Om het seizoen spectaculair af te sluiten reed er een gastrijder mee in de Talent Cup 600. Niemand minder dan Dutch Superbike-coureur Raymond Schouten stapte op de Yamaha van Daphne Hop, die door een eerder opgelopen blessure niet kon rijden. Raymond deed niet mee voor de punten. Hij startte beide races op de laatste plaats, zodat de jonge talenten in de achterhoede veel van hem konden leren. Bovendien hinderde hij op deze manier niemand in de kopgroep, waar de punten nog moesten worden verdeeld voor de tweede en derde plaats in het kampioenschap.
Hoewel de kampioen van de Talent Cup 600, Wayne Tessels, al bekend was, was de strijd nog niet gestreden voor het overige klassement. Het gevecht in de kopgroep barste dan ook als nooit te voren los. Al in de eerste ronde ging het fout. Jaco Boonen, die hoog in het klassement stond, haalde alles uit de kast om zijn hoognodige punten te verdienen. Helaas werd de Yamaha-coureur hard afgestraft in de Strubben, waar hij in conflict raakte met Joël Wienen. Beide rijders crashten. Bij Jaco viel uiteindelijk de schade mee. Hij kon in de tweede race weer van start gaan. Joël had minder geluk en zal zo spoedig mogelijk worden geopereerd aan een gebroken enkel.
Ongeveer een half uur later werd de race hervat over zeven ronden. Net zoals bij de eerste start was Rob Hartog het snelst weg. De Suzuki-coureur voelde al gauw de hete adem van Wayne Tessels in zijn nek en moest na anderhalve ronde zijn leiderspositie afstaan aan de kampioen. Wayne: “Rob had een superstart, zoals altijd. Ik ging samen met Roy van Sambeek de Haarbocht in. Bij de Stekkenwal kon ik hem en Christiaan Nobel voorbij, waarna ik het gat met Rob dichtreed en aan kop kwam te rijden. Voor mij was het van belang dat ik alles heel hield, omdat we nog een race te gaan hadden. Dat is gelukt!”
Na de inhaalslag van Wayne ontstond er een hevige strijd tussen Rob en Christiaan. De coureurs maakten het elkaar erg moeilijk. Uiteindelijk moest Christiaan het in de Strubben bekopen met een highsider. Als hekkensluiter reed hij de wedstrijd uit. Maar de één zijn dood is de ander zijn brood en dat is niet anders in de racerij. Mick Jansen profiteerde van de valpartijen en kon vrij gemakkelijk naar de derde plaats rijden. Wayne hield, zoals we vaker van hem hebben mogen zien, de leiderspositie vast tot het einde. Als tweede kwam Rob over de finish, Mick volgde hem op de derde plek.
Door geluidsmaatregelen werd de tweede race ingekort tot negen ronden. Wayne ging er weer als een speer vandoor en vertelde na afloop: “Ik vond het jammer dat Raymond Schouten niet op pole position startte. Ik had graag de strijd met hem aangegaan! Gelukkig hebben we alles heel gehouden en ik ben blij dat ik de laatste wedstrijd ook op het ereschavot heb kunnen afsluiten.”
Christiaan Nobel kwam sterk terug in de tweede wedstrijd en wist meteen een gat te slaan tussen hem en Roy van Sambeek, de derde man van dat moment, en de op de vierde plaats rijdende Rob Hartog. “Ik had wel verwacht dat Rob het me weer moeilijk zou gaan maken, maar ik kon hem goed voor blijven. Ik ben ontzettend blij met mijn tweede plaats en de uiteindelijke derde plaats in het kampioenschap.”
Achter de Suzuki-coureur was het stuivertje wisselen tussen Roy van Sambeek en Rob Hartog. In de een-na-laatste ronde wist Rob zijn voorganger toch te passeren. Hij stelde hiermee de derde plaats veilig en daarmee de tweede plek in de titelstrijd. “Ik ben ontzettend blij met mijn tweede plaats in het kampioenschap! Het was een ware strijd tussen mij en Christiaan die ik uiteindelijk heb gewonnen.”
Eindstand kampioenschap: 1 Wayne Tessels (252 punten), 2 Rob Hartog (166), 3 Christiaan Nobel (155), 4 Manuël Wienen (122), 5 Jaco Boonen (114) 6 Mick Jansen (109) 7 Tommy Sentges (96), 8 Roy van Sambeek (94), 9 Kevin van der Gulik (79), 10 Dennis Verbeke (64), 11 Joël Wienen (41), 12 Terrel Bivens (38), 13 Jerrey Duits (38) 14 Daphne Hop (37), 15 Mervyn Verploegen (31), 16 Martijn Polinder (23).
