zaterdag 4 april 2026
Home Blog Pagina 399

Björn’s Gold Wing café racer: ‘Rutje Prutje’

Door
Floris Velthuis
-
0

Björn is geboren en getogen in de Achterhoek. Met de Zwarte Cross om de hoek, kan het ook bijna niet anders dan dat hij graag ‘Oerend Hard’ gaat. Samen met zijn broer doet hij zijspancross en in de vrije tijd sleutelt hij graag aan snelle motoren. Deze keer wilde hij voluit gaan en het resultaat is een Spartaanse GL1100 café racer, die klinkt alsof er straaljagers over vliegen! Bigtwin wilde er meer van weten en zocht hem op…

DE STAR WARS ULTRA LIMITED VAN SVEN: ‘THERE IS ONLY THE FORCE’

Na de fotoshoot rijden we naar Björn’s ouderlijk huis, landelijk gelegen tussen de weilanden. Hij vertelt: “Ik had al twee Honda CX’en gehad en wou eens iets met een Boxer blok gaan doen. Een BMW lag voor de hand maar ik liep tegen deze Honda Gold Wing aan, voor de schappelijke prijs van €400,-. Wat me aanspreekt is dat het iconische Boxer blok groot en breed is, en het heeft zo’n karakteristieke sound. Het was 2017 toen ik deze Gold Wing GL1100 kocht. De vorige eigenaar had de motor uit Nederlands-Indië meegenomen naar Nederland en vond het geweldig dat iemand de motor kocht die er echt interesse in heeft. De Gold Wing was zo goed als origineel: alleen al aan verkoop van de overbodige onderdelen verdiende ik het aankoopbedrag terug! Dus wie is er nou gek? Ik begon rustig aan met verbouwen, maar twee jaar geleden kwam de bouw in een stroomversnelling.”

ZIJSPANCROSS

Björn is niet bepaald een groentje in de motorwereld en weet veel van techniek. Hij werkt als werkvoorbereider bij een installatiebedrijf en is actief in de zijspancross. “Dat doe ik samen met mijn broer Tjeerd, die de bakkenist is. Al van jongs af aan rijden wij hier in het bos en rond de boerderij op crossbrommers. Via een kennis zijn we in de zijspanwereld gerold. Zulke activiteiten leven hier in de Achterhoek! Het zijspancrossen vraagt veel aandacht. De machine moet goed en veilig de baan op, en we trainen meestal twee keer in de week. Puur voor de lol riepen we eens dat we op de NK wilden gaan rijden. Dat begon als puur geouwehoer onder het genot van een biertje. Inmiddels is het bloedserieus…” Björns vader begint te lachen en wijst naar de vrachtwagen op het erf: “Kijk eens wat er nu staat? Björn en Tjeerd hebben die in een vlaag van verstandsverbijstering gekocht. De wagen is ingericht met een werkplaats want er moet altijd gesleuteld worden. Het is een mooie sport en de jongens kunnen hun energie er in kwijt.” Björn voegt daaraan toe: “…en ons geld! Wie ons wil sponsoren kan contact opnemen met Team Rutgers. Kan je dat in Bigtwin vermelden?” Bij deze!

SPAAKWIELEN

Terug naar de Gold Wing. Björn vertelt: “Het moest een café racer worden met een eigen draai. Technisch moest alles perfect in orde zijn. Ik had twee blokken bij het project gekregen, maar beide waren gaar. Een los aangeschaft blok werd in Ulft met ijs gestraald zodat het niet uit elkaar hoefde. Vervolgens spoot DAM Designs het blok zwart. Zelf spoot ik de klep- en riemdelsels in metallic, zodat er wat contrasten uit springen. Tijdens het project moest het loodzware blok er meerdere keren in en uit worden gehaald. Dat is een avontuur op zich, maar na een tijdje krijg je er handigheid in. Ik kocht een complete Kawasaki Ninja ZX 6R, enkel en alleen voor de voorvork. De GL1100 heeft Comstar wielen, en ik wilde perse grove spaakwielen. Daarom heb ik de wielen van een GL1200 genomen, waarvoor de ZX 6R as moest worden aangepast.  In Autocad tekende ik spacers om de remschijf op te monteren. De voor- en achterrem zijn vervangen door Brembo’s, die op de plek blijven met zelfgemaakte brackets. Er zitten vele uren zulke technische details.”

WEBERS

Björn pakt een dikke map met tekeningen en foto’s waarin de hele bouw netjes is gedocumenteerd. Techniek staat bij Björn hoog in het vaandel en de oude Gold Wing werd volledig geüpdatet. Björn bestelde een set veren bij zijn huisleverancier Reiger, die ook altijd de schokbrekers voor zijn zijspancrosser levert. De typische paarse kleur springt er visueel uit. De Gold Wing loopt nu volledig op een elektronisch systeem van Motogadget. “Dit systeem stuurt alle elektronica aan en dat werkt heel mooi. De M-Unit scheelt een hele pak kabels, waardoor de motor mooi clean kon worden opgebouwd,” vertelt Björn. “Op Internet kwam ik tegen dat een Gold Wing goed loopt op Weber carburateurs en dit ziet er bovendien indrukwekkend uit. Voor de Webers, die van een Volkwagen af komen, heb ik een inlaat besteld bij Randakk’s. De luchtfilterbak werd verwijderd en er zijn kelken op gekomen. Op de originele uitlaatbochten zijn extreem korte dempers van Akrapovic gemonteerd. Het geluid is zo hard dat horen en zien je vergaat! De mechanische benzinepomp is weggeslepen van het blok en er is een elektrische gemonteerd. Er is namelijk een bepaalde druk nodig voor de Webers, en de mechanische pomp kon dat niet leveren. Zo kom je tijdens zo’n project een hoop dingen tegen waar je vooraf niet bij stil staat! Ik kreeg de motor niet lekker aan het lopen met de nieuwe set-up en ik ben door WRC Motorcycles geholpen met het afstellen en het bepalen van de juiste sproeiers.”

KIPPENGAAS EN PIEPSCHUIM

Kenners weten dat de tank van een Gold Wing een dummy is, de echte tank zit onder het zadel. Dat heeft Honda gedaan om het zwaartepunt zo laag mogelijk het houden, want de GL1100 heeft een behoorlijk gewicht! Onder de dummy tank zitten alle elektronische componenten verstopt. Dat betekent dat er straffeloos in de tank gezaagd kan worden. Björn: “We kwamen op het idee om de klep van de dummy tank dicht te maken met polyester, en drie gaten te maken voor de tankdop, benzineniveau en kilometerteller. De vorm van de kont heb ik eerst van kippengaas en piepschuim gemaakt. Dat heb ik vervolgens naar Polyglass in Aalten gebracht om de vorm van boetseerklei te maken. Tenslotte is daar door Polyglass polyester omheen gespoten, waarbij rekening is gehouden met de uitsparing voor het achterlicht. Het zadel is gemaakt door Viking Seats. Ik heb de complete motor daar neergezet, zodat ze het zadel perfect konden laten aansluiten. Hij vroeg of ik iets van een logo wilde. Nou had ik ooit eens voor de lol een logo bedacht voor een sticker met m’n geuzennaam Rutje Prutje. Dat leek me een leuk detail en het maakt de motor ook een beetje eigen. De koplamp is bevestigd met een stuk van een mengkraan uit de oudijzerbak. Het past perfect en kost niets. Via caferaceronderdelen.nl werd het stuur besteld waarop hendels van Brembo werden gemonteerd. De grote vraag, bij alle custombikes, is waar je het kenteken kwijt kan. Onder het zitje bleek niet mooi te staan, dus ik besloot ‘m via een beugel achter de band te monteren.”

SPARTAANS

Björn: “Qua spuitwerk wou ik een beukenhout-achtige kleur hebben. Ik kwam met Dennis van Dam Designs aan het praten en hij suggereerde een Ferro metaalkleur. Het ziet er levensecht uit! Het frame is verchroomd bij Jacobs NCI en daarna verkoperd. Bij een autospuiterij is dit vervolgens afgelakt omdat het frame anders helemaal groen zou gaan uitslaat. Expres is het een beetje ‘viezig’ gelaten, het moest niet te steriel gaan lijken.” Eenmaal klaar, bleek de motor niet lekker te lopen. “Ik heb het hele Motogadget systeem nagelopen en dat was goed. De bobines werden doorgemeten en ook die waren goed. Uiteindelijk bleek het een slechte verbinding bij het startknopje te zijn. Maar voordat je daar achter komt…” verzucht Björn. “De Gold Wing rijdt mooi en het is een Spartaanse ervaring. Je voelt de druk van de carburateurs langs je benen 

blazen en als je gas geeft voel je de PK’s langs de helm omhoog komen. Het is een hele beleving, maar het is geen motor om veel kilometers mee te maken. Er is nergens op bezuinigd, dit was zo’n project van ‘je doet het goed of je doet het niet’. Deze keer wilde ik helemaal voluit gaan en dat is gelukt!”

Door: Floris Velthuis

SPECIFICATIES HONDA GOLD WING GL1100
Eigenaar/bouwer Björn Rutgers
MOTORBLOK
Bouwjaar 1982
Merk Honda
Type GL1100
Cilinderinhoud 1085 cc
Versnellingsbak 5-bak
Ontsteking elektronisch
Carburateur Weber IDF 40
Luchtfilter kelken
Uitlaat voorbocht origineel, demper Akrapovic
Bijzonderheden link-systeem gemaakt voor carburateurs, inlaat verdeelstuk voor Weber IDF 40 van Randakk’s, mechanische benzine pomp vervangen voor een elektrische.
RIJWIELGEDEELTE
Frame Origineel / vermaakt
Schokbrekers Reiger
Voorwiel GL1200
Voorband Cobra 120/90-18
Voorrem Brembo
Voorvork Kawasaki zx6r
Balhoofdplaten origineel aangepast
Achterwiel GL1200
Achterband Cobra 140/90-B16
Achterrem Brembo
DIVERSEN
Stuur clipons
Snelheidsmeter Motogadget MST Vintage
Hendels/hand controls Brembo
Handvatten Motogadget
Koplamp verkoperd
Foot controls rearset
Benzinetank origineel
Zadel Vikingseats
Achterspatbord Polyglass
Achterlicht Smoke Led
Knipperlichten Motogadget
SPUITWERK
Kleur koper, brons, messing
Spuiter Dam Design
Bijzonderheden Verometal
DANK AAN
Dam Design, Viking Seats, Jacobs NCI, WRC Motorcycles, Polyglass, A.B. Willemsen en caferacerwebshop.com

Wereldwijde triomf voor de Ducati Diavel V4

Door
Redactie
-
0

De Ducati Diavel V4 heeft wereldwijd veel succes behaald vanwege zijn opvallende stijl. In slechts één jaar tijd heeft dit model erkenning gekregen van vooraanstaande ontwerpbureaus, de pers en motorliefhebbers over de hele wereld.

Het unieke ontwerp van de Diavel V4 is gespierd, sportief, extravagant en elegant tegelijk. Het heeft verschillende prestigieuze prijzen gewonnen, waaronder de Good Design Award van het Chicago Athenaeum: Museum of Architecture and Design en een Speciale Vermelding voor Uitmuntendheid in Productontwerp bij de German Design Awards 2024. Deze prijzen voegen zich bij eerdere prijzen die eerdere Diavel-modellen al hebben gewonnen, wat bevestigt dat het design van Ducati wereldwijd zeer gewaardeerd wordt.

Test Ducati Diavel V4 vs Triumph Rocket 3 GT

Meest gerenommeerde designprijs

De Good Design Award is ’s werelds oudste en meest gerenommeerde designprijs. Sinds 1950 worden er elk jaar awards uitgereikt aan excellent design. In 2023 beoordeelde de jury meer dan 1100 inzendingen uit meer dan 55 landen om deze awards toe te kennen.

De German Design Awards worden elke twee jaar uitgereikt door een jury samengesteld door de German Design Council. Deze awards erkennen uitmuntendheid op het gebied van design en worden ondersteund door het Duitse Ministerie van Economie en Technologie.

Het ontwerp van de Diavel V4 stond centraal tijdens verschillende evenementen, zoals de Diavel Design Nights in Amsterdam, Parijs, Brussel, Londen, New York en Shanghai. Op EICMA 2022 won dit model zelfs de prijs voor ‘Mooiste Motorfiets’.

De Diavel V4 heeft indruk gemaakt op het publiek en de internationale pers vanwege zijn combinatie van stijl, verfijning en prestaties. Deze motorfiets verrast met zijn dynamische eigenschappen, plezierige prestaties en vermogen. In 2023 werd de Diavel V4 uitgeroepen tot Cruiser van het Jaar bij de MCN Awards 2023, Beste Naked Bike van het Jaar door de Amerikaanse website Motorcycle.com, Beste Cruiser bij de Töff Awards in Zwitserland en Beste Power Cruiser door het Filipijnse tijdschrift C! Magazine.

Historie: 5 vergeten resultaten van Eddie Lawson

Door
Asse Klein
-
0
Eddie Lawson

Eddie Lawson is een rijder die niet snel wordt genoemd bij de grootste Grand Prix-coureurs aller tijden. Volledig onterecht gezien zijn status met vier wereldtitels op twee merken in de koningsklasse van de motorsport. Wij laten aan de hand van vijf voorbeelden zien dat het eigenlijk bizar is dat de Amerikaan soms bijna vergeten wordt.

1. Eerste wereldtitel door een team van Honda’s te verslaan

Tegenwoordig zijn rijders amper 20 jaar wanneer ze in de MotoGP arriveren. Eddie Lawson’s GP-carrière begon in 1983 op 25-jarige leeftijd. Het Yamaha-fabrieksteam van Giacomo Agostini had de Amerikaan aangetrokken, nadat hij in zijn geboorteland met Kawasaki diverse nationale titels had gewonnen. Lawson stond in zijn debuutjaar in de schaduw van zijn teamgenoot Kenny Roberts, die er in zijn laatste jaar als GP-coureur alles aan deed om voor de vierde keer 500cc-wereldkampioen te worden. Roberts kwam uiteindelijk twee punten tekort op Freddie Spencer. Lawson reed soms goed en soms minder goed in 1983. Toch wist hij door constante scores – wat in zijn succesvolle carrière zijn belangrijkste kwaliteit was – als vierde te eindigen in het WK. Een jaar was hij kopman van Yamaha en pakte gelijk zijn eerste Grand Prix-zege tijdens de openingsrace in Kyalami. Regerend kampioen Spencer was zijn grootste concurrent, maar liep door technische problemen en blessures al snel een grote achterstand op. Honda trok gedurende het seizoen Randy Mamola aan om Spencer te helpen. Ook de andere Honda-fabrieksrijders – Ron Haslam en Raymond Roche – moesten proberen om zoveel mogelijk punten van Lawson af te snoepen. De kwaliteit van Lawson’s merkgenoten was te laag om hem te helpen. Ondanks dat Lawson het als enige Yamaha-rijder moest opnemen tegen een batterij aan Honda’s werd hij overtuigend wereldkampioen. Tijdens zijn gouden jaar won Lawson vier keer en finishte hij in alle races binnen de top-vier.

Waarom Spanjaarden en Italianen zo dominant zijn in de Grand Prix

2. Drie overtuigende wereldtitels met Yamaha

Eddie Lawson racete in de periode dat hij zijn wereldtitels won onder andere tegen grote kampioenen als Freddie Spencer, Wayne Gardner, Wayne Rainey, Kevin Schwantz en Michael Doohan. Na zijn eerste wereldtitel in 1984 moest Lawson een jaar later zijn meerdere erkennen in een fenomenale Spencer, die naast de 500cc -titel ook wereldkampioen werd in de 250cc. In 1986 was Spencer geblesseerd. Lawson kreeg nog de meeste tegenstand van Gardner, Spencer’s vervanger als kopman van Honda. Maar echte tegenstand had Lawson niet. Met zijn Marlboro Yamaha van het team van recordwereldkampioen Giacomo Agostini won hij zeven van de elf Grand Prix-races in 1986. Een jaar later slaagde Lawson er opniuw niet in om zijn wereldtitel te prolongeren, al moest de Amerikaan wel genoten hebben van de strijd in 1987. Samen met Gardner en Randy Mamola werd er bijna iedere race tussen dit drietal gestreden voor de winst. Lawson reed sterk met onder andere vijf zeges en twaalf podiumplaatsen in vijftien races, maar wordt ‘slechts’ derde in de eindstand. Drie nulscores zorgen ervoor dat Gardner’s en Mamola’s seizoen nog beter waren. Dat Mamola – ook in 1987 uitkomend voor Yamaha – zijn tweede plek voor Lawson in het WK zijn beste prestatie uit zijn carrière noemt, geeft aan wat de status was van ‘Steady Eddy’ in deze periode van het 500cc-wereldkampioenschap. In 1988 is het opnieuw raak voor Lawson en pakte hij zijn derde 500cc-wereldtitel in dienst van Yamaha. Gardner was zijn grootste tegenstander. Lawson is deze keer constanter dan de Australiër en finishte in alle races, waaronder zeven overwinningen.

3. 65 podiumplaatsen in 80 races

Eddie Lawson won veel races, maar zijn grootste successen dankt hij aan zijn constante scores. Vanaf 1984 bouwde ‘Steady Eddy’ een indrukwekkende reeks op door in drie seizoenen (bijna) altijd in de top-vier te finishen. Op twee races na; de TT Assen van 1985 en 1986. Dat waren de enige races waarin hij niet finishte en dus niet in de top-vier eindigde. In 1985 kwam de Amerikaan ten val in de regen en een jaar later ging hij op een droge baan – na een slechte start – in de openingsronde onderuit in de Stekkenwal. De Yamaha-rijder wilde door, maar kreeg ruzie met de baancommissarissen. Dit alles zorgde ervoor dat Lawson na de race zijn bekende uitspraak ‘I hate Assen’ deed. Weer een jaar later won hij wel in Assen. Het was de enige keer dat hij de Grand Prix van Nederland won.

Lawson’s statistieken tussen 1984 en 1989 zijn ongelofelijk indrukwekkend. In 80 races won Lawson 30 keer, stond 65 keer op het podium en finishte 71 keer in de top-vier. Slechts vijf keer kwam de Amerikaan in vijf jaar niet aan de finish. In de overige vier races waren er altijd bijzondere omstandigheden waardoor Lawson niet in de top-vier kwam. Er zijn maar heel weinig Grand Prix-rijders die zo’n constante reeks over maar liefst zes jaar kunnen overleggen.

4. Wereldkampioen op twee merken

In de 500cc- en de MotoGP-geschiedenis zijn er maar vijf rijders die op twee merken wereldkampioen zijn geworden. Dit rijtje wordt gevormd door Giacomo Agostini, Valentino Rossi, Casey Stoner, Geoff Duke en Lawson. Vanaf zijn Grand Prix-debuut in 1983 reed Lawson voor het Yamaha-fabrieksteam, maar daar kwam eind 1988 verandering in. Ondanks drie wereldtitels en geweldige resultaten was de onderlinge relatie tussen Lawson en teammanager Agostini verre van goed te noemen. En zoals zo vaak werden de meeste discussies gevoerd over geld. Dit zorgde ervoor dat Lawson in 1989 – als regerend wereldkampioen – de sensationele overstap naar Honda maakte. De plekken in het officiële fabrieksteam waren al bezet, maar het team van Erv Kanemoto – waar Lawson voor ging racen – kreeg de beschikking over hetzelfde materiaal. Nadat Wayne Rainey (Yamaha) lange tijd het WK had aangevoerd, trok Lawson – door opnieuw zeer constant te zijn – aan het langste eind. In alle races waarin Lawson vertrok, kwam hij aan de finish en slechts één keer (vijfde in Australië) stond hij niet op het podium. De vierde 500cc-wereldtitel was binnen.

Honda Monkey wordt Kawasaki Eddie Lawson Replica

5. Winnen met drie merken

Naast wereldtitels op twee merken staat Eddie Lawson nog in een zeer exclusief rijtje van de koningsklasse, namelijk in die van rijders die gewonnen hebben op drie verschillende merken. Naast Lawson wisten alleen Mike Hailwood, Loris Capirossi en Randy Mamola deze bijzondere prestatie te behalen. Lawson is dus de enige rijder die voorkomt in de lijst van wereldkampioenen op twee merken en winnen op drie verschillende merken in de koningsklasse. Na zijn wereldtitel in 1989 met Honda krijgt hij voor 1990 een betere deal van het Yamaha-fabrieksteam, dat inmiddels geleid werd door zijn voormalige leermeester Kenny Roberts. Het werd een jaar vol met blessures en Lawson stapte in de nadagen van carrière over naar Cagiva. De Italiaanse fabrikant vond meer en meer de aansluiting met de subtop. Met Lawson als topcoureur stond Cagiva in 1991 al tweemaal op het podium. Maar in 1992 schreef Lawson geschiedenis door de eerste Grand Prix-zege van Cagiva te behalen. Tijdens de TT Assen maakte de Amerikaan al een goede kans, maar eindigde hij samen met landgenoot Kevin Schwantz na een pittige crash in de sloot. Een Grand Prix later in Hongarije was het wel raak. Op een opdrogende Hongaroring maakte de Cagiva-coureur de beste bandenkeuze en won de race. Aan het einde van het seizoen 1992 beëindigde de 34-jarige Lawson zijn indrukwekkende carrière.

Fotografie: Henk Keulemans

De beste rijders aller tijden volgens Casey Stoner

Door
Redactie
-
1

Het debat over wie de beste MotoGP-rijders aller tijden zijn, zal altijd blijven bestaan en meningen zijn niet altijd unaniem. Casey Stoner koos degenen die volgens hem het meest opvielen.

De tweevoudig wereldkampioen noemde in een interview met La Gazzetta dello Sport twee rijders: ‘Voor mij, zonder twijfel, Giacomo Agostini en Mick Doohan. Doohan wordt nooit genoemd als er gesproken wordt over andere rijders omdat hij niet zoveel kampioenschappen of races heeft gewonnen als anderen, maar niemand weet hoe het voor hem was om terug te komen na een blessure. De andere rijders die meer titels behaalden dan hij hoefden nooit om te gaan met de blessures die hij heeft gehad. Ik denk niet dat iemand zijn succes had kunnen bereiken na alles wat hem is overkomen. Dus, Mick staat naar mijn mening bovenaan. Daarnaast zou ik namen kunnen noemen zoals Valentino (Rossi), Marc (Márquez)… het is moeilijk om te kiezen’.

Kawasaki en Suzuki terug in de MotoGP? Dat is mogelijk zegt Casey Stoner

Aan de andere kant vindt Stoner dat een van zijn tegenstanders meer erkenning verdient: ‘Ik denk dat de meest onderschatte die ik heb gezien Dani Pedrosa is. Als je tegen hem reed, begreep je wat hij kon, zo’n klein ventje, niemand kan dat begrijpen. Ik was te klein voor MotoGP; ik woog 59 kg en ik denk dat Dani tussen de 55 en 56 kg woog. Iedereen denkt dat lichter zijn beter is, maar de motoren zijn groot, zwaar en krachtig. Je bent niet zo stabiel als je klein bent. Voor mij was het ongelooflijk om te zien wat Dani deed. In mijn hele carrière naast hem racen, niemand kan begrijpen hoe snel hij was’.

Wie is volgens jou de beste coureur aller tijden?

Alex Rins wil eerste MotoGP-coureur zijn die wint op drie verschillende merken

Door
Redactie
-
0

De Spaanse MotoGP-coureur Alex Rins traint op het Spaanse circuit met de sportieve vlaggenschip van Iwata, terwijl hij wacht om naar Maleisië te vliegen om samen met Fabio Quartararo aan de Yamaha M1 te werken.

Alex Rins wil zo snel mogelijk een einde maken aan een teleurstellend 2023, dat behalve de overwinning in Austin alleen maar teleurstellingen en blessures bracht tijdens het seizoen dat hij onder de kleuren van Honda en LCR reed. De Spanjaard heeft al getest met de Yamaha M1 in Valencia, waarmee het seizoen werd afgesloten en feitelijk het 2024-seizoen begon. Maar hij blijft onvermoeibaar trainen om zichzelf honderd procent klaar te maken voor Sepang, waar hij echt aan het werk zal gaan om snel vertrouwd te raken met de Yamaha M1 waarmee hij grootse dromen wil najagen.

Is dit de Gresini-Ducati GP23 van Marc Márquez?

Rins traint momenteel op de Yamaha R1 in Almeria en heeft een video gepost op zijn sociale media waarin hij een glimlach laat zien die alles zegt. In 2024 koestert Alex een droom: namelijk de eerste coureur worden die in de MotoGP wint met drie verschillende merken. Hij heeft gewonnen met Suzuki en herhaalde dit met Honda. Nu staat hij voor een misschien nog complexere uitdaging met Yamaha, dat zonder twijfel terrein moet goedmaken ten opzichte van zijn concurrenten.

Jorge Martín stelt harde eis: in 2025 bij het Ducati-fabrieksteam of…

Door
Redactie
-
0

‘Een fabrieksteam is mijn prioriteit. Als ze mij bij Ducati niet willen in het fabrieksteam, zal ik iets anders zoeken’. Jorge Martín windt er duidelijk geen doekjes om.

Martín eindigde als tweede in het MotoGP-wereldkampioenschap van 2023 waarin hij vocht tot de laatste race van het seizoen met Pecco Bagnaia. Toch kon hij geen aanspraak maken op het fabriekszitje omdat Enea Bastianini zich verzekerde van die plek. Dat was een blijk van vertrouwen van Ducati na een zeer gecompliceerd seizoen voor de Italiaan.

Tegen AS sprak Martín zijn wens uit: ‘Mijn absolute prioriteit voor 2025 is een officieel team. Mijn doel is het officiële Ducati-team, omdat ik bij dit fabrieksteam hoor, ik ken de motor en ik heb veel potentie binnen deze fabriek.’

En niet alleen dat, maar #89 zei duidelijk wat hij zou kunnen doen als het fabrieksteam van Ducati geen optie is: ‘Als ze me niet willen of begrijpen dat ik niet de beste ben, zal ik iets anders zoeken.’

Aleix Espargaró op nieuwe elektrische crossmotor van Aprilia?

Door
Redactie
-
0

Nee! Het is Aleix Espargaró die traint met de Stark Varg. Hij bereidt zich momenteel voor op het MotoGP-raceseizoen 2024. Onlangs heeft hij foto’s gepost op zijn Instagram-profiel waarin hij traint met een Stark Varg, een elektrische crossmotor, bij Rocco’s Ranch. Hoewel de kleurstelling van de motor enige verwarring kan veroorzaken, is het belangrijk op te merken dat dit geen nieuwe elektrische crossmotor van Aprilia betreft. Hoewel: het zou zeker interessant zijn als Aprilia besluit te investeren in elektrische racemotoren zoals Honda dat heeft gedaan met hun elektrische CR-project. In de geposte beelden is Aleix Espargaró te zien tijdens een trainingsdag, waarbij hij wordt vergezeld door zijn vrouw Laura en hun twee kinderen.

Offroad-training speelt een cruciale rol voor MotoGP-coureurs, aangezien het ze helpt bij het ontwikkelen van controle en sensibiliteit die vervolgens van pas komen wanneer ze op hoge snelheden racen op hun racemotoren. Dit werd recentelijk ook aangetoond door Marc Márquez, die zijn flat track motortraining deelde via sociale media.

De geschatte salarissen in MotoGP; kampioen verre van best betaald

Valentino Rossi: vandaag de Americana en morgen La 100 km dei Campioni

Door
Jan Kruithof
-
0

Valentino Rossi gunt ons een kijkje achter de schermen van de voorbereidingen die samengaan met de negende editie van La 100 km dei Campioni, het inmiddels klassieke winterevenement op zijn Ranch.

Met evenement is ontstaan uit de wens om samen plezier te beleven. Hoewel Rossi z’n motorhelm alweer enige tijd geleden heeft afgezet, blijft hij trouw aan de essentie van de passie voor motorsport: plezier maken. Maar de negende editie van La 100 km dei Campioni draait niet alleen om plezier, er is ook competitief element; coureurs staan klaar om zich te meten en enkele van de meest vooraanstaande rijders in de motorsport zijn aanwezig.

Naast gastheer Valentino en zijn broer Luca Marini, die enigszins lijkt te zijn beïnvloed, zijn er talloze flat track-specialisten en vooraanstaande figuren uit de motorsport aanwezig, waaronder Francesco Bagnaia, de huidige MotoGP-wereldkampioen. Zowel Italiaanse als buitenlandse coureurs zijn vertegenwoordigd, wat het totaal op 41 deelnemers brengt, stuk voor stuk met indrukwekkende carrières. Morbidelli, Fernandez, Acosta, Rabat, Migno en de legendarische Danilo Petrucci, die deze keer de enige tweetaktmotor in de groep zal berijden, met een opvallende cilinderinhoud van 500cc.

De coureurs op de klassieke eencilinder flat tracks zijn verdeeld in teams en doorlopen vrije trainingen, kwalificaties en races. Het hoogtepunt van vandaag is de ‘Americana’, gevolgd door La 100 km dei Campioni, die morgen wordt verreden.

De ‘Americana’ omvat een uitdagende eliminatierace, terwijl de 100 km de traditionele opzet heeft van een uithoudingsrace voor teams. Tijdens de vrije trainingen op donderdag zette Valentino de snelste tijd neer, waarmee hij vol vertrouwen aan de leiding ging!

Marc en Álex Márquez: Broederlijke competitie op het circuit

Door
Jan Kruithof
-
0

Marc Márquez spaart Álex niet en de broederlijke relatie wordt buitengesloten van het circuit: ‘De teamgenoot is de eerste concurrent’

Marc en Álex Márquez hebben een zeer speciale relatie en zullen in 2024 opnieuw teamgenoten zijn, net zoals eerder het geval was (in 2020, bij Repsol Honda Team), maar dit betekent niet dat ze het elkaar makkelijk maken. Of zoals de oudere broer en nieuwe teamlid van Gresini duidelijk zegt: ‘Álex is mijn eerste rivaal.’

Nummer 93 had tijdens een persconferentie, georganiseerd door Estrella Galicia 0.0, geen moeite om te praten over deze rivaliteit met Álex, waarbij hij de competitieve geest benadrukte die ze beiden hebben: ‘De teamgenoot is de eerste concurrent, maar in dit geval is het familie. We zijn hier allebei voor de competitie, het zit in onze genen. Natuurlijk is het beter als ik Álex kan verslaan, en als hij mij kan verslaan, dan is dat beter voor hem’.

Als de relatie buiten het circuit één is en binnen een andere, is er nog steeds tijd om elkaar te helpen, zoals het nieuwe lid van het Gresini-team zei: ‘Het belangrijkste is ook om elkaar te proberen te helpen zoals we thuis altijd hebben gedaan. Op het circuit heeft ieder van ons zijn eigen technische team en eigen problemen. Het is zelfs niet goed om te veel te praten omdat een opmerking van mij soms heel anders kan klinken voor hem, dus we gaan door zoals we zijn geweest, ieder met zijn eigen technische team en thuis elkaar zoveel mogelijk helpen om goed voorbereid te zijn op raceweekends’.

Met seizoen 2024 steeds dichterbij de start, zijn er hoge verwachtingen door wat Marc Márquez heeft laten zien met de Desmosedici tijdens de tests in Valencia. En velen aarzelen niet om hem als een van de belangrijkste kanshebbers voor de wereldtitel te noemen.

Multitest Ducati Hypermotard 950 SP vs. KTM 890 SMT vs. Yamaha Tracer 9 GT: alleskunners

Door
Redactie
-
0
Multitest Ducati Hypermotard 950 SP vs. KTM 890 SMT vs. Yamaha Tracer 9 GT

Plezier op de openbare weg, comfortabele zithouding en praktisch in het dagelijks leven: de Ducati Hypermotard 950 SP, KTM 890 SM T en Yamaha Tracer 9 GT kunnen vrijwel alles. Maar wat kunnen ze het beste? Wij analyseren de voor- en nadelen.

Plezier in de middenklasse: Het vinden van de juiste motor is een kunst op zich. Oké, de persoonlijke prijslimiet beperkt meestal sterk de keuze. Maar dan moet je nog een compromis vinden tussen gevoel en verstand, tussen saaie rationaliteit en gepassioneerd enthousiasme. Wat heb ik nodig en wat wil ik hebben? De kandidaten van deze vergelijking dienen als perfecte basis: te leuk om saai te zijn, te veelzijdig om op middellange termijn stof te verzamelen in de garage.

Dubbeltest 2023 Yamaha Tracer 7 GT vs 2023 Yamaha Tracer 9 GT: kwestie van pk’s, Nm’s, GT’s en CP’s

Aandrijving & rijeigenschappen

Met dik 100 pk scheuren alle drie vlot over B-wegen en snel over snelwegen. De Ducati Hypermotard 950 SP heeft met 116 pk en 199 kilo de meest explosieve vermogen-gewichtsverhouding, gevolgd door Yamaha (118 pk/219 kg) en KTM (105 pk/205 kg). Echter heeft de 890 SM T de hoogste koppelberg, waardoor hij boven legale snelheden echt een indrukwekkende dynamiek biedt. De Ducati wordt gehinderd door zijn haperende koppeling bij een brute start; ook bevordert het hoge zwaartepunt ongewenste wheelies bij stoplichtduels. Kortom, hij verliest een paar tienden bij de start. De koning van het hoekige rijden is de Tracer 9 GT, wiens lage zwaartepunt voor betere grip op het asfalt zorgt en zo het objectief hogere gewicht in een stabiliteitsvoordeel verandert. Maar samengevat zijn de drie motoren op binnendoorwegen niet heel verschillend. Voor ontspannen cruisen hebben ze iets te weinig vermogen, dus je moet vaker schakelen en af en toe naar de toerenteller kijken. Hier compenseert de activiteit van de berijder meer dan genoeg tienden van een seconde op ons testcircuit. De totaal verschillende motorconcepten zijn het waard om naar te kijken.

De enige driecilinder komt van Yamaha; hij verwent met zijn kenmerkende, grommende drievoudige charme en gulzige vermogensopbouw. Maar de langste overbrengingsverhoudingen in het testveld zorgen ervoor dat de krachtigste motor met gematigde prestaties overtuigt wat betreft acceleratievermogen. In ruil daarvoor draait het toerental laag op de snelweg.

Ducati stuurt de beproefde Testastretta 11°-motor het strijdperk in, waarbij het steeds moeilijker wordt om onderscheid te maken tussen stamboom en patina bij deze oude bekende. Feit is dat deze Desmo-90° V-twin momenteel beter loopt dan ooit tevoren, al in het onderste middengebied gretig wordt bij het gasgeven en het klassieke Italiaanse V2-gerommel zeer beschaafd voortbrengt. Er is ook geen twijfel over zijn wilskracht – een echte atleet in krijtstreeppak. Helaas laat de Ducati je ook flink betalen bij de pomp.

Elf paardekrachten minder sterk, maar toch aanzienlijk moderner is het KTM-duo. De parallel-twin met 75°-krukhoek kopieert een 75°-V-twin, dus precies het bouwprincipe van de KTM-topklasse. De afstemming met relatief bescheiden piekvermogen en een bijzonder volle koppelcurve stamt nog steeds uit de offroad-versie van de 890 Adventure. In ieder geval brengt het blok zowel plezier als ontspanning wanneer je met de 890 door slingerende bochten stuurt en zorgt hij voor het meest relaxte schakelritme in het testveld. Opmerkelijk: De ‘nagemaakte’ V-motor van KTM 890 SMT heeft minder motoronderdelen dan de ‘echte’ Ducati V-twin, wat de productiekosten laag houdt en ook duidelijk gewicht bespaart.

Vering & Remmen

Laten we beginnen met de volledig op asfalt georiënteerde Yamaha Tracer 9 GT. Met veerwegen van respectievelijk 130 en 137 millimeter bevindt het elektronisch semi-actieve veersysteem zich op een klassiek niveau voor naked bikes, waarbij het zich inspant om naast een enigszins strakke basisafstelling ook geschikt te zijn voor secundaire wegen. Opvallend is het geprogrammeerde anti-duik-effect, dat de vork verhardt tijdens het remmen en zorgt voor stabiliteit. Bij gebruik van het ABS blijft de Tracer stabiel op koers en is remmen tot het uiterste geen uitdaging. Op een hobbelige weg reageert de Tracer echter relatief onverzoenlijk en stuurt hij korte klappen droog door; op goed wegdek toont de Yamaha dan weer sportief potentieel. De achterste veervoorspanning kan snel worden aangepast aan wisselende beladingsomstandigheden, wat belangrijk is gezien het standaard bagagesysteem en comfortabele duoszitje.

De KTM koketteert daarentegen met zijn offroad-erfenis en heeft 180 millimeter veerweg zowel voor als achter. Vork en schokdemper zijn afkomstig van huisleverancier WP en bieden veel instelmogelijkheden. De stevig geplaatste draaiknop voor de veervoorspanning van de monoshock achter vereist echter handen als houthakkers; gevoelige pianistenvingers volstaan niet. De basisafstelling behoudt een goede offroad-capaciteit voor de 890 SM T zonder concessies te doen aan demping in bochtenwerk. Alleen het diepe inveren bij hard remmen stoort bij een late-inrem-stijl van rijden. Maar de werkelijke openbaring komt pas echt naar voren wanneer je met de KTM met een hoog tempo over twijfelachtige secundaire wegen gaat: Zonder al te veel geschud strijkt de SM T hobbels en oneffenheden glad. Het is mede dankzij de standaard stuurdemper dat de KTM ondanks storende obstakels stabiel op de beoogde lijn blijft. Enig nadeel: Het voorzichtig afgestelde ABS verlengt de remweg bij de ABS-test tot een teleurstellende 44,2 meter.

De Ducati Hypermotard 950 SP vertrouwt ook op uitgebreide lange veerwegen, respectievelijk 185 mm voor en 175 mm achter. Bij het afstellen is echter duidelijk dat het Italiaanse cultmerk groot geworden is met hard geveerde, sportieve straatmotoren. Dus als je hoopte op een soepelere rit door de edele Öhlins-componenten van Ducati, moet je je verwachtingen heroverwegen. In feite hebben de ingenieurs deze motorfiets zo afgesteld dat hij optimaal functioneert op het circuit, ergens tussen strak en hard – stabiel bij het remmen en stabiel bij schuin accelereren. Dit werkt het beste wanneer vork en schokdemper weinig eigen leven ontwikkelen. Echter, tijdens teamwerk op hobbelige provinciale wegen in het Sauerland rijst wel de vraag waarom de lange veerelementen zo weinig werk verrichten. Wil Ducati zich hier vooral onderscheiden van de minder geveerde basis-Hypermotard met respectievelijk 170 en 150 millimeter veerweg? Ook moet de Ducati-rijder stalen zenuwen hebben en actief tegensturen bij het remmen. Het ABS is – in de sportmodus – zo scherp afgesteld dat het achterwiel zich tijdens normaal gebruik eigenzinnig gedraagt en wild slingert, en soms zelfs een beetje lift. Hoe dan ook, er is veel durf en actief tegengas van de berijder vereist. Het voordeel is dat de remweg bijna op het niveau ligt van de lagere Tracer.

Toeren & sport

Met het bedrijfsmotto ‘Ready to race’ van KTM zou de Ducati Hypermotard 950 SP in deze vergelijking moeten uitblinken. Hij maakt al bij het eerste contact duidelijk dat hij niet veel waarde hecht aan lange afstanden, bagage of een passagier. De grootste zithoogte in het testveld kan in stadsverkeer een obstakel vormen, afhankelijk van je beenlengte. De kerncompetentie van dit Italiaanse model is echter de ambitieuze rit na het werk op vertrouwde routes of af en toe een uitstapje naar het circuit. Dan vergeef je hem ook zijn onbezonnen geluid, harde veringcomfort en eisende ABS. Een ideale tweede motorfiets die goed past in de garage naast een toermotor of grote reisenduro.

Als je daarentegen op zoek bent naar de beste mix van eigenschappen of met slechts één motorfiets zo’n breed mogelijk spectrum wilt bestrijken, kies dan voor de KTM 890 SM T. Op binnendoorwegen, provinciale wegen en tijdens reizen – de KTM kan vrijwel alles (behalve het circuit) en is echt leuk om op te rijden.

De Yamaha Tracer 9 GT positioneert zich daarentegen duidelijker als een allround tourer en laat in de vergelijking de fun-factor grotendeels achterwege. Dat is prima als je het rustiger aan wilt doen en als de hoogpotige supermoto-attitude van de Hypermotard en SMT je te extrovert lijkt.

Maar uiteindelijk is het een kwestie van smaak: Bevalt het grommende driecilinderblok, ben je dol op elektronische vering en bevalt de ruime zitpositie achter het grote windscherm? Ook kan alleen al de zithoogte van de Tracer 9 bijdragen aan de aankoopbeslissing: 820 mm is goed behapbaar voor kortere personen.

Triotest BMW F 900 XR vs. Ducati Multistrada 950S vs. Yamaha Tracer 9GT

Conclusie multitest Ducati Hypermotard 950 SP vs. KTM 890 SMT vs. Yamaha Tracer 9 GT

De meest veelzijdige motorfiets is te vinden bij de KTM-dealer. Het is moeilijk om iets te vinden dat niet goed werkt voor de 890 SMT. Het geheim ligt onder andere in de lichte maar enorme koppelrijke paralleltwin die zoveel gewicht bespaart dat de rest van de motorfiets relatief ruim en daarom geschikt is voor reizen, zonder het plezier van bochtenwerk te bederven. De Ducati Hypermotard 950 SP legt vooral nadruk op actief rijplezier, compromisloos. Reizen, boodschappen doen, pendelen naar je werk, door de stad: dat kan allemaal met de Ducati, maar zonder echte passie. Als iets toegankelijkere broer is een blik op het lagere – en goedkopere – niet-SP-model hier aan te raden. De Tracer-familie heeft in enkele jaren tijd een stabiele fanbase opgebouwd, en de Tracer 9 GT bewijst dat Yamaha veel praktische waarde en sportief tourplezier kan bieden zonder al te veel poespas en met een ingetogen uitstraling. Beste windbescherming en prima zitpositie maken de Tracer een aanbeveling voor kilometervreters.

Tekst en foto’s: MotorradNews

Scoreboard Ducati KTM Yamaha
Motor 5 5 5
Rijprestaties 4 4 5
Verbruik 2 4 3
Rijwielgedeelte 4 5 4
Remmen 5 4 5
ABS 4 4 4
Comfort 3 4 5
Afwerking 5 5 5
Uitrusting 4 4 5
Dagelijks gebruik 3 4 5
1...398399400...1.994Pagina 399 van 1.994

© Copyright Motor.NL Media Company