dinsdag 19 mei 2026
Home Blog Pagina 811

Moto Morini X-Cape: een pré-productie test

Door
Thierry Sarasyn
-
0
Moto Morini X-Cape 2021

Moto Morini heeft zoals elk zichzelf respecterend Italiaans motormerk, woelige wateren moeten overwinnen. Het merk kende zijn hoogtepunt in de jaren zeventig met een aantal twins onder de 500 cc die verdraaid hard liepen en die er anno 2021 – als je er eentje vindt – nog steeds verrekte goed uitzien. Kan de Moto Morini X-Cape zich in dit rijtje scharen?

Na de seventies ging het, net als met ivoren schaakstukken, Starsky and Hutch, kniekousen, The Fonz, disco, Teach In en Polaroid-foto’s, bergaf met Moto Morini. Enkele overnames, mislukkingen en heropstandingen later, kwam Moto Morini in handen van de Chinese Zonghneng Vehicle Group. De X-Cape is de eerste ‘moderne’ Moto Morini die daar van de band rolt. Wij konden nu al testrijden op het pré-productie model.

Moto Morini X-Cape Static

Moto Morini X-Cape: Pré productie

Waarschuwing vooraf: Interpreteer pré productie niet verkeerd. We nemen aan dat op een paar details na, er weinig anders zal zijn aan de definitieve versie. We vermoeden dat de kuip net iets beter bevestigd kan worden waardoor stationaire trillingen niet resoneren, maar daarmee is de (knie)kous af. Spoiler allert: we konden de Morini X-Cape tijdens de test op geen andere noemenswaardige tekortkomingen betrappen. Ga er maar van uit dat de finale versie, die eind september op de Benelux markt gebracht wordt door de kersvers importeur MotoMondo, zal beantwoorden aan de bevindingen die we hier neerpennen. Op het loszittende kuipdeeltje na.

Overzicht

Voor wie een technische fiche weinig inspirerende literatuur vindt, vatten we de X-Cape even samen: twin met 60 pk en 56 Nm, 50mm-Marzocchi vork, Brembo-remmen, lage zithoogte en 213 kg. Dit alles gevat in een adventure-georiënteerd pakket en een knappe styling en aangeboden met een sterke prijs: €8.999 euro voor de versie met spaakwielen (die wij reden) en €8.499,- voor de versie met gietwielen. Nu, moet je een motor niet in de eerste plaats beoordelen op z’n prijs, maar op z’n rijkwaliteiten. En dat is wat wij deden.

Moto Morini X-Cape Motorblok

Moto Morini X-Cape: 60 pk, 56 Nm

De Moto Morini X-Cape heeft een aangenaam blok dat niet bijzonder krachtig is – zelfs niet volgens middenklassetweecilinder-maatstaven – maar dat onder zo goed als alle omstandigheden genoeg vermogen biedt. Vooral de 56 Nm die vlot en vroeg vrijgegeven worden, zorgt ervoor dat het zeer gemakkelijk rijden is met de X-Cape. De gasrespons is opvallend vlot en de motor is goed doseerbaar. Dat geeft vertrouwen en het zorgt er ook voor dat je van vanaf de eerste rit de Moto Morini goed onder de knie hebt. Bovendien is de standaard veerafstelling goed en de zithouding ontspannen. De knoert van een 50mm-voorvork is trouwens volledig instelbaar.  

Stilistisch zit het meer dan snor. Al valt over geuren en smaken niet te redetwisten, het kan niet ontkend worden dat de Moto Morini er goed uitziet. Bovendien zijn details zoals de Italiaanse kleuren onder het logo op de tank en het gebruik van de adelaars uit het Moto Morini-logo op het blok en de kuip, mooie verwijzingen naar de geschiedenis en de afkomst van het merk. Doet er niet toe waar de motor nu gebouwd wordt, aan deze naam is geschiedenis verbonden en het is goed te zien dat die niet verloochend wordt.

Moto Morini X-Cape Offroad

Er op en er naast

Rechtstaand voor off road-gebruik, voel je dat Moto Morini de motor erg smal gebouwd heeft in het midden, waardoor je ook op onverharde ondergrond een goede controle hebt. Een joekel van een tft-scherm (7 inch, het lijkt haast een TV-toestel) toont duidelijk alle info. Omdat Moto Morini het op de X-Cape vrij eenvoudig hield, is die info evenmin overvloedig. Via de intuïtief bedienbare knoppen op de linker stuurhelft navigeer je door de instellingen, maak je een Bluetooth-connectie of kies je een rijmodus. Er zijn er twee, waarbij de off road-modus vooral als doel heeft je toe te staat het ABS op het achterwiel uit te schakelen. Wij maakten er gretig gebruik van, want een niet onbelangrijk deel van deze test werd op onverhard gereden. Op en naast de weg, zo kan een aspirant-avonturier zich het best bewijzen. En we hebben het hier over de motor.

Motor Park

Op het 13 hectare grote domein van MotorPark, en in de ruime omgeving daarvan, werd de Moto Morini X-Cape op heel wat eigenschappen op het rooster gelegd. Zijn grootste troef is ontegensprekelijk het gebruiksgemak. En dat klinkt eenvoudiger dan het is. Moto Morini gebruikt onderdelen van hoog aangeschreven merken zoals – de volledig instelbare – Marzocchi-vork en Brembo-remmen. Maar, met veel goede onderdelen, maak je niet noodzakelijk een degelijke motor. Het is de verdienste van de Italo-Chinezen dat ze een evenwichtig totaalpakket gemaakt hebben dat niet alleen goed presteert op alle vlakken, maar ook een zeer breed publiek zal bereiken. Omdat de motorfiets betaalbaar is én breed inzetbaar. Zowel een ervaren avonturier als een beginnend motorrijder zal de X-Cape op prijs stellen.

Moto Morini X-Cape op de weg

Breed inzetbaar

De Morini heeft een top van 170 km/u. Maar als je echt naar die top op zoek gaat, voel je dat 60 pk geen paardenstal is die je moet gebruiken voor hoge topsnelheden. Nochtans biedt de Moto Morini met zijn makkelijk instelbare windscherm een degelijke protectie tegen de natuurkrachten. Je moet er alleen niet met zwaar illegale snelheden mee over een snelweg gaan knallen. We konden ons trouwens niet van de indruk ontdoen dat de Moto Morini-mannen, vrouwen en -X’en bij de ontwikkeling van de tweecilinder goed gekeken hebben naar het Kawasaki 650-blok. Maar ook bij CF Moto zien we verwantschap. Het één sluit het ander niet uit. Meer dan het blok, zorgt het totaalpakket van de X-Cape voor toegankelijkheid en een brede inzetbaarheid. Zowel in gebruik als qua doelgroep. Dat is een ijzersterke troef.

Conclusie

Om die reden zou de X-Cape wel eens het model kunnen zijn waarmee Moto Morini na vele moeilijke jaren zich als merk er weer bovenop knokt. Dan is deze nieuwe X-Cape voor Moto Morini meteen ook een Escape to Victory. Want het segment waarin de nieuwe twin zich bevindt, is volop in beweging. En terecht. Je hebt geen 1200 cc nodig om echt avontuurlijk met een motor te rijden. Integendeel. En dat het allemaal wat minder kost, daar kan niemand bezwaar tegen hebben. Precies om die redenen is de klasse van de middenklasse adventures aan een opmars bezig. De X-Cape kan meesurfen op die golf. Of zijn eigen succes maken. Want de Moto Morini heeft een aantrekkelijke prijs en heel wat kwaliteiten. Stellen dat de X-Cape exclusief oké is door een dergelijk lage prijs, zou de motorfiets geen eer aandoen zijn. Het is gewoon een heel goede motorfiets. Punt.

Moto Morini X-Cape Achterkant

Pluspunten:

Prijs
Veelzijdigheid
Toegankelijkheid
Styling
Groot TFT scherm

Minpunten:

Stationaire trillingen

Buell herleeft met lancering Hammerhead 1190

Door
Jan Kruithof
-
0

De Buell Hammerhead 1190-sportmotor staat vol in de spotlights op het podium Formeel kondigt het model ook de terugkeer van het verjongde Amerikaanse merk Buell Motorcycles aan.

Buell is eigendom geweest van meerdere eigenaren, het heeft meer oplevingen gekend dan Fokker-vliegtuigen en geen merk schetste mooiere vergezichten. Maar Buell is er weer. Officieel. Alweer!

Eerder dit jaar ontvingen we het verheugende bericht dat Buell nieuw leven wed ingeblazen. Met behulp van een nieuwe investeringsinjectie wodt er een poging gedaan om de internationale aanwezigheid van de Verenigde Staten in de motorfietsindustrie te versterken, naast Harley-Davidson en Indian. Dit keer heeft naamgever Erik Buell er niets mee te maken. Zegt-ie.

Met zijn scherpe, rake styling en in het oog springende designkenmerken zorgt de Hammerhead ervoor dat Buell bereid is om een statement te maken met zijn comeback.

Inderdaad, met zijn ingebouwde koplamp uit één stuk, ‘vissenkieuwen’ en gebeeldhouwde achterkant, heeft de Hammerhead de nodige visuele punch om de aandacht te trekken.

Onderhuids vind je een 1190cc-V-twin van 185 pk bij 10.600 tpm. De Hammerhead weegt 190kg.

WorldSBK Navarra: Hogere verwachtingen bij Van der Mark

Door
Bart Verhoeven
-
0
WorldSBK Navarra

Michael van der Mark had na de trainingen een goed gevoel op het circuit van Navarra. Maar de races werden verreden onder warmere omstandigheden en daarop reageerde zijn BMW niet zoals gehoopt. Een zevende positie was zijn beste klassering van het weekend.

Het WorldSBK streek voor het eerst neer op Navarra. Het Spaanse circuit bevat een aantal ingewikkelde bochtensecties waardoor de coureurs veel moeten remmen en terugschakelen naar de laagste versnelling. En er was eigenlijk ook maar één racelijn wat inhalen moeilijk maakte.

Michael van der Mark stapte voor het eerst als vader van een zoon – Mason – op de motor. Dat deerde hem niet. Onder koele omstandigheden had hij het tijdens de trainingen goed naar zijn zin. Hoewel hij in de Superpole als tiende eindigde, was het gat naar plaats vijf klein. Dat bood perspectief voor de rest van het weekeinde. Helaas was het warm tijdens de races en daar heeft de Nederlander geen baat bij. Wanneer het warm is, heeft hij het moeilijker met zijn BMW. In de eerste race finishte hij als zevende achter teamgenoot Tom Sykes. Voor de race op zondag werden aanpassingen doorgevoerd, maar dat leverde nauwelijks progressie. In de Superpole kwam Van der Mark niet verder dan de achtste plaats. Race 2 begon veelbelovend, met een positie in de top vijf. Maar helaas kon hij het tempo niet vasthouden en viel hij terug naar plaats acht. Uiteindelijk werd hij als negende in de uitslag opgenomen vanwege track limits in de laatste ronde. Hoewel de afstand tot de winnaar klein was, finishte Van der Mark wel twee keer achter zijn teamgenoot.

Redding naar BMW

Over teamgenoot gesproken; voorafgaand aan het raceweekeinde maakte BMW bekend dat Scott Redding volgend jaar het team komt versterken. Redding wordt in 2022 dus van der Marks nieuwe teamgenoot. De komst van Brit geeft nog maar eens aan hoe hoog de ambities zijn bij BMW. Daar kan onze landgenoot van profiteren, al zal hij volgend jaar zijn handen vol hebben aan zijn nieuwe teamgenoot. De transfer is des te verrassender omdat Redding met het Ducati-fabrieksteam nog volop meestrijdt voor de wereldtitel. Redding zegt er het volgende over: ‘Het Ducati-team was goed voor mij, maar met een aantal dingen gingen we niet de juiste richting op. De relatie is goed en we willen nog steeds winnen dit seizoen.’ Redding voegde de daad bij het woord en liep punten in op Rea en Razgatlioglu, ce nummers een en twee. Rea wist voor Race 1 op zaterdag nog wel de pole position te pakken, maar het was Redding die met de zege aan de haal ging. De Superpole Race was een spektakelstuk waarin de drie beste coureurs het met elkaar aan de stok hadden. Rea en Razgatlioglu raakten elkaar zelfs in de eerste sector, wat ook is toe te schrijven aan de krappe bochten van Navarra. Redding won de Superpole Race.

De drie hoofdrolspelers van het WorldSBK 2021 maakten ook Race 2 spannend tot en met. De verschillen aan de kop waren klein, maar Razgatlioglu had ditmaal de meeste snelheid. Redding rekende in de slotfase nog af met Rea. In het kampioenschap hebben Razgatlioglu en Rea nu evenveel punten. Redding houdt hoop op zijn eerste wereldtitel met een achterstand van 38 punten.

World Superbike tussenstand (na 21 races)

1          Toprak Razgatlioglu (TR), Yamaha, 311
2          Jonathan Rea (GB), Kawasaki, 311
3          Scott Redding (GB), Ducati, 273
4          Alex Lowes (GB), Kawasaki, 169
5          Andrea Locatelli (I), Yamaha, 151
6          Michael Ruben Rinaldi (I), Ducati, 150
7          Tom Sykes (GB) BMW, 146
8          Garrett Gerloff (USA), Yamaha, 135
9          Michael van der Mark(NL), BMW, 131
10        Chaz Davies (GB), Ducati, 92

MXGP Vooruitblik MXoN Mantova: Opnieuw voor goud

Door
Jan Boer
-
0
MXGP Coldenhoff
Glenn Coldenhoff won zowel in 2018 als ’19 zijn beide races in de MXoN.

De komende Motocross of Nations, het wereldkampioenschap voor landenteams, belooft een bijzondere editie te worden. Omdat COVID-19 de GP-kalender volledig op z’n kop heeft gezet, is de teamwedstrijd eens niet de afsluiting van het seizoen, maar worden er in de twee maanden erna ook nog GP’s verreden. Nederland verdedigt in het Italiaanse Mantova de titel.

Vorig jaar werd voor het eerst in de geschiedenis de Motorcross der Naties, zoals in het Nederlands de oude benaming van deze landenwedstrijd luidt, niet verreden. De maatregelen rond COVID-19 maakten het onmogelijk om in het Franse Ernée een wedstrijd te organiseren. En zo werd de in 1947 in de duinen van Wassenaar opgestarte competitie een jaar onderbroken en werd er niet gestreden om de Chamberlain Trophy.

Jeffrey Herlings (en ook Glenn Coldenhoff) stond al vier keer op het podium bij de MXoN

Sterk Nederlands trio

De KNMV was er vroeg bij met de bekendmaking van het Nederlandse team, dat onder leiding staat van KNMV-directeur Patrice Assendelft. Verrassend is de keuze niet, want Jeffrey Herlings (MXGP) en Glenn Coldenhoff (Open) zijn de beste Nederlanders in de MXGP en Roan van de Moosdijk doet het goed in de MX2, de klasse waarin ook Kay de Wolf erg goed bezig is. Maar Van de Moosdijk kan bogen op meer internationale ervaring. Twee jaar geleden maakte hij de hele voorbereiding mee van het Nederlandse team dat toen op het TT Circuit Assen aantrad. Van de Moosdijk was destijds reserve en hoefde niet te rijden omdat Herlings, Coldenhoff en Calvin Vlaanderen fit naar de Drentse hoofdstad kwamen. Het Nederlandse trio deed het voortreffelijk en zegevierde met een heel ruime voorsprong op de andere teams. Omdat Nederland de regerende kampioen is, zal Herlings in het weekend van 25 en 26 september in Mantova startnummer 1 op zijn KTM hebben, Van de Moosdijk start met 2 op zijn Kawasaki en op de Yamaha van Coldenhoff staat een 3.

Vanwege de afgelasting van zowel de Zweedse als de Finse GP hebben de crossers een rustige periode achter de rug. Enkele toppers startten op 15 augustus in de internationale cross op de Keiheuvel in Balen. Coldenhoff was daar uitstekend op dreef en won zijn beide manches en zegevierde later ook nog in de Superfinale. Herlings eindigde als tweede en vierde en werd ook tweede in de Superfinale. Van de Moosdijk kwam niet aan de start, omdat hij herstellende is van een gebroken schippersbotje, opgelopen in de tweede manche van de Tsjechische GP.

De baan van Mantova lijkt uitermate geschikt voor het Nederlandse trio. Afgelopen najaar werden er drie GP’s verreden. Coldenhoff werd toen derde, zevende en tweede, Van de Moosdijk twaalfde, derde en vijfde. Herlings reed er niet omdat hij toen nog geblesseerd was.

Roan van de Moosdijk debuteert in de landenwedstrijd.

Voorrang voor GP’s

Voor een nationale bond is een landenwedstrijd belangrijk, maar voor de rijders (en hun fabrieksbazen!) zijn de GP’s belangrijker. Aansluitend aan de MXoN staan GP’s gepland op vijf opeenvolgende zondagen. En de week voor Mantova – 18-19 september – is er een GP in Riolo Sardo op Sardinië. Dat betekent zeven weekends achter elkaar op topniveau presteren. Jorge Prado (derde in de MXGP op slechts 15 punten van leider Tim Gajser) heeft besloten zich niet beschikbaar te stellen voor Spanje. Nog meer toppers zullen in Mantova ontbreken. Romain Febvre (tweede in de MXGP) zit niet in het Franse team, Jago Geerts (derde in de MX2) komt niet uit voor België. Deze lijst zou nog wel eens langer kunnen worden. Dat maakt de kansen op Nederlands succes alleen maar groter! Teammanager Patrice Assendelft is duidelijk over de Nederlandse aspiraties: ‘Natuurlijk gaan we weer voor goud.’

Sportfoto: WL Grasbaan Pardubice

Door
Bart Verhoeven
-
0
Romano Hummel

Onlangs zette de KNMV definitief een dikke streep door het Nederlandse baansportseizoen 2021. Daarin staat ze niet alleen; ook in het buitenland zitten de coronamaatregelen de organisatoren flink dwars.

De WK-serie op de langbaan werd met moeite overeind gehouden. Het gedecimeerde kampioenschap bestaat nog maar uit twee races. Bovendien wordt uitgeweken naar de korte banen in speedwaystadions. Afgelopen weekeinde werd de kwalificatiewedstrijd voor 2022 op de sintels van het Tsjechische Pardubice verreden.

Romano Hummel

Romano Hummel (foto) liep als vijfde een startbewijs net mis, maar begint zaterdag a.s. wel in de beste uitgangspositie aan de afsluitende GP van 2021 op de speedwaybaan in het Poolse Rzeszow. Daar worden de laatste WK-punten verdeeld. Tijdens de eerste GP van het jaar in het Franse Marmande eindigde Hummel achter wildcard-rijder Dmitri Bergé als tweede. Theo Pijper werd er derde. Bergé is er in Polen niet bij. Hopelijk kunnen de mannen met eremetaal huiswaarts keren om zo het dramatische Nederlandse baansportseizoen toch nog een heel klein beetje glans te geven.

MOTO3: Revanche voor Garcia en Öncü

Door
Henk Keulemans
-
0
MOTO3 Oostenrijk 2021

Deniz Öncü wist tijdens de eerste van twee races op de Red Bull Ring de poleposition te pakken. Maar de Turkse coureur had de pech dat hij daarvan in de race niet mocht vertrekken. Zijn team was te laat klaar met het wisselen van wielen! Sergio Garcia had de pech, dat hij in zijn gevecht om de overwinning met Pedro Acosta in de laatste ronde onderuit schoof. Maar bij hun tweede optreden op Oostenrijkse bodem behaalden beide coureurs hun revanche.

Dat gebeurde weer eens in een bloedstollend verlopen Moto3-race. Na een serie spannende duels boekte Garcia zijn derde zege in dit seizoen. Op slechts 0,027 seconde van de GasGas-coureur werd Öncü tweede en zo scoorde de kleine KTM-rijder zijn tot nu toe beste GP-resultaat. Als derde behaalde Dennis Foggia zijn vijfde podium plaats in 2021. Opvallend is dat de Italiaanse Honda-rijder in de andere zes races helemaal geen punten scoorde. Door dit keer als vierde over de finish te komen, leverde klassementsleider Pedro Acosta twaalf punten in op Garcia. Toch heeft de KTM-coureur nog altijd 41 punten voorsprong op zijn grootste concurrent in de titelstrijd.

UITSLAG MOTO3 OOSTENRIJK

1. Sergio Garcia (E), GasGas
2. Deniz Öncü (TR), KTM
3. Dennis Foggia (I), Honda
4. Pedro Acosta (E)
5. Romano Fenati (I), Husqvarna.

WK-stand (na 11 races):

1. Acosta, 194 punten
2. Garcia, 155
3. Fenati, 107
4. Dennis Foggia (I), 102
5. Masia, 95.

MOTO2: Raul Fernandez loopt in

Door
Henk Keulemans
-
0
Raul Fernandez MOTO2

Dat je tijdens de kwalificatie beter niet ten val kan komen, ondervonden Remy Gardner en Marco Bezzecchi tijdens hun tweede optreden op de Red Bull Ring. Daardoor mochten de twee Moto2-toppers dit keer pas als vijfde en zestiende aan de elfde confrontatie van dit seizoen beginnen. Vervolgens had vooral Gardner de pech dat hij dit keer ook nog eens een matige start had en in de eerste bocht nog een aantal plaatsen verloor. Zo konden de WK-koploper en de winnaar van een week ervoor gezamenlijk aan een inhaalrace beginnen. Die bracht hen uiteindelijk naar een respectievelijk vijfde en tiende plaats. Aan de kop van het veld was het Raul Fernandez, die de dienst uitmaakte. De jonge Spaanse rookie kwam nog wel even onder druk te staan van Ai Ogura, maar slaagde er in om zijn vierde zege van dit seizoen te boeken. Als tweede scoorde een andere rookie, Ogura, zijn tot nu beste Moto2-resultaat. Augusto Fernandez werd voor de derde achtereenvolgende maal derde. Door dit resultaat liep Raul Fernandez (geen familie) zestien punten in op Remy Gardner. Het verschil tussen de beide Red Bull KTM Ajo-coureurs bedraagt nu nog maar negentien punten.

Bo Bendsneyder kon andermaal geen rol van betekenis spelen. De enige Nederlandse GP-coureur begon als 26e aan de race en sloot hem af als zeventiende op ruim 38 seconden van de winnaar. NTS RW Racing-rijder Barry Baltus kwam opnieuw ten val. Zijn teamgenoot Hafizh Syahrin finishte vlak achter Bendsneyder als achttiende.

UITSLAG MOTO2 OOSTENRIJK

1. Raul Fernandez (E), Kalex
2. Ai Ogura (J), Kalex
3. Augusto Fernandez (E), Kalex
4. Sam Lowes (GB), Kalex
5. Somkiat Chantra (THA), Kalex
17. Bo Bendsneyder (NL), Kalex.

WK-stand (na 11 races):

1. Gardner (AUS), Kalex, 206 punten
2. Raul Fernandez (E), 187
3. Marco Bezzecchi (I), Kalex, 159
4. Sam Lowes, 114
5. Aron Canet (E), Boscoscuro, 83
14. Bendsneyder, 39

MOTOGP: Binder bezorgt KTM en Red Bull waanzinnige thuiszege

Door
Henk Keulemans
-
0
MOTOGP Oostenrijk 2021

Dankzij Pluvius, de God van de regen, kende de MOTOGP van Oostenrijk een bizar einde. Met nog drie ronden voor de boeg op een inmiddels kletsnatte Red Bull Ring, besloten de eerste vijf rijders van de uit zes man bestaande kopgroep van machine en zo banden te gaan wisselen. Alleen Brad Binder deed dat niet. De Zuid-Afrikaan nam een gok, reed de laatste dertien kilometers als op eieren, hield zijn KTM overeind en boekte zo een meer dan gedenkwaardige overwinning.

Brad Binder MOTOGP Oostenrijk 2021

Na de eerste van twee GP’s die op de Red Bull Ring werden verreden, schreven we dat Maverick Viñales na al zijn pech in de eerste een nieuwe kans in de tweede zou krijgen. Maar het management van Yamaha bleek daar heel anders over te denken. Want als een donderslag bij heldere hemel werd donderdags voor de GP van Oostenrijk bekend, dat Yamaha Viñales voor het evenement had geschorst. Een zeldzame beslissing. Na de GP van Stiermarken bleek uit de data van Viñales’ machine dat de coureur had geprobeerd moedwillig zijn motor op te willen opblazen. Dat was gebeurd nadat alle tegenslagen, die de 26-jarige Spanjaard de laatste tijd had ondervonden, hem te veel waren geworden. Daardoor was hij gefrustreerd geraakt. Later bood Viñales publiekelijk zijn excuses aan voor zijn domme gedrag. Vervolgens werd direct na deze Grand Prix bekend dat Viñales voor 2022 een contract met Aprilia had getekend. Het wachten was op hoe Yamaha op alle ontwikkelingen rond haar ‘rebelse’ fabriekscoureur zou reageren. De vraag was of Viñales de rest van dit seizoen nog wel in het zitje van een M1 zou mogen plaatsnemen. Nee dus. Want enige dagen later werd bekend, dat het contract tussen de Spanjaard en de Japanse fabrikant in goed overleg, zoals het dan zo netjes heet, met onmiddellijke ingang was ontbonden. Dat de kansen op het winnen van de wereldtitel bij zowel constructeurs als teams daardoor aanzienlijk kleiner zijn geworden, neemt Yamaha door deze beslissing voor lief. Voor de volgende Grand Prix, die van Groot-Brittannië, wordt Cal Crutchlow van het Petronas-team doorgeschoven naar het fabrieksteam. Wat er daarna met de rijdersbezetting van Yamaha gaat gebeuren is op moment van schrijven nog niet bekend. Wel werd in Oostenrijk bekend, dat Petronas stopt als hoofdsponsor van het Yamaha-satellietteam. En dat kan een verrassing worden genoemd. Zeker voor Yamaha en de leden van het SRT-team.

MOTOGP Oostenrijk 2021 Binder

Niet nieuw

Nu is het vernielen van een motor door een gefrustreerde coureur niet iets nieuws. John Kocinski deed dat in 1993 na de 250cc-race tijdens de TT van Assen. Volgens de excentrieke Amerikaan was het de schuld van zijn te langzame Suzuki, dat hij slechts als derde had kunnen finishen. Kocinski weigerde ook om naar de huldiging te komen. Daarop werd hij door Suzuki ontslagen. Maar vier GP’s later kwam ‘Little John’ terug op een 500cc-Cagiva en wist daar onder andere mee in Laguna Seca (USA) te winnen. En dan is er nog ene Angel Nieto. Die kwakte zijn 50cc-Derbi in een greppel nadat het machientje tijdens de TT van Assen in 1968 vroegtijdig de geest had gegeven. Maar in tegenstelling tot Kocinski en nu dan ook Viñales werd Nieto niet door zijn werkgever ontslagen. Sterker nog, een jaar later veroverde ‘El Nino’ zijn eerste van 12+1 wereldtitels op een Derbi.

Opzien

Na zijn geweldige ‘maiden victory’ een week eerder, zorgde Jorge Martin ook bij zijn tweede optreden op de Red Bull Ring voor het nodige opzien. Na twee schuivers slaagde de Pramac Ducati-coureur er in om via Q1 in Q2 te komen om vervolgens in de belangrijkste kwalificatie opnieuw de pole voor zich op te eisen. Dit keer reed hij een tijd van 1’22,643 min, een nieuw absoluut ronderecord voor dit circuit. Dat zal ook wel een tijdje blijven staan, want voor volgend jaar krijgt het bloedsnelle circuit een extra chicane voor de veel bekritiseerde bocht 3, om daar de veiligheid te vergroten.

Ook in deze race vertoefde Martin in de voorste gelederen. Dat deed de 23-jarige Spanjaard niet alleen. Want dat gold ook voor zijn merkgenoten Pecco Bagnaia, Jack Miller, Johan Zarco plus Marc Márquez (Honda), Fabio Quartararo (Yamaha) en Joan Mir (Suzuki). Terwijl Miller andermaal terugviel, kwamen Miguel Oliveira (KTM) en Zarco ten val. Dit laatste was wat betreft de WK-stand vooral gunstig voor de zeer sterk rijdende Quatararo. Ondanks dat wenste de Fransman zich niet in te houden en ging volop de strijd met zijn tegenstanders aan. Nadat Bagnaia de meeste doorkomsten aan de leiding had gereden, was het de eveneens sterk rijdende Márquez, die in de slotfase van deze prachtige race het initiatief naar zich toetrok. Dat kwam ook omdat het licht begon te regenen. Zoals zo vaak schuwde de achtvoudig wereldkampioen geen enkel risico. Maar toen het echt begon te plenzen werd dat zelfs hem te veel. Als eerste boog hij de pitstraat in. Prompt volgden Bagnaia, Martin, Quartararo en Mir. Tot veler verrassing besloot de laatste van het zestal, de inmiddels aangesloten Brad Binder, dat niet te doen. Die reed, beter gezegd gleed door. En hoe! En dat nagenoeg zonder grip en remmen omdat de carbonschijven door de natte omstandigheden razendsnel afkoelden. De wisseling van machine duurde voor het vijftal in totaal zo’n veertig seconden.

Valentino Rossi MOTOGP Oostenrijk 2021

Jacht op Binder

Met een achterstand van dertig seconden werd de jacht op Binder ingezet. De eerste die dat deed, was Márquez. Opnieuw trok de Honda-coureur alle registers open. Helaas resulteerde dat voor hem met nog twee ronden te gaan in een schuiver in de eerste bocht. Op regenbanden passeerde het overgebleven viertal de coureurs die nog op slickbanden reden. Dat waren onder andere Valentino Rossi (die zelfs even derde lag), Luca Marini en Iker Lecuona. Maar één man bleef buiten het bereik van de ontketende achtervolgers. Dat was Brad Binder. Tot veler verbazing bleef de Zuid-Afrikaan op de been, of beter gezegd: op de wielen. Dat hij in de laatste bocht daar zelfs de uitloopstrook voor nodig had, deed er niet toe! Bagnaia werd op ruim twaalf seconden tweede en Martin stond als derde opnieuw op het podium. Quartararo werd uiteindelijk zevende en was niet blij met die klassering. Toch vergrootte de Fransman zijn voorsprong in de titelstrijd tot 47 punten. Zo hadden ze bij Yamaha toch nog wat te vieren. En ook nog eens iets heel belangrijks! In de tussenstand staan Bagnaia en Mir nu tweede en derde.

Veel gemeen

Overigens had de sensationele zege van Binder veel gemeen met de overwinning die Ralf Waldmann in 2000 op het circuit van Donington Park boekte. Maar dat gebeurde wel op een iets andere wijze. Als een van de weinigen startte de veel te vroeg gestorven Duitse coureur in de 250cc-race op regenbanden. Maar de baan droogde steeds meer op. Waldmann vertoefde dus in de achterhoede. Totdat …. het een aantal ronden voor het einde begon te hozen! Op zevenmijlslaarzen spoedde de Aprilia-coureur zich vervolgens door het hele veld. Bij het uitkomen van de laatste bocht ging ook koploper Olivier Jacque voor de bijl en zo boekte Ralf Waldmann een enigszins gelijkwaardige, maar zeker gedenkwaardige zege zoals Brad Binder in Oostenrijk deed.

De resultaten

MOTOGP OOSTENRIJK

28 RONDEN =  120,904 KM

1. Brad Binder (ZAF), KTM, 40.46,928
2. Francesco Bagnaia (I), Ducati, +12,991
3. Jorge Martin (E), Ducati, +11,570
4. Joan Mir (E), Suzuki, +12,623
5. Luca Marini (I), Ducati; +14,831
6. Iker Lecuona (E), KTM, +14,952
7. Fabio Quartararo (F), Yamaha, + 16,650
8. Valentino Rossi (I), Yamaha, + 17,150
9. Alex Marquez (E), Honda, +17,692
10. Aleix Espargaró (E), Aprilia, +18,270
11. Jack Miller (AUS), Ducati, +25,144
12. Danilo Petrucci (I), KTM, +25,193
13. Takaaki Nakagami (J), Honda, +25,603
14. Alex Rins (E), Suzuki, +30,642
15. Marc Marquez (E), Honda, +35,459.

Racegemiddelde winnaar: 178,0 km/u

Snelste ronde (12e): Quartararo, 1.24,451 = 184,0 km/u

WK-stand (na 11 races):

1. Quartararo, 181 punten
2. Bagnaia, 134
3. Mir, 134
4. Zarco, 132
5. Miller, 105
6. B. Binder, 90
7. Maverick Viñales (E), Yamaha, 95
8. Miguel Oliveira (POR), KTM, 85
9. A. Espargaró, 61
10. Martin, 64.

Jonathan Rea eerste wegmotor: Kawasaki Z900RS

Door
Redactie
-
0

Na het behalen van zijn rijbewijs heeft de zesvoudig World Superbike-kampioen zijn eerste wegmotor, een Z900RS: ‘Het komt het dichtst bij mijn levensstijl weg van het circuit’.

Jonathan Rea, zesvoudig World Superbike-kampioen en dit jaar opnieuw aan de leiding van het wereldkampioenschap, had tot voor kort geen motorrijbewijs. Na het behalen van zijn CBT (Basic Training Certificate in het Verenigd Koninkrijk) en het slagen voor het praktijkexamen (!), heeft de 34-jarige Noord-Ierse kampioen eindelijk zijn eerste wegmotor: een Kawasaki Z900RS. ‘Ik heb het geluk dat ik alle emoties die gepaard gaan met snelheid op een racemotor kan ervaren,’ zegt Rea, “en de Kawasaki Z900RS komt het dichtst bij een levensstijl dat ik buiten het circuit aanhang.’

‘Ik had het gevoel dat de Z900RS zou passen bij mijn levensstijl buiten het racen om. Het is echt een bruikbare motor, die gemakkelijk is om in de stad te rijden. Eindelijk ook een motor met een duozadel, wat betekent dat we met z’n tweeën – Jonathan is getrouwd met Tarsh – op zonnige zondagen naar de stad kunnen gaan en een kop koffie kunnen drinken. Ik weet dat ze niet kan wachten om met mij een ritje te maken.’

‘Ik heb veel terreinmotoren gehad,’ vervolgt Rea, ‘maar dit is mijn eerste wegmotor en ik wist meteen welk kleurenschema ik wilde, zwart met groene en zilveren accenten. Die kleur is erg populair, maar mijn plaatselijke dealer, Coleraine Kawasaki, heeft er een voor me gevonden. De Z900RS ziet er in het echt nog beter uit dan op de foto.’

‘Ik begon mijn carrière met Kawasaki in het WK Superbike van 2015. Nu heb ik mijn rijbewijs, een gloednieuwe Z900RS en ben ik lid van de Kawasaki Club. Dit is weer een vakje dat ik heb aangekruist in mijn bucketlist en ik geniet nu al van het verschil en de vrijheid die een motorfiets biedt in vergelijking met een auto.’

Marathonmotor: Honda CBR900RR Fireblade

Door
Peter van der Sanden
-
0
Marathonmotor Honda CBR900RR

Al sinds 1992 is de Fireblade het sportieve paradepaardje van Honda. In 2006 werd Sander Versluis eigenaar van een Honda CBR900RR Fireblade uit 1992. Daarmee werd voor hem een lang gekoesterde droom werkelijkheid. Ondanks enkele tegenslagen is de kilometerteller al twee keer vooraan begonnen met tellen. Een derde keer laat waarschijnlijk even op zich wachten, want de eigenaar heeft de luxe van nóg een Fireblade in de schuur.

Honda CBR900RR Fireblade 1992

Nieuwprijs circa: € 11.800,-
Dagwaarde circa: € 1.000,-
Kilometerstand: 232.584 km

De eerste blijft altijd de eerste

‘Ik kom helemaal niet uit een motorfamilie’ zegt Sander Versluis (38) uit Deventer. ‘Mijn ouders waren er absoluut geen voorstander van dat ik aspiraties had om motor te gaan rijden. Maar na mijn brommertijd wist ik het zeker, vroeg of laat komt er een motor. Aan mijn autorijbewijs betaalden mijn ouders mee, daarna sparen voor een auto. En toen die auto er was, sparen voor een motorrijbewijs. Ik was toen 20. En weer sparen, nu voor een motor. Een jaar later had ik genoeg geld om een oude uit Amerika geïmporteerde Honda VTR250 aan te schaffen. Met dit simpele motortje heb ik tot drie jaar terug woon-werkverkeer gereden. Toen was de motor finaal tot op de draad versleten. Nieuwe of gebruikte onderdelen waren nauwelijks nog te krijgen. Voor woon-werkverkeer heb ik als opvolger een Honda CB500 uit 1998 gekocht, waarmee ik vrijwel dagelijks van Deventer naar Kampen rij. Goed voor zo’n 20.000 km per jaar.’
Maar de VTR250 en de CB500 staan mijlen ver af van Sanders eigenlijke motordroom, een Honda Fireblade. Sander: ‘Hoewel ik nog nooit een meter op een Fireblade had gereden, heeft dit model mij altijd enorm aangesproken. Na een korte proefrit in 2006 bij een particuliere verkoper was ik helemaal verkocht: deze was voor mij! Wat een gaaf ding! De twee ronde koplampen, de brede benzinetank, de zithouding, het geluid, het karakter van het motorblok. De basis voor de liefde was gelegd. Het had natuurlijk ook een miskoop kunnen zijn, want 14 jaar oud en met 57.000 km op de teller wist ik niets van de voorgeschiedenis van deze motor. Gelukkig is het goed uitgepakt. Ik geloof dat ik er het eerste jaar alleen al 20.000 km mee heb gereden. Vooral de toertochten met de motorclub (Firebladeclub) staan garant voor vele mooie kilometers. Tas erop, tank vol en mooie routes rijden door bekende en minder bekende gebieden in Europa. Maar ook de motorvakanties met mijn vriendin naar Schotland, Noorwegen en Frankrijk zijn met deze Fireblade verreden.’

Rijden met de Honda CBR900RR Fireblade

De Eerste

Rijdt iemand een Fireblade, dan verwacht je misschien dat de eigenaar er regelmatig mee op een circuit te vinden is en alles volgt wat zich in de racewereld snel op twee wielen beweegt. Maar dat is niet aan Sander Versluis besteed. ‘Ik gebruik de Fireblade vooral als toermotor en de racewereld interesseert mij niet. Zo vaak mogelijk rijden op de Fireblade wel. Hoewel de Fireblade een erg betrouwbare motor is, gaan er natuurlijk ook weleens zaken kapot. Maar niets is niet te repareren of te herstellen. In het begin kreeg ik nog weleens de vraag: Nu ga je hem zeker inruilen voor iets nieuwers? Inmiddels weet iedereen het: deze gaat nooit meer weg. Of het nu een weigerende brandstofpomp is, een defecte spanningsregelaar (beide onderweg in Duitsland) of een versnellingsbakrevisie die de (economische) waarde van de motor bijna overstijgt. Herstellen (zoveel mogelijk zelf), beter maken dan dat het was en weer vrolijk verder rijden. Een jaar nadat ik de motor had, ben ik op een dieselspoor onderuit geschoven met heel veel schade als gevolg. Dat deed pijn. Kuipwerk, tank, voorwiel, voorvork en nog veel meer onderdelen moesten vervangen worden. Economisch total loss zou de verzekering zeggen. Maar er viel voor mij bij de verzekering niks te halen, want alleen wa-verzekerd. Elke winter gaan minimaal de wielen eruit en het kuipwerk eraf en wordt elk hoekje en gaatje weer grondig schoongemaakt. Naast het reguliere onderhoud probeer ik dan ook altijd een bepaald deel extra aandacht te geven. Het ene jaar de vering, een ander jaar de remmen, dan weer de carburateurs. Een aantal jaren terug is het kuipwerk bijgespoten en daarna nog voorzien van een laag blanke lak om alles netjes te conserveren. Zo wordt de motor elk jaar een beetje beter, maar altijd met behoud van het originele uiterlijk en karakter. Er gaat immers niets boven het origineel. Een nieuwe motor is altijd maar even de nieuwste, de eerste zal altijd de eerste blijven’.

Honda CBR900RR Nokkenasketting

Onderhoud

Sander haalde het eerder al aan, als je veel rijdt kan er ook het nodige stuk. Voor het eerste probleem zorgden de koppelingsplaten. Sander: ‘Ik denk dat ik te dunne olie heb gebruikt waardoor ze eerder dan normaal versleten waren (90.000 km). De grootste klus was elf jaar geleden. De tweede versnelling schoot er regelmatig uit. Samen met een vriend, die precies dezelfde motor heeft als ik, heb ik het blok gedemonteerd. Toen het blok open lag, bleek er meer aan de hand dan alleen die tweede versnelling. Het draaide uit op een complete versnellingsbakrevisie. De totale kosten waren hoger dan de waarde van de motor. Maar ja, ik wilde deze motor niet kwijt. Dan neem je dit soort beslissingen.’

Ruim een jaar later zorgde een onheilspellend geratel in het motorblok voor einde motorrit in Luxemburg. Sander: ‘Ik wist niet wat er aan de hand was. ANWB gebeld maar dat ging allemaal te lang duren. Een dag later de motor opgehaald en thuis het blok onder het frame vandaan geschroefd. Ik had inmiddels ervaring hoe dat het snelste kon. Sleutelen aan een oude motor gaat zoveel gemakkelijker dan sleutelen aan een nieuwe. Dat is wel een voordeel. Het blok heb ik naar een bevriende motormonteur gebracht. Er bleek niet zo veel aan de hand. Nokkenasketting en -spanner moesten worden vervangen. Daarvoor had ik het blok niet uit hoeven bouwen, maar voor de monteur was het zo wel gemakkelijker. En mijn eigen uren hoef ik niet te betalen. Die vallen onder “hobby”. Ik zorg er altijd voor dat de Honda er als nieuw uit blijft zien. In de winter komt de Fireblade niet buiten. Het spuitwerk, afgewerkt met blanke lak, is mooier dan van een nieuwe. Afgelopen jaar heb ik de wielen opnieuw laten coaten. Rood! Niet de originele kleur, maar wel heel mooi.’

Honda CBR900RR Fireblade op de brug
Honda CBR900RR Fireblade uit 1992 op de brug

Op de brug

Samen met zijn motormaat, ook op eenzelfde Fireblade uit 1992, arriveert Versluis bij MOTO73-Expert Van Sleeuwen in Volkel. Dat de eigenaar de afgelopen jaren flink wat tijd en geld in zijn 29 jaar oude Honda heeft geïnvesteerd kun je direct zien. Om door een ringetje te halen. Van Sleeuwen maakt een proefritje en komt terug met twee opmerkingen: de koppeling gaat erg zwaar en het stuurgedrag is niet helemaal wat het moet zijn. Dat laatste, je raadt het al, komt door een te strak afgesteld balhoofd. Van Sleeuwen: ‘Geen versleten balhoofdlagers (vervangen bij 132.000 km), maar ze staan net wat te strak afgesteld wat rijden op een rotonde niet ten goede komt. En wat die koppeling betreft, misschien een nieuwe kabel proberen?’ Volgens de eigenaar is er nog niet zo lang geleden een andere kabel gemonteerd. ‘Dan denk ik dat de loop van de kabel niet goed is. Eén bocht meer of minder in de kabel kan een heel verschil maken’. Bij de ‘tweeling’-Blade, die buiten staat, loopt de kabel anders en gaat de koppeling wel soepel.

De remschijven, inmiddels twee keer vervangen, zijn als nieuw. Het voorwiel zelf is ook twee keer vervangen. De eerste keer na het ongeval en twaalf jaar later zat er teveel speling in de naaf waardoor de wiellagers loskwamen. Over de vering niets dan lof, maar dat kan ook niet anders met nieuwe binnenpoten en YSS-veren. De oude poten waren versleten waardoor de keerringen lek raakten. De originele achterschokbreker heeft bij 143.000 km plaats gemaakt voor een exemplaar van YSS, welke prima voldoet.

Honda CBR900RR Fireblade Uitlaat

De Fireblade produceert een zeer beschaafd geluid. Sander: ‘Dat is in het verleden wel eens anders geweest. In 2018 bleek een van de uitlaatbochten doorgeroest bij de aansluiting op de cilinderkop. Uitlaatspecialist Mile Pajic heeft dat gelukkig netjes kunnen repareren. De nieuwe goedgekeurde MIVV-uitlaatdemper heb ik vorig jaar gemonteerd nadat vrienden van me hun motor in Duitsland achter moesten laten omdat er op hun motoren uitlaatdempers zonder keurmerk zaten. Let gerust op in Duitsland, want met teveel lawaai raak je geheid in de problemen.
De spanningsregelaar en de dynamo hebben onderweg twee keer voor ongewenst oponthoud gezorgd. Dat blijft toch een zwak punt bij meerdere Honda’s. Bij meeting blijkt dat accu, spanningsregelaar en dynamo nu in orde zijn. Zoals na 232.500 km bijna alles aan deze Fireblade in orde is.

Ofschoon de eigenaar niet van plan is om deze Honda CBR900RR Fireblade uit 1992 van de hand te doen, staat er sinds 2018 toch een nieuwe CBR1000RR in Deventer. Sander: ‘Ik kreeg in 2018 toevallig een reclamemailtje van Ten Kate onder ogen. Een Fireblade gespoten in de RC30-kleurstelling. Nog nooit was ik echt hebberig geworden van een nieuwe motor, maar nu kon ik er bijna niet meer van slapen. Zo snel mogelijk in de showroom die motor gaan bewonderen. Hij bleek nog mooier dan op de foto’s. Het thuisfront nog “even” moeten overtuigen en toen besteld. Voor zover ik weet, zijn er twee van deze in Nederland. Maar hoe mooi en goed deze nieuwe Fireblade ook is, ik rij nog net zo vaak op de oude uit ’92. Twee Fireblades en alle twee verschillend. Maar geloof het of niet, de oudste zorgt nog steeds voor de grootste glimlach. Die eerste was zijn tijd ver vooruit.’

Merkenclub

Uiteraard is er voor de populaire Fireblade in Nederland een club: www.firebladeclub.nl. Alleen bezitters van de CBR900RR en de CBR1000RR zijn welkom. De club organiseert vrijwel maandelijks activiteiten zoals gezamenlijke tochten. Het is zeker niet de grootste merkenclub van Nederland, maar wel een van de actiefste.

Reparaties en problemen

80.000 km                schadeherstel na ongeval
90.000 km                koppelingsplaten vervangen
115.000 km              spanningsregelaar en accu vervangen
123.000 km              versnellingsbakrevisie
130.000 km              nieuwe remschijven voor
132.000 km              balhoofdlagers vervangen
140.000 km              nokkenasketting -spanner vervangen
143.000 km              revisie voorvork en schokbreker
190.600 km              accu vervangen
193.000 km              voorvorkkeerringen lek
200.440 km              radiateur vervangen (vuil)
210.500 km              nieuwe remschijven voor en achter
219.000 km              dynamo en spanningsregelaar vervangen
221.900 km              reparatie gescheurde uitlaatbocht
222.900 km              nieuwe wiellagers voor
224.810 km              dynamo vervangen
232.160 km              velgen gecoat, (binnen)vorkpoten vervangen, revisie achterschokbreker

Gemonteerde accessoires

Stalen remleidingen
Garmin-navigatie
K&N-luchtfilter
Dynojet-carbkit
MIVV-uitlaatdemper
YSS-achterschokbreker
Donkere kuipruit
Kleine knipperlichten

Richtprijzen bij de motorzaak

Voor een CBR9000RR Fireblade moet je rekenen op een bedrag tussen de 2.000 en 4.000 euro. De oudste modellen (92-93) zijn het meest gewild en daarom is de vraagprijs het hoogst.

Goed om te weten

In 1992 introduceerde Honda de sportieve CBR900RR Fireblade. Daarmee zorgde Honda voor nieuwe maatstaven in het sportieve segment. Met een laag gewicht (185 kg) en een uitstekend rijgedrag was de Fireblade een nieuwe trendsetter. In 1996, vier jaar na de introductie, kwam Honda met een opgewaardeerde Fireblade. Uiterlijk waren de veranderingen nauwelijks te zien. Enkel een iets ander voorspatbord, aangepaste stroomlijn en nieuwe tank lieten de 96-er Fireblade verschillen van diens voorganger. Innerlijk veranderde er wel het nodige. Zo kreeg de 96-er Fireblade meer inhoud (van 893cc naar 918ccc) en werden krukas, koppeling en versnellingsbak aangepast. De ontsteking ging met de tijd mee. Die werd computergestuurd. Oliepeilen gebeurde niet langer via de peilstok, maar via een kijkglaasje. De 96 Fireblade kreeg ook een nieuw frame: lichter en stijver. In 2000 en 2002 kreeg de Fireblade nogmaals een update. Iets meer inhoud (929cc in 2000 en 954cc in 2002) en minder gewicht (170 kg en 168 kg). Belangrijkste verandering in 2000 was dat de carburateurs vervangen werden door injectie. In vergelijking met de voorgaande Fireblade was het 2000-model meer hard core geworden. Voor modeljaar 2004 werd de Fireblade geheel gerestyled en met 998cc cilinderinhoud veranderde de naam in CBR1000RR Fireblade. Een volgende revolutie volgde in 2008 (frame/ kuipen/motorblok) en sinds modeljaar 2017 is de Fireblade ook voorzien van elektronische hulpmiddelen als tractiecontrole en rij-modi. Vanaf 2020 is de Fireblade meer circuit-georiënteerd en veranderde de naam zelfs in CBR1000RR-R. De Fireblade is ook in 2021 nog steeds het sportieve paradepaardje van Honda.

Pluspunt

Tijdloos.

Minpunt

Brandstofpomp en spanningsregelaar kwetsbaar.

1...810811812...2.018Pagina 811 van 2.018

© Copyright Motor.NL Media Company