Aan de vooravond van het MotoGP-kampioenschap praat Valentino Rossi met Massimo Calandri van La Repubblica over het nieuwe seizoen en het volgende, de terugkeer van Márquez, Covid en de pijn om verloren vrienden, zijn toekomst wanneer zijn helm in de wilgen hangt. In zijn 26e seizoen heeft Velentino als doel om in de top vijf te eindigen.
‘Ik heb een contract voor 2021 – zegt Rossi – maar het zou leuk zijn om ook het volgende seizoen te doen. Dat zal afhangen van hoe het dit jaar gaat: als ik plezier heb, als ik vecht om te winnen of op zijn minst voor een podiumplaats ga en als ik in de top vijf eindig; dan ga ik door. Zo niet, dan is het niet de moeite waard zijn om zo hard te werken.’
Is de motivatie om een tiende titel te winnen?
‘Geen sprake van, maar als ik de tiende win, zijn er meer redenen om door te gaan!’
Maar het wordt steeds moeilijker en dit jaar zal Márquez er ook zijn…
‘Er verandert niets. Ik denk dat we Marc vanaf de eerste race in Qatar zullen zien en dat hij snel sterker zal zijn dan voorheen. Maar door zijn afwezigheid zijn de andere jongens gegroeid en boezemt hij minder angst in.’
Het interview begon met het coronavaccin. Rossi kreeg eerder deze maand zijn eerste prik in Qatar, toen de teams er waren om te testen. Dat had hij te danken aan een overeenkomst tussen de lokale overheid en Dorna. Een ‘bevoorrechte’ positie, zegt hij. Maar hij hoopt dat iedereen zo snel mogelijk geprikt zal worden: ‘Ik hoop dat ze iedereen zo snel mogelijk prikken. Ik denk aan de ouderen. En aan mijn ouders die ook een gevaarlijke leeftijd beginnen te krijgen. Maar ook de jongeren, want dit put ons uit.’
Valentino Rossi raakte afgelopen oktober besmet na een ontmoeting met een vriend uit Milaan die, zo zegt hij, negatief was. ‘Ik weet niet eens of ik hem omhelsd heb of zijn hand geschud. Maar twee dagen later had hij een beetje koorts. Auw, dacht ik. Twee dagen werd ik wakker met een beestachtige rugpijn en een hoge temperatuur. Het was moeilijk, want ik was geïsoleerd van alles. Ik, die sinds mijn geboorte feest om zich heen had, omdat iedereen die ik ontmoet naar me lacht en ik vreugde schijn te brengen. Ik voelde me een stinkerd, een ander mens. Ik denk dat ik begreep wat eenzaamheid was, maar zoiets als dit was me nog nooit overkomen.’
‘Voel ik me oud? Een paar rimpels. Misschien zelfs een paar grijze haren. Ik ben oud als coureur, maar afgezien van een paar zorgen – op mijn 25e maakte ik me nergens zorgen over – is het een mooie leeftijd. Ik steek goed in mijn vel.’
De nieuwsgierigheid van de journalist kwam door het onderwerp kinderen, een onderwerp dat Rossi steeds vaker aansnijdt in interviews. ‘Ik zou graag een kind willen. Ik heb er een tijdje over nagedacht, ik denk dat ik het juiste meisje gevonden heb. Eén of twee kinderen: het is te doen, ook al omdat de jaren verstrijken en je je gaat vervelen. Dus in plaats daarvan is het de moeite waard. Huwelijk? Ik ben meer geïnteresseerd in een kind, maar als Francesca me op een gegeven moment in de ogen kijkt en zegt “Oh kom op…”, dan is het goed’.
The Falcon and the Winter Soldier: Bucky rijdt op een Honda CBR600RR. Covid-19 heeft zo’n beetje geleid tot de sluiting van alle bioscopen over vrijwel de gehele wereld. Een maatregel die leidde tot het opnieuw vaststellen van de releasedata van de blockbusters van alle grote filmmaatschappijen, waaronder natuurlijk Marvel Studios. Dat wijzigde de schema’s door voorrang te geven aan series en miniseries die worden uitgezonden op het streamingplatform Disney+.
Na de grote finale van Avengers: Endgame heeft Marvel in feite verschillende verhaallijnen in petto voor de personages in zijn Cinematic Universe. De eerste serie (met spraakmakende productie) die op Disney+ landde was WandaVision, uiteraard met Scarlet Witch/Wanda Maximoff en Vision in de hoofdrol. De tweede, die afgelopen vrijdag 19 maart van start ging, was The Falcon and the Winter Soldier.
The Falcon and the Winter Soldier speelt zich ongeveer zes maanden na de gebeurtenissen van Endgame af. Het is een zesdelige miniserie waarin de twee personages die het dichtst bij Captain America staan (’Bucky’ Barnes, een jeugdvriend die de Winter Soldier is geworden, en de Falcon aan wie ‘Cap’, nu een oude man, het schild doorgeeft) het overnemen.
Al in de eerste aflevering zal het de oplettende kijker zijn opgevallen hoe ene Sebastian Stan (de acteur die Barnes speelt) zich voortbeweegt op een Honda CBR600RR. Wie weet wat Captain America, die altijd erg gehecht is geweest aan Harley-Davidson, daarvan zou hebben gevonden?
Oorlogje spelen met de Mash Side Force. Vorig jaar stelde Mash de Desert Force 400 voor, een eencilinder met een legeruiterlijk. Wat de naamgeving betreft lopen de marketingmensen van Mash op het randje. Ik weet haast zeker dat ze even gedacht hebben aan Desert Storm. Of Desert Fox. Dat was de nickname van Erwin Rommel, de Duitse generaal die graag met de Mash in het zand had gestoeid. Hoewel: was de Zündapp KS750 met zijspan niet beter uitgerust voor de noordelijke Sahara?
Links Mash Desert Force, rechts Zündapp KS750
Terug naar de Mash Side Force, in wezen een licht aangepaste Desert Force met zijspan. Dus met een extra oliekoeler, die voor het blok is geplaatst. De 445 cc luchtgekoelde eencilinder levert 28,6 pk. De vijfversnellingsbak werd aangevuld met een achteruitversnelling. Het 18-inch voorwiel steekt in een schommelarm voor meer rechtuitstabiliteit. Voor de veiligheid is ook het wiel van het zijspan geremd. Met een schijf. Moet ook wel, want in totaal weegt de combinatie 320 kilo. Ook al omdat de bak is gemaakt van staal.
Mogelijk dat de waterdichte en afsluitbare bagageruimte opweegt tegen het gewicht. Nu is een zithoogte van 830 mm voor veel motorrijders al te overbruggen, maar door het span kun je in stilstand gewoon blijven zitten en is de zithoogte hoe dan ook geen probleem. De Side Force heeft een breed stuur dat veel controle biedt over de combinatie. Daarvoor staat ook de verstelbare stuurdemper je terzijde.
Voor de Mash Side Force betaal je € 11.999,-. Meer info op motomondo.com
Jeffrey Buis presenteert met trots zijn nieuwe helmdesign voor het seizoen 2021. De regerend wereldkampioen zal opnieuw gaan rijden met de Shoei X-Spirit 3. Ook ITicon B.V. is als helmsponsor weer zichtbaar in het nieuwe design. Randy van Maasdijk maakte een gave fotoshoot van de 2021 helm van de 19-jarige coureur uit Steenwijkerwold.
Jeffrey Buis is druk bezig met zijn voorbereidingen op het seizoen 2021. Het doel is simpel; gaan voor prolongatie van zijn wereldtitel in de Supersport 300 klasse. Dit gaat de coureur uit Steenwijkerwold net als de afgelopen seizoen doen op een Kawasaki Ninja 400 van het MTM Kawasaki team. In de eerste maanden van dit jaar heeft Jeffrey een aantal testtrainingen gedaan met een Supersport 600 motor. Nu gaat de focus om naar de voorbereiding op het WK Supersport 300 seizoen, waarbij Jeffrey eind maart gaat testen met MTM Kawasaki op Motorland Aragon en het circuit van Barcelona.
Achter de schermen werd er ook gewerkt aan het nieuwe helmdesign voor het seizoen 2021. De samenwerking tussen Jeffrey en Shoei is er al sinds 2012. Ook dit jaar zal Jeffrey de X-Spirit 3 van Shoei met trots gaan dragen. Voor dit seizoen is er gekozen om op een stijlvolle manier de Nederlandse kleuren te laten terugkomen in de helm. Het design is gemaakt door Sander Lam van SLGrafics.
ITicon B.V. is net als afgelopen jaar de helmsponsor van Jeffrey. ITicon B.V. is een landelijke organisatie, die al meer dan 20 jaar een specialist is in het leveren van hoogopgeleide ICT-professionals op basis van detachering en consultancy. Daarnaast heeft ITicon een Academy waar verschillende trainingen, cursussen en workshop zowel digitaal als inhouse gevolgd kunnen worden. Vorige week werd het bedrijf van Patrick Boxem uitgeroepen tot landelijke winnaar in de verkiezing van beste werkgever in de categorie tot 20 medewerkers. Jeffrey Buis Racing feliciteert ITicon B.V. met dit prachtige resultaat!
Jeffrey Buis: “Het nieuwe design van mijn Shoei helm is heel erg gaaf geworden! De Nederlandse kleuren komen er op een stijlvolle manier in terug met dank aan Sander Lam van SLGrafics. Ik race al sinds 2012 met Shoei en ben zeer tevreden over hun support. Ik wil Shoei, helmsponsor ITicon B.V. en al mijn andere sponsoren heel erg bedanken voor hun steun. Ik ga de helm met trots dragen!”
Paul Welp [Salespromotor, Shoei Europe Distribution]: “We zijn verheugd en trots te kunnen melden dat Jeffrey Buis ook in 2021 in het WK Supersport 300 kampioenschap met de Shoei X-Spirit 3 zal rijden. Shoei Europe en Jeffrey werken al vele jaren met veel plezier samen en afgelopen jaar heeft Jeffrey een fantastisch seizoen gekend met als kroon het behalen van de wereldtitel. Mede namens Shoei Europe Distribution en Shoei Japan wil ik Jeffrey weer een sportief en succesvol seizoen 2021 toewensen.”
The Weight is Over! Met gepaste trots mogen we melden dat GeGShop.nl importeur is geworden van LiteLok, het lichtgewicht motorslot voor onderweg.
Lichtgewicht zwaargewicht LiteLok is een Britse scale-up die zich ten doel gesteld heeft een licht en flexibel slot te produceren, dat gemakkelijk in gebruik is. Met slechts 1,46kg en hoge flexibiliteit is dit meer dan gelukt. Een nieuwe stap in motorsloten, het eerste composietslot dat toch ART gecertificeerd is. Eenvoudiger mee te nemen, zodat je je motor veilig aan de omgeving vast kunt zetten als je on the road bent, zonder de nadelen van een zware ketting. Licht van gewicht, maar een zwaargewicht qua bescherming.
Ideaal voor onderweg Het grootste nadeel van de meeste motorsloten is dat ze zwaar zijn. Ideaal voor thuis in de garage, maar minder ideaal voor onderweg. Ga je met de motor weg, dan zoek je een lichtgewicht slot dat je kunt meenemen in topkoffer of rugzak, zonder gedoe.Het LiteLok Moto108 slot kan met zijn 1,46kg makkelijk mee, zonder je rugpijn te geven in de rugzak danwel een schuivend gewicht in je topkoffer te zijn.
Het beste van twee werelden De behuizing van het slot zelf is gemaakt van een harde staallegering, om diefstalpogingen via het slotmechanisme het hoofd te bieden. De flexibele riem van het slot is gemaakt van het gepatenteerde Boaflexicore, een nieuw ontwikkeld composietmateriaal dat licht, flexibel en sterk is.
Eigen richting Veel sloten zijn een variatie op het thema, maar LiteLok heeft een volledig nieuwe weg gekozen. Geen nieuwe variant van staal, maar een hightech composiet die in eigen beheer is ontwikkeld en wordt geproduceerd.
Neopreen hoes – beschermend en wasbaar Elk LiteLok slot wordt geleverd met een neopreen hoes, om schade te helpen voorkomen. Zowel schade aan je velg of frame van gebruik, als schade aan (top)koffer en inhoud van transport worden voorkomen. De neopreen hoes is eenvoudig te verwijderen, zodat je deze kunt wassen als hij door gebruik vies is geworden, ideaal!
Twee sloten in één LiteLok sloten zijn verkrijgbaar als Single Pack of Dual Pack. Voordeel van de Dual Pack is dat dit twee sloten zijn met beide dezelfde sleutel. Zo kun je ofwel kiezen om één lang slot te maken, danwel je voor- en achterwiel apart vast te zetten zonder een extra sleutel nodig te hebben.
Zie GeGShop.nl/LiteLokvoor alle details. LiteLok sloten zijn te koop via de webshop of de beter gesorteerde motordealer.
Kansloos, wer-ke-lijk volledig kansloos, gaat mijn voorganger net zo onverwacht als resoluut tegen de grond. Het ene moment heeft hij nog de volledige controle over zijn KTM, het andere gaat hij vol onderuit. Niet eerder zag ik iemand van zo dichtbij het gevecht tegen de zwaartekracht zo hopeloos verliezen. Wat volgt is een mechanische variant op een pas de deux. In perfecte harmonie draaien mensch en machine gracieus rondjes om elkaar. De mensch in kwestie moet het normaal absoluut niet hebben van zijn elegantie, maar op wonderbaarlijke wijze beschikt hij plots over de zwierige gratie van een – pak hem beet – Penny de Jager of Kate Bush. Het schouwspel gaat eindeloos door, omdat het zich afspeelt op een ondergrond, die bestaat uit een mix van teflon en glijmiddel. Als het zwieren en draaien eindelijk stopt, liggen een oranje motorfiets en een bruin bemodderde motorrijder gebroederlijk naast elkaar. De rijder staat op eigen kracht op, de motor heeft daar de hulp van twee man voor nodig. Het ding staat nog niet op eigen poten als de volgende ongeluksvogels in een synchroon uitgevoerde mechanische paringsdans voorbijglijden. Listig ondergrondje hier, zoveel is wel duidelijk.
Terwijl wij na afloop van de rit een biertje achterover slaan, nemen de monteurs van KTM de schade op. Als de volgende groepen net zo enthousiast omdonderen, berekenen ze, moeten ze dertig motoren opkalefateren. Klachten? Die horen we niet. De monteurs moeten – het kan niet anders – wel vraagtekens hebben bij onze rijvaardigheid. De KTM-voorrijder die de offroadroute uitprobeerde had toch ook nergens last van? Waarom sommige journalisten dan wel? Dat er kwaliteitsverschillen bestaan tussen aardse stervelingen en een voorrijder, die werkelijk op elke ondergrond professioneel racete, komt even niet in hen op.
Die vermaledijde Oostenrijkers hebben ook een krankzinnig hoge standaard als het om rijkwaliteiten gaat. Die weten niet beter. Van directeur tot koffiemeisje; ze rijden allemaal alsof de duvel ze op de hielen zit. Wie bij een wereldwijde marketingdirecteur een gladjakker in een driedelig pak verwacht, moet eens bij KTM te rade gaan. Ik zag hem ooit doorschakelend een eindeloze wheelie trekken die naadloos overging in een stoppie en een dwars genomen bocht om de show af te ronden.
De show die monteurs bij modelintroducties tentoonspreiden blijft altijd onderbelicht. Zoals er achter iedere sterke persoonlijkheid een sterke partner staat (is dit genderneutraal politiek correct genoeg opgeschreven anno 2021?), staat er achter iedere nieuwe motorfiets een stel heerlijke doorpakkers. Dat geldt niet alleen voor KTM, maar voor alle motorfabrikanten. Het aloude Rotterdamse adagium ‘niet lullen maar poetsen’ laat zich in 1001 talen vertalen. Het laat zich zelfs letterlijk vertalen, want monteurs poetsen zich werkelijk helemaal het schompes. Hoe denk je dat een gloednieuwe motorfiets eruitziet na twintig kilometer door de modder? Laat staan de exemplaren die daarbij een keertje of zelfs meermaals de bruine slurrie kusten. Zonder klachten pakken de monteurs de afgeragde motorfietsen aan en de volgende ochtend staan die weer als nieuw klaar voor de volgende testritten. Het lijkt op toveren. Tussendoor beantwoorden die gasten domme vragen van journalisten, passen ze op verzoek veervoorspanning en demping aan en gebeurt alles altijd met een glimlach op de lippen. Dit lijkt zowaar een beetje op een liefdesgedicht uit te draaien, excuses daarvoor. Maar het is ook wel een keertje tijd dat die gasten de aandacht krijgen die ze verdienen. In beeld komen ze nooit, maar de glans van de gefotografeerde motoren reflecteert ook op hen.
Een normaal mens heeft z’n handen al (te) vol aan een MX2-crosser, laat staan aan een MX1-motor. Maar het kan altijd gekker, zoals deze 1000cc KTM Super Enduro Dirt Bike met 150 pk. Dat kan toch niet goed gaan?
Wij plaatsen elke dag, exact op het moment dat avondklok in gaat een interessante video. Deze keer: 1000cc crosser
Lemmer. Wolvega. Heerenveen. Wat gaat er bij het horen van die namen door je heen? Ik zie vooral veel schaatsenrijders. IJsstadion Thialf, vol carnavaleske figuren met rare hoofddeksels – dat er zoveel idioten zijn dat je er keer op keer een stadion mee kunt vullen, blijft verbazen. Maar verder? O ja, en een voetbalclub. Daar blijft het bij.
Dus het is zonder verwachting dat ik mijn raspaardje op een gulle voorjaarsdag door de Flevopolder jaag. Kijk, en dat is het moment waarop dingen kunnen gebeuren. Of om met de dichter Bloem te spreken: ‘Alles is veel voor wie niet veel verwacht.’
Wat treffen wij in de Friese zuidwesthoek aan? Het grootste nog werkende stoomgemaal ter wereld (UNESCO-werelderfgoed)! Een museum dat tot de mooiste van Nederland hoort (Belvédère). Met werken van een kunstenaar die zich in de rijen der groten mag scharen (Jan Mankes!!!). En vanuit het kiesdistrict Schoterland bracht Ferdinand Domela Nieuwenhuis het socialisme naar Den Haag. Voorwaar als dat geen bijdrage is geweest aan de geschiedenis en vooruitgang van dit land.
Het avontuur begint in Lemmer – altijd langs gescheurd, maar nu is het tijd eens even binnen te lopen. En nee, het valt niet tegen. Integendeel. Het is een spannende verzameling grachten en sluizen en haventjes, met namen als Emmakade en Onder de hoek en Langestreek. Het enige wat de boel verpest, zijn de vele plezierjachten, die als een witte schimmel de grachten bezetten. Ze worden ook steeds groter. Aan de Langestreek lag er één de aanpalende dijkhuisjes helemaal weg te drukken. Wat is dat toch, die absurde hang naar nog protseriger?
De hel
Even buiten Lemmer ligt het ir. D.F. Woudagemaal, een langgerekt symmetrisch gebouw met veel ramen en een hoge fabriekspijp, aan het eind van een lange rechte sloot. Ik bezoek het met een grote groep bejaarden die een dagje uit zijn, met de daarbij behorende ongemakken. Zo gooit er eentje na het zien van de film zijn eigen bril weg, in plaats van de driedimensionale die hij net heeft mogen gebruiken.
Zoals een goede gids betaamt trakteert Hendrik Sietsma ons op allerlei smakelijke feiten. Zo werd de zestig meter hoge fabriekspijp opgetrokken door drie metselaars die de toren al spiralend achter elkaar opmetselden; zo corrigeerden ze als het ware elkaars metselafwijkingen. Toch ging er iets lelijks fout. Toen-ie klaar was, bedacht men dat ze de bliksemafleider nog moesten installeren. Dat kon wel een weekje wachten, waarop… Konden ze weer opnieuw beginnen!
Binnen moet het ooit de hel zijn geweest, vertelt Hendrik, toen er nog op kolen werd gestookt, vooral ’s winters als het buiten min twintig was en binnen plus vijftig! Zwaar onder de indruk schuifelen we door het Ketelhuis met zijn vier meer dan manshoge ketels. Nog veel groter is het Machinehuis waarin acht stoomcilinders de energie omzetten in beweging, die via krukassen en vliegwielen overgebracht wordt op acht centrifugaalpompen. Het moet wat zijn als dit hele zaakje in beweging komt.
Us Ferlosser
Het is echt wat je noemt voorjaar. De bermen kleuren geel van het koolzaad en wit van het fluitenkruid als we door het Friese merengebied naar Heerenveen koersen. Veel ruimte, veel licht en kijken zover als je kunt. Ik ben er dol op en we vermaken ons wel met ons tweetjes op de binnenweggetjes, met namen als Pôlle en Bokkeleane en Scharren. Stil is het er ook, op wat boeren na die aan het hooien zijn, een enkel wit zeil aan de horizon en dichterbij, in de wei, een veulen dat bij zijn moeder drinkt, een diepzwart Fries paard met veel behang en vetlokken aan de poten.
Uiteindelijk belanden we in Heerenveen en ja hoor, ook daar zijn de terrassen tot de laatste plaats bezet, net als in Lemmer en Woudsend. Waar doen we het toch van, vraag ik me wel eens af, we zijn een land van feestvierders geworden. Is daar iets op tegen? Niet per se, maar mijn gedachten gaan toch uit naar dat enorme jacht in de haven van Lemmer. Kan het niet wat minder? Zijn we niet aan het overdrijven met zijn allen? En dan te bedenken dat de mensen hier eind negentiende eeuw nog bittere armoede leden. Het is in deze omgeving dat het socialisme wortel schoot, onder leiding van Ferdinand Domela Nieuwenhuis, ‘us ferlosser’ zoals hij werd genoemd. Zou-ie dit voor ogen hebben gehad toen hij het tijdschrift ‘Recht voor Allen’ oprichtte? De consumptiemaatschappij?
Goddelijk
Maar Heerenveen heeft nog iets anders te bieden. Museum Belvédère, in Oranjewoud dat tegen de stad aanligt. Voorwaar, wat een schoonheid heeft architect Eerde Schippers daar neergelegd, dwars op het grand canal dat van het landhuis Oranjewoud richting buurtschap De Knipe leidt. Veel meer dan een lange platte doos is het niet maar zoals deze stapeling van zwarte basaltblokken zich naar het landschap voegt. Weergaloos. Daar bovenop komt dan ook nog eens dat het museum een ware schat bewaart, het werk van de kunstschilder Jan Mankes, grotendeels ontstaan in De Knipe en van een haast mystieke schoonheid. Kijk naar zijn Zelfportret met uil uit 1911, zijn Lijsters in avondstemming uit 1912, zijn Egels in het bos uit 1916; de concentratie van de man, het goddelijke dat-ie op het spoor was…
Hoe sluiten we de tocht af? Alsof de maker het fijnste voor het laatst bewaart, zwieren we kilometerslang over de Lindedijk en later over de Worstdijk – met de geur van vers gemaaid hooi in de lucht. En er komt geen mens!
In dit verhaal nemen we even een, letterlijk, uitstapje. Geen uitleg over software en toestel, maar een heel andere duik in de praktijk. Als je haar nog niet kent: ga naar YouTube en zoek op Itchy Boots (of klik hier). Zij doet waar wij met z’n allen alleen maar van dromen. Geen dag zonder zadel, alle uiteinden van de wereld zien. Door het coronavirus nu even aan Nederland gekluisterd. Eindelijk kans om met haar te praten over hoe zij omgaat met routes en GPS.
Itchy Boots heet in werkelijkheid Noraly Schoenmaker. Ze is een frisse blondine van 33 lentes jong, afgestudeerd in de geochemie, gezegend met een prachtige lach, die in al haar video’s meermaals klinkt. Een powergirl pur sang. Ze werkte enkele jaren in de baggerindustrie, het merendeel van de tijd op reis naar exotische oorden, van Kazachstan tot Brazilië. Kocht in 2015 haar eerste motor en was ‘verslaafd’. Twee jaar geleden besloot ze van reizen op de motor haar werk te maken en inmiddels is ze een van de grootste motorvloggers.
‘Ongelooflijk hoe hard dat is gegaan’, vertelt Noraly, zonder ook maar een spoortje sterallure. ‘Ik heb ook wel contact met andere vloggers. Zit er een stel daarvan bij elkaar in een restaurant in Mexico. Er hangt een tv aan de muur; rollen ze plots van verbazing van hun stoel, omdat op die tv geen voetbal, maar een van míjn video’s draait. Vond die restaurantbaas mooi. Dat verzin je toch niet! Ze appten een foto als bewijs. De wereld is eigenlijk zo klein!’
Volgers vanuit de hele wereld
Noraly heeft inmiddels, alleen al op YouTube, 650.000 volgers. Vanuit de hele wereld. Die bekendheid is best wennen. ‘Natuurlijk, het is heel grappig als er ineens iemand in een afgelegen deel van Noorwegen met je op de foto wil. Maar ik krijg bijvoorbeeld ook geregeld verzoeken of ik voor iemand een persoonlijke videoboodschap wil inspreken. Voor een bruiloft of voor verjaardagen. Ook al voelt het lullig om dan nee te zeggen, ik voel me daar zo ongemakkelijk bij. Laat mij gewoon mijn ding doen!’
Dat ‘ding’ betekent 50 à 60.000 kilometer per jaar door weer en wind op de motor. Met een eerste reis beginnend in de Himalaya, daarna van India naar Maleisië, vervolgens het Midden Oosten en Iran, retour via de Stan-landen, Rusland en Turkije. Een jaar later starten in Argentinië, met de bedoeling over te steken naar Alaska. Die trip werd ruw verstoord door corona. Noraly: ‘Zat ik in quarantaine in een dorpje in Peru. Met allemaal boze dorpelingen, die dachten dat ik als westerling het coronavirus in Peru had gebracht. Terwijl ik al vijf maanden in Zuid Amerika was! Het is gelukkig allemaal wel goed gekomen, maar dat was echt geen fijne situatie.’
Zümo in Peru achtergelaten
Daarmee komen we op het thema navigatie. Want tot op dat moment reed Noraly met een Garmin Zümo 396, geladen met Open Street Maps. Geregeld maakte ze ook gebruik van haar smartphone, met de maps.me app. ‘Door mijn gedwongen vertrek moest ik m’n motor achterlaten in Peru en in de haast om weg te komen heb ik daar ook de Zümo achtergelaten. Stom. Op de trip erna, door IJsland, Zweden en Noorwegen, heb ik daarom louter met mijn telefoon gewerkt. En je raadt het al: die kan daar toch echt niet tegen… Daarom ben ik nu overgestapt naar de Garmin Zümo XT. Wat een mooi beeld heeft die! Ik heb nog even overwogen ook de Touratech-houder te monteren, maar dan wordt het toch echt te vol op het stuur, met ook nog al die camera’s.’
Natuurlijk heb ik met Noraly ook gekeken naar de diverse routeplanners, maar die gebruikt ze eigenlijk helemaal niet. ‘In de landen waar ik rijd, is het invoeren van een bestemming vaak al voldoende voor een avontuurlijke rit. Ik probeer dan wel de kleine wegen te vinden, maar dat wordt, zeker met maps.me, soms net iets te avontuurlijk. Zit je tientallen kilometers te ploeteren over een pad met alleen maar losliggende rotsblokken; blijkt er achteraf een paar honderd meter verderop strak asfalt te liggen. En die locals maar raar opkijken als ze mij van dat onbegaanbare pad zien komen.’
Het hooggebergte van Tajikistan voelde soms alsof ik op een andere planeet stond.
Spannende momenten
Iedereen is altijd erg verbaasd te zien dat zo’n jonge vrouw in haar uppie op pad is. Het levert ook vaak bezorgde reacties op. Noraly: ‘Dat vind ik zo’n onzin! Natuurlijk, ik rij soms op wegen waar de eerstvolgende passant zich pas na een paar dagen aandient. Als je dan hard onderuit gaat, heb je best een probleem. Maar ik ben goed voorbereid. Ik kan veel zelf oplossen en anders heb ik sowieso mijn Garmin Inreach, waarmee ik via de satelliet een noodsignaal kan versturen. Gelukkig heb ik het nog nooit nodig gehad.’
Wel waren er spannende momenten. ‘In Bolivia stroomde er een modderstroom over de weg, zo de afgrond in. Ik moest er doorheen. Dat was echt wel heftig.’ Ook in Iran was er zo’n moment. Maps.me stuurde Noraly een zandpad door een bos af, steil omlaag richting een riviertje waar een brug had moeten zijn. ‘Nou, die was er dus niet. Dat was niet zozeer het probleem, maar wel dat ik inmiddels twintig centimeter in de blubber stond en weer steil omhoog in diezelfde blubber terug moest. Na vele verwoede pogingen was de koppeling verbrand… Toen zag ik het even niet meer zitten. Maar tsja, je moet wat. Dus in survivalmode verder. Ik heb alles achtergelaten. Behalve, heel vreemd, m’n helm. Die laat ik nooit ergens achter, dat zit gewoon in mijn systeem. En dan een uur door de dikke modder omhoog strompelen op zoek naar het laatste huis dat ik had gezien. De moeder des huizes, een oud vrouwtje, zag de paniek in m’n ogen en pakte geruststellend m’n handen vast. Dan is taal ineens geen probleem meer. Er zijn zoveel lieve mensen in de wereld. Even later heb ik met zes zonen en neven van die oude vrouw de motor uit de blubber weten te slepen en de volgende ochtend heb ik mijn koppelingskabel vervangen. Pas toen ik weer ging rijden, kwam ik erachter dat het probleem bij de koppelingsplaten zat en stond ik enkele tientallen kilometers later weer langs de weg. Gelukkig kwam er toen ook direct een heel leger aan lokale mensen die me te hulp schoten…’
‘Het donker probeer ik wel zoveel mogelijk te vermijden’, vervolgt Noraly. ‘Ik ben meestal om acht uur ’s ochtends al op pad en rij gemiddeld driehonderd kilometer op een dag. Als het allemaal onverhard is wat minder; wil ik even een “sprong” maken over de doorgaande wegen wordt het wat meer. Maar ’s middags op tijd binnen.’ Want, en dat beseft niet iedereen: ‘Natuurlijk geniet ik volop, maar het is ook gewoon hard werken. Waar een ander na een flinke rit op een bank ploft met een fris biertje, moet ik nog even door. De beelden van die dag bekijken, nog wat commentaar opnemen, monteren, alle accu’s opladen, de motor checken… Al meteen bij het ontbijt begint het dagelijkse circus weer opnieuw.’ Goodmoooooorning internet!
Nog precies een week en dan start de MotoGP (hopelijk…) op Qatar. Heel leuk, maar het blijven viertaktmotoren, geen tweetakten. Gelukkig hebben wij altijd YouTube nog en dus kunnen we deze zondagochtend genieten van heel veel tweetakt-geweld op Silverstone. Terug naar 1979.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
