Een paar jaar geleden leek het voorbij te zijn voor boeken, maar de laatste tijd – ongetwijfeld omdat we lang niets mochten – is lezen populairder dan ooit. Ook onze redactiemailbox merkt dat, want zeer geregeld wordt ons gevraagd wat op dit moment de goede motorboeken zijn. Gelukkig hebben wij met Frans Geurts de motorboekenspecialist van Nederland in huis, dus kom er maar in Frans!

Little Honda – Die legendären Kleinmotorräder Super Cub, Dax, Monkey

Deze kleine motorfietsen van Honda zijn immers legendarisch en een cultuur op zich. Sinds de introductie van de Honda Super Cub in 1958 zijn er meer dan honderd miljoen verkochte motortjes. Honderd miljoen! De Honda Monkey was oorspronkelijk bedoeld als attractie voor kinderen in een pretpark, maar groeide vanaf 1961 uit tot een echte hit op de markt. In de jaren zeventig was niets cooler dan rond te rijden op een Honda Monkey of op zijn grote broer Gorilla. Vanaf 1969 kwam daar de Honda Dax bij en die scoorde met zijn vooruitstrevende design. Dankzij het opvouwbare stuur was dit een ideaal motorfietsje dat als vervoermiddel in campers kon worden meegenomen.

Terwijl al geruime tijd tal van inferieure replica’s uit het Verre Oosten ook een plaatsje op de markt proberen in te nemen, is het rond Honda lang stil geweest. Om aan de onafgebroken vraag van de liefhebbers van deze mini’s te kunnen voldoen heeft Honda de volledig vernieuwde Monkey weer aan hun gamma toegevoegd en ook dat is opnieuw een succesverhaal.

Auteur Gerfried Vogt-Möbs neemt de lezer mee op een reis naar de oorsprong, de productie en verdere ontwikkeling en de talrijke leuke kanten van deze kleine, eenvoudige en goedkope cult-bikes. Het boek kenmerkt zich door veel niet eerder vertoonde originele foto’s en veel interessante achtergrondinformatie. Bij het lezen verzucht menigeen ‘weet je nog, vroeger toen…’. Kortom: ’Little Honda’ is een verhelderend boek over deze in de media vaak ‘vergeten’ categorie van cultmotorfietsen en hun talrijke fans.

Racing Classic Motorcycles – First you have to finish

‘Treed binnen in de wereld van Classic Racing Motorcycles, maar neem je chequeboekje en medische verzekeringspapieren mee!’, zo omschrijft de Britse auteur en coureur Andy Reynolds de fascinerende wereld van het racen met classic bikes. Reynolds was geregeld deelnemer aan de classic races en adoreert het circuit op Man, met een bijzondere voorliefde voor de Manx Grand Prix die elk jaar omstreeks eind augustus, begin september plaatsvindt. Voor veel amateurs vormt de Manx Grand Prix het hoogtepunt van het jaar.

Andy Reynolds, zelf zo’n veertig jaar actief in de racerij en daardoor gepokt en gemazeld in het métier, weet als geen ander wat er speelt binnen het wereldje van het classic racen. Het is een spontaan geschreven verhaal, dat gebaseerd is op de realiteit en dat doorspekt is met humor, feitelijkheden en niet in de laatste plaats, veel passie.

100 Years of Flat Track Racing – ‘The Barbara Fritchie Classic’

Ooit van de ‘Barbara Fritchie Classic’ ofwel de ‘Fritchie’ gehoord? Eerlijk gezegd, wij ook niet. De ‘Barbara Fritchie Classic’ is de oudste nog bestaande Flat Track Race in de Verenigde Staten die dit jaar precies honderd jaar geleden voor het eerst werd verreden op vrijdag 11 november 1921.

De locatie was en is het kermisterrein in Frederick, een plaatsje in de staat Maryland (VS). De organisatoren van het eerste uur, de gebroeders Jean-Paul, Clerance en Chester Delphey, die motorfietsen verkochten en zelf aan wedstrijden deelnamen, vernoemden hun evenement in een later stadium naar de dappere en legendarische vrijheidsstrijdster Barbara Fritchie (1766-1862), die voor de belangen van de inwoners van Frederick opkwam en vooral bekendheid verwierf door op 95-jarige leeftijd met de Amerikaanse vlag vanuit haar bovenwoning uitdagend naar de bezettende rebellen te zwaaien. Dit werd gezien als een heldendaad en dat is de reden waarom men in Maryland en verre omstreken niet spreekt over de Flat Track Races in Frederick, maar over de inmiddels beroemde ‘Fritchie Races’.

De Barbara Fritchie Classic (afgekort: BFC) is meer dan een race, het is een traditie, een volksgebeuren. Dit jaar wordt deze race voor de honderdste keer verreden en dat gebeurt nog steeds op exact hetzelfde circuit met een lengte van een halve mijl. Toch is het wel apart dat de coureurs die tegenwoordig aan de BFC in Frederick deelnemen nog steeds dezelfde ambities en uitdagingen kennen als de helden van een eeuw geleden. Wat dat betreft is er buiten de motorfietsen vrijwel niets veranderd.

Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de BFC die ook dit jaar op 4 juli plaatsvindt, schreef Ted Ellis een lijvig boek over de rijke historie van dit voor Nederlanders misschien wel meest onbekende motorevenement. Maar dat maakt het niet minder interessant en dat doet de bespottelijk lage prijs ook niet…

The Motorcycle: Design, Art, Desire

Bij de recente Australische tentoonstelling ‘The Motorcycle: Design, Art, Desire’ is een schitterend boek verschenen met dezelfde titel. Het boek is geschreven door internationaal vermaarde motorexperts en tentoonstellingscuratoren, professor Charles M. Falco en Ultan Guilfoyle, die ook in 1998 de curatoren waren van de alle records brekende motorententoonstelling ‘The Art of the Motorcycle’ in de wereldberoemde Guggenheimmusea in New York, Chicago, Bilbao en Las Vegas.

Het boek begint met vijf essays, die de verschillende aspecten van het fenomeen motorfiets behandelen. Daarna volgt een verbluffend mooie, visuele chronologie van belangrijke motorfietsen door de eeuwen heen, beginnend met de eerste Michaux-Perreaux stoomvelocipede uit 1867 en eindigend met datgene waarvan nu pas wordt gedroomd. Van stoomaangedreven fietsen met open vlamontstekingssystemen uit het einde van de negentiende eeuw tot gestroomlijnde elektrische motorfietsen van de toekomst, zoals onder andere de elektrische Savic C uit Australië. Dankzij de bij elkaar gebrachte unieke motorfietsen en de prachtige illustraties en het archiefmateriaal die een lust voor het oog zijn, krijgt niet alleen de bezoeker van de tentoonstelling, maar ook de lezer van dit boek een magnifiek beeld van het fenomeen motorfiets.

Met dank aan Amelia Gundelach van de Queensland Art Gallery in Brisbane (AUS).

Steve McQueen – Seine Motorräder, seine Rennen

Het is alweer meer dan veertig jaar geleden dat de Amerikaanse filmacteur Steve McQueen op 7 november 1980 op 50-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van kanker. Maar de geest van dit icoon van het witte doek waart nog steeds rond. Om een zo getrouw mogelijk beeld van Steve McQueen en zijn motorverzameling te schetsen, sprak auteur Matt Stone met familie, vrienden en mensen uit de filmwereld die McQueen van nabij hebben gekend. Het is zeker geen biografie, maar een serie boeiende verhalen over de rol die de motorfietsen in zijn leven hebben gespeeld. Dat hij een voorkeur had voor aparte en exclusieve motorfietsen was algemeen bekend en daaronder bevonden zich tal van bijzondere modellen van onder andere Ace, Cleveland, Brough-Superior en Panther. Bij elk beschreven motormerk staat in een korte uitleg vermeldt hoe die in het bezit van McQueen kwamen en wat hij er mee gedaan heeft.

Jammer is het dat de complete verzameling motorfietsen van Steve McQueen nooit op schrift werd bijgehouden en dat na zijn plotse dood een groot aantal motorfietsen op raadselachtige manier zijn ‘verdwenen’.

Grote enduroreizigers die steeds meer onverharde paden in hun reisplannen opnemen, doen steeds vaker een beroep op zachte zadeltassen in plaats van harde koffers. Motor.NL probeert acht alternatieven voor aluminium koffers uit.

Als je na een lange dag op de motor languit op een hotelbed valt, moet het beter niet te hard zijn. Dat brengt ons bij het eerste argument voor zachte zadeltassen als bagagedragers: Als je maar lang genoeg over onverharde wegen rijdt, is de kans groot dat je op een gegeven moment een schuiver maakt. Harde aluminium koffers zijn bij contact met de bodem niet geneigd te vervormen. Ze dragen een groot deel van de erop werkende krachten over op de bagagedrager en dus uiteindelijk op het frame van de motorfiets. En als de koffer toch buigt, is hij daarna nauwelijks nog waterdicht. Zachte bagagekoffers daarentegen absorberen lichte schokken en laten de achterkant van de motor intact. Nadeel: Je kunt er beter je flessen wijn en camera’s ergens anders opbergen.

Maar laten we het noodlot niet tarten. Ook zonder een mond vol zand is het prettig jezelf niet met meer gewicht op te zadelen dan nodig is. Vooral off-road, zoals we allemaal weten, telt elke kilo dubbel. Trouwens, harde alu-koffers laten niet alleen de weegschaal uitslaan, maar zijn ook kostbaar. Met zachte koffers bespaar je zoveel dat je ‘gratis’ een paar keer kunt tanken.

Producttest: 7 Softshell jassen getest

Twee concepten

De keuze is groot en kan je ruwweg verdelen in twee concepten: Slanke motortassen die je rechtstreeks op de motorfiets vastmaakt en uitgebreidere bagagesystemen met bijpassende bagagedragers. Omdat beide hun voor- en nadelen hebben, bestelden we vier sets van elk. Niet zonder onduidelijkheden, want bijvoorbeeld de tassen van Vanucci en Moose Racing kun je dan wel op een buisdrager vastsnoeren, maar uiteindelijk besloten wij ze direct op de motor vast te sjorren.

De motortassen van Enduristan, Touratech, Vanucci en Moose Racing zijn universeel en dus min of meer geschikt voor alle reisenduro’s. Bovendien zijn ze relatief smal, met een breedte van slechts 75 centimeter wanneer ze volledig zijn volgepakt op onze Yamaha Ténéré 700. Met 92 centimeter stuurbreedte zorgt dit voor mentale kalmte bij het slalommen door files. En de smalle tassen scoren ook op de weegschaal. En ze laten iets meer beweging toe dan tassen die aan bagagedragers zijn bevestigd. Nadeel: ze kunnen krassen op de achterzijde van je motor veroorzaken. Om dat te voorkomen gebruik je beschermfolie.

De op bagagedragers gebaseerde systemen van Hepco & Becker, SW-Motech, Mosko Moto en Kriega zitten daarentegen bomvast en kun je zonder veel omhaal verwijderen. Ze zijn ook gemakkelijker te laden. Terwijl Hepco en SW-Motech een vaste vorm, kun je de afmetingen van Mosko Moto en Kriega comprimeren met spanbanden, afhankelijk van de ruimte die je nodig hebt. Volledig ingepakt zijn de breedtes niet veel minder dan die van aluminium koffers. Wat wel meetelt is het gewicht van de bagagedragers.

Vanucci WP02

De Vanucci-tassen met de technische naam WP02 zijn gemakkelijk te bepakken dankzij voorgevormde inzetstukken. In ruil daarvoor nemen ze hun volle breedte in, ook als ze leeg zijn. Maar direct aan de achterkant van de Ténéré bevestigt, is dat een hanteerbare 76 centimeter. De vorm werkt goed met de uitlaat van de Yamaha en stoort niet wanneer je op de steps staat. De groene voering helpt bij het zoeken naar je favoriete Labello-lippenbalsem. De roltopsluitingen zijn bewezen eenvoudig en waterdicht. Het gerinkel van de metalen oogjes aan de gespen prikkelen je zenuwen. Dankzij de klittenbanden zowel boven als onder het zadel – aangevuld met bijgeleverde spanbanden – kun je de tassen gemakkelijk en voldoende stevig bevestigen, maar niet gemakkelijk verwijderen. Wie zijn spullen regelmatig van de motorfiets wil halen, moet zich behelpen met binnenzakken. Je kunt de tassen ook aan een bagagedrager bevestigen.

www.louis.nl

Moose Racing ADV 1 DRY

Moose Racing biedt met de ADV1 DRY-zijtassen veel ‘bagaeruimte’ voor relatief weinig geld. De grote versie met 30 liter slurpt een behoorlijke hoeveelheid op, maar komt erg dicht bij de uitlaat van de Ténéré en zit in de weg als je op de steps staat. Als alternatief biedt Moose Racing een kleinere versie van 20 liter voor 99 euro. Op onze Ténéré met zijn smalle zadel wilden de tassen nooit echt goed blijven zitten. Andere reis-enduro’s met een bredere kont, zoals de Suzuki V-Strom, zijn meer compatible. Goed idee: de sjorbanden op de motor kun je losklikken, zodat je de tassen kunt meenemen. Als je ooit een bandje verliest, kun je voor 5,90 euro een vervangend bandje bestellen. Minder mooi: De lage prijs is zichtbaar in de details van de afwerking. Bovendien verdwijnen kleine objecten als het ware in het zwarte gat. Een gekleurd interieur zou beter zijn. Om wat meer orde te scheppen, biedt Moose Racing zwarte motortassen aan in volumes van twee, vijf en tien liter.

www.partseurope.eu

Touratech Discovery

De zadeltassen van Touratech lijken echt op een zadel en zitten, ondanks minder bevestigingspunten, lekker stevig. De tassen bevatten elk een waterdichte zak van vrachtwagenzeil met een inhoud van 25 liter. Door de vorm is de toegang tot de spullen onderin de fietstassen wat moeilijk. Als de uitlaat – zoals bij de Ténéré – het toelaat, kun je de zijvakken elk met nog eens 7,5 liter vullen. Onder de middenklep vind je mesh organizers en lussen voor meer spullen, maar je kunt er ook een volledige stuff sack extra op kwijt. Als een passagier in plaats daarvan erop gaat zitten, kunnen de benen een weg vinden langs het Discovery-systeem, natuurlijk afhankelijk van het postuur. Het is geen permanente oplossing, maar het werkt voor korte afstanden en bespaart uitpakken. Ondanks de degelijke afwerking en de bekende kwaliteit van de knalgele Touratech Tarpaulin tassen, lijkt de prijs van net geen 400 euro nogal… ambitieus?

www.touratech.de

Enduristan Blizzard L

Blizzard is de naam van de slanke tassen van Enduristan. De vorm is ook compatible met steil geplaatste achterdempers en geeft de rijder alle bewegingsvrijheid die hij nodig heeft, zelfs als hij zijn gewicht naar achteren verplaatst. Dankzij de sjorriemen kun je de tassen makkelijk comprimeren als het volledige bagagevolume niet wordt gebruikt. Bovendien lijken het materiaal en de riemen, gespen en lussen uitzonderlijk robuust. De binnenzijde van de buitenkant is opgevuld om het lakwerk van de motorfiets zoveel mogelijk te beschermen. Het effen zwarte materiaal aan de buitenkant is rood aan de binnenkant, wat het gemakkelijker maakt om kleine onderdelen te vinden. Naast de afgebeelde maat L met een inhoud van 24 liter is de Blizzard ook verkrijgbaar in S, M of XL met een inhoud van 12, 17 of 34 liter elk. Er zijn geen snelsluitingen aanwezig, bijpassende binnenzakken in pakvriendelijk wit zijn er vanaf 81 euro per paar. De verlengstukken om onderaan vast te maken beginnen bij 38 euro per stuk.

www.enduristan.nl

SW Motech SysBag

SW-Motech stelt een zeer aantrekkelijk pakket samen met twee 30-litertassen, PRO-zijdragers en bijpassende adapters tegen een gunstige aanschafprijs. Bovendien steken de SysBags fijn in elkaar, met weinig tierelantijnen en een zeer precieze afwerking. De ruime hoofdcompartimenten bieden plaats aan volumineuze voorwerpen, en indien nodig kun je ze worden uitgebreid. De binnenzakken met klittenband kun je snel uitnemen. Ook de snelsluitingen tussen de tassen en de dragers zijn zeer gebruiksvriendelijk. Omwille van de symmetrie steekt de tas aan de linkerkant ver uit, waardoor veel ruimte verloren gaat. In combinatie met de grote en niet-comprimeerbare motortassen resulteert dit in de breedste achterkant in het testveld. Als je van smaller houdt en minder ruimte nodig hebt, kun je ook overstappen op tassen van 15 liter elk. De drager met alle hulpstukken en adapters is ook geen lichtgewicht. Anderzijds kun je hem zonder veel schroeven verwijderen wanneer je ‘m niet gebruikt. Het is ook compatibel met de SW-Motech aluminiumkoffers.

www.splashdesign.com

Mosko Moto Backcountry

Mosko Moto gaat voor het allerbeste: de Backcountry-zijtassen zijn moeilijk te overtreffen als het gaat om afwerking en aandacht voor detail. Zo zijn bijvoorbeeld de schroefverbindingen van de houders voor de extra zakken van binnenuit afgedekt, zodat ze de waterdichte binnenzakken niet beschadigen. Deze zijn uitneembaar, zodat je ze afzonderlijk kunt gebruiken of zo nodig vervangen. Rondom vind je lussen om extra spullen aan te bevestigen. Alle riemen kun je opbergen, zodat er niets rondfladdert. De zakken van 35 en 25 liter kun je vrij gecombineerd, afhankelijk van de symmetrie van de achterzijde van de motor. Ons gemengde pakket op de Ténéré is 92 centimeter breed wanneer het beladen is – en concurreert dus met aluminium koffers en niet alleen in termen van prijs en gewicht. De bodemplaten kunnen met de bijgeleverde klemmen aan veel gangbare accessoiredragers worden bevestigd. Mosko Moto zelf beveelt de dragers van Outback Motortek aan. Deze is niet compatibel met de Akrapovic-uitlaat van de Ténéré Rallye. Met de standaard uitlaat past de rechterdrager net aan en kust op het laatst bij het rijden op de piste toch nog de uitlaatdemper.

www.moskomoto.eu

Kriega OS-32 / OS-22

Commentaar: Kriega speelt op zeker met de OS-32-motortassen. Ze zijn versterkt met 1000D Cordura. Daarmee overtreffen ze veel textielpakken in termen van slijtvastheid. Dit past bij het ontwerp van zeer hoge kwaliteit en komt tot uiting in de aankoopprijs: net iets goedkoper dan alu-koffers. De rondom lopende riemen zetten de tassen stevig vast op de dragers en comprimeren de bagage wanneer je de opbergruimte niet volledig gebruikt. In volledig gevouwen toestand is de constructie ongeveer 95 centimeter breed, vergelijkbaar met aluminium koffers, waarbij de drager alleen al 55 centimeter meet. Afhankelijk van de hoeveelheid ruimte die nodig is, zijn er expansietassen met een volume van zes en twaalf liter die je aan lussen vooraan, achteraan of bovenaan bevestigt, zodat ze de breedte niet opdrijven. De Kriega-tassen kun je op veel bagagedragers monteren met behulp van een adapterplaat. De adapters kosten tussen de 100 en 130 euro. De drager van Outback Motortek is bijzonder geschikt, omdat hij wordt geleverd met bijpassende bevestigingspunten. Een beetje meer afstand tot de einddemper zou wel fijn zijn bij een crash.

www.kriega-shop.de

Hepco & Becker XTravel

Hepco & Becker scoren punten met de Xtravel-tassen door de grote hoeveelheid ruimte en strakke afwerking. Ze zijn ook gemakkelijk te beladen dankzij de grote openingen en de soepeler rolsluitingen. De grote lussen aan de voor- en achterkant laten veel toevoegingen toe. De heldere binnenkant is een genot wanneer je ’s nachts je zaklamp zoekt. De bevestiging aan de draagplaten werkt feilloos en zit stevig wanneer de dwarsbanden zijn ingehaakt. Maar deze kunnen het comfort van de duopassagier verminderen. De metalen draagplaten kun je ook op dragers van andere fabrikanten monteren met behulp van diverse adapters. De buisdrager van Hepco & Becker zelf is aangenaam smal aan de zijde van de uitlaat, zodat het geheel niet overdreven breed is ondanks de ruime zijkoffers. Bovendien laat hij voldoende afstand tot de geluiddemper. De montage is niet echt een plezier vanwege de slechte nauwkeurigheid van de passing.

www.mdi-online.nl