maandag 6 april 2026
Home Blog Pagina 963

Nederlandse wereldtoppers in de motorsport (week 36)

0
Feest bij Jeffrey Buis en Scott Deroue na de 1-2 op Aragón.

WorldSSP(300) Aragon

Jeffrey Buis was het seizoen al goed begonnen met zijn eerste WorldSSP300 podium in Portimão, maar tijdens de dubbele ronde op Motorland Aragón ontpopte de 18-jarige coureur zich tot een zeer serieuze titelkandidaat. Na zijn allereerste pole position won Buis op overtuigende wijze met zeven seconden voorsprong, zijn eerste race in het WK. Een dag later deed de coureur van MTM-Kawasaki Motoport dat nog eens keer, door in de laatste bocht buitenom twee rijders te passeren! Buis stond door zijn perfecte weekend in één klap bovenaan in de tussenstand. Teamgenoot Scott Deroue liet dure punten liggen door te crashen in de laatste ronde van de eerste race. Na afloop van Race 2 stond Deroue met een derde plaats wel op het podium. Buis liet een week later zien dat het geen toevalstreffer was. In de eerste race finishte hij als derde net voor Deroue. In de tweede race sloeg Buis nogmaals toe en wist hij zich los te rijden van de rest van het veld. Zo scoorde de rijder uit Steenwijkerwold zijn derde zege binnen twee weken. Deroue wist de strijd om de tweede plaats te winnen, waaronder beide Nederlanders nu een ruime voorsprong hebben op de nummer drie in het WK. Langzaamaan is het niet meer de vraag of we een Nederlandse wereldkampioen gaan krijgen, maar wie van de twee wordt. Koen Meuffels kende veel tegenslagen, maar in de afsluitende race behaalde hij wel een vijfde plaats. Voor Glenn van Straalen waren het twee moeilijke weekenden met een twaalfde plaats als beste resultaat. Andrea Locatelli gaat regelrecht op de WorldSSP-titel af met negen zeges uit negen races. Steven Odendaal van EAB Ten Kate Racing begon met een zesde plaats in Aragón, maar deze klassering wist hij in de overige drie races niet te evenaren.

Tekst: Asse Klein

WorldSSP300-tussenstand: 1: Jeffrey Buis, Kawasaki, 127; 2. Scott Deroue, Kawasaki, 116; 3. Unai Orradre (SP), Yamaha, 97; 12. Koen Meuffels, Kawasaki, 33; 20. Glenn van Straalen, Yamaha, 12.

Belgische wereldtopper Liam Everts

Na een vijfde plaats in de eerste manche van de 125cc-klasse van het EK motorcross in Faenza, ging het met Liam Everts in de tweede manche goed mis. Everts: ‘Het blok was enige keren vastgelopen, maar ik ging door omdat ik nooit opgeef. Na een sprong liep mijn motor in de lucht weer vast, waardoor ik eraf moest springen. Daarbij brak ik mijn pols.’ Hij voegde er strijdvaardig aan toe: ‘Ik kom terug.’

Tekst: Jan Boer

Appen met…. Jaimie van Sikkelerus

Waarom? Omdat Jaimie in het seizoen 2020 niet meer in actie zal komen.

Dat moet erg balen zijn Jaimie!
‘Absoluut! We hadden ons iets heel anders van dit WorldSSP-seizoen voorgesteld. Met ons nieuwe MPM Routz Racing-team, samen met EAB Ten Kate Racing, en de Yamaha R6 waren we er helemaal klaar voor. Maar de focus ligt nu volledig op fit worden voor 2021.’

Dus is 2020 ‘voorbij’ voor je?
‘Ja, dit jaar fit raken is niet meer haalbaar door mijn complexe breuken in het onderbeen. Het resultaat van een crash tijdens een motorcrosstraining. Daarnaast blijven mijn knieën parten spelen tijdens het rijden.’

Wat gaat er gebeuren?
‘Ze gaan van mijn beide benen het kuit- en scheenbeen doorzagen. Het onderste deel wordt iets gedraaid, waardoor mijn voeten iets meer naar binnen komen te staan. Dit zal ervoor moeten zorgen dat ik een betere zitpositie kan hebben op de motor en mijn knieën beter kan buigen.’

Jaimie van Sikkelerus

Dat klinkt erg heftig en pijnlijk.
‘Ik kijk er vrij nuchter naar. Iedere keer met zoveel hinder en pijn racen is ook geen optie. We hebben het er dan ook graag voor over om volgend jaar weer fit aan de start te staan!’

Tekst: Asse Klein

WK Zijspannen 2020

Nederlander heeft een lange en succesvolle geschiedenis met het WK zijspannen, zowel in de cross- als de wegrace. In 2020 is dat helaas niet geval… Nadat eerst het WK voor de zijspancross werd geannuleerd, is dat nu ook het geval voor de wegrace-variant. Een bericht dat heel hard aankwam bij Bennie Streuer en Ilse de Haas. Juist dit seizoen kon het duo op de financiële steun rekenen van de Duitse Bonovo Action-team. Bennie: ‘Dit hadden wij echt niet zien aan komen! We hadden al een paar races gereden voor het Frans en Duits kampioenschap, om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op het WK. Maar helaas… In de verreden races hebben we in ieder geval laten zien dat het goed zit met de snelheid en dat we kunnen strijden voor de ereprijzen. We zitten dit jaar in een super professioneel team met de wereldkampioen Reeves/ Rousseau en met Sattler/Remmé. Daarnaast hebben we de overstap gemaakt naar een Yamaha-blok in een Adolf RS-frame. De onderlinge sfeer is meer dan perfect te noemen en ik had veel vertrouwen in een goede afloop.

De coronaregels zijn vooral in Engeland en Finland bijzonder streng en als de rijders naar huis terug keren, moeten ze minimaal 14 dagen in quarantaine. Dat is voor de meeste coureurs onmogelijk omdat die naast het racen een ‘gewone’ baan hebben. Achter de schermen wordt er gelukkig wel hard gewerkt om een soort alternatief WK te organiseren, in de vorm van twee weekenden met telkens twee wedstrijden. Zover is het echter nog niet en daarom gaat de 35-jarige Streuer aan alle IDM-zijspanraces deelnemen. Een kampioenschap dat belangrijk is voor zijn Duitse sponsor. Gelukkig hoeft het Streuer-team zich niet ongerust te maken over 2021. Bonovo heeft toegezegd dat ze het team blijft ondersteunen.

Tekst: Ad van de Graaf

Bennie Streuer: ‘Dit hadden wij echt niet zien aankomen!’

24 uur Le Mans

Bittere naamsmaak voor Bijsterbosch

De Nederlandse wegracecoureurs kendn bitter weinig geluk tijdens de derde wedstrijd voor het WK endurance op het Franse Bugatti-circuit van Le Mans. Vooral voor Pepijn Bijsterbosch was het bijzonder zuur dat hij na afloop van de trainingen met zijn GERT56 by GS Yuasa te horen kreeg dat hij niet mocht deelnemen aan de wedstrijd. Elk team mag vier rijders tijdens de trainingen laten rijden waarvan de langzaamste na afloop moet afhaken. De 30-jarige BMW-coureur was nipt het langzaamste van het kwartet. Extra wrang werd het voor Bijsterbosch na afloop van de wedstrijd. Het GERT56 by GS Yuasa-team werd in de Superstock-klasse namelijk als winnaar afgevlagd…

Nederlandse wereldtoppers in de motorsport (week 32)

De WK endurance-race werd gewonnen door het FCC TSR Honda France-team met Mike di Meglio, Josh Hook en Freddy Foray. Als tweede finishte het Webike SRC Kawasaki-team voor SERT Suzuki en YART Yamaha, dat vanaf pole mocht vertrekken, pakte de vierde plaats.

Tekst: Ad van de Graaf

Pepijn Bijsterbosch

De quote

‘Het gaat enkele ronden goed, maar dan verga ik van de pijn.’

Nigel Walraven moest na afloop van de trainingen voor de 24 uur van Le Mans helaas afhaken bij Team Bollinger Switzerland. De Kawasaki-coureur kwam twee weken eerder tijdens de IDM Superbike-race op het TT Circuit Assen ongelukkig ten val waarbij hij zijn schouder blesseerde. Ondanks de pijn vertrok Walraven toch naar Frankrijk, maar tevergeefs bleek. Lijdzaam moest hij toekijken hoe zijn teamgenoten Roman Stamm, Jan Buhn en Jesper Pellijeff het karwei afmaakten en twaalfde werden in de Superstock-klasse. Tekst: Ad van de Graaf

De foto en het verhaal

Je hebt nooit alles in de hand bij een 24 uur-race

Als je naar deze foto kijkt, lijkt alles onder controle te zijn voor het RAC41 ChromeBurner-team. En dat was het ook op dit moment. Maar iets later helaas niet meer… Samen met zijn teamgenoten Johan Nigon en Grégory Fastré wist Wayne Tessels de zevende startplaats in de Superstock-klasse te pakken. Maar na amper negen uur racen was het al over en uit voor het team. Een enorme domper die begon met een zware crash van Fastré, nadat hij een gecrashte motor niet meer kon ontwijken. Nadat de motor gerepareerd leek, bleken heftige trillingen in de Honda – een resultaat van de crash – rijden onmogelijk te maken. Wayne Tessels: ‘We hadden de snelheid om voor de winst te gaan in onze klasse, maar dit soort dingen horen er helaas bij.’

Tekst: Ad van de Graaf

Hummel op het podium

De start van het ingekorte WK langbaanseizoen leverde goede resultaten op voor de Nederlanders. Romano Hummel en Theo Pijper eindigden in het Franse Morizes respectievelijk als derde en vierde.

Van de vijf oorspronkelijk geplande races zijn nog twee over. Niet alleen is het aantal wedstrijden, maar ook het deelnemersveld ging op de schop. Meerdere rijders gaven aan niet naar Frankrijk af te kunnen reizen vanwege de geldende coronaregels. Een mogelijke quarantaine bij terugkeer in eigen land dwong vier coureurs hun startplaats in te leveren.

Romano Hummel ontving hierdoor in een laat stadium een oproep om alsnog van start te gaan. De coureur uit Zuidhorn maakte er gretig gebruik van. In de series kwam hij nog niet goed uit de verf. Hij noteerde eenmaal een overwinning, maar in de overige vier races zat hij voornamelijk in de achterhoede. Met de hakken over de sloot plaatste Hummel zich voor de halve finales. Hier deed hij aanspraak op zijn grote hart. In de eerste bocht reed hij tussen de boarding en de concurrentie naar de koppositie. In de finale finishte Hummel achter de Duitser Fienhage en de Fransman Tresarrieu als derde.

Dit seizoen is alleen de klassering bepalend voor de verdeling van de WK-punten en tellen de gescoorde punten niet meer. Hierdoor staat Hummel nu ook derde in het tussenklassement. Voor Theo Pijper viel het nieuwe regelement niet positief uit. Op basis van de gescoorde punten zou Pijper op een derde plaats in het tussenklassement staan, maar nu staat hij door zijn vierde plaats in de finale op plaats vier. De tweede en afsluitende ronde wordt 26 augustus verreden in het Poolse Rzeszow. Hummel moet hopen op een uitnodiging zodat hij kan strijden om een WK-medaille. (Gert Bos)

Uitslag: 1. Fienhage (D); 2. Tresarrieu (F); 3. Hummel; 4. Pijper; 5. Wajknecht (GB).

Het winnende trio in Morizes: vlnr Mathieu Tresarrieu, Lukas Fienhage en Romano Hummel.

Aanpassingen in sportkalender

Het lijkt erop dat de sportkalender voor de rest van dit jaar aardig z’n definitieve vorm heeft gekregen. Slechts één wijziging deze keer. Vanwege de toename van het aantal coronabesmettingen in Spanje kan de Spaanse ronde van het WK enduro (gepland voor 6-8 november in Lalin) geen doorgang vinden. De Portugezen, die een week later in Marco de Canaveses organiseren, hebben besloten daar een extra wedstrijd te organiseren in het voor Spanje geplande weekend. Dit betekent dat twee van de vier wedstrijden van het WK enduro op deze locatie worden verreden.

Tekst: Jan Boer

Kort door de bocht

Zonta van den Goorbergh schreef op het circuit van Jerez geschiedenis door als eerste Nederlandse coureur een race voor het European Talent Cup te winnen. Op de Spaanse baan moest de zoon van oud-GP coureur Jurgen van den Goorbergh nog genoegen nemen met de tweede en vijfde plaats in de eerste twee verreden manches. Hij wist met een minimaal verschil van slechts 0.013 seconde de Spaanse Columbiaan David Alonso (die alle races eerder had gewonnen) achter zich te houden. Het andere Nederlandse talent, Collin Veijer uit Staphorst, die dit seizoen zijn debuut maakt en voor het Apex-Cardoso Racing uitkomt, moest na een matige kwalificatie vanaf de zeventiende startplaats aan de race beginnen. Met zijn dertiende en tiende plaatsen kon Veijer met een voldaan gevoel terugkijken.

Tekst: Ad van de Graaf

Zonta van den Goorbergh op het podium.

De twee Nederlandse coureurs die deelnemen aan het British Supersport hebben tijdens de derde race weinig geluk gehad. In de GP2-klasse kwam Jorel Boerboom in de eerste manche als tiende over de finish. Tijdens de kwalificatie kwam de Honda-coureur zwaar ten val. Ondanks dat hij toch van start kon gaan, moest hij vanwege mechanische problemen vroegtijdig de strijd staken. Maar ook Rob Hartog had een weekeinde om snel te vergeten. Ook bij de MV Agusta speelden technische problemen een grote rol. In de races kwam Hartog als negende en twaalfde over de finish.
Tekst: Ad van de Graaf

In het Italiaanse Castelletto di Branduzzo werd de eerste ronde van het European Championship Supermoto S2 gewonnen door de Italiaan Diego Monticelli. Hij won het drieluik met zijn TM voor Florian Catrice en Kevin Negri uit Frankrijk. De Belg Loucas Capone scoorde een knappe zesde plaats voor het Team L30 Honda van Ivan Lazzarini. Zijn team- en landgenoot Romain Kaivers ontbrak vanwege een in het Italiaanse kampioenschap opgelopen blessure. Romeo Fiorentino deed het ook goed met plaats 11 in deze klasse. Tekst: Kees Siroo

Loucas Capone

Andrea Bonacorsi zegevierde in Faenza in beide manches van de EMX125. Scott Smulders werd in beide manches 17e en 20e. Ivano van Erp werd 19e in de tweede manche. Cas Valk en Dave Kooiker bleven puntloos. De EMX 2t reed de eerste wedstrijd van het seizoen. De meeste punten gingen naar de Brit Brad Anderson, die tweede en eerste werd. In deze categorie stonden geen Nederlanders aan de start.
Tekst: Jan Boer

Nancy van de Ven is in Gazzane di Preseglie in beide manches van de tweede ronde van het Italiaans kampioenschap als tweede geëindigd achter Kiara Fontanesi. In de stand nam Fontanesi de leiding over van Van de Ven. De Zeeuwse start in het Italiaans kampioenschap omdat ze uitkomt voor het Italiaanse team Megan Racing Ghidinelli.
Tekst: Jan Boer

De tweede wedstrijd voor het BeNeLux Trophy, voorheen de BeneCup, werd verreden op het Belgische Zolder. De Trophy, die door onze zuiderburen wordt beheerst, werd gewonnen door Yan Ancia. In de Supersport was Luca de Vleeschauwer de snelste. Jolanda Van Westrenen behaalde in de tweede reeks de zevende plaats, na een technische DNF in de eerste race. De finalewedstrijd wordt tijdens de GAMMA Racing Day op zondag 27 september op het TT Circuit Assen verreden.
Tekst: Ad van de Graaf

Afgelopen januari noteerde Mirjam Pol in Saudi-Arabië haar allerbeste notering in haar carrière als deelnemer in de Dakar Rally. Ze finishte als tweede Nederlander en werd 41ste in het algemeen klassement. Maar in haar bagage nam ze niet alleen mooie verhalen en herinneringen mee. Dit jaar verloor Mirjam tijdens de Dakar twee geliefde collega’s. En dat hakte er in. Daarnaast heeft ze, net als de rest van de wereld, veel last van de coronacrisis: ‘Mijn theatervoorstelling ging niet door, geen presentaties in mijn agenda, testen van het materiaal was niet mogelijk en natuurlijk ook geen motortrainingen en wedstrijden. Pas eind juli heb ik mijn eerste trainingsweek kunnen rijden.’ Dit alles heeft ervoor gezorgd dat Mirjam haar Dakar-deelname een jaar doorschuift: Mirjam: ‘Op een gegeven moment moeten er afspraken en inschrijvingen bevestigd worden, betalingen gedaan en dan komt het moment om duidelijkheid te scheppen. Daarom heb ik, in goed overleg, besloten mijn Dakar-deelname door te schuiven naar 2022.’

Mirjam Pol

We kopen meer motoren dan in 2019!

0

We zijn in de nazomer van 2020 aangeland. Temperaturen dalen, net als de behoefte om dure spullen aan te schaffen. Voor de meeste importeurs zit het jaar erop. Die kijken alweer vooruit naar 2021. Hoe zit 2020 er tot nu toe uit?

Corona of niet, er zijn in totaal (januari t/m augustus) meer motoren verkocht dan in 2019. Precies 69. Bleef de meter in augustus 2019 hangen op 11.607, in 2020 scgiet-ie iets verder door: 11.676.

De ranking

Op 1 staat Yamaha. Inclusief de motorscooters verkopen die 2.062. Dat is fors meer dan in 2019. Toen sloot Yamaha augustus af met 1.789. Op de tweede plaats staat – zonder motorscooters – Kawasaki met een ‘tot augustus’-verkoop van 1.949, opnieuw fors meer dan in augustus 20            9: 1.714. Derde staat BMW met een score van 1.771. Dat is wel minder dan in 2019 (1.832), maar 1.771 is nog wel te verkopen aan de sales director in München. Een pluim is er voor Benelli. Tot en met augustus 2019 kochten 38 motorrijders een Benelli, een jaar later zijn dat er 102. Runners-up zijn er ook: Royal Enfield met 144 (2019: 97), Moto Guzzi met 135 (2019: 106) en Zero met 104 (2019: 71).

Occasions

Yamaha was in augustus het populaire merk. Maar liefst 784 gingen er weg bij de dealer. In augustus 2019 bleef de teller staan op 655. Goede maand dus voor Ymaha. BMW is bezig met een inhaalslag. In de maand augustus wisten motordealers 725 klanten te overtuigen dat een BMW de beste keus was. Honda bezet de derde stek met 706 verkopen, wat minder was dan in augustus 2019 (741). Kawasaki is ook in de occasionmarkt onverminderd populair. In augustus 2020 498 stuks, een jaar eerder 440.

Exoten

De lijst gebruikte motormerken met één verkoop is eindeloos. Onderaan staat Zongshen, daarboven Yiben (1) en daar weer boven Xgjao. We weten niet eens hoe we het moeten uitspreken. Dat kunnen we wel met Vincent. Ook een verkoop. Da’s interessant. Waar is-ie verkocht en wat is het? Een Black Prince? Ook werden 8 Energica’s verkocht en 9 Laverda’s. En wat te denken van 11 Sherco’s, prachtige allroads. Dik een halve eeuw na de sluiting is BSA nog immer populair: 12 stuks. Da’s meer dan het Koreaanse Hyosung (9). En zo gaat het maar door. Het ene na het andere snoepgoed ligt in de kraam. Heerlijk.

WorldSBK Aragon: Michael beste Yamaha-coureur in Aragón

0
Michael van der Mark WorldSBK
Michael van der Mark was zijn Yamaha-collega’s Loris Baz (76) en Toprak Razgatlioglu (54) duidelijk de baas in Aragón.

De Yamaha’s hadden het zoals verwacht allesbehalve gemakkelijk tijdens de dubbele ronde op Motorland Aragón. Michael van der Mark bracht het er van de Yamaha-coureurs het beste af en haalde zelfs zijn eerste WorldSBK-podium op het Spaanse circuit. Jonathan Rea deed de beste zaken en liep verder uit op Scott Redding. 

Tijdens ons vorige verslag moesten we nog melden dat Michael van der Mark’s teamgenoot Toprak Razgatlioglu hem te snel af was. Dat zat de Rotterdammer duidelijk niet lekker en dus wilde hij op Motorland Aragón weer de beste Yamaha-rijder zijn. Hij slaagde overduidelijk in die opzet. Een strakke Superpole Race leverde Michael zelfs zijn allereerste podium in Aragón op. In de hoofdraces werd Van der Mark vijfde en zesde. Voornamelijk op de rechte stukken verloren de Yamaha’s veel tijd. Ondanks dat Michaels contract eind van het jaar afloopt, staat de ontwikkeling zeker nog niet stil.

Michael van der Mark

Voor de Teruel-ronde, ook verreden op MotorLand Aragón, kreeg van Michael een nieuw zitje. Daarnaast was de kuip aan de achterzijde iets aangepast. Dit werd gedaan zodat de relatief lange coureur zijn lichaam aerodynamisch beter achter de kuip kon vouwen. Michael maakte het zichzelf niet makkelijk na een slechts een twaalfde tijd in de Superpole, al had hij een goed excuses nadat Sylvain Barrier hem in de weg zat. Tot grote woede van Michael… Toch wist hij in zijn 150e WorldSBK-race naar een knappe vierde plaats te rijden. Michael moest aanvallen in de Superpole Race om een betere startpositie te vergaren voor de laatste race. Een slechte start gooide roet in het eten en hij kwam niet verder dan een tiende plaats. Het was de enige race dat Razgatlioglu voor de Rotterdammer finishte. In de afsluitende race wist Van der Mark als zesde, net voor zijn teamgenoot, te finishen.

De hoofdrolspelers in Aragón; de verrassende Michael Ruben Rinaldi (21), de constante Jonathan Rea (1) en de strijdende Scott Redding (45).

Scott Redding begon uitstekend in Aragon en pakte met een zege de leiding in het WK. Jonathan Rea kwam echter uitstekend terug door de Superpole Race en Race 2 te winnen. Het tweede weekend leverde een verrassende winnaar op. Michael Ruben Rinaldi was in de eerste race iedereen te snel af. Merkgenoot Redding ging onderuit, wellicht een beslissend moment in de titelstrijd. Redding herpakte zich wel knap toen hij de Superpole Race, de specialiteit van Rea, wist te winnen. In de tweede race kwam Redding, die gripproblemen had met de voorband, niet verder dan de derde plaats. Rinaldi kon wel de strijd aangaan met Rea, maar verloor deze keer. Rea wist op het ‘Ducati circuit’ zijn voorsprong uit te bouwen tot 36 punten op Redding. Ten Kate Racing kende twee moeilijke weekeinden. Loris Baz begon goed met een tweede in de Superpole, maar kon dit niet omzetten naar goede resultaten in de races. De beste uitslag van Baz tijdens de zes races was een zevende plaats.

QUOTES:

Alvaro Bautista: ‘Het doel blijft altijd winnen.’

De lat ligt hoger, maar Alvaro Bautista scoorde het eerste Honda-podium sinds 2016.

Tom Sykes: ‘Met zijn 27 jaar wordt dit het moment om zich te bewijzen.’

Tom Sykes hoopt dat hij samen met zijn 2021-teamgenoot Michael van der Mark BMW verder naar voren kan brengen.

Michael van der Mark: ‘Mijn eerste podium op Aragón heeft wel lang geduurd.’

In zijn zesde WorldSBK-seizoen scoorde Michael van der Mark zijn eerste top-drie klassering.

Scott Redding: ‘Ik kan het mij echt niet meer veroorloven om achter Jonathan te finishen.’

Scott Redding was strijdbaar na afloop van zijn eerste DNF van het seizoen.

Jonathan Rea: ‘We zijn pas net over de helft’.

Dat is wel zo, maar Jonathan Rea heeft in Aragón een goede stap gezet richting zijn zesde wereldtitel op rij.

WK-Tussenstand

World Superbike tussenstand (na 15 races)

1: Jonathan Rea (GB)            Kawasaki        243
2. Scott Redding (GB)            Ducati 217
3: Toprak Razgatlioglu (TR)  Yamaha          147
4. Chaz Davies (GB)  Ducati  141
5. Michael van der Mark        Yamaha       133
6. Michael Ruben Rinaldi (I)  Ducati 131
7. Alex Lowes (GB)    Kawasaki        127
8. Alvaro Bautista (SP)          Honda 83
9: Loris Baz (FR)        Yamaha          76
10. Leon Haslam (GB)           Honda 75

Triumph en Van Gils samen op de motor

0

Op zondag 27 september vindt wereldwijd de 10e Distinguished Gentleman’s Ride plaats. Triumph Benelux en Van Gils zijn een samenwerking aangegaan om in de Benelux het evenement te ondersteunen, deelnemers te stimuleren om geld in te zamelen en zelf ook een bijdrage te leveren aan de fondsenwerving.

De DGR van dit jaar is nog nooit zo relevant geweest als we kijken naar de uitdagingen waar de wereld nu voor staat. Op deze dag worden duizenden goedgezinde burgers wereldwijd uitgenodigd om hun beste pak te dragen om dit jaar alléén op hun motor te rijden en fondsen te werven ter ondersteuning van het onderzoek tegen prostaatkanker en ter ondersteuning van de geestelijke gezondheid.

De samenwerking tussen beide partijen bestaat uit :

  • Plaatsing van Triumph motoren uit de Modern Classics-serie in geselecteerde Van Gils-stores in : Amsterdam, Rotterdam, Breda, Gent, Antwerpen, Roeselare en Luik
  • De mogelijkheid om in de periode van 5 t/m 27 september uw Van Gils pak DGR te laten labelen

Get your VanGils-suit DGR-labeled

In de periode van 5 september t/m 27 september kun je bij alle Van Gils brandstores in de Benelux het aangekochte Van Gils–pak laten labelen met een speciaal DGR/Triumph-label voor een bedrag van € 50,- extra. Deze opbrengst wordt direct gedoneerd aan de DGR voor de Movember Foundation.

Samenwerking

Triumph en Van Gils zijn blij met de samenwerking. Elegant, iconisch, & karaktervol zijn elementen die beide merken verenigen. In het kader van haar Road to Success missie begon Van Gils vorig jaar met een samenwerking met de DGR in Antwerpen en is trots deze nu uit te kunnen bouwen voor de Benelux. Triumph ziet de samenwerking als een gelegenheid om de DGR2020 onder de aandacht te brengen bij een groter publiek via A1 & high-traffic locations, exposure voor het Triumph merk te genereren op plaatsen waar men het niet verwacht en tevens met een sterk A-merk de merkwaarden van de DGR uit te dragen.

Japanse Vier streeft naar standaardisatie van modulaire accupacks

0

Het lijkt erop dat Honda, Yamaha, Suzuki en Kawasaki hun rivaliteit ten voordele van de consument voor even terzijde hebben geschoven. Tenminste op het gebied van elektrische motoren en scooters.

Vorig jaar werd een overeenkomst getekend waarin de vier hebben vastgelegd dat ze samenwerken om modulaire accupacks voor hun elektrische motoren uitwisselbaar te maken.

De test met de ‘E-Yan Osaka’, die in samenwerking met de Universiteit van Osaka wordt uitgevoerd, laat zien hoe de standaardisatie van accupacks tot een revolutie kan leiden op de sterk groeiende markt van elektrische motoren.

De accu’s die gebruikt gaan worden, zijn nog niet onthuld. De beste gok is dat Honda, Yamaha, Suzuki en Kawasaki het systeem van Honda’s Mobile Power Pack gaan omarmen. Het Honda-systeem wordt al gebruikt in de PCX Electric en Benly-e. Deze zijn alleen in Japan verkijgbaar.

Tijdens de test krijgt de Universiteit van Osaka elektrische motoren en scooters in bruikleen. De accuwisselstations bevinden zich aan de overkant van de campus. Met de test willen ze aantonen dat het makkelijker is om accu’s eenvoudigweg te verwisselen. Een rijder rijdt naar een accuwisselstation, haalt de lege accu uit de motor en zet die in het accuwisselstation, plaatst een volledig opgeladen accu in de motor en vervolgt de rit. Deze werkwijze gaat in tegen het principe van Harley-Davidson en Zero. Die gaan er van uit dat de grote accu’s vooral thuis worden opgeladen.

De test gaat twaalf maanden duren. Dit is om eventuele problemen op te vangen, het snellaadsysteem op alle accuwisselstations te testen en de compatibiliteit van de accupacks van alle vier de fabrikanten te garanderen. Wat kan ontstaat, zou wel eens de gemeenschappelijke accu kunnen worden voor, in ieder geval, elektrische motoren van Japanse makelij.

Zondagmorgenfilm: En ontspan…

0

Natuurlijk snappen we heel goed dat motorrace een serieus spelletje is, maar een beetje ontspanning kan nooit kwaad. Toch? Precies!

https://www.youtube.com/watch?v=hMOHNkJQPis

Moto2 in beeld: Het wonder van de Red Bull Ring

0
Foto: ANP

Eerst die verschrikkelijke crash in de Moto2 – met Enea Bastianini en Hafizh Syahrin – en daarna de megaklapper in de MotoGP, waarbij Johann Zarco, Franco Morbidelli, Maverick Viñales én Valentino Rossi door het oog van de naald kropen. We hadden de Grand Prix van Oostenrijk zomaar heel anders kunnen herinneren… Op het internet zwerven de meest indrukwekkende foto’s rond, die je amper durft te bekijken en die in sommige gevallen zelfs zeer discutabel zijn. Wij laten het daarom bij deze Moto2-foto, die wat ons betreft al haast te sprekend is.

We hadden de Grand Prix van Oostenrijk zomaar heel anders kunnen herinneren…

Dubbeltest: Ducati Panigale V2 vs. Ducati Panigale V4 S

0
Ducati Panigale V2 V4 S

Met de Panigale V2 zegt Ducati feitelijk ‘de V2 is dood, leve de V2!’. Is het pure marketing om een opgeleukte versie van de benjamin van weleer aan te prijzen, of behoudt de Panigale V2 zijn bestaansrecht wanneer we hem lijnrecht tegenover zijn grote – en vernieuwde – Panigale V4-broeder zetten? Circuit Zandvoort lonkt!

Ducati Panigale V2

Met 955cc is de Panigale V2 het kleintje dat de grote van weleer is ontgroeid. In lijn met de 748, de latere 749, 848, de Panigale 899 en 959 zou de Panigale V2 kleiner maar fijner moeten zijn. Een zware je ware? De Panigale V2 moet er niks van weten!

Ducati Panigale V2

Ducati Panigale V4 S

Tsja, de Panigale V4S. Nu met vleugels, de bredere kuip van de V4 R en rondom wat kleine aanpassingen. Het is in veel opzichten de maatstaf voor het sportsegment. Een couppoging uit eigen kamp verwacht de V4 S wellicht niet. Maar of het genoeg is…

Ducati Panigale V4 S
TestlocatieHet compleet vernieuwde Circuit Zandvoort
OmstandighedenEen straffe wind in de rug op het rechte stuk
Temperatuur21 graden met flink wat zon
TestkilometersTien sessies van twintig minuten de man… Poeh.
BijzonderhedenZandvoort zónder GP-chicane en nu dus mét twee kombochten…

Ducati Panigale V2

Haastige spoed is zelden goed, dus dit vergelijk met de bommen uit Bologna trappen we af met de Panigale V2. Zonder enige vorm van neerbuigendheid is de Panigale V2 absoluut de kleinere van de twee. Maar of-ie daarmee ook de mindere is?

Klaar voor de actie

De kleine Panigale wekt op het eerste gezicht toch een wat verouderde indruk. De naam delen ze, maar de V4S heeft een veel modernere zweem over zich. Het zijn machines waartussen een generatiekloof gaapt. Panigale of niet, de V2 is een sportmotorfiets die met een wat ouder concept in gedachten is gebouwd. Het monocoque-chassis versus het nieuwe front frame-ontwerp, dat is een wereld van verschil. De zit is compact en gedrongen. Met je kont in de lucht is de V2 in de praktijk niet zozeer de kleine, maar meer de smalle. Toch heb je aan boord alle ruimte. Je zit echt ‘op’ de motor, waardoor je automatisch klaar bent voor de actie. In het korte keren op de paddock voelt de V2 eigenlijk niet zo heel licht. Minder licht dan je van de kleine en smalle Panigale zou verwachten. Maar met een fabrieksopgave van 200 kilo rijklaar, is de 155 pk sterke V2 wel zwaarder dan de V4S uit hetzelfde rijtje. Check vooral de Meten Is Weten-pagina op pagina 20 even voor wat dat betreft. Maar het wordt pas echt tegenstrijdig wanneer je bedenkt dat het rijwielgedeelte van de kleine Panigale juist een waanzinnig scherpe geometrie heeft. Een korte wielbasis, amper naloop en een sportieve balhoofdhoek. En toch is de motor eerder stabiel dan wendbaar.

Ducati Panigale V2
Ducati Panigale V2

Plotse wending?

Nu zou je een plotse wending verwachten, waarbij de Panigale V2 al rijdend opeens een snaarstrak, wendbaar bochtenwapen wordt. Dan zit je ernaast. De V2 voelt in eerste instantie verrassend genoeg traag qua sturen. Maar dan wel op een goede manier. Het nieuwe uiterlijk zet je op het verkeerde been, de naam evenzeer. Wel lijkt de Panigale V2 in grote lijnen nu meer op de Panigale V4 dan de Panigale 959 ooit deed. Het open achterwiel, de uitlaatdemper onder het blok en de nieuwe stroomlijn; alsof het een kleine V4 is. Alleen voel je vanaf het eerst moment dat de V2 een volledig eigen schwung heeft. Dat trage in het sturen is een illusie. Het is de tijdwinst die je boekt wanneer je niet constant de staldeur open hoeft te zetten voor 214 hondsdolle paardenkrachten. De hoogtoerige 955cc Superquadro-tweecilinder zet jou aan het werk en beloont dat met bruikbare kracht, zonder enige vorm van overdaad. Want zeg zelf; wie heeft er nou eigenlijk meer dan 155 pk en 104 Nm koppel nodig? Nou dan!

Absolute klasse

Minder paardenkrachten wil je vervolgens ook niet. Trekkracht houden blijft wel noodzaak, maar tempo houden nog meer. De linkervoet moet aan het werk. Zeker bij het uitkomen van de nieuwe kombocht in de Hugenholtz-bocht. Die kun je al voor het insturen verprutsen door met net te weinig toeren het gas weer te openen. De Hunserug beklimmen naar het Scheivlak gaat bijvoorbeeld een veelvoud gemakkelijker met de V4. Een open deur die zelfs Oscar Pistorius (mindervalide sporter die zijn vriendin doodschoot door een gesloten deur) in kan trappen. Mits je de Superquadro-twin boven de 7.000 tpm houdt, is er geen vuiltje aan de lucht.

De versnellingsbak vergt wat gewenning en een overtuigend trappende linkervoet, maar verder is de bak er een van absolute klasse. De quickshifter werkt bij het enthousiaste af, waardoor je nooit een excuus voor het verkeerde verzet meer hebt. Elk voordeel heeft zijn nadeel, zei een Amsterdammer ooit. En dat vat de Panigale V2 na een sessie eigenlijk al samen. Met de Panigale V2 heeft Ducati geen instapper gecreëerd, maar eerder een polder-Panigale. Minder vermogen, meer bruikbaarheid. Minder snelheid, meer rust. Minder elektronica, meer voldoening. Meer echte pret dus.

Ducati Panigale V2

Gekoppelde v-twin

Dat Ducati om die reden koos voor de behoorlijk afgewogen Pirelli Rosso Corsa II-banden onderstreept het hele idee. Ik heb geen enkel probleem met de uiterst sportieve straatband, maar er is wel merkbaar een eind aan het gripniveau. Prima voor een enkele circuitdag, maar niet als je regelmatig op het circuit rijdt – voor zowel de Pirelli als de Panigale V2. De V-twin heeft toeren nodig om de grote cilinders efficiënt te kunnen vullen en legen. Dat zorgt voor hapklare pk’s die de Pirelli’s totaal niet overbelasten. Dat kenmerk wilden ze de Ducati Panigale V4 ook meegeven door het Stradale V4-blok als twee gekoppelde twins te maken. Die formule werkt voortreffelijk op de V4S. Het maakt die 214 pk van de grote Panigale zo behapbaar. Het vermogen en de afgifte voelt op de V2 als een soort ruwe versie van de vermogensafgifte van de V4S. De elektronica staat ook op een haast vergelijkbaar niveau. Hoewel, slide control heeft alleen de V4S dan weer. Het mindere vermogen is aboluut geen gemis op de Panigale V2, eerder een uitdaging. Als jij de slides zelf controleert, staat de Panigale V2 tot je dienst met een bruikbaar rijwielgedeelte. Voor diegenen die toch al niet in de buurt van gecontroleerde slides komen, is het vermogen meer dan voldoende. Voor op straat en voor die ene keer op het circuit.

PLUS

Ouderwets rauw, nieuwerwets rap. Hard werken wordt beloond.

MIN

Vrij prijzig voor een instap-Panigale, stuurt minder scherp dan verwacht.

Ducati Panigale V4 S

Nee, dan de Ducati Panigale V4 S. Een mond vol, maar niet de handen vol. Behoorlijk anders dan de oude V4 S en toch een vertrouwd gezicht. Zo van ‘Zeg, ken ik je niet ergens van?’ De eerste kennismaking met deze neuwe stoot maakt je eigenlijk nog zenuwachtiger.

Windowshoppen

Onmiskenbaar deelt de nieuwe Ducati Panigale V4 S z’n smoelwerk met de Panigale V4R. Zonder schroom schroefde Ducati de volledige V4R-stroomlijn op de S. Inclusief de vleugels, een meer dan welkom hoger ruitje en zelfs het frame is net als in de V4 R zwart gelakt. Kortom, een V4 S met de looks van een R. Dat lijkt geen slechte deal! Hoe dan ook doet de Panigale V4 S niet aan slechte deals. Toegegeven, die prijs maakt de nieuwe Panigale V4 S bepaald geen koopje. Al is de al veel minder prijzige Panigale V2 dat evenmin. Alleen is deze test nogal windowshoppen pur sang. Wat als…

Ducati Panigale V4 S
Ducati Panigale V4 S

zweem van volwassenheid

Dat de Ducati Panigale V4 S opeens als een grote motorfiets voelt, komt omdat ik van de V2 overstap naar de V4. V-twins zijn inherent smal en gedrongen. Alleen zo omschrijf je V4 S normaal gesproken ook. In vergelijking met z’n vier-in-lijn-concurrenten dan. In direct vergelijk met zijn V2-naamgenoot lijkt de V4 S plots een flinke jongen. Nog altijd moeilijk te bevatten licht, maar nu met een nieuwe zweem van volwassenheid. Deels komt dat natuurlijk op conto van het bredere kuipwerk, waardoor de motor daadwerkelijk breder is. De zit is nog altijd top, met de clip-ons breed en redelijk plat. Wegduiken is een peulenschil, waarbij de nieuwe standaard kuipruit een van de smetjes van de oude V4 S wegpoetst. Bijzonder genoeg is de lagere en smallere ruit van de V2 haast net zo effectief als het grote en hoge scherm op de V4 S. Wellicht omdat het allemaal toch wat harder gaat op de V4 S. Wat harder!? Op top klokte de datalogger 281 km/u op de V4S, terwijl de V2 niet verder kwam dan 252 km/u. Nu is de Panigale V2 echt geen doetje,  maar in de nieuwe banking van de Arie Luyendijkbocht maken de spierballen van het Stradale V4-blok toch echt wel het grootste verschil.

Vleugels of niet

Shortshiftend naar vier en met de voortreffelijke quickshifter mid-bocht naar vijf en puur op trekkracht de kombocht door het rechte stuk op. Een verslavend stukje mechanisch geluk. Waarna de Brembo Stylema-remklauwen er nog even een schepje bovenop gooien. Ankeren alsof je leven ervan af hangt, zonder vrees en met veel gevoel. De rugwind zorgt voor een beetje extra uitdaging in het aanremmen voor de Tarzanbocht. Toch blijft de Ducati  geheel in het gelid. Hoe meer motoren je rijdt met vleugels, hoe meer je voelt dat het werkt. Of is het nog altijd slechts suggestie? De V4 S remt gewoon voortreffelijk stabiel – vleugels of niet. Toch moet er wel iets van de gevleugelde claims waar zijn. Heuvelop richting de bloedsnelle Scheivlak-bocht slingert en glooit het immens. Waar de V2 soms licht leek, alsof-ie loskwam, voel je dat de Panigale V4 S in het asfalt wordt gedrukt. Met de clip-ons ferm in de handen wordt het vertrouwen groter en groter.

In het gelid

Terug slingerend richting start-finish voelt het in de brede doorloop van de Renault-bocht naar de Vodafone-bocht allemaal plots heel traag. Een te hoge versnelling kost juist daar de V2 kostbare tijd.

De Desmoquattro in de kleine Panigale is een V-twin van de hoogtoerige soort en zo moet je er ook mee rijden. Nee, dan de V4 S… Met een boterzachte toerenbegrenzer bij 14.500 tpm, trekt-ie nog even 3.000 tpm door. Dan heeft de Panigale V2 z’n tong allang op de schoenen hangen. Het is in dit toerengebied waarin de Panigale V4 S uitblinkt. Behalve twee extra cilinders, heb je met de V4S namelijk bovenal power te over. Bruikbare power welteverstaan. De elektronische Öhlins-vering en Ducati’s slimme veiligheidssystemen houden de boel strak. Daar kun je op bouwen.

Ducati Panigale V4 S

Gemakzucht op de loer

Omdat elektronische vangnetten en hulpmiddelen de Ducati Panigale V4 S zo berekenbaar maken, ligt gemakzucht steeds op de loer. Je compenseert zo gemakkelijk op het gas, dat je je niet meer druk hoeft te maken over slordig rijden. Elke bocht mik je op de apex en zet je de motor rechtop, om vervolgens gewoon het gas tegen de stuit te zetten. De 214 paardenkrachten staan paraat. De slide control, tractieregeling, wheeliecontrole en zelfs de vleugels waken over je. Niet minder dan vier systemen werken gelijktijdig samen zodat jij zorgeloos kunt sporten. Dat zegt toch genoeg? Het is net een computerspelletje, zo gemakkelijk. Leuk als de Panigale V4 S is en hard als-ie gaat, ergens voelt de V2 toch wel bevredigender om af te knijpen. Maar ja, dan opent de indrukwekkende Luyendijk-kombocht zich naar het rechte stuk en knal je weer allemachtig hard door de versnellingsbak naar de Tarzanbocht… Onbevredigd achterblijven is er op de Ducati Panigale V4 S niet bij!

PLUS

Dat blok, dat rijwielgedeelte, die elektronica.

MIN

Kost op een haar na een modaal jaarsalaris. Misschien zelfs wat te goed…

Conclusie

Het zal niemand verbazen dat de Ducati Panigale V4S de betere machine van de twee is. Zelfs met een prijsverschil van € 12.200,- ten opzichte van de V2. Waar je op de Panigale V4S veel steun van de motor krijgt, moet je het op de Panigale V2 zelf doen. Da’s minder erg dan het klinkt. Hard gaan terwijl je geen Brembo Stylema-klauwen en elektronische Öhlins-vering hebt, zorgt dat alle veren in jouw reet belanden. Nou ja, bijna allemaal. Het voelt met de Panigale V2 alsof je elk van de 155 paardenkrachten beteugelt. Op de Panigale V4S gaat het vervolgens al heel snel zo veel harder. In tegenstelling tot op de V2 heb je op de V4S constant de indruk dat het zo rap gaat door de motor, niet de rijder. Is bescheidenheid je vreemd, dan voel je jezelf vast heel wat zodra je je been over de gevleugelde 1.103cc V4-superbike slingert. Minder inspanning en meer gemak. Noem het en de Panigale V4S heeft er een elektronisch hulpmiddel voor. Voor het afregelen van tractie of juist om slides te controleren. Zelfs het ABS handelt anders en afhankelijk van de hellingshoek. Hoe veel motorrem, hoe hoog de wheelies mogen zijn en hoe kansloos hard je van je oprit accelereert met de launch control; bij alles houdt een engeltje uit Bologna op je schouder je uit de penarie. De V2 heeft niet veel minder elektronica, waarvan akte. Maar toch voelt de Panigale V2 veel puurder. Gaat het je niet hard genoeg, dan ligt dat aan jou. Da’s geen probleem, maar eerder een uitdaging. En wie houdt er niet van een uitdaging?

Alleen zo machtig als de Ducati Panigale V4S ondanks al die hulpmiddeltjes voelt, is de hoofdvraag gemakkelijk te beantwoorden. Is een zware de ware? Als je met zwaar gewicht bedoelt niet. De Ducati Panigale V2 is verrassend genoeg zelfs ietsjes zwaarder. Doel je met zware op meer pk’s dan kilo’s, pk’s die je ment met een hypermodern rijwielgedeelte met even zo moderne elektronica? Tsja, dan is er maar één de ware. En dat is de Ducati Panigale V4S

Peter Politiek (links), Peter Politiek Sr. en Nick Enghardt

Second opinion: Peter Politiek

‘De Panigale V2 voelt zich helemaal thuis op Circuit Zandvoort. De fiets vloeit heerlijk van bocht naar bocht. De Ducati voelt eigenlijk als een Supersport 600; soepel in vermogen en goed sturend. Het is eigenlijk puur genot om op dit glooiende en bochtige circuit te rijden. Zodra je een beetje snelheid begint te maken, wil je op deze motor eigenlijk alleen maar mooi rond en vloeiend rijden.

Bijzonder genoeg voelt Panigale V4S in eerste instantie net als de V2. Voor de zitpostie is de tank wel wat dikker. Al in de eerste ronde heb ik de conclusie van de test al bijna klaar: ‘Heb je weer zo’n Pani…’. Totdat ik uit de nieuwe, laatste kombocht het rechte stuk op kom en het gas vol opendraai. Holy shit! De V4S trekt zowat de armen uit mijn lijf. Wat een beest! Dit is echt wel even andere koek. Op de V4S wil ik eigenlijk alleen maar rammen. Keihard de bocht in remmen, omhalen en vol gas de bocht weer uit. De V4S is niet de zomaar een grote V2 – de V4S is het grofgebekte feestbeest op het familiefeestje. Een feestnummer.

Eigenlijk wil ik na de eerste sessies al niet meer op de V2 rijden. Het ziet er prachtig uit en het rijdt heerlijk, maar het doet me helemaal niks meer na het geweld van de V4S. Ondanks het grove geweld, merk ik tijdens het rijden toch ook dat de V4S heel goed en netjes is afgewerkt. Het reageert net zo feilloos. Het voorwiel heeft precies genoeg lift uit de bocht, de achterband spint precies goed. De vering en elektronica zijn gewoon piekfijn in orde.

De V2 en de V4 zijn eigenlijk niet te vergelijken. Voor gebruik op de weg is de V2 meer dan genoeg. Een fijne motor die goed stuurt, met een heerlijk V2-motorgevoel. Voor op het circuit goed voor mensen met weinig tot iets meer circuitervaring. Een goede motor ook om bochtensnelheid te leren maken en vooral plezier in circuitrijden te krijgen.

De V4S is van een heel andere categorie. Voor weggebruik heb je aan de eerste versnelling al genoeg om je rijbewijs kwijt te raken. Maar deze pittige Italiaanse dame neem je natuurlijk niet om praktische redenen. De V4S is gewoon mooi en gaaf! En een motor om mee te knallen.

NaamPeter Politiek
Geboren13 juli 1984
Racenummer59
ResultatenViervoudig Nederlands jeugdkampioen paardenspringen
Winnaar in Dutch Superbike-kampioenschap
Deelnemer 250cc Dutch TT – 2002
Peter Politiek (foto: Guus van Goethem).

Met dank aan Racecracks

Dat het vernieuwde Circuit Zandvoort in trek zou zijn, kon iedereen invullen… Gelukkig maar dat de dames en heren van Racecracks ons te hulp schoten. Waarvoor immense dank! Check voor meer informatie zeker even www.racecracks.nl.

Ducati Multistrada 1260 Enduro wint 2020 Transanatolia Rally

0

De Ducati Multistrada 1260 Enduro verscheen aan de start met Ducati testrijder Andrea Rossi en behaalde de eerste plaats in de categorie van de tweecilinders en de negende plaats in het algemeen klassement tijdens de Transanatolia Rally 2020 off-road competitie.

De Transanatolia Rally is een van ’s werelds top rally-raid evenementen. De Turkse race is zeer veeleisend voor de motoren en concurrenten en ziet zowel professionele als amateurrijders aan de start. De route wordt gekenmerkt door een extreem rotsachtig terrein dat wordt afgewisseld met  onverharde wegen, zand en zeer snelle etappes. De 2020-editie werd gehouden tussen 15 en 22 augustus en de route, verspreid over zeven dagen, omvatte het vertrek uit Istanbul om aan te komen in Şile, waarbij de steden Abant, Aymana en Karadag werden doorkruist, voor een totaal van 2.850 km.

De Multistrada 1260 Enduro heeft in Turkije geracet met bull-bars, radiatorbeschermers en typegoedgekeurde geluiddemper, allemaal uit het Ducati Performance accessoires assortiment. De configuratie was standaard met uitzondering van een hoog zadel dat meer geschikt is voor extreme off-road, aangepaste vering aan het type route en zijnummerplaten die vereist zijn volgens het wedstrijdreglement.

‘Sinds 2016 ben ik met Ducati gaan werken aan de ontwikkeling van het Multistrada Enduro project, dus ik ken het potentieel, de robuustheid en de ontelbare kwaliteiten ervan heel goed, en daarom werd besloten om deel te nemen aan een veeleisende rally zoals de Transanatolia met een praktisch standaard motor”, legt Andrea Rossi uit. “De rally bleek nog uitdagender en completer dan ik dacht. We moesten vermoeiende etappes van langzame, steenachtige en technisch veeleisende bergen, zeer snelle etappes op de Anatolische onverharde paden en etappes op het zand van de stranden van de Zwarte Zee aanpakken. De Multistrada 1260 Enduro overwon alle tegenslagen op een uitstekende manier. Voor mij was het een groot genoegen om hem naar de overwinning te brengen in de categorie van de tweecilinders en in de top 10 van het algemeen klassement’.

De Multistrada 1260 Enduro heeft 7 etappes in 7 dagen afgelegd, met een dagelijks gemiddelde van 450 km voor 8 uur navigatie per dag. De motor beklom een berg tot 3.000 meter boven de zeespiegel en bereikte een topsnelheid van 203 km/u op het zoutmeer van Tuz Golu.

Ducati werkt sinds 2013 samen met Andrea Rossi, de off-road expert motorrijder is nu een tester-rijder voor de Borgo Panigale motorfabrikant.

Voor alle off-road liefhebbers biedt Ducati de DRE Enduro Academy aan, de rijcursus die de deelnemers het Multistrada gamma en de Ducati Scrambler Desert Sled aanbiedt om de basisprincipes van het off-road rijden te leren of om hun techniek te verfijnen in het geval van meer ervaren rijders. Dit alles onder begeleiding van hooggekwalificeerde instructeurs op een unieke locatie zoals het kasteel van Nipozzano (Firenze, Italië).

Techniekboek van Peter Aansorgh

0

Jarenlang schreef Peter Aansorgh voor de MotorNL-bladen over motortechniek. Som pittig om te volgen, maar meestal heel begrijpelijk. Het boek gaat €25,- kosten en komt voor de feestdagen uit. Maar…

Peter Aansorgh, inmiddels freelance technisch schrijver, schakelt crowdfunding in om het boek gedrukt te krijgen en om er zelf wat aan te verdienen. En dat gaat best goed. Aansorgh had een bedrag nodig van €2,000,-, maar daar is hij al overheen. Inmiddels hebben 65 donateurs al een bedrag van €2.592,- gedoneerd en er zijn nog 37 dagen te gaan.

Laten we ervoor zorgen dat Peter ook een fijne kerst heeft omdat z’n boek het zo goed heeft gedaan. Meer info over het boek en waar je kunt doneren: voordekunst.nl