Jackson Strong probeert tijdens de Zwarte Cross 2014 de verste backflip ooit te maken. Met zijn crossmotor moet de Australische stuntman meer dan veertig meter na de afsprong landen. De reuzensprong vindt twee keer per dag midden op het festivalterrein plaats.  Met de recordpoging vraagt de Zwarte Cross aandacht voor de ‘Urgent action’ van Amnesty International.

Bezoekers bepalen afstand
De bezoekers hebben direct invloed op de afstand van de sprong. Als ze tijdens de Zwarte Cross  ‘Urgent action’ steunen dan wordt er een foto van hen gemaakt. De foto’s worden naast elkaar opgehangen aan een lange lijn die tussen de twee schansen van de stunt hangt. Het aantal foto’s geeft de afstand aan, hoe meer foto’s, hoe verder Jackson Strong  springt.

Afgelopen jaar nog naakt
“Na de ‘Naked Run For Freedom’ waarbij 450 personen naakt over de crossbaan renden om aandacht te vragen voor vrijheid van expressie, voert de Zwarte Cross wederom actie voor de vrijheid. Het evenement vindt dit jaar 25, 26 en 27 juli plaats op Festivalterrein de Schans in Lichtenvoorde.

Foto: ANP

Statistieken doen het altijd goed, maar zijn vaak je reinste onzin. De Amerikaan Tyler Vigen vergelijkt op de website Spurious Correlations de meest krankzinnige zaken met elkaar.  Het levert hilarische grafieken op en één wijze les: met harde cijfers kun je gemakkelijk verbanden leggen, zonder dat ze echt bestaan. Ook de motorfiets komt meermaals aan bod op de website.

Zo toont Vigen het verband aan tussen de prijs van appels en mensen die gedood worden door een grasmaaier. Hij geeft ook het verband tussen het aantal huwelijken in Alabama en mensen die overlijden na een val uit een vissersboot. Uit zijn vergelijkingen blijkt de fascinatie van Vigen voor de dood en dat geldt helaas ook voor de volgende voorbeelden waarin motoren de hoofdrol spelen.

De kosten van aardappelen en motorijders die omkomen in een enkelzijdig ongeluk lopen prachtig synchroon zoals deze grafiek duidelijk maakt.

Er bestaan mensen die zelfmoord plegen met een handwapen. Vigen vergelijkt deze categorie met motorrijders die omkomen na een ongeluk met een voetganger of beest.

Als je het maar wilt zien dan bestaat er een verband tussen de hoeveelheid zonlicht in Texas en het aantal motorrijders dat om het leven komt bij ongelukken. Bij dit vergelijk kun je nog enigszins beredeneren dat er een verband is tussen de twee.

Deze zagen we ook niet aankomen: de kosten van bananen correleren met het aantal motorrijders dat om het leven komt na een botsing met een stilstaand object.

De mooiste bewaren we voor het laatst: het aantal mensen dat zelfmoord pleegt door met hun motorfiets op hoge snelheid ergens tegen aan te botsen, loopt wonderbaarlijk synchroon met de hoeveelheid uranium die Amerika jaarlijks exporteert.

Vorige week kwam er wederom nieuws op onze redactie binnen over een verloren merk dat weer een kraampje wil openen op de motormarkt. Bultaco wordt nieuw leven ingeblazen door vijf ondernemers, mannen die echt wel kennis van zaken hebben. En toch is het vragen om problemen, schat ik zo in. Waarom? Wel, de Rapitan van Bultaco sluit zich aan in een rij van elektrische herrijzenissen. 

Merken die al jaren van de markt zijn, waar meestal wel een goede reden voor was, proberen krampachtig nu hun slag te slaan op het gebied van nieuw vervoer. Bij de motorfietsen is dat momenteel elektrisch rijden, maar waar de huidige, sterke fabrikanten al moeite hebben om hun stroomapparaten aan de man te slijten, moet dat voor kleine merkjes helemaal knap lastig zijn. De machines zijn automatisch duur door de hoge ontwikkelingskosten en de actieradius blijft beperkt. Zo ook voor de Rapitan van Bultaco. Ik vrees eveneens dat de Voxan Wattman geen lang leven is beschoren, evenals de modellen die Münch en Saroleá gebouwd hebben. Zij proberen zich wat meer te richten op de racerij, maar ook op dat gebied zal het eveneens moeilijk zijn om de huidige motorrijder over te halen om het circuit op te knallen met een elektroracer. De toekomst van de tweewielers zie ik dan ook nog niet schokkend gewijzigd worden door elektrische motorfietsen. Zeker niet door merken die al eens eerder kopje onder zijn gegaan.

Hoewel er steeds meer ‘groene’ motorfietsprojecten komen, lijken er tegelijkertijd net zoveel weer te verdwijnen. Of zelfs meer… Hoe anders is dat gelukkig met het E-bike-project van de Automotive Hogeschool Arnhem Nijmegen (HAN). Want, hoewel het een tijdje stil was, hebben projectbegeleider Sander de Goede en zijn studenten amper stilgezeten. Alles om de E-bike te doen laten slagen. MOTOR.nl sprak met Sander voor het laatste nieuws.

Hoe gaat het met jullie E-bike-project?
Goed! De body van de E-bike krijgt steeds meer vorm waardoor er langzaam maar zeker een concept aan het ontstaan is. Eind juni hopen we de body af te hebben. Dan loopt namelijk het project van de tweedejaars studenten die hiermee bezig zijn ten einde.

Krijgen jullie nog hulp bij het ontwerpen van het uiterlijk?
We werken daarvoor nauw samen met de studie Industrieel Product Ontwerpen, kortweg IPO. Op dit moment werken acht studenten van ons samen met één studente van de IPO. Wij richten ons natuurlijk vooral op het technisch aspect, zoals de luchtweerstand. Studenten van de IPO zijn juist bezig met het uiterlijke ontwerp en dat is minstens net zo belangrijk. Van de uiteindelijke body willen we namelijk productiemallen gaan maken.

En hoe zit het financieel?
Afgelopen week hebben we samen gezeten met een mogelijke partner. De interesse in ons project is groot vanuit hun kant. Ze willen er alleen graag nog een investeerder bij hebben om zo de kans om deze motorfiets echt te gaan bouwen, te doen vergroten.

Dat klinkt erg serieus.
Klopt, ik zie op het gebied van investeringen dan ook geen probleem om eerlijk te zijn. Het loopt dus echt goed.

De laatste tijd zijn er veel nieuwe projecten van ‘elektrische’ fabrikanten. Onlangs zagen we dat Yamaha twee modellen in productie wil nemen en onder andere Sarolea en Bultaco zijn herrezen als groene fabrikant. Toch zijn dat nog altijd traditionele motorfietsen met een accu.
Dat is inderdaad opvallend. Maar zoals je al zegt, het zijn nog altijd de motoren zoals we die kennen. Het lijkt erop dat die fabrikanten gokken dat de accu een enorme sprong voorwaarts gaat maken. Ik geloof dat echter niet. Sommigen beweren dat de actieradius binnen twee jaar met vijftig procent kan toenemen vanwege betere accu’s, anderen hebben het maar over vijf procent. Verder zijn er een aantal nieuwe initiatieven, zoals met glucose, maar dat zijn allemaal nog projecten in een experimenteel stadium. Onlangs hebben we met de HAN meegedaan aan de Shell Eco Marathon. Die auto, goedgekeurd door het RDW en volgens de wet een brommobiel, loopt 1: 510. Met twee passagiers! Dat is dus bijna van Amsterdam naar Parijs op een litertje. Dat zijn veel realistischere cijfers en iets waar we verder mee kunnen.

Die Arval Inspire II trok nogal wat bekijks!
Ze hadden heel slim een soort van roadshow gemaakt tussen Arnhem, waar de Inspire gebouwd is, en Rotterdam, de startplaats van de Eco Marathon. Het was echt fantastisch om te zien hoe druk het was bij elk tankstation waar ze even stopten. Dat heeft ons natuurlijk aan het denken gezet. Zoiets moeten wij ook kunnen.

Wat staat er binnenkort op het programma?
Als we de uiteindelijke body af hebben, gaan we er een 1:9 schaalmodel van maken. Op dit formaat zijn ook diverse Superbike’s te koop, zoals de R1 of de Fireblade. In de windtunnel testen we dan vervolgens of ons model echt zo’n voordeel heeft qua luchtweerstand. Want dat is nog altijd waar het nu om draait. 

Foto’s: HAN