiatieven te ontwikkelen en deze tot uitvoering te brengen. De werkomgeving is informeel en zelfsturend.

Werkzaamheden

  • Verantwoordelijk voor interne marketingactiviteiten naar bestaande abonnees/ leden;
  • Verantwoordelijk voor externe marketingactiviteiten (werf);
  • Bijdrage leveren aan productionele taken bij deelnemers- en publieksevenementen;
  • Verantwoordelijk voor B2B-communicatie met leveranciers en partnerorganisaties.

Functie-eisen

  • Een HBO Bachelor student in een commerciële richting. Bij voorkeur in de richting van Communicatie, Marketing of Eventmanagement en/of affiniteit voor marketing;
  • Minimaal 4 dagen per week beschikbaar. 5 dagen per week is een pré;
  • Werkvorm: deels op kantoor (bij 5 daagse werkweek, minimaal twee dagen aanwezig in Hilversum);
  • Je bent proactief, gemotiveerd, leergierig, commercieel ingesteld en creatief;
  • Zelfstandig kunnen werken, waarbij je minimaal 2 dagen in Hilversum (nabij Centraal Station) werkt;
  • Je bent bekend met MS Officeprogramma’s;
  • Affiniteit met de motorbranche/ motoren is een pré, maar niet direct noodzakelijk.

Arbeidsvoorwaarden

  • Je komt terecht in een groeibedrijf met sterke merken zoals Motor.NL, MOTO73 en Promotor;
  • De kans om mee te werken aan een brede opdracht van de marktleider in de motorbranche;
  • De mogelijkheid om je eigen ideeën uit te werken en te lanceren;
  • Je ontvangt per maand € 250,00 bruto stagevergoeding voor een fulltime stage (5 dagen in de week);
  • Op kantoor in Hilversum (eigen werkplek) en vanuit huis werken.

Zie jij deze functie zitten en lijkt het je leuk om stage in de motorbranche te lopen, solliciteer dan voor 15 februari via een e-mail met je cv en een beknopte motivatie. Stuur dit naar kaj@motor.nl.

MVM Motoren verhuist naar De Meern

Door
Redactie
-
1
MVM Motoren

In het voortdurende streven haar service, bereikbaarheid en organisatie te verbeteren heeft MVM Motoren besloten haar vestiging in Soesterberg te sluiten en alle activiteiten onder te brengen in het representatieve en optimaal uitgeruste pand in De Meern.

Dankzij deze concentratie van activiteiten is MVM Motoren ervan overtuigd haar klanten ook op de lange termijn nóg beter van dienst te kunnen zijn. Met alle ervaring en know how op één adres kan MVM haar klanten verzekeren van een vakkundig geschoolde technische ondersteuning vanuit de werkplaats en de juiste informatie over het brede aanbod nieuwe en gebruikte motoren.

Iwan Kort en Marieke Schuring nemen MotoPort Leek over 

Alle u bekende en vertrouwde medewerkers verhuizen mee naar De Meern, waar wij ons zullen concentreren op de officiële dealerschappen van Suzuki, Royal Enfield, Morini en Kawasaki als officieel servicepunt en natuurlijk ons populaire V-Strom Center.

Voor klanten die wat verder weg wonen is het goed te weten dat de vertrouwde ‘haal- en brengservice’ gewoon actief blijft, De speciaal daarvoor ingerichte bussen kunnen uw motor veilig ophalen en weer retourneren in het geval van service, storing of groot onderhoud.

In het kader van deze reorganisatie heeft MVM besloten te stoppen met de verkoop van motorkleding en zich volledig te specialiseren in de verkoop van nieuwe en gebruikte motoren. Onder het motto ‘Alles moet weg!’ wordt de bestaande voorraad opgeruimd met hoge kortingen die kunnen oplopen tot liefst 75%! Op = op… 

In verband met de verhuizing zijn beide vestigingen van 13 t/m 18 februari gesloten.

MVM Motoren is er van overtuigd ze al haar klanten in De Meern optimaal van dienst zullen zijn en heten u vanaf 21 februari meer dan welkom in de gemakkelijk bereikbare vestiging aan de Boteyken 301, 3454 PD Utrecht / De Meern (A12, afslag 15 De Meern)

Macna en MSG Software verlengen sponsorcontract met Bo Bendsneyder

Door
Redactie
-
0
Bo Bendsneyder MACNA
Bo Bendsneyder is in de fabriek van Macna in Italië om zijn pak te passen | Foto: Macna

Moto2 coureur Bo Bendsneyder kan ook dit jaar weer rekenen op de steun van Macna en MSG Software. Beide partijen zijn verheugd over de verlenging van het sponsorcontract in 2023 met de Nederlandse rijder.

Steun van Macna 

Komend raceseizoen krijgt Bendsneyder weer support en de premium producten van Macna. Patrick Kant, CEO van Macna, is blij de samenwerking voort te kunnen zetten: “Bo Bendsneyder is Nederlands beste coureur in de Moto2 klasse. We willen graag een Nederlandse rijder in de motorsport steunen. We doen dit nu voor het derde jaar op rij. De verwachting is dat Bo dit jaar weer een stap vooruit maakt. Afgelopen jaar was niet verkeerd, maar het kan nog beter.” Macna ontwikkelt sinds 1990 motorkleding die nuttig en mooi moet zijn. Comfortabele kleding met de juiste zekerheid. Macna maakt alles in eigen huis en produceert niet alleen in het verre oosten, maar heeft ook een eigen fabriek in Italië. De motorkleding wordt inmiddels in bijna 60 landen wereldwijd verkocht.

Bo Bendsneyder: succes op de TT Assen 2022

Support van MSG Software 

Op de helm van Bendsneyder zal voor het vijfde jaar op rij de naam van MSG Software prijken. Rick van Dongen, eigenaar van MSG, heeft goede verwachtingen van Bendsneyder. “Als alles klopt, moet hij dit jaar in de top tien kunnen eindigen.” Rick kent Bendsneyder al jaren en heeft een prettige verstandhouding met hem en zijn vader opgebouwd. “Voor ons is naast de interesse in de sport, ook de gunfactor groot om Bo te steunen. Bo is heel sympathiek en een goede coureur. Hij heeft afgelopen jaar twee keer zoveel punten behaald als het jaar ervoor. Er zit zeker een stijgende lijn in.”

MSG levert al bijna dertig jaar groothandel, e-commerce en logistieke bedrijfssoftware. ‘MSG software Suite’ zorgt voor digitalisering en automatisering, wat resulteert in efficiënte, stabiele en gezamenlijk groeiende oplossingen en samenwerkingen. De software is als losstaande oplossing te integreren in bestaande software of als totaaloplossing achter de gehele bedrijfsvoering.

Trainen in Spanje

Bendsneyder is superblij dat Macna en MSG hem in 2023 weer supporten en ze het contract hebben kunnen verlengen. “Ze kennen mij al heel wat jaren en ik ben blij dat we weer een jaar verder samengaan.” Voor Bendsneyder zijn de voorbereidingen met het Pertamina Mandalika SAG Moto2-team in volle gang. “Ik ben nu vooral in het buitenland, met name in Spanje. Ik train veel op de motor om mezelf klaar te maken voor het seizoen en kijk er echt naar uit om het seizoen te starten.” 

Bendsneyder rijdt zijn zesde seizoen in de Moto2 klasse en zijn achtste seizoen als Grand Prix coureur.

Macna: macna.com
MSG Software: msgsoftware.nl

Bo Bendsneyder MACNA
Bo Bendsneyder is in de fabriek van Macna in Italië om zijn pak te passen | Foto: Macna

Harley-Davidson trapt 120ste verjaardag af met presentatie van 2023 modellen

Door
Redactie
-
0
Harley-Davidson 2023 Anniversay Collection

Vandaag is de viering van 120-jaar trots en vakmanschap van Harley-Davidson van start gegaan met de introductie van de 2023 Harley-Davidson® modellen. In de line-up vind je de CVO™ Road Glide® Limited Anniversary en zes extra limited-edition motorfietsen met exclusieve 120th Anniversary-lak, -afwerkingen en -details. Het 2023-aanbod van ’s werelds meest begeerde motormerk omvat daarnaast een update van de Harley-Davidson Breakout® performance cruiser, de nieuwe sportieve Nightster® Special en een gerestylede, verduisterde Freewheeler® Trike.

Harley-Davidson zou een volledig elektrisch motormerk kunnen worden

De complete lijn van 2023 Harley-Davidson motorfietsen, accessoires en MotorClothes® is nu verkrijgbaar bij erkende Harley-Davidson® dealers en te bekijken op H-D.com.

“Sinds 1903 is Harley-Davidson toonaangevend op het gebied van Amerikaans motorontwerp, technologie en prestaties, en vandaag markeert het begin van een jaarlange viering van de 120e verjaardag van Harley-Davidson”, aldus Jochen Zeitz, voorzitter, president en CEO van Harley-Davidson. “We zijn verheugd om vandaag de eerste Harley-Davidson 2023-modellen te onthullen, en later in het jaar zullen er nog meer volgen. 2023 wordt een onvergetelijke mijlpaal voor het merk, waarbij de geschiedenis, cultuur en gemeenschap van Harley-Davidson worden gevierd – we hopen dat u zich bij ons aansluit.”

Harley-Davidson 2023 Anniversay Collection

Harley-Davidson 120th Anniversary modellen

De zeer gelimiteerde, super-premium CVO™ Road Glide® Limited Anniversary viert 120 jaar vakmanschap met een van de meest complexe lakschema’s die Harley-Davidson ooit heeft aangeboden. Vlakken van Heirloom Red zijn aangebracht over een basislaag van Anniversary Black, elk omlijnd met een helderrode pinstripe en een met de hand aangebrachte gouden lakschelp. Subtiele details in de vlakken verbeelden de kop en vleugels van een zwevende adelaar. Het vergulde tankmedaillon toont een Art Deco weergave van de adelaar, een iconisch Harley-Davidson-designelement. Andere details zijn de luxe Alcantara zadeloppervlakken met contrasterende gouden en rode stikselaccenten, goudkleurige aandrijflijn-inserts en felrode rockerboxen en stoterstangkragen. Van deze fantastische motorfiets zullen slechts 1.500 stuks worden geproduceerd, elk genummerd met een laser-geëtst paneel op de tankconsole.

Zes andere limited-edition Harley-Davidson®-modellen worden leverbaar met speciale 120th Anniversary-lak in een ander lakschema, met kleur- en ontwerpcombinaties die zijn geïnspireerd op vroege Harley-Davidson-motorfietsen. Elk model is voorzien van een klassiek kleurenschema met glanzend Heirloom Red als basiskleur. Vlakken zijn omlijnd met een felrode pinstripe en opgevuld met een donkerder Midnight Crimson fade. Extra details zijn een Art Deco adelaar-tankmedaillon, zadelhoezen met rode zijpanelen en goud geborduurd Harley-Davidson logo, en rode fade aandrijflijn-inserts.

Dit 120th Anniversary-ontwerp zal worden aangeboden op de volgende limited-edition modellen:

  • Ultra Limited Anniversary (productie beperkt tot 1.300 stuks wereldwijd)
  • Tri Glide® Ultra Anniversary (1.100 stuks)
  • Street Glide® Special Anniversary (1.600 stuks)
  • Road Glide® Special Anniversary (1.600 stuks)
  • Fat Boy® 114 Anniversary (3.000 stuks)
  • Heritage Classic 114 Anniversary (1.700 stuks)

2023 Harley-Davidson Breakout

De Breakout® keert terug in het gamma, met meer vermogen en een heldere nieuwe styling van zijn lange en ranke chopperprofiel. Het vermogen wordt geleverd door de Milwaukee-Eight® 117 V-Twin motor, het toppunt van koppel en cilinderinhoud in een in de fabriek geïnstalleerde, productie Harley-Davidson®-aandrijflijn.

Overige nieuwe features:

  • Een 18.9-liter brandstoftank met daarop een low-profile chromen console die het profiel van de motorfiets verlengt en de actieradius vergroot.
  • Door een nieuwe stuurverhoger staat het gepolijste roestvrijstalen stuur 19 mm hoger dan bij het vorige model, voor een beter bereik van de bedieningselementen.
  • De achterspatbordsteunen, zijkappen, dempers, richtingaanwijzers, spiegels en de Heavy Breather-inlaat zijn verchroomd en de nieuwe 26-spaaks wielen van gegoten aluminium zijn afgewerkt in glanzend zwart met bewerkte details.

Het Harley-Davidson® Softail® chassis behoudt de klassieke hardtail-lijnen zonder in te boeten op moderne handling en rijeigenschappen. De Breakout is ontworpen om stijl en vermogen te combineren in een compromisloos pakket.

Meer Cruise Control en Traction Control

Elektronische cruise control wordt standaard op de Fat Boy®, Fat Bob®, Breakout® en Low Rider® S, en blijft standaard op de Low Rider® ST, Heritage Classic en Sport Glide®.

Traction control wordt als nieuwe optie aangeboden voor de Breakout®, Low Rider® S en Low Rider® ST. Traction control is bedoeld om te voorkomen dat het achterwiel overmatig slipt bij het accelereren. De rijder kan traction control uitschakelen met een knop op de handbediening.

Opwindende nieuwe 2023 Harley-Davidson Nightster® Special

Deze nieuwe middelzware nachtbraker versterkt de rijervaring van de Nightster met een groot aantal verbeteringen op het gebied van stijl, gemak en technologie. De vloeistofgekoelde Revolution® Max 975T V-Twin motor is getuned voor een enorm koppel bij lage toerentallen en levert opwindende prestaties. Om het totale gewicht van de motorfiets te minimaliseren is de motor in het voertuig geïntegreerd als dragend onderdeel van het chassis.

De belangrijkste features van de Nightster® Special:

  • Passagierszadel en voetsteunen maken tweepersoons avonturen mogelijk.
  • Gegoten aluminium wielen met bandenspanningscontrolesysteem (TPMS).
  • Het stuur en de 5-inch stuurverhoger verplaatsen de handbediening 5 cm omhoog en 2,5 cm naar achteren om de rijder in een dominante positie op de motorfiets te plaatsen.
  • Het ronde 4-inch TFT-scherm toont alle instrumentatie- en infotainmentfuncties die worden bediend met knoppen op de handbediening.
  • Het display ondersteunt infotainment via je met Bluetooth® uitgeruste smartphone. Voor de meeste infotainmentfuncties zijn ook een Bluetooth-headset en luidsprekers nodig die in de helm worden gedragen.
  • Met behulp van spraakopdrachten via de headset kun je bellen of gebeld worden via je smartphone.
  • Navigatie wordt verzorgd door de Harley-Davidson®-app voor iOS of Android die op de smartphone is gedownload. Je kunt kiezen voor bewegende kaartweergave of een afslag-voor-afslag-kaart die op het scherm wordt weergegeven, ondersteund door audio-instructies via de headset.
  • Premium Brembo remcomponenten zorgen voor een geweldig remgevoel en uitmuntende remprestaties. De enkele voorrem heeft een axiaal gemonteerde vier-zuiger remklauw en een 320 mm remschijf. De enkele achterrem heeft een zwevende één-zuiger remklauw en een 260 mm remschijf.
  • Een brandstofcel van 11,7 liter onder het zadel plaatst het gewicht van de brandstof laag in het chassis, wat het zwaartepunt verlaagt voor een beter rijgedrag en gemakkelijker inklappen van de zijstandaard. De brandstoftank is bereikbaar door het scharnierende zadel op te tillen.
  • Selecteerbare rijmodi: Road, Sport, Rain, of maak een set gepersonaliseerde modi.
  • Harley-Davidson Veiligheidsverbeteringen: Antilock Braking System (ABS), Traction Control System en Drag-Torque Slip Control System.
  • Volledige LED-verlichting
  • Standaard cruise control en USB-oplaadpoort.

Harley-Davidson staat voor het tijdloze streven naar avontuur en vrijheid voor de ziel. Ga naar H-D.com voor meer informatie over de complete lijn van 2023 Harley-Davidson® Grand American Touring, Sport, Adventure Touring, Cruiser en Trike motorfietsen, Harley-Davidson Certified™ pre-owned motorfietsen, Harley-Davidson® Genuine Motor Parts & Accessories, Harley-Davidson® MotorClothes® en Harley-Davidson Financial Services.

Freewheeler® toont zijn duistere kant

De Freewheeler®, een stoere, cruiser-geïnspireerde trike, krijgt voor 2023 een blacked-out restyling. De voorzijde, koplampnacelle, tankconsole, hand- en voetbediening, aandrijflijn en uitlaat hebben allemaal een zwarte afwerking in plaats van de vroegere heldere afwerking. Het resultaat is een indrukwekkende, duistere look die de rauwe hotrod-attitude van dit model versterkt.

Nieuwe wielen van gegoten aluminium in hoogglans zwart hebben zichtbare wielmoeren voor extra performance styling. Achteraan vervangen 18-inch wielen de oude 15-inch wielen om de Freewheeler® een indrukwekkende stance te geven. Rijden op drie wielen was nog nooit zo waanzinnig!

Overige features zijn:

  • Milwaukee-Eight® 114 aandrijflijn voor on-demand vermogen.
  • Elektrische achteruitversnelling.
  • Mini-apehanger stuur voor compromisloze rijhouding.
  • Klassieke custom bobtail-achterspatborden.
  • Weerbestendige achterbak met bovenop gemonteerde klep voor gemakkelijk laden; capaciteit 56 liter.
  • Dubbele dempers met slash-down tips.
  • Trike-specifieke Harley-Davidson Veiligheidsverbeteringen: Cornering Enhanced Electronic Linked Braking, Cornering Enhanced Antilock Braking System (ABS), Cornering Enhanced Traction Control System en Cornering Enhanced Drag-Torque Slip Control System.

Toerisme IJsland: weersverwachting sneeuw

Door
Redactie
-
0
Toerisme IJsland

Er is bijna een jaar verstreken na onze reis naar de Poolcirkel en een vraag bleef door ons hoofd gonzen: Zweden uitdagend? Natuurlijk! Maar is er niet een nog overtuigender plek in Europa voor ons liefhebbers van extreme en ongerepte landschappen? Kan de V4-Ducati je echt overal brengen? Dus, gedreven door onze liefde voor avontuur en een passie voor vier pulserende en brullende slagaders, gingen we op zoek naar een nieuwe uitdaging. We zochten iets waarbij elk onderdeel van de Multistrada volledig tot zijn recht zou komen in een avontuur dat alle grenzen overschrijdt. Net als wij is Ducati altijd bereid om mee te doen. Daarom wisten we dat we op de steun van Borgo Panigale konden rekenen toen we, na niet eens zo heel lang zoeken, een ongekende bestemming vonden die we deze winter nog op twee wielen konden ontdekken: IJsland.

Tekst: Alessandro Brogliof
Fotografie: Davide De Martis

IJsland is zo’n drie keer groter is dat Nederland, Het telt zo’n 400.000 inwoners waarvan ongeveer twee derde zich rond de bruisende hoofdstad Reykjavík heeft genesteld. Afgezien van nog een paar grotere plaatsen overtreft het aantal inwoners van de andere dorpen zelden dat van Ruinen. Het grootste deel van het eiland is dus onbewoond en we konden niet wachten om het te verkennen. Er zijn twee mogelijkheden om IJsland te bereiken. Je rijdt naar het noorden van Denemarken en scheept in Hirsthals in op het schip Norröna. Dat vaart in twee of drie dagen – afhankelijk van het weer op zee – naar Seyðisfjörður in het oosten van IJsland, na een tussenstop op de Faeröer. Of je vliegt comfortabel met een vliegtuig dat na een paar uur vliegen landt op de internationale luchthaven van Keflavík. De eerste optie is het mooist, afgezien van de lange rit door Denemarken. Omwille van de tijd kiezen wij voor de tweede. De motorfietsen gaan in een container rechtstreeks naar Reykjavík.

Toerisme IJsland

Voorbereiding

Drie weken voor vertrek gaan we naar Ducati en treffen daar een grote familie aan die ons met warmte en hoffelijkheid ontvangt. Het Ducati-team helpt ons bij het afstellen van de motorfietsen, en voor het eerst mogen we de gloednieuwe aluminium koffers aanraken. Het zijn prototypes – het resultaat van een enorme hoeveelheid studie en betrouwbaarheidstests, waarvan de laatste tijdens onze reis – die binnenkort in productie zullen gaan. Vervolgens nemen we een dag de tijd om de Best Grip-spikes op de Pirelli Scorpion Rally-banden aan te brengen (en we verzekeren je dat, als de klus geklaard is, er aan blaren op de handen geen gebrek is!). En dan zijn onze Multistrada klaar is om uit te varen.

Van Bologna naar de Poolcirkel en terug

Op Valentijnsdag – de ideale datum om met onze geliefde V4’s naar een nieuw avontuur te vertrekken – gaan ook wij op pad, vergezeld van een uitzonderlijke bemanning: Davide De Martis, nummer één fotograaf in Italië voor klassieke autoreportages. Simone Castagna, een jonge maar deskundige dronist en Riccardo, een ongelooflijke videomaker. Tot slot zou ook Shake, producer van een bekend televisieprogramma, ons ter plaatse vergezellen.

Hevige rukwinden

Volgens de legende wordt IJsland beschermd door vier landvættir, mythologische beschermers – een adelaar, een reus, een draak en een stier – die, afhankelijk van de situatie, een welwillend of vijandig karakter ten opzichte van de mens kunnen hebben. Nou, blijkbaar heeft iets ze vlak voor onze aankomst boos gemaakt, want zodra we voet op IJsland zetten worden we meegesleurd door een wind die ons met wortel en tak uit de grond wil trekken. Unnar, de eigenaar van de IJslandse dealer en onze plaatselijke contactpersoon, had ons al gewaarschuwd: IJsland is bepaald geen kalme plek, zeker niet in de winter. Hij bevestigde echter ook dat er geen betere plaats is om een extreme test uit te voeren: de zoute wind en de constante wisseling van de weersomstandigheden – er is vast een reden voor als een lokaal gezegde luidt: ‘Als het weer je niet bevalt, wacht dan vijf minuten’, nee? – ze belasten elk voertuig, of het nu twee of vier wielen heeft. Twee weken in IJsland brengen problemen aan het licht die je elders in tien jaar niet zult tegenkomen, verzekerde hij ons. Dat kunnen we niet ontkennen en terwijl we ons zo goed mogelijk proberen te beschermen tegen de hevige rukwinden die ons blijven geselen, bekruipt ons het vage maar indringende gevoel dat we deze keer overdreven hebben. Maar de stukken staan op het schaakbord en wij zijn de pionnen, dus gaan we naar de Ducati-shop in Reykjavík. Het is een bijzondere shop, die tegelijk een beetje een museum is en een beetje werkplaats. Als je ooit eens in de buurt bent, raden we je aan er eens langs te gaan. Hier halen we de nieuwe Dainese Antartica 2-pakken op, motorkleding dat we ook droegen toen we naar de poolcirkel in Zweden reden.

Magische landschappen

De volgende dag, volledig uitgerust, zijn we eindelijk klaar om te reizen. De zon schijnt en de wind lijkt een verre herinnering. Door de Enduro-modus op de Multistrada in te stellen, kun je veilig bodemgesteldheden aanpakken die veel verraderlijker zijn dan asfalt, zoals sneeuw. We moeten toegeven dat de eerste kilometers over de sneeuw op een hel lijken: de witte deken, platgedrukt doordat er honderden auto’s overheen gereden zijn, is bevroren. Dat maakt het rijden erg moeilijk. Gelukkig kunnen we rekenen op de betrouwbaarheid van de Pirelli Scorpion Rally en het op acht niveaus instelbare DTC. In de avond bereiken we Vík í Mýrdal, een dorp ingeklemd tussen de zee en de gletsjers dat met zijn 320 inwoners opvalt – we maken geen grapje – als een van de dichtstbevolkte centra van de hele zuidkust van het eiland.

In Vík í Mýrdal brengen we voor twee nachten ons bivak in orde. De dagen benutten we door ons te vermaken met de Multistrada V4 en ons volledig onder te dompelen in de IJslandse natuur. De magische landschappen laten je nooit ophouden met je te verbazen: bergen en kliffen die de golven lijken te willen verslinden, stranden met zwart zand als steenkool, watervallen die de vrucht lijken van de verbeelding van een schrijver van fantasieboeken.

Toerisme Portugal: Met de motor naar de rand van de (oude) wereld

Stukjes ijs

We vertrekken in oostelijke richting; zo vlak langs zee is de temperaturen niet bedreigend, we reizen tussen -8 en +2 ° C. Goed te doen, maar door de vaak zware sneeuwval moeten we wennen aan het gevoel van instabiliteit en onzeker rijden. Daarnaast is er de wind, zo hard en ruw dat we moeten vechten om de motorfietsen op de weg te houden. De gekozen route is door de weersomstandigheden een bijna oneindige 260 km naar het havenstadje Höfn. De rit breken we met een stop bij Jökulsárlón, een lagune waarin honderden ijsbergen drijven, met verbazingwekkende blauwtinten. Daartussen zeehonden, die van het ijskoude water geen last hebben en nieuwsgierig in onze richting kijken. De ijsbergen zijn losgekomen van Vatnajökull, de grootste gletsjer van Europa. Niet ver daarvandaan ligt Diamond Beach, zo genoemd vanwege de glinsterende stukjes ijs, vergelijkbaar met edelstenen, die, nadat ze zich van de gletsjer hebben losgemaakt en door de stromingen tot stukjes zijn gereduceerd, langs de kust neerstrijken.

Gretig nemen we het prachtige natuurschouwspel in ons op, waarbij we niet nalaten te glimlachen om de verbaasde gezichten van de spaarzaam aanwezige toeristen, die nogal verbijsterd zijn over onze aanwezigheid op de motorfiets.

Code rood

Vanuit Höfn gaan we de volgende dag naar het noordoosten, de onregelmatige kustlijn van de kust volgend, gekarteld door de vele fjorden. Ergens onderweg – bij Breiðdalsvík – heeft Ale, bij het zien van een besneeuwd strand waarop duidelijk sporen van auto’s te zien zijn, een idee – meestal hou je dan je hart vast. Zonder na te denken volgen we hem en niet veel later scheuren we over een met diepe sneeuw bepakt strand waarop een terreinwagen veel beter tot z’n recht komt dan sneeuwscooters op twee wielen. In zulke situaties begrijp je het belang van het chassis. Als je gas geeft, reageert het altijd beheerst en rustig, ook door het geweldige werk dat Ducati aan de ophanging heeft verricht. De verse sneeuw doet sterk denken aan zand: als je je motorfiets vertrouwt, zweef je er met ondenkbare snelheden doorheen en kun je ten volle genieten van het rijplezier dat alleen zo’n grote reis-enduro kan bieden.

Na twee dagen gegijzeld te zijn door het slechte weer, kunnen we eindelijk weer op pad. Omdat we niet veel tijd meer hebben, kiezen we ervoor om in de buurt van Reykjavík te blijven en er de prachtige offroad-routes te verkennen en uitstapjes te maken tussen warmwaterbronnen en lavavelden. We hebben inmiddels geleerd dat de Multistrada je overal naar toe brengt, maar als IJsland en zijn grillige landvættir in de weg zitten, is er geen tractiecontrole meer die je kan redden. In tegenstelling tot de Multistrada V4 is het onvoorspelbare lokale weer niet gekalibreerd.

Mocht je in de toekomst ooit het idee hebben om in de winter naar IJsland te gaan, wel, denk dan aan de slechtste omstandigheden die je kunt bedenken en vermenigvuldig die met tien. En volg vooral de gouden regel die de IJslanders, een volk met een bestaan dat altijd balanceert tussen stormen, vulkaanuitbarstingen en overstromingen, zich op het hart hebben gedrukt sinds de eerste kolonisten meer dan duizend jaar geleden voet aan wal zetten op IJsland: plannen maken is er volstrekt zinloos.

1...546547548...1.995Pagina 547 van 1.995

© Copyright Motor.NL Media Company