woensdag 22 april 2026
Home Blog Pagina 1112

Moto Puro onthult XDiavel Collegamento ART-Bike

Door
Nick Enghardt
-
0
Ducati XDiavel Collegamento ART-Bike

Laat het maar aan Moto Puro over om iets bijzonders te bouwen – immer op basis van een Ducati, zoals de Elite II en de AL13 Blue Scrambler. Volgende in lijn van de in Nuenen gebouwde specials van Moto Puro is de XDiavel Collegamento ART-Bike.

Moto Puro-eigenaars Jean-Claude en Eveline Luijcx hadden een select gezelschap van veertig man uitgenodigd in hun zaak in Nuenen voor de onthulling van de Collegamento ART-Bike. Onder een laken, midden in de zaak, stond de motor klaar voor Maxime Loiseau (Sales Manager van Ducati West Europe). De Fransman mocht namelijk samen met gerenommeerd kunstschilder – en motorliefhebber – Marcel Bastiaans de motor onthullen.

De samenwerking met Bastiaans kwam overigens ook niet uit de lucht vallen. De kunstenaar werd namelijk door Luijcx en de zijne benaderd om het bodywork van de XDiavel kleur te geven. Zoals het een kunstenaar betaamt vatte Bastiaans de omschrijving in de breedste zin van het woord op. ‘Ik ben er echt wel een paar maanden continue mee bezig geweest. Maar ja, dan zitten er ook dertig lagen in het schilderwerk’, legt Bastiaans uit.

‘Er zitten meer dan dertig lagen in het schilderwerk.’

Als het moment van de onthulling dan daar is, zie je die dertig lagen meteen terug. Voor één van de lagen heb je meer nodig dan enkel de eigen ogen. Eveline en Jean-Claude Luijcx dachten tot dan toe alles wel gezien te hebben aan de Collegamento ART-Bike. ‘Deze hebben jullie nodig!’, zegt Bastiaans terwijl hij twee 3D-brilletjes tevoorschijn haalt. Zo verbaasd als het Moto Puro-eigenaarskoppel kijkt als ze de brilletjes aangereikt krijgen, verbleekt bij de blikken als ze de XDiavel Collegamento ART-Bike door de 3D-brilletjes bekijken.

‘Ik heb de 3D-techniek vaker toegepast bij mijn schilderijen en vond het perfect voor de XDiavel. De kleuren bewegen dan soort van’, legt Bastiaans uit. ‘Dit had ik ook met geen andere motor dan een Ducati XDiavel willen doen. De kleuren, de elementen; alles verwijst naar Italië, naar de link tussen mens en natuur. Het dolce vita-gevoel.’ Zo loopt de tricolore van achteren naar voren. Halverwege draait het om, met aan de achterzijde het rood rechts en het groen links en voor dus precies andersom.

Technisch is de motor omgebouwd tot een dragbike, met het stuur omgedraaid voor de juiste zithouding. Naast de juiste sound door het volledige Termignoni-uitlaatsysteem, is de motor verder geminimaliseerd. Als kers op de taart voegde men een handgemaakt zadel met de handtekening van Marcel Bastiaans toe.

De foto’s die je hierboven ziet, mogen dan een indruk geven van de bijzondere XDiavel Collegamento ART-Bike, maar je moet de motor eigenlijk met de juiste 3D-brilletjes bekijken. Uiteindelijk zal de motor verkocht worden. Tot die tijd is hij bij Moto Puro in het Brabantse Nuenen in de showroom te bewonderen.

Foto’s: Bas Fransen Car Photography

Harley-Davidson legt productie LiveWire stil

Door
Nick Enghardt
-
0
HD LiveWire

Harley-Davidson heeft de productieversie van de volledig elektrische LiveWire pas net geïntroduceerd en nu heeft de Amerikaanse fabrikant de productie alweer stilgelegd.

Nieuwsbureau Reuters meldt dat Harley-Davidson met een ‘niet-standaard situatie’ te maken heeft gekregen bij de kwaliteitscontrole. Omdat er extra testen en analyses nodig zijn, is de productie dan ook stilgelegd tot nader order.

Wat er precies ‘niet-standaard’ was, is niet duidelijk. Uitgeleverde LiveWires hoeven in elk geval niet teruggeroepen te worden. HD houdt voorlopig de vinger aan de pols bij zowel dealers als klanten.

Wanneer de productie weer aangeslingerd wordt is nog niet bekend. Eveneens is het ongewis of de Long Way Up van Patagonië naar Alaska met LiveWires hinder zal ondervinden van de productiestop.

Foto: Harley-Davidson

Sportweekeinde: ‘De Zes van San Juan’ anders bekeken

Door
Nick Enghardt
-
1
Lege plekken op de grid
De lege plekken van onder meer #2 Leon Camier en #33 Marco Melandri zijn tekenend.

Elke maandag bespreekt Marien – normaal gesproken – wat hem opviel in het afgelopen sportweekeinde. Verwacht geen raceverslagen, maar wel een andere kijk op de actualiteit. Omdat Marien een welverdiende vakantie heeft, neemt Nick het voor eens over.

Een heel beperkte bloemlezing van reacties van WSBK-fans op sociale media: ‘Het zijn toch profs!?‘, ‘Het is voor iedereen hetzelfde…‘, ‘Dan ga je toch gewoon wat langzamer rijden?‘. In Argentinië besloot een aantal WK Superbike-rijders de kont tegen de krib te gooien; ze weigerden te racen. Veertien van de negentien coureurs stonden als één man op tegen de organisatie die op het allerlaatste moment het opnieuw geasfalteerde circuit van San Juan Villicum had gehomologeerd voor de WorldSBK-ronde van Argentinië.

De baan was stoffig en vies, en het recent vernieuwde asfalt was nog zo nieuw dat het teer onder de blakende zon als een vettige drap door de ondergrond omhoog kwam. Beide problematisch, maar tezamen nog problematischer. Omdat de baan stoffig was, kregen de banden niet voldoende contact met de ondergrond om goed op te warmen – een bizarre notie aangezien het zaterdag flink heet was. Het maakte de baan onvoorspelbaar glad en de veertien rijders togen nog net niet met hooivorken en fakkels door de pitstraat, maar zelfs een voorstel van de rijders om Race 1 uit te stellen naar de koelere zondag legden de Dorna en de FIM naast zich neer.

Een stel mistroostige muiters…

Veertien van negentien. Dat maakt net geen driekwart van het startveld, meer dan genoeg om de race te annuleren of in elk geval te verzetten. Zes rijders, daarentegen; dat zijn in vergelijking maar een stel mistroostige muiters. Van de veertien bleven uiteindelijk slechts Leon Camier, Chaz Davies, Sandro Cortese, Marco Melandri, Ryuichi Kiyonari en Eugene Laverty aan de kant. Tel er Loris Baz bij op, die zelf slachtoffer werd van de verraderlijke omstandigheden.

De acht anderen die de boycot eerst wel steunden, lieten De Zes van San Juan – onder druk van teams, teambazen, sponsoren en aanverwanten – in de kou staan. En ondanks dat De Zes weigerden naam en rugnummer van de deserterende muiters – zij die wel besloten te rijden – te geven, spraken sommigen van de starters zich uit als sympathisant. Leon Haslam bijvoorbeeld, maar ook Jonathan Rea; beide bepaald niet enthousiast.

‘Slecht voor het imago‘, echt?

De Zes van San Juan werden verguisd. Dat sommige fans geen blad voor de mond nemen en niet veel op hebben met de veiligheid van de rijders in de sport waar zij zeggen fan van te zijn, benadrukte Marien vorige week al. Maar dat teams er zelfs voor kiezen niet achter hun rijder te staan, bleek bij Eugene Laverty, toen zijn Go Eleven-team onder een kopje ‘Slecht voor het imago‘ op Facebook aangaf het niet met hun Ierse rijder eens te zijn.

Voor financiële, zakelijke en sportieve verplichtingen valt wat te zeggen, maar alles valt toch in het niet bij een onveilige situatie? ‘Het zijn toch profs!?‘ – Ja, het zijn profs en juist zij weten dondersgoed wat wel en niet verstandig is. ‘Het is voor iedereen hetzelfde…‘ – Ja, maar als het té gevaarlijk is, is het dat ook voor iedereen. ‘Dan ga je toch gewoon wat langzamer rijden?‘ – Ja, tot de eerste drieste rijder besluit meer te willen riskeren dan de man achter hem, en het hek van de dam is.

Nu ging er niets mis, nu bleef iedereen zitten. Wat als er een rijder serieus gewond geraakt was, hadden De Zes van San Juan dan wel gelijk gekregen? Een ding is zeker; ook de FIM is niet geheel zeker van haar zaak. Vanmorgen stuurde de Internationale Motorsport Federatie namelijk de verklaring uit dat de boycot van de zes rijders ongeoorloofd was. Door de door hen afgegeven homologatie voldeed het circuit aan alle vereiste veiligheidseisen. Er was dus geen reden tot staken.

De cijfers zijn duidelijk…

Desondanks werden de rijders ook niet bestraft voor hun ongehoorzaamheid. Raar, aangezien zij tegen hun contractuele verplichtingen in langs de kant bleven. Als het staken van een werknemer officieel afgekeurd wordt, wordt het werkweigering; als dat niet afgestraft wordt, dan heeft de FIM gewoon boter op het hoofd.

De FIM, de Dorna en die fans die vonden dat er gewoon gereden moest worden kunnen hoog en laag springen, maar hoe kan het dan dat Race 1 afgelopen zaterdag – op nieuw en schijnbaar beter asfalt – flink onderdoet voor zowel Race 1 als Race 2 verleden jaar? De rond glibberende rijders die we allemaal zagen daargelaten, zijn de cijfers duidelijk. Er werd niet minder hard gereden; er kon niet harder gereden worden… De omstandigheden stonden het niet toe.

Links: Race 1 en 2 van 2018, rechts: Race 1 en 2 van 2019

Hoe je het ook wendt of keert, zullen alle betrokken partijen eens goed in de spiegel moeten kijken na dit debacle. Als rijders staken, doen ze dat niet zomaar. De organiserende partijen zouden dat serieus moeten nemen. Zo niet, dan gaan we met z’n allen in één klap ruim veertig jaar terug in de tijd. In één keer terug naar de grote staking van 1977 in de Grand Prix.

Moeten we dat willen?

Foto: 2snap
Afbeelding: WorldSBK.com

Nederlandse snelwegen steeds onveiliger

Door
Maikel Sneek
-
0
motorrijder op snelweg
Foto: ANP ROB ENGELAAR

Er gebeuren steeds meer ongelukken op de Nederlandse snelwegen. Dat meldt NRC op basis van een rapport van de Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid (SWOV) dat vandaag gepubliceerd werd

Het aantal ongevallen op autosnelwegen is de afgelopen vijf jaar meer dan verdubbeld; van 17.000 in 2014 naar ruim 38.000 in 2018. Van de 678 dodelijke slachtoffers in het verkeer, vorig jaar, vielen er 81 op snelwegen. Dat waren er in 2014 nog 63. Een toename van ruim een derde.

Lees ook: Bijna 3 miljoen verkeersovertredingen in tweede ‘tertiaal’ 2019

In het onderzoek van de SWOV komt ook naar voren dat niet alleen het totaal aantal ongelukken toeneemt, maar dat er ook meer slachtoffers te betreuren zijn. De belangrijkste oorzaken van de ongelukken zijn een te hoge snelheid en afleiding. Die afleiding komt dan weer voornamelijk door gebruik van smartphones. Nog een aangedragen mogelijke oorzaak is de afgenomen handhaving door de politie.

Zondagmorgenfilm: terug naar SBK Mexico Stad

Door
Nick Enghardt
-
0
Scott Russell Superbike 1993

Terug naar de laatste race van het WK Superbike-kampioenschap van 1993 met de Zondagmorgenfilm deze week. Toen ging de race definitief niet door – tot ieders verbazing, maar evengoed vol begrip.

Voor iedereen die gisteravond de WorldSBK-race in Argentinië gekeken heeft, zal het een raar gezicht geweest zijn. Slechts twaalf rijders stonden op de grid, waarvan er meerdere voor de race toegaf niet te hebben willen rijden. De baan werd al snel met geheven wenkbrauwtjes afgedaan als in bizar slechte staat, maar de FIM en raceorganisator Dorna beslisten de baan veilig te verklaren.

Al snel kwamen de herinneringen bovendrijven van de kampioenschap beslissende race die nooit verreden werd in het seizoen van 1993. Op het circuit in Mexico Stad was het meest bizarre incident dat van de uiteindelijke wereldkampioen. Kawasaki-rijder Scott Russell was bezig aan een snelle ronde in de kwalificatie toen er plots een pick-uptruck de baan overstak. Verder waren er meerdere incidenten met honden op de baan en zelfs voetballen die het circuit op gestuiterd kwamen. De rijders hakten de knoop door en boycotten de race.

Uiteraard in niks te vergelijken met de omstandigheden in Argentinië dit weekend, maar wel een bizar verloop van een aanloop naar een race. Het circuit was vies, stoffig, vuil; net hoe je het omschrijven wilt. Grip was ver te zoeken. Niet alleen door de vieze ondergrond an sich, maar ook door het feit dat de banden – ondanks de inherente hitte in de Argentijnse woestijnlanden – niet op kwamen. Door het stof kan de Pirelli niet volledig uitrollen en in het asfalt zakken. Kortom, de band krijgt niet genoeg contact met de ondergrond en dus niet genoeg frictie, wat nodig is om het rubber op de optimale arbeidstemperatuur te brengen. Tel er nog bij op dat de recent vernieuwde bovenlaag nog dusdanig vers was, was nog niet gezet teer als een glibberig laagje tussen het asfalt doorkomt her en der, en je hebt een uitdaging…

Geen herrieschoppers…

Zodoende besloot een groep van veertien rijders na een – van vele… – bijeenkomst samen te beslissen de race te boycotten. Een beslissing als deze neem je unaniem of unaniet. Dat Moriwaki Honda-fabrieksrijder Leon Camier uiteindelijk in een lang pleidooi uit moest leggen dat hij – en met hem Chaz Davies, Sandro Cortese, Marco Melandri, Ryuichi Kiyonari en Eugene Laverty – geen deel van een bende herrieschoppers was, deed duidelijk zeer. Eerder was hij namelijk deel van een collectief, dat absoluut niet ging rijden.

Leon Camiers verklaring op zijn Twitter-pagina

Van de veertien rijders togen er acht toch naar de grid, waardoor ze de unanimiteit braken en de zes die doorzetten om verschillende redenen in de kou lieten staan. Sponsorverplichtingen, druk vanuit het team of andere beweegredenen daargelaten, gaf Leon Haslam – juist een van de mannen die, evenals Loris Baz, crashte door de slechte omstandigheden – zelfs op de grid toe daar niet te hebben willen staan. Het was zijn werk en hij ging aan de slag.

WK Superbike Argentinië
Noem het ironisch dat er langs de baan van San Juan reclameborden hangen voor dat andere circuit in Argentinië…

Zo verbaasd als sommigen gisteren waren, waren er nog meer toen in 1993 verbaasd, toen Mexico Stad plots stil bleef na het uitblijven van de races. In Argentinië ging het gisteren wel gewoon los en vandaag – hopelijk dan wel waarschijnlijk – opnieuw. En belangrijker; hopelijk zonder incidenten.

Eerst even terug naar toen.

Foto’s: 2snap
Video: SkySports

Jan Gerben Verzijl: Van noord naar zuid op een museumstuk

Door
Jan Kruithof
-
0

Het zwarte spatbord van zijn Harley-Davidson Liberator uit 1943 vermeldt in zilveren letters de landen die Jan Gerben Verzijl heeft bezocht tijdens zijn twee jaar durende rit van Fairbanks, Alaska naar Patagonië in Argentinië. En dat met officieel maar zes maanden sabbatical…

Tekst Mark Litjens, foto’s Andrew Walkinshaw

‘In augustus 2008 vlogen mijn Harley en ik naar Fairbanks in Alaska. Drie tot zes maanden geen werkritme, gewoon rijden. Naar San Francisco, waar een goede kennis van mij woont. Slingerend via kleine weggetjes zakte ik af naar de Verenigde Staten en in tweeënhalve maand was arriveerde ik op mijn beoogde reisdoel, bij vrienden in San Francisco. Maar ik was nog niet klaar. Reizen is een verslaving. Dat had ik vrij snel door. Eigenlijk al na zo’n twee weken. Ik voelde mij geweldig op mijn Harley in Alaska. Wat een vrijheid. Overal waar ik stopte meteen aanspraak, waarbij de Liberator als breekijzer diende. Zo’n oude fiets staat in dat deel van de wereld in een museum. Dat ik er zo’n lange reis op maak, bleek een mooi verhaal.

Gevaarlijk

Onderweg gingen wel wat dingetjes kapot: dynamo, accu, dus sleutelen werd onderdeel van de reis. In San Francisco gaf ook de koppeling de geest. Je zou het kunnen zien als een teken van boven dat ik naar huis moest, maar ik ben gewoon verder gegaan met plannen maken om verder te reizen. Het liefst naar Zuid-Amerika. Ik werd voor gek verklaard: zo’n reis op een oude motor, waarvoor buiten de VS amper reserveonderdelen te vinden zijn. Gevaarlijk ook, want sommige delen van de route staan garant voor ellende. Toch maar kiezen voor veilig? Oostwaarts naar New York?

Voordat ik verder kon, moest ik eerst die koppeling repareren. En ondertussen ontdekte ik nog iets anders: mijn 90 dagen-visum voor de VS was nog maar een paar dagen geldig. Ik dacht dat die negentig dagen opnieuw golden toen ik Alaska had verlaten en via Canada later het land weer binnenkwam. Dus niet. De dagen telden af vanaf dag één in Fairbanks. Probleempje, want de koppeling repareren én de grens met Mexico halen, zou niet lukken binnen de termijn.

De Amerikaanse overheid is in zo’n geval niet echt toeschietelijk. Sterker nog: klop niet bij ons aan, op is op. Wegwezen. Zoiets ongeveer staat er op de website van Homeland Security, de afdeling die de visa regelt. Gelukkig vond ik een faxnummer en dus faxte ik mijn verhaal, met foto van de Harley er bij. Gaat de telefoon. Of ik toch even langs wil komen. Ook hier bleek de motor het breekijzer. Ik mocht langer blijven en kreeg bovendien een hoop tips, van de mannen die het kunnen weten, over hoe ik zo veilig mogelijk naar Zuid-Amerika kon rijden. In het kort: blijf weg van drugs, vermijd criminele bendes, zoek een kleine grensovergang en zorg dat je zo snel mogelijk de grensstreek verlaat. Die gebieden zijn het ergst qua criminaliteit. Oh ja, ‘don’t drive at night’. Zou ik sowieso niet doen, want een 6-volt 35 Watt peertje is nu niet echt bepaald een goede lichtbron.

Wat nu?

In Mexico voelde ik mij helemaal thuis. Ik had echt dramatische verhalen gehoord, maar ik heb daar niks van meegekregen. Ik ben alleen maar vriendelijke mensen tegen gekomen. Ik kreeg onderdak en eten. Ondertussen raakte mijn reistijd op. Wat nu? Ik heb mijn werkgever gebeld om verder uitstel te vragen en toen dat niet mogelijk was heb ik ter plekke mijn baan opgezegd. Dat was niet gemakkelijk voor iemand die vanaf zijn veertiende heeft gewerkt en gestudeerd. Bovendien was mijn vliegticket maar een half jaar geldig en niet te verlengen. Ik moest verder van mijzelf, dus ook dit verlies heb ik genomen.

Ik was los. Met alleen spaargeld en gezondheid moest ik mijn nieuwe doel, Tierra del Fuego in het uiterste zuiden, zien te bereiken. Een hele opgave, vooral op een oude motor. Twee weken later, midden in de jungle van Guatemala begaf mijn versnellingsbak het: de derde van in totaal drie versnellingen deed het niet meer. En met maximaal 40 km/u haal je het zuiden nooit. Na een mislukte poging om het zelf op te lossen, ben ik nog een stukje doorgehobbeld. Ik had een tip gehad waar ik een ‘mecanico’ kon vinden, dus die kerel heb ik opgesnord. Die had een werf met autowrakken, maar geen sleutelgereedschap. Maar dat had ik zelf wel en samen hebben we het euvel opgespoord. Niet te maken, dus er moest een nieuw onderdeel komen. Dat heeft uiteindelijk drie weken geduurd en al die tijd heb ik geslapen in een brandweer- en ambulancekazerne in een klein jungledorp. Eten deed ik bij de familie van mijn mecanico. Omdat ik ervaring heb in de gezondheidszorg – als ‘financieel man’ – mocht ik dagelijks meerijden op de ambulance. Mijn EHBO-diploma kwam soms van pas, maar ik was er meer voor til- en sjouwwerk en het verkeer in goede banen leiden. Maar ik had wat te doen. Drie weken in een klein dorp is heel lang. Ook al mag je mee naar een ander dorp waar groots werd gevierd dat het al 15 jaar elektriciteit had.

Drugs

Overdag was er meestal weinig spannends aan de hand. Maar ’s nachts moet je in grote delen van Midden-Amerika niet buiten komen. Dan behoort de wereld aan de drugsbazen. In het arme deel van de wereld wordt politie omgekocht, zodat in het donker drugs vervoerd kunnen worden. Ik zat een keer in de buurt van een klein vliegveld. Overdag kwamen daar misschien drie of vier vliegtuigjes binnen, ’s nachts wel 15. Iedereen weet het, niemand zegt wat. Bang. Maar ook omdat het geld oplevert. Schrijnend, maar wel te begrijpen. Het is de enige manier om uit de armoede te komen. Ik heb zelfs een overval gezien vanuit een wegrestaurant. Alsof ik naar een slechte film zat te kijken: gangsters met cowboyhoeden op, zakdoeken voor de mond en enorme guns in de hand houden een vrachtwagen aan en roven deze in no-time leeg. Gebeurt gewoon.

Bij grensovergangen houden ze je graag lang vast. Om je tegen de avond onder druk te zetten en extra geld te laten betalen. Anders wordt het morgen en moet je daar slapen. Dat wil je niet en dat weten zij. Net zoals aangehouden worden voor ‘speeding’. Op een motor uit 1943. Zie je het voor je?

Langzaam raakte mijn spaargeld op en moest ik zuiniger gaan leven. Ik ging bijvoorbeeld goedkoper eten en ben daar een paar keer ziek van geworden. Maar niks kon mij tegenhouden. De indrukken, de ervaringen, de landen, de mensen, alles bij elkaar wilde ik alleen maar verder. Zelfs ondanks al het gesleutel aan de Harley. Die ging ook maar door. Ik heb veel gasten gezien op van die moderne offroaders. Dat is helemaal niet nodig. Elke motor kan het aan, als ik het kan op mijn antieke fiets.

Mijn vrouw

Op een enorme catamaran ben ik om het moerasgebied bij Panama gevaren, naar Colombia. Waarna de Harley ontzout moest worden. Dag drie op zee was namelijk zo wild, dat er zeewater over de motor sloeg. In Cartagena de Indias, een schitterende stad uit de Spaans koloniale tijd, heb ik de Harley weer aan de praat gekregen. Later, in Medellin, kon ik terecht in een motorzaak. Daar heb ik de hele motor uit elkaar gehaald om het zout er uit te halen en alles weer eens goed te controleren voor het vervolg. Een vervolg dat ineens anders zou gaan lopen. In die motorzaak bleek namelijk de vrouw te werken waarmee ik ondertussen mee samenwoon. Dat verzin je toch niet?

Ik ben vanuit Medellin nog verder gegaan, tot Patagonië. Daar kreeg ik bericht dat mijn vriendin aan kanker geopereerd moest worden. Dus ben ik teruggekeerd om haar bij te staan. Is allemaal goed afgelopen, het bleek goedaardig. Ik heb toen besloten om er mee te stoppen. Het geld was bovendien op, het visum in Colombia liep af, alle reden voor een spoedige terugkeer.

Ander mens

Het reizen heeft niet alleen een geweldige vrouw en hele mooi herinneringen opgeleverd, het heeft mij ook veranderd. De dingen die je ziet, vaak mooi, soms heftig, zetten je op een ander spoor. Pech in de middle of nowhere, ziek zijn zonder dokter in de buurt, het doet heel veel met een mens. Mij heeft het opgeleverd dat ik veel meer met de dag leef. Vol vertrouw op mijn intuïtie en vaar op mijn kompas. Gezondheid is je enige echte rijkdom. Benzine, eten, drinken en een slaapplaats komen daar nog bij. Meer heb je niet nodig. Sterker, dat geef je weg. Is alleen maar ballast. Ik ben na mijn reis eerder tevreden en vooral happy met mijn leven. Wel wil ik het rondje Zuid-Amerika, van Argentinië langs de oostkust naar familie in Colombia, nog een keer afmaken. Wordt vervolgd dus.’

Jan Gerben Verzijl vertrok in 2008 naar Alaska, om in drie maanden naar San Fransico te rijden op een dan 65 jaar oude Harley. Drie maanden werden er uiteindelijk 24: de reiskoorts had hem te pakken. Op zijn website jangerben.nl is het hele verslag te lezen in afwachting van hét boek over deze bijzondere reis.

Feit of fabel: motor rijden is een ziekte

Door
Ad van de Wiel
-
2
feit of fabel

Motorrijders vertellen soms bloedserieus dat ze besmet zijn met de ziekte die motor rijden heet. Is motorrijden echt een ziekte?

Ziekte van Kawasaki
Natuurlijk is motor rijden geen ziekte. Bij ziekte denk je aan nare dingen, aan ziekenhuizen, bloed, hoesten en koorts. Toch bestaat er wel zoiets als de Ziekte van Kawasaki. De zeldzame immuumziekte maakt je niet groen – eerder rood – maar ook dan is het nog vervelend genoeg.

De Suzuki-fruitvlieg bedreigt niemands gezondheid, maar fruittelers zijn als de dood voor het beestje. De vlieg legt zijn eitjes in gezonde vruchten. Het gevolg laat zich raden: de oogst gaat naar de knoppen.

Engelse ziekte
Sommige motorrijders van het oude stempel met een hartsgrondige afkeer van Japan plakken nog wel eens een sticker op hun tweewieler met de tekst: ‘Mooi geen Japanner.’ Laten we het als de Engelse ziekte bestempelen, een ziekelijke afkeer van Japans spul. Een wegkwijnende Britse motorindustrie in combinatie met een opkomende Japanse motorbranche ligt ten grondslag aan deze ‘ziekte’. In het echte leven is de Engelse ziekte een gevolg van te weinig vitamine D en het levert kromme benen op.

HD virus
Onder Harley-rijders hoor je nog wel eens dat ze zijn besmet met het Harley-virus. Onzin, dat bestaat niet: een fabel dus. Een HD-virus bestaat al helemaal niet. Gelukkig maar want Huntington Disease (HD) kenmerkt zich door motorische en psychiatrische stoornissen en dementie.

Test: Honda Africa Twin Adventure Sports 2020

Door
Maikel Sneek
-
0

Honda heeft de Africa Twin Adventure Sports flink aangepakt voor 2020. Op Sardinië reed Ad van de Wiel on- en offroad met de Honda CRF1100L Africa Twin Adventure Sports 2020. Wat is er nieuw aan de 2020 Africa Twin Adventure Sports?

Honda Africa Twin 2020
Ad van de Wiel met de 2020 Honda Africa Twin (links) en de Africa Twin Adventure Sports (rechts)

Kickbokser Rico Verhoeven ambassadeur van Suzuki

Door
Jan Kruithof
-
0

Supersnel, enorm sterk en altijd klaar om te presteren op het hoogste niveau. Negenvoudig wereldkampioen kickboksen Rico Verhoeven heeft zijn motorrijbewijs gehaald en stapt nu op het absolute topmodel van Suzuki, de GSX-R1000R.

Proefles

Het begon allemaal met een proefles op de motorfiets, een cadeau van Rico’s vrouw voor zijn dertigste verjaardag. Rico: “Ik moest meteen denken aan de eerste ritten die ik ooit maakte, achterop bij mijn vader.” Al snel was het duidelijk voor Rico dat er een motorrijbewijs moest komen. “Het gevoel van vrijheid en de snelheid spreken me enorm aan!”

Natuurtalent

Rico volgde hetzelfde traject als Job Smeltzer, beter bekend als DJ La Fuente, een jaar eerder: eerst lessen op een Suzuki en na het behalen van het rijbewijs de moeilijke keuze maken welke Suzuki motor het moet worden. Rico nam les bij Verkeersschool Frijters in het Brabantse Oud Gastel en net als bij DJ La Fuente gingen de lessen meer dan voorspoedig. Rijschoolhouder Willem-Jan Frijters: “Rico is echt een natuurtalent op de motor. Hij is gedreven en gepassioneerd en hij wil het ook allemaal perfect doen.” Binnen enkele weken had Rico zijn motorrijbewijs dan ook op zak.

GSX-R1000R

Bij een wereldkampioen hoort natuurlijk een topmodel. Rico heeft gekozen voor de Suzuki GSX-R1000R, de motor die is afgeleid van de succesvolle GSX-RR waarmee Suzuki in de MotoGP strijdt om overwinningen. Met maar liefst 202 pk op een gewicht van 203 kilogram is de GSX-R1000R tot meer dan extreme prestaties in staat. Dankzij geavanceerde elektronische assistentiesystemen van de GSX-R1000R, houdt de rijder altijd alle controle.

Gelekt: eerste beelden van Kawasaki Z-H2

Door
Jan Kruithof
-
0

Het gebeurt niet vaak de beelden van een nieuwe Japanse motorfiets lekken. Zeker niet van een model als de nieuwe Kawasaki ZH2. Maar dat weerhoudt ons er niet van de snorharen te likken bij het zien van de gelekte beelden. De Kawasaki werd gefotografeerd tijdens een unboxing in een motorzaak. Dat bood een genodigde de onweerstaanbare mogelijkheid enkele details van de Z-H2 supercharged supernaked te fotograferen.

De kuip is geheel in lijn met het inmiddels bekende Sugomi-design. Het komt ook overeen met het silhouet dat we voorgeschoteld kregen in de laatste teaservideo. Optisch bestaat de kuip uit twee delen, wat vergelijkbaar is met huidige Z. Prominent op de voorzijde staat het ‘River’ beeld of in het Japans, de Kanji wat rivier betekent. De River wordt door Kawasaki Heavy Industries exclusief voorbehouden aan hun meest verfijnde en prestigieuze producten, zoals de H2-serie.

Ook toont het vooraanzicht twee radiale bedieningselementen voor de koppeling- en remremcilinder. Je kunt verwachten dat de remmerij in handen is van Brembo Stylema remklauwen. Het stuur heeft die typische achterwaartse vouw van de Z-serie, maar lijkt minder verhoogd. Wat op zich logisch is omdat je op zo’n supercharged motor toch nog meer voorover wilt zitten.

Het dashboard is duidelijk anders: ga uit van een TFT-display. Over de achterzijde valt op basis van de foto’s weinig te zeggen, behalve dat de modelnaam erop staat. Gelukkig hoeven we over dertien dagen niet meer zo te gissen.

1...1.1111.1121.113...2.002Pagina 1.112 van 2.002

© Copyright Motor.NL Media Company