Het was even schrikken toen Rob Vennegoor eind 2011 bekend maakte te stoppen met zijn zeer actieve rol in de wegrace. Het zou toch niet echt zo zijn… Gelukkig is het ook niet zo want zojuist ontvingen wij exclusief bericht van Vennegoor dat hij een nieuw Australisch talent gevonden heeft. Vennegoor lijkt patent te hebben op deze talenten en staat aan de andere kant van de wereld daarom bekend als de ‘poort naar Europa’.

Nieuwste aanwinst is de 18-jarige Mike Jones (46) uit Brisbane. Jones won vorig jaar het Australische Superstock 600-kampioenschap en rijdt dit jaar in de FX Supersports-serie en neemt het daarin op tegen onder andere teamgenoot Kevin Curtain (2). Die we inderdaad nog kennen uit het WK Supersport waarin hij in 2006 bijna wereldkampioen werd als hij niet gevallen zou zijn op Magny-Cours… Veelzeggend over het talent van Jones is dat hij op dit moment aan de leiding gaat in de FX Supersports-serie en dus ook Curtain de baas is. Dan moet je hoe dan ook iets in je mars hebben.

Jones is de tiende (!) Australiër waarmee Vennegoor nauw samen gaat werken. David Johnson, Gareth Jones, Chris Seaton, Russell Holland, de eerder genoemde Jed Metcher, Adrian Nestorovic, Corey Snowsill, Troy Herfoss en Robert Bugden gingen hem voor. Jones zal op de Nürburgring voor het eerst zijn opwachting maken in het EK Superstock voor het MtM team.

Mike Jones: “Ik ben heel blij dat Rob Vennegoor van RT Racing Support met mij contact heeft gezocht en mij deze kans bij MtM racing team geeft. Het feit dat ze rijden met de snelle Yamaha R6 en dat Jed vorig jaar kampioen werd geeft mij veel vertrouwen. Veel dank aan MtM racing team, Yamaha Australië en RT-manager Rob Vennegoor voor deze geweldige kans.”

Rob Vennegoor: “Ik ben erg tevreden dat ik Mike in het WK Superbike-paddock heb gekregen. Zijn resultaten in Australië en Azie zijn indrukwekkend. Dit gecombineerd met zijn kennis van de Yamaha R6 geeft mij veel vertrouwen. Mijn dank gaat uit naar Yamaha Australië vanwege de prettige samenwerking.”

Het laatste raceweekend op Oschersleben ging door een valpartij met de motor op de openbare weg aan mijn neus voorbij. Daarom was het alweer lang geleden dat ik had gereden. Rustig inkomen en langzaam opbouwen, zo is mijn voornemen. Een goede voorbereiding hoort daar bij. Daarom vertrek ik al op vrijdagavond, met een koelbox gevuld met bier, met wat vrienden naar de paddock. Om op zaterdagochtend lekker fris te zijn…

Ja, dat pakt toch even anders uit. Toch is het fijn om niet voor dag en dauw uit bed te moeten om op tijd te zijn voor de inschrijving. Ook ben ik nu mooi op tijd bij de technische keuring, en staat mijn Yamaha al anderhalf uur voor aanvang van de eerste kwalificatie kant en klaar in de bandenwarmers. Top! Omdat Continental sinds kort een RaceAttack in de maat 180-60 heeft, in plaats van de gebruikelijke 180-55, ga ik vandaag op de 60-achterband van start. Theoretisch gezien heeft het in ieder geval voordeel.

Je hebt hierbij meer rubber aan het asfalt wanneer je onder diepe hellingshoek ligt. Dus, meer grip, en eerder op het gas. Het is echter wel zaak om de motorfiets opnieuw af te stellen. De band is namelijk hoger, dus staat de achterkant van de motor ook anders dan normaal. Een andere balhoofdhoek, kleinere naloop en zelfs een andere hoek van de achterbrug…

Omdat ik met standaard materiaal rij, en standaard schokbrekers niet zomaar de rijhoogte laten aanpassen, pas ik de veervoorspanning voorzichtig aan. Dat is eigenlijk geen aanrader, maar in mijn geval acceptabel. Al is het eigenlijk een goede reden om een mooie aftermarket schokbreker aan te schaffen. De eerste kwalificatie levert, terwijl ik het echt rustig aan doe, een mooie 1.52 op. In de kwalificatie daarop volgend laat ik een 1.50 optekenen. Dat gaat best lekker! Tijdens de start van de race ontbreekt het bij mij aan concentratie. Pas wanneer de lampen al op rood springen zet ik de motor in de versnelling. Ja, te laat dus…

Ik maak wat plaatsen goed, maar verlies er in de eerste ronde ook erg veel door een ‘dat-ging-maar-net-goed’. Bij het uitkomen van de Stekkenwal ben ik namelijk sneller dan mijn voorganger, maar zijn motor loopt net wat sneller. Daarom zit er ik bij het aanremmen van de bult rechts achter, wanneer hij zijn anker uitgooit en rechts richting de curbstones stuurt. Ik moet het kunstgras op en stuur hangend en wurgend de bult nog in. Zeker acht man komt me links en rechts voorbij, maar gelukkig blijft een valpartij uit.

De tien resterende ronden ben ik in mooie gevechten verwikkeld, met onder andere Sybren Wind, Alex van der Voorn en Arien Out. Wind is me te snel af, maar het gevecht met Van der Voorn duurt de hele race voort. Uiteindelijk kom ik nipt met drie-tiende seconde voorsprong over de finish. Gewonnen! Nou ja, ook veel verloren. Maar toch voelt het na zo’n gevecht als overwinning. Uiteindelijk finish ik als 24e, met een snelste raceronde van  1.50.6. Hmm, dat kan wel beter. Toch was de race fantastisch en kijk ik reikhalzend uit naar 29 september. Dan worden de laatste twee raceronden van de KNMV Cup verreden. Ik ben er bij.

Met dank aan Kees Siroo voor de foto’s!