Eddie de Vries was vorige week onze gelukkige om de nieuwe Ducati Panigale V2 aan de tand te mogen voelen. Op, jawel, Jerez! Ducati Panigale V2 Test? Jerez? Dat klinkt als een heerlijk combinatie.
En Eddie, was het zo’n heerlijke combinatie?
Echt wel! Alhoewel het zeker even wennen was. Jerez is groot en snel. Soms verdwaal je in een enorm lange bocht om daarna te concluderen dat je nauwelijks snelheid mee hebt genomen, het rechte stuk op. De juiste rij-lijn is hier cruciaal, en snelheid houden ook. Kom je te langzaam een bocht uit, dan speelt je dat nog heel lang parten.
Mis je de V4 dan niet een beetje?
Nee. Nou ja, eerlijk? Een overdaad aan pk’s verbloemt inderdaad makkelijk een foutje. Maar daar zit de lol van de V2 niet. Die zit in hoge bochtensnelheden, snelle kantwisselingen en veel schakelen. De powerband is niet bijzonder breed en wat dat betreft is de nieuwe quickshifter een prachtige toevoeging. Die is nu standaard, en je schakelt er mee op – en terug.
Waarmee onderscheidt de V4 zich qua uitrusting nog van de V2?
Nou, het onderscheid met de 959 Panigale is in ieder geval een heel stuk groter. Deze V2 heeft nu ook een enkelzijdige achterbrug, nagenoeg hetzelfde kuipwerk en die zo mooie uitlaat onder het motorblok. Het is dat de V4 voor 2020 vleugels heeft gekregen, anders zou het nog knap lastig worden om ze uit elkaar te houden. Onder het kuipwerk is er veel hetzelfde. Neem het aluminium monocoque-frame, dat het motorblok als verbindende factor en als echt onderdeel van de frame-constructie gebruikt. Qua elektronica mist de V2 alleen de slide-controle van de V4. Maar het belangrijkste is misschien wel dat de V2 er alleen in deze standaard-uitvoering is, met volledig instelbare vering van Sachs en Showa. Voor een S- of R-uitvoering met Öhlins en Brembo M50’s of zelfs Stylema’s is het nog te vroeg. Of die ook komt, weet ik niet.
En wat is wat jou betreft het sterkste punt van de V2?
Voor mij persoonlijk is dat het uitkomen van de bocht, het uit-accelereren. Ja, slide-controle mag dan ontbreken, maar het niveau van Ducati’s elektronica met de nieuwe zes-axiale IMU is magistraal. Het voelt niet als een veiligheidssysteem, maar echt als hulp om sneller te zijn. Waardoor je heel bewust het gas verder durft open te draaien dan voor je gevoel verstandig is. Dat extra zetje, levert mij in ieder geval de mogelijkheid om te merken hoe bizar veel tractie er voor handen is.
Ik had eigenlijk gedacht dat je over het sturen zou beginnen?
Tja, ook dat! Maar natuurlijk. Tel maar uit: 176 kilo’s droog, 200 kilo rijklaar met Supercorsa-rubber aan de wielen. Dat stuurt wel! Maar dat zo’n Panigale stuurt, wisten we al lang. Dat blijft onveranderlijk goed, en licht.
De volledige test van de Ducati Panigale V2 lees je in de eerstvolgende MOTO73.
