Er was wederom sprake van een nieuwe motor. Het zit zo: in 2009 kocht ik de Triumph Street Triple, omdat die m’n favoriete motor van dat moment was. In 2017 kocht ik de Triumph Street Twin, omdat ik ondertussen een nieuwe vriendin had, die graag wilde meerijden en de Twin heeft een goeie duozit. In 2019 kocht ik de Triumph Thruxton R, een speciale editie in competition green, omdat ik op het eerste gezicht dol was op die motor. Dus had ik drie Triumphs, wat me meer dan genoeg leek. Met de Triple en de Thruxton kun je louter solorijden, en dat deed ik vele keren. Met de Twin kun je ook met z’n tweeën sjezen, en dat deden m’n vriendin en ik ook vele keren, onder andere in 2020 naar Frankrijk, dat we doorkruisten alsof we nooit iets anders gedaan hadden. We legden als twee ondernemende reizigers vele kilometers af en bleven vijf dagen van huis.
M’n tienduizenden lezers zullen zich afvragen: en waar was jullie hond Aquí tijdens die vijf dagen? Nou, m’n broer Joseph, de gepensioneerde fietsenstallinguitbater, kwam hier in het kleine, doch gezellige loftje verblijven en schonk Aquí vijf gezellige en veilige dagen. Een perfecte oplossing, die gerust herhaald zou kunnen worden, bijvoorbeeld in dit jaar 2021. Maar, zo zei m’n vriendin, ik zou graag willen dat Aquí nu mee kan op reis, kunnen we hem niet op de een of andere manier meenemen op de motor? Ze vroeg: zou je derhalve geen motor met een zijspan willen kopen? Nee, dat wilde ik niet. Zo’n motor is niet eens een echte motor, plus, je staat er evengoed als met de auto mee in de file, plus, Triumph maakt geen motoren met zijspan en maakt ook geen zijspannen aan bestaande motoren vast, plus, rijden op een motor met een zijspan is niet simpel. Kortom: redenen genoeg om dit idee opzij te schuiven. Kunnen we dan niet, zei m’n vriendin, een motor kopen waar achteraan zo’n grote koffer op kan, en daarin Aquí vervoeren? Op Google vond ze meteen afbeeldingen van dergelijke koffers, die speciaal voor dierenvervoer op motoren zijn gemaakt. Er staat telkens een foto bij van een hondje in zo’n koffer. Opvallend is dat die hondjes altijd bijzonder klein zijn, het lijken wel muizen. En Aquí mag dan wel geen grote hond zijn, een piepkleine is hij evenmin.
Herman Brusselmans: Vier motoren voor één man, dat is toch te veel?
Toch nam ik dit idee in overweging. Bij m’n Triumph-dealer BMC te Assenede vroeg ik naar de mogelijkheden. Zo’n betreffende koffer vastmaken op de Twin, dat bleek niet te gaan. Wat wel ging, zo zei men, is dat ik de Twin inruilde voor de splinternieuwe Tiger 850 Sport, die wel een dergelijke koffer kan dragen. Dus ik dacht: oké, m’n vriendin krijgt haar zin, de Twin gaat weg, de Tiger komt, en met Aquí in de koffer doorkruisen we in de komende zomer heel Europa. Toen kwamen de twijfels. Ten eerste: Aquí was en bleef eenvoudigweg te groot voor om het even welke koffer. Ten tweede: op internetfora las ik dat hondjes die op de motor vervoerd worden last krijgen met hun oren door de continu suizende wind, en dat bovendien vele van die hondjes, door het heen en weer geschommeld worden, moeten overgeven. Ten derde: ik ben behoorlijk verknocht aan de Twin en, hoewel de Tiger 850 Sport een mooie, uitstekende motor is, vond ik het niet nodig om hem de Twin te laten vervangen. En om de Twin te behouden én de Tiger te kopen, zodat ik zomaar eventjes viér motoren zou hebben, dat leek me veel te veel van het goede. Zodoende zal Aquí, terwijl m’n vriendin en ik een dag of vijf de hort op zijn op de Twin, wederom worden overgelaten aan de prima zorgen van m’n broer Joseph, de vroeger zo getalenteerde fietsenstallinguitbater.
