Na ruim vijftig jaar afwezigheid is Ariel plotseling terug in de motorwereld. En hoe: de Ace is een omnivalent model die naar keuze van de consument geheel naar eigen smaak kan worden samengesteld. Van een cruiserachtige roadster tot naked met superbike-waarden, de keuze is reuze. De prijs trouwens ook, want de Ace zal in Nederland tussen de € 25.000 en € 35.000 kosten, sterk afhankelijk van de gekozen onderdelen en opties.

Het motorblok kennen we al, want dat is dezelfde 1237cc V4 als uit de Honda VFR1200F. En dat levert dus 173 pk aan topvermogen en 131 Nm aan koppel. Het is geen verrassing dat Ariel voor een Honda-motorblok heeft gekozen, want de auto’s die Ariel maakt worden door Honda Civic-motoren aangedreven.

Verder heeft Ariel nog niet zoveel prijsgegeven, maar op de foto’s zien we duidelijk dat Nissin de radiaal gemonteerde zeszuiger remklauwen levert en het lijkt er op dat deze exact hetzelfde zijn als op de VFR1200F. Verder is er voor de achterbrug en zelfs de wielen ook leentjebuur gespeeld bij de Honda’s zwaarste V4. De keuze uit voorvorken bestaat uit een hedendaagse versie van een girder-voorvork, die vroeger al in Vincents werden gebruikt, en een Öhlins voorvork. De achterschokbreker is in beide gevallen ook van Öhlins.

Opvallend aan de zwarte uitvoering van de Ace is het ontbreken van een koppelingshendel. Ook hier lijkt er weer wat geleend van de VFR1200F, namelijk het DCT-systeem (Dual Clutch Technolog), waar één koppeling de eerste, derde en vijfde versnelling beroert en de andere de overige drie. Wat van de Ariel Ace desgewild dus een automaat maakt.

[justified_image_grid ids=20284,20285,20286,20287,20288,20289,20290]

De komende avonden geven we je telkens het programma voor de volgende dag. Wordt er al getraind, wanneer beginnen de kwalificaties, wat is er in het centrum van Assen te doen en waar kun je later deze week je motorfiets gratis bewaakt parkeren? 

Morgen, woensdag, heb je de kans enkele TT-coureurs in het centrum van Assen te ontmoeten. Vanaf 13.00 uur is er op de Brink in het centrum van Assen een Meet & Greet met zeven rijders. Stefan Bradl, Scott Redding en Cal Crutchlow zullen daarbij aanwezig zijn. Dé kans om een MotoGP-coureur van dichtbij te ontmoeten. Maar je kunt ook kennismaken met de Nederlandse Moto3-rijders Scott Deroue, Bryan Schouten, Thomas van Leeuwen en Jasper Iwema.

De kermis op het Abel Tasmanplein draait al vanaf het weekend. In het centrum van Assen kun je vanaf 20.00 uur genieten van muziek op enkele podia. En wil je motoren zien? Ga dan naar de Steile Wand van Henny Kroeze in de Rolderstraat.

Download ‘m, deze TT Tribunegids en zet hem op je smartphone of tablet. Hij is onmisbaar als je een plekje langs het circuit hebt gevonden en af en toe even de draad kwijt bent. En zelfs als je de races via tv of internet kijkt, is het een handige gids. Boeiend zijn ook de gegevens over het circuit die we op een rijtje hebben gezet, zodat ook het Drentse asfalt geen geheimen meer voor je heeft. Jorge Lorenzo wordt speciaal voor deze gids geïnterviewd en hij geeft zijn visie op de baan waaraan hij zeer wisselende herinneringen heeft. Mooie races toegewenst! Klik hier om te downloaden.

Neem je geen smartphone of tablet mee? Hij zit ook in MOTO73 13, die nu in de winkel ligt!

Filerijden. Het is een sport. Ik tegen de rest. Ik tegen de make-up-bijwerkende-secretaresse, de bellende kantoorklerk en de opgefokte Sjonnie die plóts het gaatje op de linkerrijbaan ziet. 

Zo ook afgelopen week, donderdagavond. Op een dichtgeslibde A1 rij ik huiswaarts, op m’n dooie gemakje. Geheel in de filemodus staan m’n vijf zintuigen op scherp en schat ik elke verkeersdeelnemer in. Op een bepaald moment wordt het routine, maar het is en blijft zaak om elk gaatje, elke slaapkop en elke driftkikker op tijd te signaleren. Kán een automobilist naar rechts of links, dan moet je er als motorrijder op vertrouwen dát -ie het doet. Zelfs wanneer je al naast z’n portier rijdt.

Zoals altijd heb ik het meeste vertrouwen in de vrachtwagenchauffeurs. Professionele chauffeurs die toch over de nodige kwaliteiten moeten beschikken om die 16,5 meter vracht door het Nederlandse verkeersnet te loodsen. Wanneer ik tussen de file door naast een vrachtwagen rij voel ik me dan ook altijd behoorlijk veilig. Ze maken geen onverwachte stuurmanoeuvres en wanneer ze je zien, maken ze bijna altijd extra ruimte. Maar nog fijner is de wetenschap dat de automobilist links naast je vaak ver van de vrachtwagen wil staan, het rijpad hierdoor groot is en er bovendien op rechts geen gaten vallen waar de automobilist in kan duiken. 

Aan dat vertrouwde gevoel kwam afgelopen donderdag helaas een einde. Bij Amersfoort wordt de rechterrijbaan geheel gevuld door een lint vrachtwagens en gevoed door het vertrouwen en de ruime afstand tussen auto’s en vrachtwagens rij ik in een aangenaam constant tempo door de file. Ik zet de radio van de Honda F6B nog een tikkie harder, open m’n vizier een stukje en dan… zwaait plots de deur van de vrachtwagen naast me open. Ja hoor, de chauffeur besluit even z’n benen te strekken buiten de cabine. Ik grijp naar de voorrem, het ABS regelt m’n remkracht en de 385 kilogram (exclusief mij) komen nipt, héél nipt, vlak voor de vrachtwagendeur tot stilstand. De chauffeur heeft ogen als lichtende sterren en nog voordat ik een voetje aan de grond zet bulder ik al achtentachtig scheldwoorden in zijn richting: @#*&($%*)@$%(@!!!!!! 

Schadevrij, maar me nog niet beseffend dat ik str*ntmazzel heb gehad, parkeer ik de Honda op z’n jiffy en vraag de chauffeur waar -ie in godsnaam mee bezig is. Het antwoord klinkt Pools, maar het zou ook Roemeens of Bulgaars kunnen zijn. Z’n gezicht staat nog in een geschrokken plooi en z’n lichaamstaal en handgebaren maken duidelijk dat de beste man waarschijnlijk nog meer is geschrokken dan ikzelf.

Afijn. Geluk moet je soms hebben en een goede rempartij is ook wel zo fijn. Een wijze les, dus? Nou ja, niet in de zin van dat ik nu bij het langsrijden van elke vrachtwagendeur plat op de motor ga liggen. Maar wel een bevestiging van dat filerijden niets anders is dan een soort Russische roulette. Hoe goed je ook je best doet om het lijf heel te houden, je bent en blijft deels afhankelijk van de grillen van je medeweggebruiker. En dus moet je soms geluk hebben, want anticiperen op een vrachtwagenchauffeur die z’n deur open doet? Dat is best lastig!

Gas Gas vernieuwt voor 2015 hun 125, 250 en 300cc tweetakt enduro motoren. Het Spaanse merk legt in hun gamma vooral de nadruk op de EC 125, die onder meer een nieuwe cilinder, uitlaat, andere mappings en zadel krijgt. Verder krijgt de 125, net als ook 250 en 300, een simpeler vestelbare uitlaatklep. Op die manier kan iedere rijder zelf het motorkarakter naar eigen voorkeur aanpassen.

Ook heeft Gas Gas voor alle modellen de startmotor vernieuwd. Die is compacter en lichter dan vorige modellen. Het is natuurlijk altijd een overweging om voor wel of geen e-start te gaan, maar het is in sommige situaties gewoon erg handig. Overigens biedt Gas Gas het elektrische startsysteem ook aan als kit voor oudere modellen.

De viertakt-modellen staan in een minder fel voetlicht voor het nieuwe modeljaar. De grote aanpassingen blijven daar beperkt tot een andere uitlaatbocht en demper. Verder zijn er wat kleine updates voor het frame, de carburatie en bijvoorbeeld een nieuw kickstartrubber.

Nou ja, het zijn eigenlijk niet de praktijken van Van der Mark, maar van de tachtigjarige Frans van Leeuwen. Onder diens vleugels traint Michael zich een weg naar de wereldtop. En daarvoor wordt geen gebruik gemaakt van superdeluxe sportscholen vol personal trainers en computerapparatuur, maar van zware touwen, verzwaarde autobanden en sportschoenen uit 1979 met daaronder twee kilogram oud ijzer.

Die verzwaarde trainingsschoenen (foto boven) zijn bedoeld om de buikspieren van Michael optimaal te trainen. ‘Hangend met zijn armen in twee spanbanden, moet hij een keer of vijftien z’n knieën naar z’n borst brengen. Loodzwaar. Maar voor Frans niet zwaar genoeg, want Michael moet ook nog de speciale sportschoenen uit 1979 aan. Speciaal zijn ze omdat beide schoenen twee kilogram gewicht onder de zool hebben, uiteraard bedacht, ontworpen en gemaakt zelf door Frans zelf’, zo lezen we in de nieuwste MOTO73.

In het gehele artikel legt Van Leeuwen uit waarom hij coureurs liever in z’n schuurtje en de frisse buitenlucht traint, dan in de sportschool. ‘Die jongens worden echt net zo moe van het slaan met een grote voorhamer op zo’n dikke trekkerband als van een apparaat dat duizenden euro’s kost. Het gaat om het resultaat. Heel simpel’, aldus Frans.

Het verhaal, geschreven door Marien Cahuzak, geeft een mooi kijkje in de wereld van Neerlands grootste motorcoureur van 2014. De foto’s spreken tot de verbeelding en één ding wordt overduidelijk: Van der Mark wordt op ouderwetse compleet afgebeuld, met maar één doel: winnen, winnen en nog eens winnen! Het nummer is hier te bestellen.