Vroeger was het de rattenvanger, vandaag de dag lokt een van de fraaiste motorgebieden van Noord-Duitsland je naar de oevers van de Wezer.
‘Als je hier over een week weer vertrekt en op dat moment niet minstens twee kilo bent aangekomen, dan ben ik echt beledigd’, lacht Martha met het oog op het royale buffet dat de gasten van Villa Löwenherz alle avonden wordt voorgeschoteld. Het heeft al de nodige motorrijders in strakke leren overalls doen kreunen en Gore-Texers met hun ruimer bemeten kledingstukken doen jubelen. Wat beide groepen gemeen hebben, is dat ze beide als favoriet aperitief slingerend asfalt hebben, dat de hele dag genuttigd wordt. Zo komen ze al 35 jaar naar Lauenförde voor Villa Löwenherz, het eerste hotel in Duitsland exclusief voor motorrijders. Gelegen midden in het Weserbergland, een rijk met heerlijke bochtenmenu’s gezegende streek.
Martha en haar broer Stephan hebben 24 uitgewerkte toerritten in de nabije en verdere omgeving in petto. Ze zijn de kinderen van Norbert en Paula Pirone, die de lang leegstaande Villa Löwenherz in 1978 hebben gekocht en daaruit met veel moed en doorzettingsvermogen een thuis voor motorrijders hebben gemaakt. In 1998 namen de kinderen het over. Ook Martha’s wederhelft, de eveneens motorgekke Reiner Kuckuck, doet mee, net als Stephans vriendin Kathrin. De trotse naam van de villa stamt overigens van de joodse industrieel Hermann Löwenherz, die dit landgoed in 1905 liet bouwen. En nu eindelijk opstappen, ons verheugend op drie dagroutes onder begeleiding van een gids met alle lokale kennis.
Vreugdetranen
De brug over de Wezer bij Lauenförde/Beverungen, Drenke, Rothe, een kruispunt met klinkers en gele koolzaadvelden voor Natingen. We rijden achter de BMW G650 Xcountry en de vrolijk in de wind wapperende blonde nepvlecht van Martha aan. Ze heeft een brede kennis; ze weet wat een springer-voorvork is, maar kan ook een kiekendief herkennen aan zijn staart.
Tussenlandingen bij het wilgenpaleis Rheder en de Mariakapel bij Riesel – beide populaire trouwlokaties – en aansluitend ‘helaas een stukje rijksweg’ – wat echter al snel wordt goedgemaakt door het oude heuvelklimtraject van Ottbergen naar Bosseborn. Adventure-rijders zijn in hun element bij een spetterende passage langs, of beter gezegd dóór de rivier de Jordaan bij Höxter, waar een piepkleine oversteek hen de vreugdetranen over het gezicht en het water in de laarzen doet lopen.
Zeeuws-Vlaanderen: Taal & Techniek Toer
Terwijl hele hordes motorrijders naar het motortreffen in Köterberg trekken, kiest Martha vandaag voor de paradijsmolen in Rischenau (een oude zaagmolen waarvan de oorsprong ligt bij ene graaf Hermann zur Lippe-Biesterfeld; inderdaad een voorvader van Prins Bernhard!). Katten, pauwen, zwanen, ooievaars en ierse wofshonden bevolken de idyllische Biergarten; sommige zijn echt, andere imitatie. Bij een stuk chocoladetaart (85% chocola, heel weinig deeg!) komen we er tot onze verbazing achter dat we pas dertig procent van de geplande route hebben gehad! Een aantal ‘krenten’ in de roadbook-pap voor de rest van de dag: slingerwegen met hairpins bij Bad Pyrmont, waar we een klein treffen hebben met long-boarders die serieus hard de berg af gaan; we rijden een weggetje ergens bij Reine door een bos, waarin je kunt verdwalen als Hans en Grietje; kasteel Hämelschenburg en het Schlosshotel Münchhausen, zonder twijfel passend in elk sprookje, maar ook contrasterend met kerncentrale Grohnde, die nog niet uitgeschakeld en ontmanteld is, zoals de reactor in Würgassen.
Veerpont over de wezer
Over energie gesproken: we twijfelen of we nog eens flink gas zullen geven of toch maar een beetje zuinig aan zullen doen, wegens de ten einde lopende brandstofreserves in ons reservoir. Op de laatste druppels benzine bereiken we via Welsede, Lichtenhage en Glesse (een wondermooi alternatief voor de hairpins-caroussel via Ottenstein) uiteindelijk Polle. Beroemder dan het tankstation daar is de veerpont over de Wezer. Vooral sinds de stunt in 2014, toen een trekker bij het erop rijden de pont naar voren duwde en de aanhanger, een zware houtshredder, half zonk in de rivier. Bij de moeizame bergoperatie gleed ook nog een kraanwagen in de Wezer. De alwetende Martha voegt daar nog aan toe: ‘De veerman, die geheel onschuldig was aan het ongeval, was een voormalige pastoor die zich had laten omscholen omdat hij ook na zijn pensionering nog iets nuttigs wilde doen.’
Van Polle rijden we in één keer naar Holzminden, daar pas via een brug over de Wezer en langs Boffzen terug naar Villa Löwenherz, waar zich onder een weelderig bladerdak – opletten bij het parkeren: lindesap kleeft als een gek aan je tank – al een mobiel koffiefeestje (met meer dan koffie!) met de treffende naam ‘Frohgemut’ ons lekker lange weekend inluidt.
Water bergop
Dag twee en we rijden achter Stephan op zijn Honda CB1000 Big One aan, vandaag op de ‘ultieme Weserbergland-route zuid’. Totale lengte 280 kilometer, wat op deze wegen betekent dat we onderweg niet al te veel tijd moeten verdoen. Bij fotostops verspelen we echter toch vaak meer dan een paar minuten. Als een reus door de miniatuurwereld in de openluchtvoorstelling ‘Der Mühlenplatz’ bij Gieselwerder of met onze stalen rossen naar het Doornroosjekasteel Sababurg in het Reinhardswoud? Deze keer niet. En passant in elk geval wel het ‘water bergop’, een curieuze optische illusie langs de weg naar Gottsbüren, en dan vrij baan via Hombressen tot aan Hann. Münden (zoals ‘Hannoversch Münden’ kortweg wordt aangeduid). Daar waar ooit de rondreizende arts dokter Eisenbarth (1663-1727) overleed, en waar bovendien de rivieren Werra en Fulda elkaar ontmoeten en de Wezer ter wereld brengen, maar dat moeten bekopen met het verliezen van hun namen. Daar op die plek moet je op z’n minst een bezoek brengen aan Café Aegidius. Elke dag van acht uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds bekommert men zich daar om hongerige zielen, in een omgebouwd middeleeuws middenschip van een kerk, in een unieke, door warme roodtinten gedomineerde sfeer.
We trekken weer de natuur in, via Wiershausen en Jühne in het natuurpark Münden en het Kaufunger Wald. Terwijl we achter de Honda de binnenwegen pakken, kruipen in de verte op de A7 de vrachtwagens als bonte insecten door de weilanden. De tien zeer bochtige kilometers van Kleinalmerode naar Nieste krijgen van Stephan terecht een ‘positieve vermelding’. Daarna nuttigen we koffie met gebak op de Königs-Alm, een originele Beierse herberg. ‘Die wordt in de winter afgebroken en op de Kerstmarkt in Kassel weer opgebouwd’, krijgen we te horen.
Na een snelle rit over de B496 terug naar Hann. Münden volgt een kort bezoek aan het Gasthaus ‘Zur Fähre’ (aan het veer) in Hemeln, een populair motortrefpunt met Biergarten en uitzicht op de Wezer. De verleiding om daar te blijven hangen is groot, maar dat geldt ook voor het weer opstappen en kronkelend binnendoor sturen richting Dransfeld, om via Oedelsheim en Amelith weer in Lauenförde te belanden. In de Villa is er al heel wat gaande, en na de motorbanden krijgen nu de stembanden het flink te verduren. Op z’n Duits natuurlijk. ‘Viva Colonia, wir lieben das Leben, die Liebe und der Lust, wir glauben an den lieben Gott und habn auch immer Durst…’
Oerossen en exmoorpony’s
Sacramentsdag. Nadat hij gisteren met de vrijwillige brandweer een brand in een aardbeienveld heeft geblust, neemt Reiner nu op zijn G650 Xchallenge het voortouw voor de derde etappe door het Weserbergland. We stoppen voor een praatje bij het personenveer in Herstelle, waar we met veerman Wolfgang Treudler in gesprek komen over Karel de Grote, die hier ooit zijn kamp opsloeg. En er volgen op onze rit nog veel plekken waar Reiner – net als Martha een motorrijdend verhalenboek – iets over te vertellen heeft. Eerst in Bad Karlshafen het op dit moment drooggelegde havenbekken, dan het Winnefeld-staatbos en het beschermde-bosproject daar, waar teruggefokte oerossen en exmoorpony’s grazen en waar je op je eigen paardje op een smal pad legaal tussen de bomen door mag rijden. Tussendoor ook een paar woorden van Oliver Petersen, veerman op de met vlaggetjes en bloembakken versierde kabelveerpont van Wahmbeck. Zijn antwoord op de vraag of hij niet eens zou willen wisselen om ergens anders over de Wezer te varen: ‘Nee, ik vaar alleen op het mooiste veer!’
We komen langs de dealer van de grootste boten op twee wielen, Goldwing-Fuchs in Uslar, over de Bollertweg naar ijssalon Hartmann, een als ‘Geheimtipp’ geldende ijssalon aan de dorpsrand van Hardegsen. Zo geheim blijkbaar, dat de winkel vandaag dicht is. Dan laten we de middag van deze voorjaarsdag gewoon smelten bij de ezelsfontein van het vakwerkhuizenstadje, in bistro Fontana d’Asino. Wie het nog elf kilometer langer kan volhouden, vindt een alternatieve pauzeplek bij Eiscafé Kaffeelino in het kunstenaarsdorp Fredelsloh. En voor wie meer geïnteresseerd is in gave wegen dan in allerlei pitstop-locaties: wees gerust, bijna elke weg hier is een voltreffer.
Nog een keer de hoogte in
Of dat ook geldt voor boeken? In Krimmensen zijn er voor 50 cent per stuk de meest uiteenlopende boeken te koop – in een voormalige telefooncel, die nu boekencel heet. In Einbeck zien we meteen de volgende metamorfose: een voormalig graanpakhuis (‘Kornspeicher’) uit 1899 is omgebouwd tot een buitengewoon auto- en motormuseum, genaamd ‘PS.Speicher’. Helaas ontbreekt ons daarvoor de tijd; Reiner raadt aan er minstens vier uur voor uit te trekken, zodat het voor ons blijft bij een bewonderende blik op het verfijnde vakwerkensemble van de laat-gotische herenhuizen rondom de markt. Om dezelfde redenen slaan we ook een bezoek aan de ijssalon Dolomiti aan de Uilenspiegel-fontein en het oude raadhuis over.
In plaats daarvan gaan we nog een keer de hoogte in op de Wilhelmsbrücke in Kuventhal, de eerste brug met twee verdiepingen in Duitsland. En dan natuurlijk – sorry Motorrad-Auto-Nostalgie-Museum bij Eschershausen en de prachtige Rühler Schweiz voor het voorbijrijden – terug naar Lauenförde, waar de dames van ‘Frohnaturen’, de jongens van ‘MC Tiefflieger Vreden’ en alle andere gasten hun calorieën er vanaf elf uur ’s avonds weer af kunnen zweten in de met motormemorabilia getooide bar en dansruimtes van Villa Löwenherz.
Reisinformatie
Weserbergland is een heuvellandschap aan weerszijden van de Wezer, circa 150 kilometer ten oosten van Dortmund, tussen Hannoversch Münden (kortweg Hann. Münden) en Porta Westfalica. Tegelijk en vooral is het echter een soort droom midden in Duitsland, vol met sprookjesachtige motorwegen tussen het Sauerland en de Harz.
Uitvalsbasis
Lauenförde, de uitvalsbasis en het retourpunt van de beschreven driedaagse toertocht, ligt niet direct aan een Autobahn, zodat de reis ernaartoe – bij de keuze voor wat kleinere wegen – al een mooi voorafje is op het bochtige genoegen van de route zelf.
Onderdak
Natuurlijk zijn er in Weserbergland een heleboel aanbevelenswaardige hotels, pensions en campings. Als motorrijder moet je echter minstens één keer in je leven in Villa Löwenherz geweest zijn. De cultachtige herberg in Lauenförde heeft plaats voor maximaal 150 personen en is van 1 mei tot 1 oktober de hele week geopend, in april en oktober alleen in de weekends. Info: www.villa-loewenherz.de.
Bezienswaardigheden
Een kleine selectie: voertuigmusea in Einbeck en bij Eschershausen, een modelspoorweg in Bad Driburg, motortreffens op de Köterberg en in Hemeln bij het veer; voor kasteelfans zijn er de Sababurg, Trendelburg, Hämelschenburg en Tonenburg (als evenementenlocatie een vervolgproject van Villa Löwenherz), het Corvey-kloooster uit de negende eeuw (Unesco-werelderfgoed!), veel historische vakwerkhuizen in de centra van Hamelen, Höxter, Hann. Münden en Uslar en verder nog sporen van Doornroosje tot Münchhausen. En wie langer blijft, kan misschien nog tijd vinden voor het stoelenmuseum in Lauenförde.
Adressen
Weserbergland-Route
Reisduur: drie dagen
Lengte route: 600 kilometer
