Vastbesloten om nu eens geen impulsaankoop te doen, heb ik werkelijk elke te koop staande Kawasaki Z1000XS vanachter mijn beeldscherm onder de loep genomen. Beneden de € 6.000,- vind ik ze niet. Ook niet als ze al tien jaar oud zijn (2011 is hun ‘geboortejaar’). Dat vind ik een compliment. Duidelijk een waardevast kwaliteitsproduct met vele fans die, net als ik tijdens een proefrit, de Kawa geweldig vinden rijden. Alles wat ik aan tests tegenkom, is ook jubelend van toon.
Wie ben ik dan om een andere motor te overwegen?
Nou, misschien een van de honderdduizenden die een andere tweewieler gewoon toffer vinden. Oké, had gekund, maar ik zit al weken in een ‘tunnel’. En aan het einde daarvan staat een Z1000SX.
Ik weet eigenlijk ook al welke.
Ter oefening rij ik eerst langs Doornekamp Motorsport in Hoevelaken. Daar staat wat ik als nieuwbakken occasion-expert – want dat vind ik mezelf inmiddels – een ‘typische importfiets’ noem: een op het oog puntgave motor, met een erg aantrekkelijk ogende 29.000 kilometer op de teller, maar historie onbekend. Ik aai de nogal ielige sportuitlaten, meet pseudo-routineus het profiel van de voorband met een vingernagel en brom wat over de prijs. De verkoper geeft geen krimp en wenst me vriendelijk goedendag.
Daarna: full speed naar Bemmel. Daar heb ik om 12.00 uur een afspraak bij Versteeg Motoren. Deze firma biedt een zwarte Z1000SX aan, met de volgende tekst: ‘Deze in zeer nette staat verkerende Kawasaki Z1000SX ABS heeft altijd zijn onderhoud gehad. Ketting en tandwielen zijn in de zomer van 2020 vervangen. De vorige eigenaar heeft hem voorzien van zijtassen, een gelzadel en handvatverwarming’.
Elk woord smaakt als honing. Dat ‘heeft altijd zijn onderhoud gehad’ is heel belangrijk, hebben mijn adviseurs, onder wie keurmeester Erik van Lent, benadrukt. De opgegeven kilometerstand is de kers op de taart: 41.218. Best veel, en daarmee volkomen geloofwaardig. Komt natuurlijk door al die onderhoudsbeurten, concludeer ik. Die staan in de boekjes, dus dan kun je niet sjoemelen.
Ik ben een kwartier te vroeg op het Bemmelse industrieterrein. De deur van Versteeg Motoren blijkt dicht. Zal vast wel goedkomen, want verrek, dit is geen motorhandel, dit is een motorgalerie! Vooral oogstrelende Italianen zie ik. Sommige hebben zelfs een eigen verhoging. Opeens realiseer ik me dat een Z1000SX in dit gezelschap een behoorlijk ordinaire, nou ja, behoorlijk gewone motor is. De vorige eigenaar heeft hem ingeruild voor een MV Agusta, is me via de telefoon verteld. Nu sta ik toch even in dubio. Wil je nou wéér een saaie Japanner, Geels? Ja, want bewezen betrouwbaar. En toch…
Jan Kruithof: ‘In rijtje tweedeling mag er nog een bij: motorrijders met en zonder lawaaipijp’
Om 11.55 uur rijdt een zwarte bestelauto de parkeerplaats op. Ik krijg een hand, en dan gaat de deur van het busje open. ‘Hij komt net van de poetser’, zegt Coen Versteeg. Ik zie hem denken: laat het wonder maar weer gebeuren.
Mijn referentiekader is mijn in te ruilen Honda X11, een van de lelijkste motoren ooit gemaakt en met deukjes in de tank en een kras op het frame bovendien. Qua looks is dan werkelijk elke andere motor een verbetering.
Dat geldt zeker voor de zwarte parel die even later voor me staat. Verbluft loop ik er zeven rondjes omheen. Kuip, tank en gelzadel glanzen alsof hun leven ervan afhangt. En de banden! Ik wist niet dat rubber zo kon glimmen! En de zit! En de sound!
Stoned als een garnaal teken ik even later het koopcontract: € 6.499,- min € 1.750,- voor mijn X11 is € 4.749,-. Aanbetaling: € 749,-. Over twee weken ophalen.
Maar op de terugweg naar Amsterdam denk ik: verrek, heb ik nou wel om de boekjes gevraagd?
Wordt vervolgd.
