Harley-Davidson-dealer Big-Rivers in Heteren is overgenomen door Mark Wegh. Wegh is o.a. eigenaar van Porsche Centrum Gelderland, Porsche Classic Center Gelderland en veilingplatform The Collectables.
Big-Rivers is in 2010 opgericht door Albert van der Steen en krijgt in Wegh per direct een nieuwe eigenaar. Van der Steen zal het bedrijf blijven leiden. “Wij houden van een no-nonsense aanpak bij Big-Rivers, en afspraak is afspraak. Net als bij Porsche Centrum Gelderland maken wij tijd voor de klant, lopen wij heel hard om klanten tevreden te maken en te houden. Mark Wegh gaat met zijn visie, het streven het altijd goed te willen doen en zijn enorme netwerk van grote waarde zijn voor ons, ik kijk ernaar uit om met hem samen te werken”, stelt Albert van der Steen.
Het team van Big-Rivers zal zich, net als in het verleden, blijven richten op nieuwe en gebruikte Harley’s, onderdelen, onderhoud en reparatie, en kleding en accessoires. Big-Rivers bevindt zich op een steenworp afstand van Porsche Centrum Gelderland in Heteren.
“Die gedeelde passie onderstreept dat Harley-Davidson en Porsche perfect samengaan. Ik heb ontzettend veel zin om mijn enthousiasme en ervaring als Porsche-dealer in te zetten bij Big-Rivers. Het bedrijf blijft onafhankelijk, houdt zijn eigen, vertrouwde team en zal zich met kennis en kunde blijven richten op de Harley-Davidson-liefhebber”, voegt Mark Wegh toe.
Deze week is het zover. Op 3, 4 en 5 november staat Expo Houten vol custombikes, custombouwers en alles wat je maar kunt verzinnen binnen de custom-lifestyle. Tijd voor Bigtwin Bikeshow & Expo 2023! Heb jij je tickets(s) al gescoord?!
Ieder jaar is het weer een waar customfeest. Maar dit jaar wordt het een extra speciale editie. De Bigtwin Bikeshow viert namelijk haar 30-jarig jubileum. En dus wordt er groots uitgepakt.
Denk aan een grote diversiteit aan stands. Van unieke motoren, merchandise, horeca en onderdelen tot een live vertoon van expertise zoals het bouwen van een custombike en het aanbrengen van pinstriping.
Naast dat je meer motoren dan ooit op de show mag verwachten – er zijn al ruim 100 deelnemende custombikes te vinden in de Bikeshow – zul je ook de grote namen terugzien op de show.
Naast Harley-Davidson is ook BMW Motorrad, Indian Motorcycle én Triumph van de partij.
Indian pakt groots uit. Je kunt op de Bigtwin Bikeshow namelijk niet alleen heel veel motoren zien, maar je kunt er ook één winnen! Raad de juiste code en kraak de kluis op de Indian Motorcycle stand en win een splinternieuwe Sport Chief én een Indian horloge.
Er valt dus veel te zien én te doen op de Bigtwin Bikeshow & Expo. Om even op adem te komen, is er voldoende horeca aanwezig om je energielevel op pijl te houden. Maar de Bigtwin Bikeshow zou geen ‘bikeshow’ zijn als het niet vooral om motoren draait. En dus kun je vooral heel veel motoren bewonderen. Niet alleen in de Bikeshow, maar ook op de vele show stages die verspreid staan door Hal 1. Op deze show stages vind je unieke custombikes met een speciaal verhaal, maar ook splinternieuwe eye-catchers om je bij te verwonderen.
Kom je op de heenweg er nou achter – we gaan natuurlijk het liefst op de motor heen – dat je gehoorbescherming toch écht aan vervanging toe is, dan zit je op de Bigtwin Bikeshow & Expo ook aan het juiste adres. NOIZEZZ is namelijk van de partij met een speciale actie. Een set maatwerk oordoppen voor €99,- i.p.v. €119,50. Goede deal!
Niet in de wachtrij staan komend weekend? Koop je ticket(s) nu alvast hier in de voorverkoop en loop zo naar binnen. Daarbij bespaar je 2 euro op de kassaprijs. Kinderen tot 12 jaar hebben gratis toegang, en zelfs je hond is welkom (mits aangelijnd).
Kleine tip; neem zowel je pinpas als cash mee. Enkele stands zijn pin-only, terwijl anderen juist alleen cash hanteren.
Alvaro Bautista behaalde, volgens verwachting, zijn tweede World Superbike-titel tijdens de slotronde in Jerez. De laatste race van het seizoen leverde een fantastisch duel op tussen Bautista en Toprak Razgatlıoğlu, die na een penalty werd beslist. Michael van der Mark behaalde als beste resultaat een achtste plaats op het Spaanse circuit.
Alvaro Bautista had slechts nog twee punten nodig om zich voor het tweede jaar op rij World Superbike-kampioen te mogen noemen. De Ducati-rijder koos er niet voor om rustig aan te doen en kon na een zege in de eerste race zijn gouden pak aantrekken om zijn World Superbike-titel 2023 te vieren. Ook won Bautista als kersverse wereldkampioen de Superpole Race. In de tweede race ging Jonathan Rea ‘all-in’ voor een overwinning of minimaal een podiumplaats in zijn laatste optreden bij Kawasaki na negen succesvolle jaren. Rea wist in de openingsfase een voorsprong op te bouwen, maar schoof vervolgens onderuit. Toprak Razgatlıoğlu nam de leiding over en deed er ook werkelijk alles aan om te winnen tijdens zijn afscheidsrace bij Yamaha. Het werd een geweldig gevecht tussen Razgatlıoğlu en Bautista met ontelbaar veel inhaalacties. Razgatlıoğlu kwam als eerste over de finish, maar was daarbij bij het uitkomen van de laatste bocht wel buiten de baan gekomen. Daarom werd Razgatlıoğlu teruggezet naar de tweede plaats. De 38-jarige Bautista scoorde daardoor een hattrick in Jerez en zette zijn aantal zeges in 2023 op 27!
Michael van der Mark: op naar een succesvoller en blessurevrij 2024!
Van der Mark vindt aansluiting
In de tweede helft van het seizoen 2023 stond voor Michael van der Mark – na al zijn blessureleed – in het teken van klaarstomen voor 2024. Meer en meer vindt de BMW-coureur aansluiting met de top-tien. In de eerste race crashte Van der Mark na een duel met de Honda’s van Iker Lecuona en Xavi Vierge om de tiende plaats. De Superpole Race was zijn beste race van het weekend waarin hij een nette achtste plaats wist te behalen. In de laatste race van het seizoen werd Van der Mark twaalfde. Volgens de coureur zelf waren het ‘Twee positieve resultaten om het seizoen mee af te sluiten’.
Veel nieuws in 2024
Volgend jaar zouden de onderlinge verhoudingen wel eens compleet anders kunnen zijn. Vanuit de top-zes in de eindstand wisselen maar liefst vier rijders – Razgatlıoğlu (naar BMW), Rea (naar Yamaha), Michael Ruben Rinaldi (naar Ducati- satelliet team) en Axel Bassani (naar Kawasaki) – van merk of team. Bautista zal in 2024 nog wel op zijn vertrouwde Ducati te zien zijn, net als Andrea Locatelli bij Yamaha blijft. Bautista lijkt daarmee nog steeds favoriet te blijven, al zal het nieuwe reglement hoogstwaarschijnlijk niet in zijn voordeel werken. Vanaf 2024 zal er – naast een kleinere tankinhoud – gereden worden met een minimaal gecombineerd gewicht van rijder en machine. Deze laatste regel lijkt voornamelijk voor Bautista te zijn ingevoerd. Volgens velen had de kleine Spanjaard afgelopen jaren (te) veel voordeel van zijn lage gewicht ten opzichte van de grotere rijders, waaronder ook Van der Mark valt. Er is dus veel om naar uit te kijken in 2024. Van der Mark zal nog steeds op de BMW M1000RR te zien zijn, waardoor volgend jaar niet alles nieuw is in het World Superbike-kampioenschap.
1 van 3
In Race 2 gingen Alvaro Bautista (1) en Toprak Razgatlioglu (54) zij aan zij door de bochten.
‘Ik kwam als eerste over de finish, dat is goed genoeg voor mij’
Toprak Razgatlıoğlu deed er alles aan om zijn laatste race voor Yamaha te winnen.
De WorldSBK kampioen van 2023: Nicolo Bulega (rechts - WorldSSP), Alvaro Bautista (midden – WorldSBK) en Jeffrey Buis (links – WorldSSP300)
WorldSBK Jerez 2023 uitslagen
Circuit: Circuito de Jerez – Angel Nieto Lengte: 4,423 km Superpole: Alvaro Bautista (E), Ducati, 1’38.635 Snelste raceronde: Toprak Razgatlioglu (TR), Yamaha, 1’39.731 (Superpole Race)
Uitslag race 1
20 ronden = 88,460 km
1. Alvaro Bautista (E), Ducati, 33.44,752; 2. Toprak Razgatlioglu (TR), Yamaha, +1,195; 3. Andrea Locatelli (I), Yamaha, +9,071; 4. Jonathan Rea (GB), Kawasaki, +10,065; 5. Danilo Petrucci (I), Ducati, +10,661; 6. Philipp Öttl (DE), Ducati, +11,538; 7. Alex Lowes (GB), Kawasaki, +12,152; 8. Michael Ruben Rinaldi (I), Ducati, +18,148; 9. Iker Lecuona (E), Honda, +20,639; 10. Xavi Vierge (E), Honda, +23,671; 11. Tito Rabat (E), Kawasaki, +24,827; 12. Lorenzo Baldassarri (I), Yamaha, +27,061; 13. Loris Baz (FR), BMW, +39,299; 14. Garrett Gerloff (US), BMW, +39,983; 15. Hafizh Syahrin (MY), Honda, +56,614; DNF. Michael van der Mark (NL), BMW.
Met nog drie GP’s voor de boeg stijgt de spanning in de titelstrijd. Weliswaar staat Pecco Bagnaia nog dertien punten voor op Jorge Martin, maar laatstgenoemde lijkt vastberaden om de regerend wereldkampioen van zijn troon te stoten. Na eerst in Indonesië en vervolgens ook in Australië een tegenslag te hebben moeten verwerken, sloeg de mentaal zeer sterke Spanjaard in Thailand genadeloos toe. Na een zinderend duel versloeg hij Bagnaia in een rechtstreeks duel en scoorde zo tevens zijn vierde ‘dubbel’ in dit seizoen.
Het circuit van Phillip Island is voor de meeste coureurs het mooiste circuit dat het MotoGP-circus aandoet. Dat komt niet alleen door de prachtige ligging aan zee, maar nog meer door de natuurlijke variatie van langzame en vooral heel snelle bochten. Voeg daarbij een lang recht stuk met op het einde ervan de finish en je bent vaak verzekerd van niet alleen prachtige slipstreamduels, maar ook van heel veel spannende wedstrijden. De baan is gelegen op een eiland 140 kilometer ten zuiden van de stad Melbourne. Dat eiland werd in 1940 door middel van een brug aan het vaste land van Australië verbonden. In 1928 vonden er op Phillip Island al de eerste (auto)races plaats.
De baan, zoals die er nu ligt, ontstond in 1988 en was in 1989 het toneel van de eerste Australische GP voor motorfietsen. Het evenement leverde direct een groot succes voor de Australiërs op, want de race in de koningsklasse (toen nog de 500cc) werd gewonnen door hun landgenoot Wayne Gardner, de Rothmans Honda-coureur die twee jaar eerder 500cc-wereldkampioen was geworden. Een jaar na de openings-GP deden de ‘Aussies’ het nog beter bij hun thuisrace. Voor een immense menigte fans knokten Gardner en een opkomend nieuw Australisch talent, genaamd Mick Doohan, een duel op haren en snaren uit. Een duel dat toen nog werd gewonnen door Gardner. Maar het zou niet lang duren totdat Doohan zijn teamgenoot binnen het Rothmans Honda-team zou aflossen als de nieuwe Australische ster. Mede omdat de GP van Australië van 1991 tot en met 1996 op het circuit van Eastern Creek plaatsvond, duurde het echter tot 1998 voordat ook Mick Doohan op Phillip Island wist te winnen. Op dat moment was hij tevens op weg naar zijn vijfde achtereenvolgende en naar later bleek laatste 500cc-wereldtitel.
De absolute ‘King of The Island’ is echter Casey Stoner. Dat gebeurde in het MotoGP-tijdperk dat in 2002 haar intrede had gedaan. De frêle Australische coureur won het hoofdnummer van zijn thuis-GP maar liefst zesmaal achterelkaar. Dat gebeurde van 2007 tot en met 2012. Eerst vier keer op een Ducati en vervolgens tweemaal op een Honda. Bovendien greep Stoner in 2007 en 2011 de MotoGP-wereldtitel. De manier waarop hij al die jaren zijn machine op het door hem zo geliefde Phillip Island de sporen gaf, kan onnavolgbaar worden genoemd.
Het titanenduel in Thailand tussen Jorge Martin (89), Pecco Bagnaia (1) en Brad Binder (33).
Nadeel
Het prachtige circuit van Phillip Island heeft echter één groot nadeel. Dat is dat het aan de Bass Strait ligt. Daardoor kan extreem weer ervoor zorgen dat de idyllische omstandigheden van goudgele stranden in combinatie met een knalblauwe lucht en zee heel snel kunnen veranderen in een ruige zee met kolkende golven onder een grijze, zwaarbewolkte hemel waar de regen met bakken uitkomt en zware stormen voor nog meer ongerief zorgen. Deze voorspelling gold voor de zondag van de grand prix. Daarop besloot de racedirectie de GP-race naar de zaterdag te verplaatsen, zodat die zeker van start zou kunnen gaan. De Sprint werd naar zondag verplaatst en het lot ervan lag in handen van de weergoden. En die zorgden er door middel van hevige windstoten voor dat de Sprint uiteindelijk moest worden afgelast. Daar was iedereen het vanwege de gevaren mee eens.
Het eerdergenoemde supertrio Gardner, Doohan en Stoner was ook dit jaar als gast op Phillip Island aanwezig om er de 27eeditie van deze GP bij te wonen. Naast alle Australische racefans hoopten ook de drie voormalige winnaars dat zij dit jaar in Jack Miller een opvolger zouden krijgen. De nu 28-jarige Australiër had weliswaar al eens voor eigen publiek weten te winnen, maar dat was in de Moto3 (in 2014). Na een derde plaats in 2019 moest dit nu maar eens in de MotoGP gaan gebeuren. Maar helaas heeft de overstap van Miller van Ducati naar KTM dit jaar nog niet gebracht wat er van tevoren van was verwacht en binnen het team van Red Bull KTM staat hij zelfs in de schaduw van Brad Binder. Zijn thuisoptreden bracht daar geen verandering in, want hij moest zich tevredenstellen met een toch wel teleurstellende zevende plaats. Ondanks dat, bleven de Australische fans hun populaire landgenoot toejuichen.
Tot acht bochten voor het einde van de race was het Jorge Martin, die op Phillip Island het hele weekend de hoofdrol voor zich opeiste. De Spanjaard bleek zijn onverwachte val tijdens de Indonesische GP goed verwerkt te hebben en verpulverde tijdens de kwalificatie met een tijd van 1’27.246 het absolute ronderecord op het fraaie circuit. In de race bouwde Martin gestaag een voorsprong van 3,5 seconden op. Andermaal leek er geen vuiltje aan de lucht. Tot… hij in de slotfase van de wedstrijd de tol moest betalen voor het kiezen van de zachte achterband. Een keuze die direct al de nodige vraagtekens bij de concurrentie had opgeroepen. De voorsprong van Martin werd kleiner en kleiner, en leidde er uiteindelijk toe dat de Ducati-coureur in een spectaculair verlopen laatste ronde werd gepasseerd door zijn merkgenoten Johann Zarco, Pecco Bagnaia, Fabio Di Giannantonio en Brad Binder (KTM).
Dus niet de favoriet geachte Prima Pramac-coureur won in Australië, maar zijn Franse stalgenoot. Het was dan eindelijk de eerste MotoGP-zege van Zarco bij zijn 120e start in deze klasse. Een succes dat niemand de 33-jarige coureur misgunde. Zo kon de Fransman na bijna zeven jaar eindelijk weer eens zijn befaamde ‘black flip’ laten zien. Terwijl Bagnaia als tweede goede zaken in de titelstrijd deed, scoorde de opnieuw verrassende Di Giannantonio als nummer drie zijn eerste podiumplaats in de koningsklasse.
Vrees
Zo reisde Pecco Bagnaia met een voorsprong van 27 punten op Jorge Martin van Australië naar Thailand. Ook in Buriram was de vrees dat de weergoden de nodige invloed op het racegebeuren zouden hebben. Want buiten de hier altijd heersende tropische temperaturen van dertig graden en hoger werd er voor het hele weekend regen voorspeld. Dat het hier ongelooflijk kan hozen, maakten we verleden jaar mee. Gelukkig bleken de weersvoorspellers het helemaal verkeerd te hebben, want het bleef alle dagen droog. Dat maakte de Thaise GP op het Chang International Circuit nog mooier dan die altijd al is. Met razend enthousiaste racefans en een perfecte organisatie.
Na zijn bandendebacle op Phillip Island verklaarde Jorge Martin om nooit meer een andere keuze te maken dan zijn directe concurrenten. De 25-jarige Spanjaard had dan wel de nodige punten verloren, maar al snel bleek dat dit niet ten koste van zijn zelfvertrouwen en, nog belangrijker, zijn snelheid was gegaan. Want ook in Buriram vestigde hij in de kwalificatie met een tijd van 1’29.287 een nieuw absoluut ronderecord en scoorde zo zijn vierde pole in de laatste zes races. Zoals de laatste tijd wel vaker het geval was, kwam Bagnaia wat minder snel op gang. Dit keer kwalificeerde de Italiaan zich wel direct voor Q2 en pakte daarin de zesde startplaats. Toch zou die positie hem de nodige problemen opleveren. Het begon al in de Sprint. Want na een mindere start kwam de titelhouder klem te zitten achter de onderling duelleerden Alex Márquez en Johann Zarco. Nadat hij de twee uiteindelijk had weten te passeren, restte er niet meer dan een zevende positie. De veel explosiever acterende Martin was ruim vier seconden eerder de finish gepasseerd en stelde zo zijn vijfde Sprint-zege op rij veilig. Brad Binder werd tweede en de hier altijd sterk rijdende Luca Marini derde.
Zo knabbelde Martin negen punten van zijn achterstand ten opzichte van Bagnaia af en bedroeg het verschil voor de twee keer zo lange GP-race tussen de twee titelkandidaten nog achttien punten. De verwachting was dat Martin tijdens deze confrontatie niet zo oppermachtig zou zijn, omdat het managen van de banden, gezien de extreem hoge temperaturen, van essentieel belang zou zijn. Op Alex Márquez na (die overigens ten val zou komen), koos het hele veld voor de harde compound Michelin-achterband. Op dat gebied dit keer dus geen verrassingen. Ook was het geen verrassing te noemen dat Martin direct na de start opnieuw het initiatief nam. Maar dit keer wist (of wilde) hij geen gat te slaan in de vrees om met name zijn achterband te snel aan gort te rijden. Dat gold ook voor zijn achtervolgers. Iemand die dat wel moest gaan doen was Bagnaia, omdat die aanvankelijk op de zesde plaats liggend onder enorme druk stond van in de eerste plaats de altijd alles gevende Marc Márquez. Uiteindelijk lukte het de regerend wereldkampioen om aansluiting te krijgen bij het leidende duo Martin en Binder, die samen een gaatje hadden weten te slaan ten opzichte van de rest van het veld.
1 van 3
Niet Prima Pramac Ducati-coureur Jorge Martin (89) won de GP van Australië, maar Johann Zarco (5).
Eindelijk mocht Johann Zarco als MotoGP-winnaar met de champagne spuiten.
Van het VR46-duo kwam Marco Bezzecchi in de GP van Thailand naar voren, terwijl Luca Marini terugviel.
Niet zonder gevolgen
Zoals verwacht bleef de extra inspanning van Bagnaia niet zonder gevolgen, wat de staat van zijn achterband aanging. Dat zou ook gaan gelden voor Binder, want in de slotfase deed de Zuid-Afrikaan er alles aan om met zijn KTM de Ducati-dominantie te doorbreken. Hij slaagde erin om Martin de eerste plaats afhandig te maken. Maar de Spanjaard knokte zich terug, terwijl ook Bagnaia zich intensief met de strijd om de koppositie ging bemoeien. Het werd een prachtig gevecht, waaruit Martin uiteindelijk als winnaar tevoorschijn kwam. Bagnaia, die zijn verlies sportief opnam, werd als tweede geklasseerd, omdat Binder in de laatste ronde buiten de lijntjes had gekleurd en zo een plaats werd teruggezet. Na een sterke inhaalrace werd Marco Bezzecchi knap vierde. Aleix Espargaró moest zijn vijfde plaats inruilen voor de achtste, omdat na afloop werd geconstateerd dat de spanning van de voorband op zijn Aprilia te hoog was opgelopen. Dat was de zoveelste tegenslag voor het Italiaanse merk tijdens deze twee GP’s. Zo moest Maverick Viñales in Buriram opgeven, omdat de hitte op de motorfiets hem te veel werd.
In 2019 vochten Marc Márquez en Fabio Quartararo (beiden zeer populair in Thailand vanwege hun motormerk) nog een hevig duel om de zege in Buriram uit. Nu deden de twee ex-wereldkampioen dat om de plaatsen vijf en zes. Vier jaar na dato was het echter de Yamaha-coureur, die de Honda-rijder voor wist te blijven. Ze eindigden op ruim vier seconden van de ook hier oppermachtige Ducati-coureurs. Dat Buriram niet Phillip Island is, ondervond Johann Zarco, want hij werd hier slechts tiende.
Hoewel Bezzecchi in theorie ook nog wereldkampioen kan worden, gaat de strijd om de titel tussen Pecco Bagnaia en Jorge Martin. Met nog drie GP’s voor de boeg (waarin maximaal 111 punten zijn te verdienen) is de stand 389 – 376. De uitkomst ervan is niet te voorspellen. De volgende confrontatie is in Maleisië.
MotoGP Australië en Thailand uitslagen
Phillip Island Circuit
Lengte: 4.448 meter
Beste pole: Jorge Martin (E), Ducati, 1’27.246, 183,5 km/u (2023)
Snelste raceronde: Marc Márquez (E), Honda, 1’28.108, 181,7 km/u (2023)
Het podium in Buriram: Jorge Martin (m), Pecco Bagnaia (l) en Brad Binder (r).
Stand MotoGP na 34 van 40 races
Positie
Rijder
Merk
Punten
1
Francesco Bagnaia (I)
Ducati
389
2
Jorge Martin (E)
Ducati
376
3
Marco Bezzecchi (I)
Ducati
310
4
Brad Binder (ZAF)
KTM
249
5
Aleix Espargaró (E)
Aprilia
198
6
Johann Zarco (F)
Ducati
194
7
Maverick Viñales (E)
Aprilia
170
8
Luca Marini (I)
Ducati
164
9
Fabio Quartararo (F)
Yamaha
145
10
Jack Miller (AUS)
KTM
144
11
Alex Márquez (E)
Ducati
117
12
Fabio Di Giannantonio (I)
Ducati
93
13
Franco Morbidelli (I)
Yamaha
84
14
Marc Márquez (E)
Honda
81
15
Miguel Oliveira (PT)
Aprilia
76
Quotes
1 van 5
‘Alle recente tegenslagen hebben me sterker gemaakt en ik heb hier bewezen ook een duel te kunnen winnen.’ Een mentaal sterke Jorge Martin na zijn zege in Thailand.
‘Ik heb niet aan de titelkansen van Jorge gedacht. Alleen aan wat ik moest doen om te winnen.’ Johann Zarco, nadat hij in Australië eindelijk zijn eerste MotoGP-zege had behaald.
‘Als ik niet zo meedogenloos was gaan aanvallen, was ik maar vijfde of zesde geworden.’ Pecco Bagnaia, die in Buriram uiteindelijk wel zijn meerdere moest erkennen in Jorge Martin.
’Ik reed een fantastische wedstrijd. Maar twee ronden voor het einde zei mijn achterband: “Nu gaat het niet meer”.’ Een sterke Brad Binder (KTM), die er net niet in slaagde om de Ducati’s te verslaan.
‘Ik verwacht dat het tot het einde een intens duel zal blijven.’ Regerend kampioen Pecco Bagnaia over zijn gevecht om de wereldtitel met Jorge Martin.
Suzuki maakt de prijzen bekend van het nieuwste model in de V-STROM range; de V-STROM 800. De V-STROM 800 positioneert zich als een echte allrounder tussen de V-STROM 650 en V-STROM 1050 in. Deze meer op straatgebruik gerichte V-STROM wordt begin november bij de Nederlandse Suzuki dealers verwacht.
Uitbreiding V-STROM-familie
De V-STROM 800 vormt de nieuwste uitbreiding in de populaire V-STROM familie van Suzuki. De V-STROM 800 is technisch nauw verwant aan de V-STROM 800DE en samen vormen ze het hart van de V-STROM familie. De V-STROM 800 is voorzien van een nieuwe 776 cc paralleltwin welke standaard gekoppeld is aan een Bi-directional (up & down) quickshifter. Samen met een uitgebreid pakket aan elektronische assistentiesystemen zoals het Suzuki Drive Mode Selector, het Suzuki Traction Control System en instelbare ABS-systeem heeft de V-STROM 800 de veelzijdigheid die van een Adventure Sport verwacht mag worden. Het model onderscheidt zich verder van de V-STROM 800DE met radiaal gemonteerde remklauwen, een 19-inch gegoten aluminium 7-spaaksvelg aan de voorzijde en 17-inch achter, upside-down voorvork (SHOWA) met instelbare veervoorspanning en aan de achterzijde een met de hand verstelbare veervoorspanning en instelbare uitgaande demping. Daarnaast zijn de zitpositie, zadelhoogte en het windscherm meer gericht op comfort tijdens straatgebruik.
De allround V-STROM 800 is beschikbaar vanaf 11.999 euro en is leverbaar in drie unieke kleurstellingen. Pearl Vigor Blue (YKY), Glass Sparkle Black (YVB) en Metallic Mat Steel Green (QVP). Elke kleur wordt gecombineerd met zwart gespoten velgen en contrasterend zilverkleurig subframe en voorvork. Voor de V-STROM 800 zijn diverse accessoires en drie accessoire-pakketten beschikbaar; Touring, Black Rhino en het Adventure Pack. Er is al een V-STROM 650 vanaf 9.899 euro. De V-STROM 800DE is er vanaf 12.699 euro en de V-STROM 1050 is er vanaf 16.299 euro. De nieuwe Suzuki V-STROM 800 wordt standaard geleverd met 6 jaar garantie en staat vanaf 3 november bij de Suzuki dealer.
Pedro Acosta heeft de Moto2-wereldtitel binnen handbereik. De 19-jarige Spanjaard heeft in de resterende drie races nog slechts 12 punten nodig om wereldkampioen te worden. Bo Bendsneyder werd op Phillip Island keurig achtste op een natte baan, terwijl Zonta van den Goorbergh snel was maar geen WK-punten scoorde in Australië en Thailand.
In Australië werden slechts halve punten uitgedeeld omdat de race na negen ronden werd afgebroken en niet herstart vanwege de gevaarlijke situatie op de kletsnatte baan, met veel valpartijen. Dit kwam Pedro Acosta goed uit, omdat zijn grootste concurrent Tony Arbolino de race won en dus geen 25 punten kreeg. Acosta maakte zelf een fout in de verkenningsronde en viel op de glibberige baan. Het team kon zijn motor voor de start repareren, maar hij moest wel vanaf de laatste positie op het startveld vertrekken. Acosta eindigde uiteindelijk als negende, maar door de halve punten verloor hij slechts acht punten ten opzichte van Arbolino.
Normaal gesproken is Bo Bendsneyder geen fan van regenraces, daarom was het des te knapper dat hij als achtste reed toen de race werd afgebroken. Hij begon als tweeëntwintigste en wist door andere rijders in te halen en door crashes naar voren te schuiven naar de top-tien. Na afloop verklaarde Bendsneyder: ‘Ik heb het de laatste jaren erg lastig gehad in dit soort omstandigheden, daarom ben ik erg blij met de snelheid en deze achtste plaats op een natte baan.’
Het had ook een hele mooie dag kunnen worden voor het Nederlandse Fieten Olie Racing GP. Zonta van den Goorbergh was in de warm-up maar liefst een seconde sneller dan zijn concurrenten. Vanaf de zeventiende startplaats was het plan van de 17-jarige Brabander om de race rustig op te bouwen, maar dat ging mis. In de derde ronde maakte hij een fout en viel hij uit. Ook zijn teamgenoot Barry Baltus moest in dezelfde ronde opgeven, terwijl hij al was opgeklommen naar de zesde plaats.
Zonta van den Goorbergh kon zijn snelheid in Australië en Thailand niet omzetten naar WK-punten.
Aldeguer wint in Thailand
In Thailand won Fermin Aldeguer. Hij had al pole position veroverd in Australië en behaalde in Thailand opnieuw de snelste kwalificatietijd. De Boscoscuro-rijder wist dit keer Acosta voor te blijven en behaalde daarmee zijn tweede Grand Prix-overwinning. Acosta deed goede zaken in het kampioenschap door als tweede te eindigen. Door Arbolino’s vierde plaats heeft Acosta nu een comfortabele voorsprong van 63 punten met nog drie races te gaan.
Bendsneyder streed met een groep rijders voor het laatste WK-punt, maar eindigde net buiten de top-vijftien, samen met Baltus (P18). Voor Van den Goorbergh werd het een race om snel te vergeten. Hij wist zich niet voor het tweede deel van de kwalificatie te plaatsen, maar zijn progressie in 2023 is stabiel. In de race lukte het echter niet altijd. In Thailand reed Van den Goorbergh aan de rand van de puntenposities toen hij een long lap-penalty kreeg vanwege een actie op de baan. Niet veel later kreeg hij ook nog eens een technisch probleem, waardoor zijn race helemaal voorbij was.
Uitslagen Moto2 Australië en Thailand 2023
Moto2 Australië
1. Tony Arbolino (I), Kalex, 16.22,970; 2. Aron Canet (E), Kalex, +15,088; 3. Fermin Aldeguer (E), Boscoscuro, +15,614; 4. Jeremy Alcoba (E), Kalex, +1 ronde; 5. Joe Roberts (US), Kalex, +1 ronde; 6. Izan Guevara (E), Kalex, +1 ronde; 7. Somkiat Chantra (TH), Kalex, +1 ronde; 8. Bo Bendsneyder (NL), Kalex, +1 ronde; 9. Pedro Acosta (E), Kalex, +1 ronde; 10. Marcos Ramirez (E), Kalex, +1 ronde; 11. Taiga Hada (JP), Kalex, +1 ronde; 12. Rory Skinner (GB), Kalex, +1 ronde; 13. Manuel Gonzalez (E), Kalex, +1 ronde; 14. Albert Arenas (E), Kalex, +1 ronde; 15. Ai Ogura (JP), Kalex, +1 ronde; DNF. Zonta van den Goorbergh (NL), Kalex.
Collin Veijer deed in Thailand veruit het meeste kopwerk en maakte goede kans op een Grand Prix-zege. In de laatste ronde leek de 18-jarige coureur zijn eerste podiumplaats nog mis te lopen toen hij bijna ten val kwam. Hij herstelde zich uitstekend en kwam door een sterke laatste bocht als derde over de finish. Een week eerder was Veijer op een kletsnatte baan in Australië al vierde geworden. De Moto3-titelstrijd blijft extreem spannend.
Aan het begin van het jaar bleek rijden in de regen nog een zwak punt van Collin Veijer te zijn. Tijdens de tweede Grand Prix in Argentinië, op een natte baan, reed hij achteraan in het veld. Dat de jonge Nederlander dit jaar op alle aspecten enorme stappen heeft gemaakt liet hij zien in Australië. Op een kletsnat Phillip Island kon Veijer aansluiten bij de kopgroep. Deze vijf rijders reden ver weg van de rest van het veld. In de slotfase moest Veijer loslaten en voorste rijders laten gaan. Doordat Adrian Fernandez vanaf leiding ten val kwam, eindigde de coureur uit Staphorst voor de derde keer in 2023 op plaats vier. De zege ging naar Deniz Öncü, die Ayumu Sasaki wist te verslaan in de laatste ronde. Thuisrijder Joel Kelso pakte zijn eerste Grand Prix-podiumplaats. Sasaki bleef daardoor nog zonder zege in 2023, terwijl hij er al zo vaak dichtbij was. Wel deed de Japanner goede zaken in de titelstrijd omdat kampioenschapsleider Jaume Masia slechts achtste werd. Zijn andere concurrenten deden het nog minder goed. Daniel Holgado werd dertiende en David Alonso kwam ten val.
Het Moto3 podium in Thailand met David Alonso (midden), Taiyo Furusato (links) en Collin Veijer (rechts)
Bijna geschiedenis
Een week later in Thailand vertrok Veijer – net als in Australië – vanaf de tweede startrij. Het begint bijna normaal te worden dat de Nederlander in de voorste gelederen rijdt, terwijl hij nog maar bezig is aan zijn eerste seizoen in het Moto3-wereldkampioenschap. Deze keer was het droog tijdens de race. Veijers teamgenoot Sasaki verloor zijn ingelopen punten van Australië doordat hij in de tweede ronde achterop David Muñuz knalde die stilviel. Beide rijders kwamen ten val, maar Veijer reed een geweldige wedstrijd op het Chang International Circuit. De Liqui Moly Husqvarna Intact GP-rijder reed veel aan de leiding en bevond zich constant in de top vijf, terwijl de kopgroep bestond uit zo’n dertien coureurs. Veijer en nieuwkomer Alonso deden het meeste kopwerk. De Nederlander ging zelfs als leider de laatste ronde in, waardoor het Wilhelmus reëel leek na afloop van deze race. Dit zou voor het eerst sinds 1990 zijn geweest, toen Hans Spaan won in de 125cc-klasse tijdens een Grand Prix. Het liep echter anders, want Veijer dreigde zelfs het podium mis te lopen. Alonso ging in de slotronde aan hem voorbij. Een bocht later werd Veijer bijna van zijn motor geslingerd. Hij kon ternauwernood blijven zitten, maar viel wel terug naar een vierde plaats. De top drie had door het incident een klein gaatje geslagen. Veijer zette alles op alles en had in de laatste bocht weer aansluiting. De Nederlander kwam beter uit de haakse hoek dan Masia, waardoor hij als derde de finishlijn passeerde. Dit was de eerste Nederlandse podiumplaats in de Moto3 sinds Bo Bendsneyder dat in 2016 presteerde tijdens zowel de Britse als Maleisische GP’s. Veijer was dan ook uitzinnig na afloop: ‘Mijn eerste GP-podium en het voelt geweldig! Ik wilde constant vooraan zitten om uit de drukte te blijven voor het geval er iets zou gebeuren. Ik ging vol voor de winst, maar aan het einde was mijn band compleet op. Daardoor had ik dit spannende moment in de laatste ronde. Ik had een beetje geluk dat ik kon blijven zitten toen dat gebeurde. Toen dacht ik: dit ga ik niet meer weggeven. Ik gaf alles voor een podiumplaats en kwam perfect uit de laatste ronde, en dat is gelukt!’
De 17-jarige Alonso won zijn vierde race van het seizoen en doet daardoor weer volop mee in de titelstrijd. Masia – die door Veijer buiten het podium werd gezet – gaat nog steeds aan de leiding in het WK met 17 punten voorsprong op Sasaki. Alonso en Holgado – die zesde werd in Thailand – staan 25 punten achter Masia. Als de top vier fouten maakt in de resterende drie races, dan is zelfs Öncü met 39 punten achterstand nog niet kansloos voor de Moto3-wereldtitel. En Veijer is door zijn eerste Grand Prix-podiumplaats de top-tien in het WK binnengekomen. En dat is zijn eerste seizoen. Klasse gedaan, Collin; ga zo door!
De Kouwepotentocht 2023 was opnieuw een geweldige afsluiting van het toerseizoen. Ondanks dat we al richting de winter gaan, waren de weergoden ons gunstig gezind. Met nauwelijks regen en een frisse maar niet koude temperatuur, waren de omstandigheden perfect voor deze laatste rit.
De start vond plaats bij het prachtige Fort Altena. De sfeer zat er meteen goed in, mede dankzij de mooie locatie en het overheerlijke red velvet gebak dat werd geserveerd. Het was een genot om te zien hoe enthousiast iedereen was om aan deze tocht te beginnen.
De route voerde ons door het schitterende rivierenlandschap, over dijkwegen die de laatste tijd veel aandacht hebben gekregen vanwege geluidsoverlast. Maar tijdens deze tocht was daar niets van te merken. We konden volop genieten van het uitzicht zonder gestoord te worden.
Onze tweede stop was bij Brasserie 1910, gelegen langs de oude weg van Nijmegen naar Arnhem. Een plek met een rijke geschiedenis; nu reden er motoren overheen, maar 80 jaar geleden waren het tanks op weg naar Arnhem om daar de brug over de Rijn te veroveren. Het is altijd fascinerend hoe plekken uit het verleden nog steeds hun stempel drukken op ons heden.
Het tweede deel van de route voerde ons langs de prachtige Rijn, over slingerende wegen die leken te blijven doorgaan. Het was een waar genot om hier te rijden en te genieten van het landschap. De weergoden bleven ons ook hier goed gezind, waardoor we optimaal konden genieten van deze laatste tocht van het jaar.
Na zo’n 250 kilometer op de teller stond een smakelijk buffet gereed, een beloning voor alle inspanningen die de deelnemers hadden geleverd tijdens deze fantastische tocht. Het gaf het MotorNL-team de gelegenheid om gezellig na te praten.
Al met al was de Kouwepotentocht 2023 een onvergetelijke ervaring. Het weer zat mee, de route was prachtig en het gezelschap was geweldig. We kijken nu al uit naar volgend jaar. De Primavera – eind april/begin mei – heeft een prikkelend thema dat de gemoederen tijdens de rit zeker zal aanwakkeren.
Twentenaar Jeroen van ’t Rood maakt onderdeel uit van een echte motorfamilie en het motorrijden is hem dan ook met paplepels tegelijk ingegoten. Een Flathead van de Zweed Stellan Egeland met hele dikke Hoosier rubbers spookte al jaren door Jeroens kop. Zo’n band moest en zou er ook ooit bij hem onder komen. Zo gebeurde dat Jeroen, met hulp van zwager Glenn en broer Bram, een chopper bouwde met een Hoosier als blikvanger!
Fotografie: Floris Velthuis
Ik ontmoet Jeroen bij King Motorcycles, de zaak van Glenn de Koning, waar veel van de werkzaamheden aan z’n chopper zijn verricht. Jeroen pakt een glaasje water… “Zware nacht gehad”, zegt hij lachend. Ondanks dat er in zijn hersenpan een ijverige specht zit te hakken is Jeroen, die projectleider en partner is bij een architectenbureau, erg spraakzaam. Veel motorrijders zijn ooit begonnen met een brommer. Bij Jeroen was dit anders: “Ik had met mijn vader afgesproken niet met brommers bezig te gaan. In ruil daarvoor zou hij me op mijn achttiende helpen met de aanschaf van een Shovelhead. Dat was een goeie deal! Het werd een FLH Shovel van bouwjaar 1980. Ik heb deze motor nog altijd. Ik had ‘m in de jaren erna volledig opnieuw opgebouwd en matzwart gespoten, omdat ik helemaal gek ben van hot-rods. Ik ben er veel Super Rally’s en andere motortreffens mee af geweest en ben op die manier diep de Harley-wereld in gerold. Zo heb ik ook mijn vrouw en de moeder van mijn twee prachtige dochters leren kennen. Haar vader, Rob Stolker († 1993), was medeoprichter van Bigtwin en vele jaren een belangrijk (bestuurs)lid van de Harley-Davidson Club Nederland. Dat het gelijk klikte met mijn vrouw was logisch, want we delen de passie voor Harleys en hanteren dezelfde leefwijze.”
Jeroens hele familie rijdt Harley. “We rijden allemaal Shovelheads. Mijn zusje Marieke heeft een relatie met Glenn, die 2 jaar geleden zijn eigen zaak King Motorcycles is begonnen. Een groot deel van de werkzaamheden aan de chopper hebben we samen met Glenn verricht.” Banden maken de motor en dat is bij Jeroens Hoosier Chopper zeker het geval. “Ik zag eens in Bigtwin een reportage over de ‘Esox Lucius’ van Stellan Egeland uit Zweden: een Flathead dragracer met twee dikke Hoosier banden. Het beeld van die motor bleef altijd door mijn hoofd spoken! Ik wilde ooit iets geïnspireerd door die hotrod stijl bouwen en dan ook met zo’n Hoosier band. Door de jaren heen ben ik de benodigde onderdelen gaan verzamelen.”
1 van 5
Geïnspireerd door Pea-shooters werd gekozen voor het Mesinger zadel.
SPUTHE CILINDERS
“Ik wilde een old skool stijl, maar wél retesnel en betrouwbaar! Dan kom je vanzelf uit bij een Evo. Van vriend Henk heb ik een opgepept Evo blok gekocht. Hij had z’n Harley eens tamelijk grof tegen een boom geparkeerd en sindsdien stond de motor in een hoek. Het blok was reeds voorzien van Sputhe cilinders uit Amerika. De bouwer van deze cilinders is al tijden gepensioneerd en was bijna niet bereikbaar. Constant heb ik hem gebeld en pas na driekwart jaar heb ik eindelijk de benodigde blokpakkingen kunnen bestellen. Uiteraard heb ik een extra setje gevraagd, voor het geval dat… Verder was het blok opgepept met Delkron carters en een Mikuni carburateur. Het blok was ook gestroked. Samen met Glenn heb ik het blok naar deze tijd gebracht. Het blok werd voorzien van Twin Cam kleppen en zo’n beetje de heetste nokkenas die er te vinden is. Er zitten Manley kleppen in met Beehive klepveren en er is een grote oliepomp in gekomen. Er zit een magneet ontsteking op, in combinatie met een battery eliminator, die de motor bij het stoplicht op spanning houdt. Een accu ontbreekt. Vanwege het enorme koppel slipte de koppeling voortdurend, dus hebben we er een extra sterke in gezet. In feite is het blok zo goed als volledig verbouwd.”
PEA SHOOTER
Speciaal voor de 15 inch Hoosier autoband heeft Jeroen bij Poelma een wiel laten maken. “Je ziet zulke Hoosier banden soms op een chopper, maar dat zijn vaak de 16 inchers. De 15 inch, die ik heb, is ronder en hoger en heeft meer rubber. Dat vind ik mooier.” Volgens Jeroen is verder de hele motor om de achterband heen ontworpen. Qua stance heeft het iets weg van de choppers, gebouwd door Salina’s Boys. De beeldbepalende Cole Foster tank draagt daar natuurlijk aan bij. Jeroen vertelt: “De tank is aangepast en heeft nu een verdiepte tunnel, want standaard sluiten ze niet mooi aan op het zadel. Vriend Henk, ja die van het blok, heeft het laswerk verzorgd. Hij is een echte vakman.” Jeroen is in het bijzonder gecharmeerd van oude race Harleys uit de jaren ‘20 van de vorige eeuw. “Mijn vader heeft een Harley-Davidson 28S Pea-shooter racer gehad. Daar heb ik elementen van afgekeken, zoals de leren hulzen, die ik om de kabels heb genaaid. Ook het Mesinger boardtracker zadel past in die tijdsgeest.” De motor oogt heel clean. Mooi detail is de mechanische remhevel die met een hydraulische conversie naast de voorvork de moderne voorrem bedient. Zoiets kun je verstoppen, maar Jeroen liet dit juist bewust in het zicht.
1 van 4
H-D voorrem, let op de leidingen met leren hulzen.
NACHTEN DOOR
Jeroen: “Tien jaar geleden heb ik een groot gedeelte van Amerika afgereisd met mijn vrouw, toen nog vriendin. We zijn daar ook naar Mooneyes geweest, een shop die al langer op mijn lijst stond. Daar zag ik de olietank die ik nu op mijn bike heb. De koplamp is een Unity foglight van een Cadillac. Op een onderdelenbeurs in Duitsland vond ik een mooie leren tas en omdat het dikke blok een flinke slok lust, heb ik er een extra brandstofflesje aan gemaakt met een stuk tuigleer. De motor moest op tijd af zijn voor de Super Rally in Engeland en de deadline kwam steeds sneller dichterbij. De laatst drie maanden heb ik elke dag na het werk en elk weekend aan mijn motor gewerkt. De laatste weken werkte ik zelfs nachten door, terwijl de rest van de familie op de treffens lekker aan het feesten was”, lacht Jeroen. “Pas de avond voor de Super Rally heeft de motor zijn eerste klap gegeven! De motor werd even in de lijnzaadolie gekwast en was klaar voor vertrek. Het was moeilijk om een passend spatbord te vinden, maar dat was niet erg. Want eh… in Engeland regent het toch nooit? Het spatbord is er later op gekomen. Ik heb 1900 km gereden, met enkel een losgetrild boutje. Dat is toch niet slecht voor de eerste proefrit? Dat er een stiftje van de koppeling gemeen in mijn kuit hapte bij een burnout? Eh… Daar hebben we het niet meer over…”
RAUWE LOOK
Het plaatwerk werd na de testrit door Jeroen geborsteld en is onlangs van logo’s voorzien en netjes afgelakt door broer Bram, eigenaar van Red’s Paint & Body. De motor heeft een rauwe look, maar is tegelijkertijd perfect afgewerkt. Knap gedaan! Jeroen vertelt dat hij nu bezig is om een zijspan aan zijn oude trouwe Shovel te bouwen. Enthousiast vertelt hij over de plannen en dat ook dit weer mooi gaat worden geloven we zeker! “Mijn twee kids vinden het helemaal geweldig en willen graag mee!”
Kasteel Hernen, waar Maria van Wijhe een schuilkerk liet bouwen.
Kastelen pronken meestal met ridders en machtige mannen. Hun portretten hangen in feestzalen met wapentuig en heldendaden aan de muren. Maar hoe zit het met hun vrouwen? Nou, die hebben zich soms flink geroerd. Een tocht langs kastelen waar de dames de dienst uit maakten.
Foto’s: Hans Avontuur
Vertrekpunt Dussen. Het kasteel ligt een beetje verscholen tussen de bomen. Ik stuur de BWM R 1250 GS Ultimate Edition over een half verhard pad naar de ophaalbrug. Het kasteel is niet vrij toegankelijk, maar we hebben een gelukje. De grote houten poort staat open, omdat de versiering van een trouwerij wordt opgeruimd. Even kijken.
Het kasteel uit 1387 is niet groot maar wel mooi, de binnenplaats omringd door een galerij. En daar kleeft een verhaal aan. De Zeeuwse Rolina Suringa was begin twintigste eeuw door haar broer naar deze plek aan de rand van de Biesbosch verbannen. Hij was haar losbandige leven zat, kocht voor 11.000 gulden een half vervallen kasteel en parkeerde haar daar met ezel, maar zonder personeel.
Om zich tijdens de lange donkere nachten een beetje veilig te voelen, huurde Rolina elke nacht een paar mannen uit het dorp in. Ondanks de bedenkelijke reputatie van de kasteelvrouw sliepen zij netjes op de galerij. Antoon Coolen schreef er een boek over: De vrouw met de zes slapers.
Ik start de GS en we rijden de Brabantse polders in. Dit is rivierenland en grensgebied. Katholiek versus protestant. Om greep op deze strategische streek te krijgen zijn er tal van kastelen gebouwd. We tikken er vandaag een heleboel aan, maar zetten de motor alleen stil als er een verhaal over de vrouwelijke bewoners te vertellen valt.
Op weg naar Slot Loevestein. Jazeker, bekend van Hugo de Groot die er in een boekenkist wist te ontsnappen. Maar daar speelden zijn vrouw én dienstmeisje een belangrijke rol bij. Dus sturen we over dijken door een landschap van weilanden dat in de buurt van het kasteel steeds meer in natuur verandert. Het is er wild, drassig, met loslopende paarden, honderden ganzen. Het ziet er bijna buitenlands ruig uit.
1 van 7
Op kasteel Hernen liet Maria van Wijhe een schuilkerk inrichten.
Kasteel Hernen, de zetel van Maria van Wijhe.
Dussen, bekend van de vrouw met de zes slapers.
Dikke poort in het kasteel van Dussen.
Op Slot Loevestein hielp Maria van Reigersberch haar man Hugo de Groot vluchten.
Slot Loevestein, het verhaal van Hugo en Maria.
Street Art in mooi Zaltbommel.
De list van Elsje en Maria
Elsje van Houweningen. Geen paniek als er niet meteen een belletje gaat rinkelen. Bij Hugo de Groot en zijn ontsnapping in een boekenkist gebeurt dat waarschijnlijk wel. Maar het was Elsje die Hugo hielp om te vluchten, volgens een plan dat deels door een andere vrouw was gesmeed, Hugo’s vrouw Maria van Reigersberch. Het is aan deze twee moedige dames te danken – en aan Hugo die zich twee uur stil moest houden in de kist – dat hij kon ontsnappen en uitgroeien tot de vader van het internationale recht.
Het is nog vroeg en dan doet een rondje motor om het kasteel niemand pijn. Ik houd de hand van het gas en het geluid laag. Straks komen de dagjesmensen en moet je het stuk op je motorlaarzen lopen. Hugo stak het water over naar Gorinchem, wij blijven voorlopig nog even aan deze kant en geven de motor lucht in het mooie polderlandschap. Rustig, comfortabel, met hier en daar een wat scherper aangestuurde bocht. De BMW doet het met twee vingers in de spreekwoordelijke neus.
De route die ik op de gps heb gezet volgt de Waaldijk met uitzicht over het rivierenland en de polders. Af en toe kijken we vanuit onze hoge positie op de dijk en in het zadel een dorp in de kruin. Uiteindelijk gaat het dwars door het sfeervolle centrum van Zaltbommel en over een smalle strook tussen Maas en Waal. Ja, in het hoofd galmt Boudewijn de Groot: ‘Want achter de hoge bergen ligt het land van….’ Pas in Hernen zet ik de GS op de standaard. We willen de schuilkerk zien die Maria van Wijhe er in de zeventiende eeuw met gevaar voor eigen leven heeft ingericht. Zo konden de toen onderdrukte katholieken toch hun geloof vieren, wat streng verboden was.
Wat een heerlijk kasteel is dit. Met deels nog een slotgracht en overdekte weergangen. En als het op de een of andere manier bekend voor komt, dan zat je eind jaren zestig waarschijnlijk voor de zwart-wit tv om de serie Floris te kijken. Die is deels in en rondom het kasteel opgenomen.
Vrijgevochten Sophie
Zoeken naar een manier om zonder snelweg de Waal over te steken. Dat lukt bij Nijmegen. De Nederrijn pak ik verderop bij Arnhem. Het is even laveren door druk stadsverkeer. Maar de BMW heeft er weinig last van. Alleen als de snelheid erg laag wordt, doet het gewicht zich gelden. Zodra het weer een beetje rijdt, verdwijnen de kilo’s als sneeuw voor de zon en voelt de machine als vertrouwd.
Via Oosterbeek met zijn villa’s en Airborne Museum rijden we naar Kasteel Doorwerth. De route erheen golft een beetje op en neer. De rivier en laatste ijstijd hebben de grond hier wat reliëf meegegeven. Doorwerth, ja, dat was het huis van Charlotte Sophie van Aldenburg-Bentinck. Deze achttiende-eeuwse Duitse edelvrouw was haar tijd ver vooruit. Ze liet zich de les niet lezen door machthebbers, maar ging haar eigen weg.
Haar huwelijk met Willem Bentinck was geen succes. En ze slaagde erin om met zo’n beetje alle bekende vorsten in Europa ruzie te maken. Die vrijgevochten houding bracht haar wellicht een vrije geest, maar ook een boel ellende. Bijzonder zijn de pakweg 25.000 brieven die bewaard zijn gebleven. Ze schreef deze aan onder anderen Voltaire, Frederik II van Pruisen, de tsarina van Rusland, het hof in Wenen, haar kinderen en minnaars.
Charlotte Sophie heeft niet zoveel tijd doorgebracht in het mooie kasteel Doorwerth. Ze woonde aanvankelijk met Willem in Den Haag en na de scheiding van tafel en bed, heeft ze lang door Europa gereisd. Ik zet de motor voor de ingang en vanaf een plekje in de schaduw laten we Doorwerth eens goed op ons inwerken. Tot het oog weer blijft hangen op de GS Ultimate Edition. Zullen we?
Kasteel Doorwerth, met een vroeg feministische Charlotte Sophie.
Margaretha en de brieven
De gps is even van slag als ik de route wil oppakken. Maar uiteindelijk gaat het de goede kant op, nemen we de brug terug naar de zuidelijke oever om er over de Rijndijk te rijden. Vanaf de hoge zit van de GS kijken we uit over het water, de uiterwaarden en het ietwat golvende terrein aan de overkant, waar de Grebbeberg in het oog springt. Bovenop bevindt zich het militair ereveld met Nederlandse soldaten die zijn gesneuveld tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Een veerboot brengt ons weer naar de overkant. Rijden door een groene wereld van uitgestrekte akkers. Langs Elst en Amerongen met kasteel. Geen grote vrouwenverhalen dit keer. Althans, niet dat we weten. Datzelfde geldt voor de kastelen van Duurstede en Sterkenburg. Of het moet Margaretha Turnor zijn. Door de talrijke brieven aan haar man, weten we veel over de roerige zeventiende eeuw, waarin het kasteel van Amerongen door Franse troepen wordt platgebrand. En hoe Margaretha vooraf alle kostbare spullen in veiligheid had gebracht.
Het is heerlijk rijden door het rivierenland. De Oude Kromme Rijn, Nederrijn, Lek en verschillende kanalen begeleiden ons richting Utrecht. Om naar Kasteel De Haar en Slot Zuylen te komen – de beoogde finish van deze rit langs kasteelvrouwen – kunnen we boven of onderlangs Utrecht gaan. De zuidelijke route heeft als voordeel dat het door minder dicht bebouwd gebied voert. Alleen bij Nieuwegein is het even doorbijten.
Eenmaal los, geeft de liggende tweecilinder weer dikke klappen door de polder. Sturen in de leegte. Soms langs een sloot met het water tot aan de rand, dan over een klein dijkje. Links, rechts, gas erop, remmen, insturen, schakelen, bocht uit… en weer even rechtdoor. Onderweg zien we mooie boerderijen, grote luchten en het centrum van Oudewater voor een korte stop op de Markt.
Hélène en de jetset
De weg volgt het water van de Lange Linschoten. Het slingert ontspannen heen en weer. Ik zet het scherm van de GS wat lager om meer wind en verkoeling te vangen. Voor het definitieve eindpunt van dit eerbetoon aan kasteelvrouwen moeten we een keuze maken. Sluitingstijd nadert dus Kasteel de Haar én Slot Zuylen gaat niet meer lukken. Kortom: wordt het Belle van Zuylen die geen talent had voor ondergeschiktheid, zoals ze zelf zei, of bezoeken we Hélène de Rothschild die haar hart volgde, van snelheid hield en een sprookjeskasteel liet bouwen?
Liefde voor snelheid geeft de doorslag. Op naar De Haar, waar we nog net op tijd zijn voor een bezoek aan het prachtige fantasiekasteel, dat door architect Cuypers is ontworpen. Inderdaad, die van het Centraal Station in Amsterdam en het Rijksmuseum. De Joodse Hélène koos tegen de wil van haar steenrijke familie voor een huwelijk met de katholieke Etienne van Zuylen van Nyevelt van de Haar. Dat ze werd onterfd maakte haar niets uit.
Hélène koos haar eigen weg. Als eerste vrouw deed ze mee aan autoraces en naast haar man nam ze een dame als minnares.
Bekend is De Haar vooral van de extravagante feesten die haar zoons er later organiseerden. Hier kwamen sterren op af zoals Brigitte Bardot, Coco Chanel, Yves Saint Laurent, Maria Callas, Roger Moore, Gregory Peck, Sophia Loren en Jackie Kennedy. Het kasteel is van binnen al net zo sprookjesachtig als van buiten. De enorme hal zou er eentje van De Efteling of Disney kunnen zijn. Aan geld was bij de bouw in elk geval geen gebrek.
Als laatste bezoekers verlaten we het Hollywood-kasteel. Voor de rood-witte poort staat de GS klaar om ons eenvoudige stervelingen naar huis te brengen.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
