In het Italiaanse Mantova waar hij eind september twee keer de sterkste was tijdens de Motocross of Nations en hij drie dagen eerder de GP won behaalde Jeffrey Herlings zijn vijfde wereldtitel. Hij deed het in stijl door beide manches te winnen, GP-zege nummer 99! Na drie titels in de MX2 (2012, 2013 en 2016) greep hij nu na 2018 zijn tweede titel in de MXGP, de belangrijkste crossklasse.
Een scenarioschrijver had het niet spannender kunnen bedenken: na de eerste manche van de slot-GP van de MXGP stonden Jeffrey Herlings en Romain Febvre precies gelijk. Febvre begon in Mantova als leider in de stand met een voorsprong van drie punten op Herlings. De Brabander kwam in het begin van de race al snel op kop omdat KTM-merkgenoot Jorge Prado het hem niet moeilijk maakte. Prado bood meer weerstand aan Febvre, maar kon niet verhinderen dat de Franse Kawasaki-rijder vlot op de tweede plaats kwam. Met Tim ‘Tiga’ Gajser als derde voerden de sterkste drie rijders van dit seizoen het veld aan. Tot aan de finish bleef deze volgorde intact. Dat betekende 683 punten voor Herlings en Febvre en 666 voor Gajser.
In de tweede manche pakte Herlings snel de leiding over van Febvre en bood de Fransman geen kans aan te klampen. De titelstrijd was beslist toen Febvre onderuit ging. Vanaf dat moment gold voor Herlings: op de motor blijven zitten. In de slotfase kwam Gajser nog in de buurt van Herlings, maar de Sloveense uittredend wereldkampioen moest zich tevreden stellen met de tweede plaats.
De doorontwikkeling van de MT-10 is uitgerust met een verbeterde versie van de vloeistofgekoelde CP4 crossplane, met lichtgewicht aluminium gesmede zuigers, offset drijfstangen en direct-gecoate cilinders voor maximale efficiëntie. Om het middenbereik te versterken, worden stalen drijfstangen gebruikt in plaats van de titaniumcomponenten van de R1 en is het traagheidsmoment bij de krukas verhoogd. Ook is de brandstofinjectie gewijzigd voor een nog hoger lineair koppel tussen 4.000 en 8.000 tpm. Over waardes en pk’s geen woord, wel horen we overal dat ‘ie een paar pk sterker is.
2. Inlaatgeluid
De ingenieurs hebben zich speciaal gericht op het geluid van de MT-10 door een nieuw inlaatsysteem te ontwerpen. Volgens Yamaha een rommelend gegrom bij lage toerentallen en een hoog gebrom bij hoge toerentallen. Oke dan! Dit geheel wordt onder versterkt door de nieuwe akoestische versterkerroosters die links en rechts voor op de brandstoftank van 17 liter zijn geplaatst. We zien ook duidelijk een nieuwe titanium uitlaat, voorzien van nieuw ontworpen titanium downpipes en uitlaatdemper.
3. Rijwielgedeelte
Ondanks een lange aluminium achterbrug heeft de nieuwe MT-10 een compacte wielbasis van 1.405 mm (was 1.400 mm). De 43 mm volledig verstelbare KYB-voorvork biedt een veerweg van 120 mm en kan ‘op maat’ worden ingesteld. Achter zien we een volledig instelbare KYB-achterschokdemper.
4. Kuipwerk
Minder is meer, dus zijn alle onnodige kuipwerk-elementen verwijderd zodat de aandacht nog meer gaat naar de ‘mechanische schoonheid’, zoals Yamaha het haast poëtisch verwoord. Het best zie je dat aan de vernieuwde voorkant, met nieuwe twin-eye monofocus LED-koplampen (met aparte groot- en dimlichtunits) en vergrote luchtinlaat kanalen.
5. Verbeterde ergonomie
Voor meer comfort en meer rijplezier is de beroemde bestuurdersdriehoek van het 2022-model – de verhouding tussen stuur, voetsteun en het zadel – verbeterd. Dan moet je denken aan een gladdere afdekking van de tank en aangepaste stevigheid van de zitting.
6. Remmen
De voorrem is voorzien van dubbele zwevende schijven van 320 mm, inclusief radiaal gemonteerde remklauwen met 4 zuigers (hetzelfde systeem als op de R1). De nieuwe radiale Brembo-hoofdremcilinder moet zorgen voor een verbeterd remgevoel.
7. Yamaha Variable Speed Limiter
De Yamaha Variable Speed Limiter (kortweg YVSL) geeft je mogelijkheid om een maximumsnelheid in te stellen. Verder zien we op het gebied van elektronica een 6-assige IMU, verschillende rijmodus, hellingsgevoelig tractioncontrol, slide control, wheelie control, elektronische motorrem, bochten-ABS en het Yamaha ride control.
8. Quickshifter
Een quickshifter was voorheen als optie verkrijgbaar maar zit er nu standaard op.
9. Nieuw 4,2-inch tft-kleurenscherm
De nieuw MT-10 is uitgerust met een van de R1 afgeleid 4,2-inch tft-kleurenscherm, met een duidelijk en gemakkelijk af te lezen scherm waarop alle belangrijke informatie te zien is.
10. Banden
De lichtgewicht 5-spaaks aluminium 17-inch wielen van de MT-10 zijn uitgerust met de nieuwste Bridgestone Battlax Hypersport S22-banden.
De nieuwe Triumph Thruxton RS ‘Ton Up’ Special Edition is een gelimiteerde editie (niet qua aantallen, maar qua tijd: de motorfiets is slechts één jaar verkrijgbaar vanaf december 2021), een verwijzing naar de Britse motorcultuur van de jaren zestig.
De naam verwijst naar de ‘Ton Up’-ronde van meer dan 100 mph – 160 km/u – die gemiddeld wordt gereden op de Tourist Trophy. Die prestatie werd voor het eerst neergezet in 1969 door Malcolm Uphill op een Triumph Thruxton. Sindsdien werd de Triumph Bonneville Thruxton een van de populairste machines onder de ‘Ton Up Boys’. Dat zijn de rijders die aan de wieg stonden van de eerste caféracers. Het was de bedoeling om de snelste te zijn, in de beroemde rit rond het Ace café. Je moest terug zijn voor het liedje eindigde op de jukebox.
Eerbetoon aan de Caféracer
Licht, essentieel en snel, de Café Racer wordt weerspiegeld in de speciale Thruxton RS, nog eens versterkt door de speciale livery met Aegean Blue-tank en Jet Black knie-uitsparingen, onderstreept door een delicate zilveren striping. De achterzijde en ht voorspatbord zijn uitgevoerd in elegant Fusion White met ‘100’ opschrift in carnavalrood.
De zijpanelen (in Jet Black, net als de koplamp en het achterspatbord) zijn versierd met ‘Thruxton RS Ton Up’-badging; de vorkpootbeschermers zijn in Matt Aluminium Silver, terwijl de wielen, motordeksels en schokdempers in zwart zijn uitgevoerd. De Ton-Up Edition heeft natuurlijk alle historische details van de RS-versie van de Thruxton: Monza-tankdop, dubbele geluiddempers van geborsteld roestvrij staal, eenpersoonszadel en bar-end-spiegels.
Disclaimer! Dit is geen route langs louter hoogtepunten. En we rijden ook niet per se de mooiste bochtige wegen. Langs de Oude IJssel – niet te verwarren met de IJssel – gaan we op de grens van Nederland en Duitsland vooral op zoek naar een ander belangrijk onderdeel van motorrijden: het onbekende. En dat loont!
Natuurlijk. Een rondje om de voormalige Zuiderzee of heuvels rijden in Zuid-Limburg is altijd mooi en fijn. Maar persoonlijk mis ik op zulke ritten een ontdekking, iets nieuws of onverwachts, kortom: een vleugje avontuur. Een reis door de vallei van de Oude IJssel, op en over de Duitse grens, is precies wat ik zoek: totaal onbekend terrein.
Watertoren
Opgeknapt en hergebruikt
Bij Ulft is het meteen raak: DRU Industriepark, een verzameling van prachtig industrieel erfgoed op een terrein waar al vroeg ijzer werd gegoten. In de gerestaureerde gebouwen (de fabriek sloot in 1973) bevinden zich onder meer kantoren, een theater, filmzaal en een grand café. Ik maak een rondje langs de mooie panden en parkeer de BMW R Nine T Pure bij de fietsbrug over het water.
Het is nog vroeg en rustig dus… toch maar even er overheen voor het betere uitzicht. De Oude IJssel is relatief breed en diep, op dit punt wordt nog gevaren. In de 19de eeuw was het een belangrijke transportweg, een snelweg voor het vrachtverkeer. Alles ging over water en later het spoor. Met de komst van de auto verloor de rivier zijn rol en verzandde de boel.
Aan een picknicktafel bij het water overdenk ik nog een keer het plan. Ik rijd naar de bron van de Oude IJssel. Over de ene oever heen, over de andere terug. En als ik onderweg iets zie dat me bevalt dan wijk ik direct van de route af. Maar wat er ook gebeurt, de rivier is leidend.
Ze leefden verkeerd
Ik volg zoveel mogelijk de loop van het water. Soms ligt er een dijkweg, meestal niet en zorgen landelijke weggetjes voor een goed alternatief. In de derde versnelling gaat het door eenvoudig landschap en dorpen waar het snelle moderne leven van de Randstad nog lang niet is doorgedrongen. Houden zo. Wim Sonneveld zong het, met cynische ondertoon, tenslotte al:
Wat leefden ze eenvoudig toen In simp’le huizen tussen groen Met boerenbloemen en een heg Maar blijkbaar leefden ze verkeerd Het dorp is gemoderniseerd En nou zijn ze op de goeie weg
Landgoed Landfort
Stalletje langs de weg
In de achterhoek van de Achterhoek passeer ik Landgoed Landfort met een havezate die terug gaat tot de 15de eeuw. De buitenplaats wordt gerestaureerd en krijgt zoveel mogelijk de oude grandeur terug. Het is de bedoeling dat het straks weer bewoond zal zijn én buiten deels toegankelijk voor bezoekers. Iets verderop vraagt mijn navigatie om via een fietspad de grens met Duitsland over te steken. Een bordje in de berm meldt ‘Smokkelroute’. Tja, we wilden een vleugje avontuur toch?
Het smalle pad slingert langzaam naar de bewoonde wereld. Aan de overkant van de denkbeeldige grenslijn gaat meteen een reputatie aan diggelen. Het Duitse asfalt is allesbehalve strak. Op een onbewaakt ogenblik word ik een halve meter uit het zadel geslingerd, terwijl de Nine T toch heel behoorlijk geveerd is. Ook op andere plekken lijkt het erop dat de Duitse wegenbouwers de grensstreek zijn vergeten of gewoon hebben overgeslagen.
Daar is Anholt met een prachtig waterslot. Het doet dienst als museum, hotel en restaurant. Ik stuur de motor over de oprijlaan en brug naar de binnenplaats. En weer terug. Nog een keer de hand van het gas in Isselburg, maar dat stadje valt een beetje tegen. Ook dat hoort bij een ontdekkingsreis. We hebben de negatieve ervaringen nodig om de positieve extra te waarderen.
Ik beland nu in volstrekt onbekend terrein. En het is er nog eens uitdagend rijden ook. Het asfalt is smal, slingert en misleidt. Tot drie keer toe loopt de route dood en zoek ik naar een alternatief over fiets- en bospaden. Vleugje avontuur afgevinkt.
Tijd goedmaken. De BWM gaat in rijmodus Dynamic. Ik schuif naar voren, zet de laarzen schrap en gooi het gas open. Even een half uur doorrijden. De Nine T gaat wat vlotter door de versnellingen, moet wat harder in de remmen en kan zonder tussendoor adem te halen op snelheid naar de volgende bocht. Op zo’n retro hoef je niet eens zo hard te gaan om de sensatie van snelheid te voelen.
Verschoppelingen
Ik tik het zuidelijkste puntje van de tocht aan en rijd door misschien wel het mooiste stuk van de route. In elk geval landschappelijk. De wegen slingeren, het heuvelt een beetje, ik raak de Oude IJssel kwijt en vind hem weer terug en ontdek het mooie verhaal van Otto Pankok, een Duitse kunstenaar die het hoofd niet wilde buigen voor de nazi’s. Sterker nog, als pacifist koos hij de kant van de slachtoffers en verschoppelingen, van Joden en zigeuners.
In Duitsland heet de Oude IJssel Issel
Na de Tweede Wereldoorlog, waarin hij niet mocht werken maar dat wel stiekem deed, maakte Pankok carrière in de Duitse kunstwereld. In de herfst van zijn leven verhuisde hij naar Haus Essel, dat aan de Oude IJssel ligt. Het is nu een museum dat na zijn dood in 1966 door zijn vrouw en dochter is opgebouwd. In het noordelijker gelegen Gildehaus staat er nog een.
Terug in het zadel ga ik op zoek naar het keerpunt van de route: de bron van de Oude IJssel of Issel zoals ze het riviertje in Duitsland noemen. Regelmatig raak ik het water kwijt. Geen wonder, want de rivier is een beek geworden en vervolgens een sloot en nu een nauwelijks zichtbaar stroompje. De navigatie geeft me geen exacte locatie en ik weet zeker dat het hier ergens moet zijn. Google Maps dan maar. 500 meter terug en naar links.
Bingo. Keerpunt bereikt. De bron ligt twintig meter van de weg en is van het zogenaamde intermitterende soort… Eentje die ’s zomers droogvalt en alleen onder de grond verder stroomt. Op een bord lees ik dat de Issel op 55 meter boven zeeniveau ontspringt en 255 kilometer nodig heeft tot hij in het IJsselmeer stroomt. De Duitsers maken geen onderscheid tussen IJssel en Oude IJssel, zoals wij dat wel doen. Alleen de Oude IJssel is ongeveer 81,5 kilometer lang. Eigenlijk zou ik hier omkeren om over de andere oever terug naar Doesburg te rijden, maar twee fietsers zeggen dat ik eerst nog even naar het stadje Raesfeld moet, een paar kilometer verderop.
Danke Schön! Schot in de roos. Rondom het geweldige waterslot Raesfeld vind ik de juiste sfeer voor een lunchpauze: kleine huisjes, smalle straatjes. Ik kies een terras uit met mooi uitzicht op het kasteel en zijn hoge toren.
Schloss Raesfeld
Pure kunst
Ik laat de Nine T nog een rondje over de steentjes stuiteren en rijd daarna terug naar de Oude IJssel om er de route terug op te pakken. Een bord aan de kant van een smalle weg waarschuwt motorrijders voor overmoed. Logisch, want ik rijd nu door een streek waar drie rivieren stromen en die zorgen voor precies genoeg reliëf in het landschap om de wegen wat nadrukkelijker te laten krullen. Ik schuif een beetje naar voren en zet de boots schrap.
Terug in het eerdergenoemde mooie landschap, bedenk ik me dat het vandaag vooral gaat om het ontdekken van nieuwe dingen. Dus heb ik ook het centrum van de stad Bocholt met een waypoint in de route gezet. Vooral omdat ik er zo weinig over kon vinden. De bewoners zelf zijn goed te spreken over hun stadje: Nörgens bäter as in Bokelt! Of ik de verkeerde route neem of niet, geen idee, maar zo heel veel moois kom ik niet tegen. Konditorei-Café Voss biedt troost.
Ik zet de Nine T schuin voor het terras en zoek een plek in de schaduw. Het is een Konditorei zoals we die graag zien. Niet opgehipt tot Ibiza-stijl lounge met zweverige muziek en trendy koffiemenu, maar gewoon zichzelf gebleven met de focus op goede koffie en huisgemaakt ambachtelijk gebak, Feines Tortenhandwerk.
Als ik na een half uur weer op de motor stap en de Nine T door het stadsverkeer naar de lege plattelandswegen loods, begint de zon al aardig te zakken. Rijdend naar het westen heb ik de stralen soms frontaal in het vizier. Het is weer even zoeken naar de Oude IJssel die hier toch echt ergens moet stromen. Een bordje wijst naar de sluizen van De Pol Etten. Mooi, dan is de rivier in de buurt.
Net als de Oude IJssel zelf neem ik de route dwars door Doetinchem. Het rondje stad bewaar ik voor eindpunt Doesburg dat bekend staat om zijn gezellige centrum met smalle straatjes en oude historische panden.
Sluis de Pol, Etten
Samenstroming
Terwijl ik ontspannen de loop van het water volg door boerenland, is daar plotseling een heerlijk weggetje. Het heeft geen zichtbare naam, staat op geen enkele kaart als *must genoteerd maar is één groot feest om te rijden. Eenzaam, onaangetast landschap en met een paar hele goede bochten erin. Ik stuur de Nine T Pure er zo strak mogelijk doorheen. Na alle kilometers van vandaag gaat dat bijna vanzelf. Geholpen door die kenmerkende wegligging van de boxermotor.
Het eindpunt Doesburg komt binnen bereik. De route loodst me door woonwijken richting het oude, mooie centrum. Perfect om straks de rit af te sluiten. Maar eerst wil ik nog de plek zien waar de Oude IJssel in de grote IJssel uitmondt. Ik vind de vernieuwde, hoger gelegen kade met eersteklas uitzicht op de samenstroming. Vanaf deze plek gaat het water als één nieuwe rivier verder naar het IJsselmeer.
Ik start de Nine T en ga op zoek naar een terras in het centrum. Missie volbracht.
Het is even doorbijten om er te komen, maar dit is zo’n typisch Duitse Konditorei waar koffie en gebak tot kleinkunst zijn verheven. Te vinden aan de voet van het oude raadhuis.
Geen museum, maar een fraaie verzameling industrieel erfgoed uit de tijd dat Ulft het centrum was van de ijzergieterij en aanverwante bedrijvigheid. De laatste fabriek sloot in 1973. Behalve een theater, grand café en kantoren, vind je er ook de VVV van de Oude IJsselstreek.
De hoge toren kondigt het slot al van verre aan. Even de motor op de zijstandaard en een rondje om het kasteel lopen. Daarna op zoek naar goed terras. Gewoon heel mooi.
Op de plaats waar de Duitse kunstenaar Otto Pankok de herfst van zijn leven doorbracht is nu een museum gevestigd. Het staat in het teken van het bijzondere werk en leven van een man die de kant koos van de verschoppelingen in de samenleving. Ook toen hem dat door de nazi’s onmogelijk werd gemaakt. Heropent in het voorjaar van 2022 na een grondige verbouwing. Tot dan is alleen de buitenkant te bezichtigen.
De Benelli TRK 800 is best wel een motorfiets om naar uit te kijken. Het ziet er naar uit dat-ie in 2022 bij alle Benelli-dealers moet aankomen. Benelli heeft namelijk in een korte verklaring verstuurd dat de motorfiets wordt gepresenteerd op de EICMA 2021, op dinsdag 23 november om 15.20 uur. De bevestiging komt ook in de vorm van de eerste teaser video waarin de technici aan het werk zijn met 3D-tekeningen. Je kunt natuurlijk maar weinig zien, maar van wat je kunt zien, lijkt het erop dat de motorfiets anders zal zijn dan de Benelli TRK 502.
Ongeveer 80 pk
Het ‘project Benelli TRK 800’ doet a, een tijdje de ronde. We weten dat hij afgeleid is van zijn Chinese tweelingbroer, de QJ Motor SRG750, die een 754cc-paralleltwin heeft met een vermogen van 80 pk. Dat is meer dan genoeg vermogen voor twee met bagage. In principe is het dezelfde motor waarmee ook de Benelli Leoncino is uitgerust, dus een grote nieuwigheid is het niet. Wat wel nieuwsgierig maakt, is het uiterlijk Hoe dicht zal deze Benelli TRK 800 bij de QJ Motor SRG750 liggen? Maar bovenal, wat zal de uiteindelijke prijs zijn?
Benelli zit aan de goedkope kant van het motoprijzenspectrum. Het in Pesaro gevestigde bedrijf slaagt erin goede producten te leveren tegen een beslist aantrekkelijke aankoopprijs. Met de Benelli TRK 800 probeert het Italiaans-Chinese bedrijf straks een positie te bevechten in een segment waar altijd al veel te kiezen is geweest. De concurrentie weet dit al meer dan een jaar, aangezien de SRG750 al enkele maanden op het web te vinden is. We moeten gewoon nog een paar dagen wachten om deze nieuwe straat-enduro in het echt te zien.
De powercruisers van Triumph hebben – zoals de modelnaam al aangeeft – een angstaanjagende 221 Nm-piekkoppel. Er is daarom geen betere reden om een prachtige, speciale editie zo te dopen. Het verfraait het uiterlijk van zowel de Rocket 3R als de Rocket 3 GT nog meer. Deze powercruisers werden halverwege de zomer van 2019 onthuld.
Rocket 3 GT 221 Edition
Bij de nieuwe versies wordt het uiterlijk, dat al een referentiepunt voor balans en verfijning is, nog meer versterkt door de Red Hopper-kleurstelling voor de tank en het voorspatbord, door de naam van de versie ‘221’ op de tankwangen, maar ook door de graphics op de tank die de specs identiteitskaartje van de Special Edition aangeven: 167 pk, 221 Nm maximumkoppel, de cilinderinhoud van 2.458 cc, boring en slag (110,2 x 85,9) en natuurlijk de… geboorteplaats, Hinckley). Spatbordbevestigingen, koplampkappen, kuip, zijpanelen en de achterzijde in Sapphire Black maken het plaatje compleet.
Rocket 3 R 221 Edition
De Triumph Rocket 3R en 3GT 221 Special Edition zullen slechts gedurende één jaar verkrijgbaar zijn vanaf februari 2022
De Triumph Street Twin EC1 is geïnspireerd door de beroemde wijk Clerkenwell, het kloppende hart van East End-motorrijders. De special is slechts één jaar verkrijgbaar.
EC1 is de postcode van Clerkenwell, in de Londense wijk Islington. Het is een van de coolste buurten van East End, waar de motorcultuur leeft en pulseert. Vandaar de naam van de Special Edition die in 2022 – in januari – debuteert. Het is meteen ook de meest klassieke onder de Bonnevilles. Net als alle speciale edities van Triumph voor volgend jaar, zal de Street Twin 900 slechts één jaar verkrijgbaar zijn.
In de EC1 Special Edition is de Street Twin voorzien van een nieuwe, tweekleurige Matt Aluminium Silver/Matt Silver Ice-tank met een subtiele handgemaakte zilveren striping (die het vertrouwde thema van de Gold Line Edition weerspiegelt), speciale graphics en de klassieke Triumph-badge. Hetzelfde kleurenschema is doorgetrokken naar de zijpanelen, waarop ook het nieuwe Street Twin Limited Edition-logo is afgebeeld op een matte zilverkleurige Ice-achtergrond met matte aluminiumzilverkleurige spatborden.
Matt Silver Ice is ook gebruikt op de kleine kuip, terwijl veel van de zwarte details contrasteren met de zilveren tint: de 10-spaaks wielen, de koplamp, de spiegels en natuurlijk het motorblok.
Per ingang van november 2021 heeft Batavi Trading een nieuw merk toegevoegd aan het portfolio dat tot voorheen bestond uit 4 merken; Spidi, XPD, Nexx en Artonvel. Met het Tsjechische Trilobite is er een vijfde merk bijgekomen dat staat voor veiligheid, comfort en design.
Trilobite, opgericht in 2012, is een fabrikant van onder andere motorjassen, -broeken, -handschoenen en -accessoires. Het merk heeft zijn succes mede te danken aan originele ontwerpen, sterke technologische innovaties en geavanceerde functies. Door het gebruik van enkel innovatieve materialen, toonaangevende textielproducten en moderne naaitechnieken creëert Trilobite motorkleding voor motorrijders, door motorrijders. De gepatenteerde en slimme samenstelling van de stoffen die Trilobite gebruikt is de basis van het succes van het merk.
Met dank aan de grote eigen voorraad kan Batavi Trading een snelle levering naar het dealernetwerk garanderen. Vanuit Batavi Trading is men overtuigd dat nauw samenwerken met de dealers en samen de markt benaderen de sleutel tot succes is. De specialisten van Batavi Trading zijn daarom altijd op de hoogte van het laatste nieuws m.b.t. desbetreffende merken en beschikbaar voor vragen vanuit het dealernetwerk. Doordat de dealers te allen tijde op Batavi Trading aan kunnen, kunnen de dealers zich focussen op de verkoop.
Heeft u interesse om dealer te worden van één of meerdere van bovenstaande merken? Batavi Trading is altijd actief op zoek naar nieuwe dealers! Voor meer informatie kunt u terecht op www.batavitrading.com.
De uitloopronde van de GP Emilia-Romagna op het circuit van Misano gaf een soort symbolische aflossing van de wacht te zien. Zeker voor Yamaha. Want terwijl Fabio Quartararo er zijn eerste ronde als nieuwe MotoGP-wereldkampioen aflegde, reed Valentino Rossi er voor eigen publiek zijn laatste.
Maar dat de nieuwe titelhouder en Yamaha niet op hun lauweren kunnen gaan rusten bleek bij de volgende confrontatie. Want die werd op oppermachtige wijze gewonnen door Pecco Bagnaia en Ducati.
Lange tijd zag het er tijdens de Grand Prix van Emilia-Romagna naar uit, dat de beslissing in het MotoGP-wereldkampioenschap 2021 niet in Italië maar twee weken later in Portugal zou gaan vallen. Tijdens de tweede GP van dit seizoen op het circuit aan de Adriatische kust deed Pecco Bagnaia namelijk geruime tijd dat gene wat hij moest doen om zijn (overigens kleine) kans op de titel in leven te houden. Dat was op de eerste plaats rijden. Maar met nog slechts vijf van de 27 te verrijden ronden voor de boeg viel opeens en zo toch nog heel verrassend de beslissing in de MotoGP-titelstrijd.
In bocht 15, een ‘tricky’ linkse na zes rechtse bochten, werd de op het laatste moment genomen beslissing van de Ducati-coureur en zijn team om (in tegenstelling tot de concurrentie) op de harde voorband van start te gaan hem uiteindelijk toch fataal. Omdat de temperatuur lager bleef dan verwacht, verloor Bagnaia de controle over de voorkant van zijn machine en vloog zo horizontaal de grindbak in. Iets, dat zijn teamgenoot Jack Miller in dezelfde bocht (en op hetzelfde type band) al in de derde ronde had gedaan. Dit betekende, dat Fabio Quartararo zich wereldkampioen mocht noemen.
Dat de Franse Yamaha-coureur achter het Repsol Honda-duo Marc Marquez/Pol Espargaró (de eerste 1-2-zege voor dit team sinds de GP van Aragón in 2017) en de opnieuw sterk rijdende Ennia Bastianni (Ducati) vervolgens ‘slechts’ vierde in deze race werd deed er niet meer toe. ‘El diablo’ (de duivel) was ‘Champion de monde’! En er was niemand die de coureur uit Nice dit succes misgunde.
Na alle opgekropte spanningen te hebben omgezet in immense vreugde werd Fabio dan ook door iedereen, met zijn grootste rivalen als eersten, gefeliciteerd met dit succes. Emoties alom dus. Ook het ‘Gele #46-legioen’, dat op hetzelfde moment afscheid nam van hun held, juichte de nieuwe wereldkampioen tijdens de uitloopronde en op het podium toe. Dat werd zeker niet voor racewinnaar Marc Marquez gedaan…..
Eerste Fransman
Door de titel op de leeftijd van 22 jaar en 187 dagen te behalen is Fabio Quartararo de nu vijf na jongste kampioen in de koningsklasse (500cc/MotoGP). Alleen Marc Marquez, Freddie Spencer, Casey Stoner, Mike Hailwood en John Surtees waren jonger toen ze deze titel pakten. Een opvallend feit is, dat Valentino Rossi zijn eerste titel in de koningsklasse veroverde (dat was in 2001 op een 500cc-Honda) de Italiaan 22 jaar en 240 dagen oud was. Of te wel slechts 53 dagen ouder dan Quartararo bij het winnen van de belangrijkste wegracewereldtitel. Nu maar afwachten of de Fransman over twintig jaar net zoveel successen als zijn jeugdidool heeft behaald. Laat staan nog steeds als MotoGP-coureur actief is! Want wat dat aangaat is datgene wat Rossi heeft gepresteerd meer dan uniek!
Quartararo is overigens ook de eerste Fransman die de belangrijkste wegracetitel heeft weten te winnen. Kijkend naar de statistieken blijkt dat in de 73 jaar dat het WK-wegracen bestaat, de titelstrijd in de koningsklasse nu 28 verschillende kampioenen heeft voortgebracht. Ze zijn afkomstig uit slechts zeven landen. Dat zijn de Verenigde Staten van Amerika (met 7 coureurs die samen 15 titels wonnen), Italië (6 – 20), Groot-Brittannië (6 – 17), Spanje (4 – 11), Australië (3 – 8), Rhodesië (1 – 1) en Frankrijk (1 – 1).
Na Valentino Rossi (4x) en Jorge Lorenzo (3x) is Fabio Quartararo tevens de derde coureur, die voor Yamaha een MotoGP-wereldtitel in de wacht heeft weten te slepen.
Onderuit
Na zijn toch knappe zege in Misano, de eerste na zijn in juli 2020 opgelopen zware blessure op een circuit dat rechtsom gaat, kreeg Marc Marquez andermaal met een tegenslag te kampen. Na zijn derde overwinning in dit seizoen liep de achtvoudig wereldkampioen thuis in Spanje bij een valpartij op zijn enduro machine een hersenschudding op. Daardoor moest Marquez de GP van de Algarve aan zich voorbij laten gaan. En dat was jammer te noemen.
Op het circuit van Portimão kon Fabio Quartararo als kersverse nieuwe wereldkampioen ‘vrijuit rijden’, als dat zo mooi heet. En dat was de jonge Fransman van plan. Ook hier was hij snel. Maar net zoals in Misano gooide een verknalde kwalificatie roet in het eten. Want de Yamaha-coureur mocht pas als zevende aan deze race beginnen. En met vier razendsnelle Ducati’s (zeker ten opzichten van de Yamaha) voor hem zou het wel eens heel moeilijk gaan worden om te winnen. Dat werd het ook. In een poging om verder naar voren te komen, een derde plaats leek op dat moment het hoogst haalbare, ging Quartararo uiteindelijk drie ronden voor het einde (de race werd vanwege een valpartij vroegtijdig met de rode vlag afgebroken) onderuit.
Het was zo de eerste keer dit seizoen dat hij de finish niet haalde. Het gezegde ‘een titel behalen is vaak gemakkelijker dan hem te verdedigen’ was direct op de Fransman van toepassing. En dat kan volgend seizoen nog wel eens een dergelijk vervolg krijgen. Want na zijn vijfde polepostion op rij was het Pecco Bagnaia die opnieuw de toon zette. De Ducati-coureur won in Portugal niet alleen op oppermachtige wijze, hij bezorgde zijn werkgever tevens de zo gewilde constructeurstitel. Met een derde plaats achter uittredend wereldkampioen Joan Mir (Suzuki), maakte Jack Miller het succes van het Italiaanse merk compleet. Met slechts de GP van Valencia voor de boeg moet nu alleen nog het kampioenschap bij de teams worden beslist. Daarin heeft Lenovo Ducati een grote voorsprong op Monster Yamaha.
Maar de laatste Grand Prix van 2021 zal ongetwijfeld slechts in het teken staan van één gebeurtenis. En dat is het afscheid van Valentino Rossi. Of misschien wel de grootste legende die de motorracerij tot nu toe heeft voortgebracht.
Nadat Remy Gardner in Austin 25 punten had verspeeld door een val, deed zijn enig overgebleven concurrent in de Moto2-titelstrijd, zijn Red Bull KTM Ajo-teamgenoot Raul Fernandez, dat vervolgens tijdens de GP van Emilio-Romagna. Net nadat de Spaanse rookie zich op de kop van het veld had genesteld, ging hij op een reuze manier in de fout en had het geluk dat niet hij zelf, maar zijn machine zwaar werd beschadigd. Omdat Gardner niet verder dan een zevende plaats wist te komen, bleef de schade wat het puntenverlies betrof beperkt tot zeven. Maar al met stond de Australiër dan toch weer achttien punten voor op de Spanjaard. Met nog slechts twee confrontaties voor de boeg restte Fernandez in Portimão dan ook niets anders om de aanval te zoeken.
Het 21-jarige talent deed dat ook door voor de race de zachte achterband te kiezen. Gardner, die tijdens de training door niet genoeg op te letten op harde wijze in contact was geweest met Marcos Ramirez, koos voor de hardere optie. Die keuze betaalde zich uit. Want nadat Fernandez het eerste deel van de wedstrijd had gedomineerd, was het de dit keer foutloos rijdende 23-jarige Australiër die dat in het tweede gedeelte deed.
Met als gevolg dat niet Fernandez in deze sleutelrace zijn achtste zege in dit seizoen boekte, maar Gardner zijn vijfde. Zo begint ‘de zoon van’ in Valencia tijdens de finale van dit seizoen met een voorsprong van 23 punten om in de voetsporen van zijn vader Wayne, wereldkampioen 500cc in 1987, te gaan treden. Dit betekent, dat bij winst van Fernandez Gardner aan een dertiende plaats genoeg heeft om dit unieke gegeven te verwezenlijken. In Portimão was de derde plaats achter de twee titelkandidaten voor Sam Lowes. Twee weken eerder had de Engelsman de race op Misano weten te winnen.
Bo Bendsneyder wist in beide races in de punten te finishen. In Italië pakte de enige Nederlandse GP-rijder er knap vier behorende bij de twaalfde plaats. In Portugal ging het in eerste instantie moeizaam. Een gebrek aan vertrouwen zorgde er voor dat Bendsneyder pas als 29e van de 31 deelnemers uit de kwalificatie kwam. In de race ging het een stuk beter. Vanuit het achterveld wist de Rotterdammer, die voor de harde band had gekozen, zich keurig op te werken naar plaats vijftien en zo het laatste WK-punt.
UITSLAG MOTO2 EMILIA-ROMAGNA
1. Sam Lowes (GB), Kalex; 2. Augusto Fernandez (E), Kalex; 3. Aron Canet (E), Boscoscuro; 4. Celestino Vietti (I), Kalex; 5, Jorge Navarro (E), Boscoscuro; 12. Bo Bendsneyder (NL), Kalex.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
