De wekker staat op kwart voor zes, en dat is pijnlijk vroeg. Een uurtje rijden naar Assen, door de stromende regen, en daar als een gek aan de slag om de wielen uit de R6 te halen, regenbanden om te laten leggen en het geheel weer in elkaar te sleutelen. Voor negen uur, wanneer de eerste kwalificatie van start gaat, moet de Yamaha natuurlijk ook nog door de technische keuring gehaald worden. Doorwerken dus!
Het lukt maar ternauwernood, en met het lichaam nog vol haast rij ik voor het eerst op regenbanden de baan op. Dát is wel even wennen. Het gaat eigenlijk wel aardig, totdat ik in de Ramshoek naast de baan kom. Ik hou de motor overeind maar heb de schrik wel in de benen. In het laatste rondje denk ik een best snelle ronde neergezet te hebben. Maar, de rondetijden bekijkend blijkt dat niet zo. Met een 2:13 sta ik ‘ergens’ onderaan in de A-groep. De tweede kwalificatie is nog natter dan de eerste, maar ik rij wel drie seconden sneller. Dat is echter niet snel genoeg om van de laatste startrij af te komen. Uiteindelijk beland ik als 35e op de startgrid. Dat valt tegen, maar het is niet anders.
Donderwolken zijn inmiddels ingeruild voor een zonnetje en de baan is tijdens de race lekker droog. Ik ben vastberaden minstens in de top-25 te eindigen, dat moet lukken! Maar, ik verpruts de start compleet. Het voorwiel lift veel te veel, en ik besluit te shortshiften. Daarbij kom ik in de tweede versnelling in een veel te laag toerental terecht waardoor de R6 smoort. Uiteindelijk weet ik door laat te remmen nog wel wat plaatsen goed te maken. Het blijkt echter allemaal voor niets, want een harde crash in de Haarbocht zorgt voor de rode vlag.
De tweede start is beter. Wat heet; ik pak zeker twaalf man en sluit me aan bij de staart van het middenveld. Lekker! Ik weet echter niet in m’n ritme te komen, maak enorm veel domme foutjes en rij rare lijnen. M’n concentratie is echt erg slecht. Ik wijt het aan de drukte van de dag. Veel sleutelen, veel haasten, veel stress. Alles alleen doen is niet erg lekker op een dag als vandaag. Hoe dan ook, ik rij niet de race van m’n leven. Het zou geholpen hebben wanneer ik iemand voor me had om me op te richten, maar ik rij een eenzame race. Wel eindig ik als 22e. Dat klinkt goed, dertien plekken winst! Maar, helaas. Het lijkt rooskleuriger dan het is, want de winst is vooral te denken aan het grote aantal rijders dat uitvalt. Veel crashes die ik liever niet zou zien, en waardoor m’n finishplek minder waarde heeft dan wanneer ik normaal op een 22e positie was beland.
Als conclusie kan ik stellen dat het een rare racedag is geweest. Regen, wind en af en toe een zonnetje maakten het een typische Nederlandse racedag. Ik kijk uit naar de volgende race op 7 juli. Daar zal het circus van de KNMV Cup wederom neerstrijken op het TT-circuit van Assen. Hopelijk zijn de weersomstandigheden bestendig. Of het nou regent of droog is, dat maakt me dan niet uit.
Foto’s: Ad Kievit
