In de licht ontvlambare driehoek Iran, Armenië en Azerbeidzjan ligt een zelfverklaarde onafhankelijke regio: Nagorno-Karabach. Zwaar bevochten, uiterst explosief, mooi en indrukwekkend tegelijkertijd. Kris Veelen ging er kijken en vooral: rijden.

In totaal zijn er twaalf motoren in Armenië, wij hebben de eer om er met vier daarvan de Kaukasus te verkennen. Dankzij Nori, de voorzitter van de Armeense motorclub, die drie van zijn vrienden bereid heeft gevonden hun motoren af te staan voor een trip naar Nagorno-Karabach. We zijn net aangekomen in Jerevan, de hoofdstad van Armenië. Bij het clubhuis staan de motoren al glimmend op ons te wachten. Nori, de voorzitter neemt me mee naar het clubhuis in en laat me de muren zien vol met foto’s. Motorrijders van over de hele wereld, samen met Nori en zijn Super Ténéré. Dan kijkt hij me aan. Serieus, plechtig bijna, en geeft me zijn sleutel. Ik rijd dus op zijn motor, zijn Super Ténéré. Ik slik even..

Een beetje googlen voor ons vertrek maakt duidelijk dat sommige grensgebieden met Azerbeidzjan nog behoorlijk instabiel zijn. Niet voor niets, want het lijkt erop dat juist die grensgebieden prachtig natuurschoon te bieden hebben. En de mooiste routes. Opstijgen, gas erop en op weg naar Nagorno-Karabach.

Vanuit Jerevan rijden we via een smal kronkelweggetje de stad uit. Via de hoofdweg duiken we naar het zuiden van de Kaukasus. We komen langs de heilige berg Ararat die over de grens in Turkije ligt. Sneeuw siert de toppen en ik waan me even in Tirol. Niet heel gek overigens, want langs de wegen en in de velden kleurt het overweldigend paars en geel. Wintersporten is hier blijkbaar ook een gangbaar tijdverdrijf. Mocht er nu plots iemand in skipak voor me springen en ‘biertje!’ roepen, geef ik echt gas bij.

De wegen in Armenië zijn in prima conditie. Mooie bochten en een glooiend landschap maken het wennen aan de Super Ténéré tot een waar genot. Op een kruising stoppen we. Een man staat net een auto uit te zwaaien en zwaait naadloos verder naar ons. Even stoppen. Zonder woorden, aan de hand worden we meegenomen. In de schaduw van fruitbomen wachten we op wat komen gaat. De man laadt onze handen vol met rijpe pruimen en we laten ze smaken. De afgekloven pitten worden vakkundig onder een kei gekraakt en leveren een bitter smakende zaad op vol gezonde oliën. Een energieboost, recht uit de natuur. Maar we moeten verder. We bedanken de man hartelijk met alle Armeense en Russische woorden in onze beperkte vocabulaire en stappen weer op.

Nagorno-Karabach Conflict

Nagorno-Karabach is een Armeense regio binnen Azerbeidzjan. Deze regio verklaarde zichzelf bij na uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 onafhankelijk. De onafhankelijkheidsverklaring leidde tot een driejarige oorlog tussen etnische Armeniërs en Azerbeidzjanen in Nagorno-Karabach en had 30.000 slachtoffers tot gevolg.

In mei 1994 werd een akkoord bereikt tussen de strijdende partijen. Sindsdien is er sprake van een wapenstilstand tussen Armenië en Azerbeidzjan en hebben de Armenen het grootste deel van de enclave plus een corridor naar Armenië in handen.

Verscheidene pogingen tot het komen van een vredesakkoord hebben nog weinig opgeleverd. De laatste poging van President Medvedev in juni vorig jaar eindigde zonder resultaat. Beide partijen verwijten elkaar de mislukte poging.

Incidenteel wordt het staakt-het-vuren geschonden waarbij er jaarlijks nog altijd tientallen doden vallen.

Na een mooie eerste rijdag overnachten we in Sisian en winnen informatie in over de route voor de volgende dag. Nog een keer vragen we naar de grens met Nagorno-Karabach. We hebben een extra visum nodig, die we over de grens in Stepanakert, de hoofdstad van Nagorno-Karabach, kunnen krijgen. Voor Armenen is zo’n visum overbodig, maar voor ons verplicht. Ook al zullen we maar kort in het land verblijven en is het land niet officieel erkend, een visum is voor buitenlanders een must om zonder problemen door het land te reizen. Benieuwd wat voor kunstzinnig document ze in ons paspoort plakken.

De volgende dag rijden we over de hoofdweg door Goris richting de grens. De weg is prachtig, achter iedere bocht een nieuwe verrassing. Ruig rn onherbergzaam groeien de rotswanden tot ongekende hoogte. Ik voel me na iedere kilometer nietiger worden. We volgen een klein riviertje en stoppen bij een brug, die eenzaam over de rivier gedrapeerd ligt. We wringen ons door de begroeiing tot op de brug. Ik loop wat zenuwachtig naar de andere kant. Dit gebied schijnt nog vol te liggen met mijnen. De HALO trust, een Britse organisatie gespecialiseerd in het verwijderen en vernietigen van overblijfselen uit oorlogen is nog steeds actief in deze contreien. Met deze wetenschap in het achterhoofd rijden we voorzichtig de gammele brug over. Bijna meteen verandert de weg van glad asfalt naar een Ténéré-waardige ondergrond. Rotsblokken vormen verraderlijke chicanes op de route. Opletten geblazen. En hard genieten.

Douane

Door de pijlers van een brug zie ik twee vlaggen wapperen. Uit een van de vlaggen lijkt een hap genomen waarna deze weer met te dikke draad aan elkaar is genaaid. De vlag van Nagorno-Karabach. Een land, door bijna niemand erkend, en toch een eigen vlag. Fascinerend. Daarnaast, gebroederlijk, hangt de vlag van Armenië. Niet raar, als je bedenkt dat in dit zwaarbevochten lapje grond in Azerbeidzjan vooral Armeniërs wonen. De twee synchroon wapperende vlaggen zetten me aan het denken over de drang naar onafhankelijkheid van Nagorno-Karabach. Gek eigenlijk. Waarom dit stukje geannexeerd gebied niet gewoon Armenië noemen? Waarom dan een grens, twee verschillende visa en een andere vlag? Ik ben te verwend, te Westers waarschijnlijk om hier een zinnig antwoord op te verzinnen. Het levert in ieder geval een mooi schouwspel op. De vlaggen, de hoge petten van de douaniers, deze grenspost is hoogst officieel. Gefascineerd door de hoogte van de petten worden we begroet en de paspoorten grondig bekeken.

Plots klinkt van onder de hoge pet een fel fluitsignaal, met grote ogen en versnelde pas lijkt de man de controle te verliezen. Niets zo link als een pissige douanier. Aan de rand van de weg staat hij stil en de auto die hem net voorbij reed, keert als een gebeten hond op zijn schreden terug. De douanier neemt streng de paspoorten in ontvangst. Vluchtig bladert hij ze door, knikt, schud een paar handen en geeft de paspoorten terug. De auto verdwijnt weer over de brug en de douanier wandelt rustig naar zijn post. De macht van de kleine man.

We mogen door. De hoge rotswanden dwingen ons streng in het juiste spoor. Denk aan de set-up van een ideale hinderlaag. Dreigend. Was dit het grensgebied geweest met Azerbeidzjan, dan reed ik hier niet zo relaxed rond beken ik eerlijk. De schietincidenten die nog voorkomen vinden voornamelijk in die grensgebieden plaats. Azerbeidzjanen zijn nog steeds niet gelukkig met de aanwezigheid van zoveel Armeniërs in ‘hun’ land. De grensovergang van Armenië en Nagorno-Karabach is een stuk relaxter, ondanks de hoge petten van de douaniers.

‘Spookstad’ Sjoesja

De weg vervolgt zich langs de rivier, die allengs breder wordt waar de rotswanden krimpen. Aan de hand haar grote broer loopt een klein meisje over dezelfde weg. Het is al twintig minuten geleden sinds ik langs het laatste bewoonbare huis kwam. Waar gaan ze heen? Snel haal ik een verfrommeld papiertje te voorschijn met daarop wat in Armeens gekalkte woorden. Mijn uitspraak blijkt niet toerijkend en de klanken blijven hangen in de lucht. We bekijken elkaar aandachtig maar onze vragende ogen blijven onbeantwoord. Als ik ‘Sjoesja’ zeg en in de richting van de mij nog onbekende weg wijs knikken ze beide instemmend. De voormalige hoofdstad van Nagorno-Karabach zou een verlaten spookstad zijn, nooit meer opgebouwd na de verwoesting in 1920 door Turks-Azerbeidzjaanse troepen. Zien is geloven en na de Armeense Hans en Grietje uitgezwaaid te hebben draai ik het gas weer open.

Uit Oude Sovjet flats hangen brokstukken te drogen. Ze tekenen nogal schril af tegen de nieuwe straat waar we overheen rijden. Een lachend gezicht van een kind te paard versterkt het contrast. Allesbehalve verlaten hier. Op een plein met het zicht op de flats zetten we onze motoren neer. We lopen een nieuw uitziend gebouw binnen dat met grote letters verklapt het tourist information center te zijn. We worden ontvangen door een oudere en jonge dame. De jongste van het stel verklaart ons in prima Engels dat het dorp in wederopbouw is. Het doel is zelfs om in 2020 weer het cultuurcentrum van het land te worden. Sjoesja, ook vaak uitgesproken als Sushi, blijkt niet de spookstad te zijn die we hadden verwacht maar is juist bezig met haar comeback. Na het spelen van een vrolijk deuntje op de zuiver gestemde piano gaan de helmen weer op.

Niet veel verder rijden we Stepanakert binnen. We komen van hoger gelegen gebied en kijkend over de stad is de bedrijvigheid goed te zien. Al de welvaart van het land lijkt hier te zijn samengebracht. Van de verwoestingen is niet veel meer te zien en vanuit deze stad lijkt Nagorno-Karabach zowaar een flinke stap voorwaarts te maken. Bij het locale gemeentehuis geven we onze paspoorten af met de visumaanvraag. Het zal een klein uurtje duren voordat de aanvragen behandeld zijn en dat geeft ons de gelegenheid de stad te verkennen.

We rijden naar een groot plein dat gesierd wordt door een immens groot hotel. Rijke Armenen vertoeven zich hier graag. Toeristen in Nagorno-Karabach bestaan grotendeels uit Armeniërs. De mensen die hier leven noemen zich niet altijd Karabacher maar vaak gewoon een Armeen die in Nagorno-Karabach woont. Lijkt me zelf ook lastig je eigen identiteit te bepalen als je als Karabacher niet wordt erkend door de rest van de wereld.

Nagorno-Karabach: de feiten

Taal:          Armeens
Hoofdstad:  Stepanakert
Religie:       Armeens-apostolisch
Oppervlakte:        11.458 km²
Inwonertal:      Ca 140.000
Munteenheid:  Dram (AMD)
Tijdsverschil:  + 2 uur (zomertijd)
Beste reistijd:  Zomerperiode

De ambtenaren zitten blijkbaar om werk verlegen want bij terugkomst op het gemeentehuis liggen onze paspoorten al te wachten. Verwachtingsvol als een kind met sinterklaas bladeren we door onze paspoorten heen. De juiste pagina is gevonden en we het officiële document doet zijn naam eer aan. Het nationale standbeeld ‘wij zijn bergen’ getransformeerd op papier. Mooi van lelijkheid. Net buiten Stepanakert mogen we het standbeeld van mamik en babik ‘oma en opa’ dan ook met eigen ogen aanschouwen. Op een heuvel langs de weg kijken ze over de landerijen als oude wijzen. Een beetje bezorgd, maar gezien hun verleden lijkt me dat gepast.

We rijden richting Dagrav, waar we in de buurt zullen overnachten. Het landschap blijft ons verrassen. Kuddes schapen lopen ons tegemoet. Die worden hier gezien als volwaardige medeweggebruikers en dus wandelen ze al blatend links en recht van onze motoren rustig verder. Dichterbij onze rustplaats horen we nog meer dieren. Leeuwen? De brul blijkt uit een grot te komen waarvan de ingang grote gelijkenis vertoont met de bek van de Koning van de jungle. En dat geluid dan? Een verstopte mp3-speler met een bewegingssensor… De pauw naast de grot is wél echt en trekt al snel mijn aandacht als hij achter het gaas zijn veren spreidt. Een bizarre plek om te overnachten.

Om of over de berg

We parkeren de motoren tussen oude geweren, bazooka’s en een gedeelte van een artillerie geschut. Overblijfselen van een roemoerig verleden. Het geschut zou overigens niet zou misstaan op de voorkant van mijn motor, maar vredelievend zoals ik ben laat ik het rusten. Beneden aan een stromend riviertje settelen we ons waarna de nootjes en het koude bier al snel volgen. De tafel wordt rijkelijk gevuld met platen vis en vlees en zoals bij iedere maaltijd de verse tomaat, komkommer en geitenkaas. Met ronde buiken staren we over de kaart en bepalen we de route voor de nieuwe dag. Er zijn twee opties terug naar Armenië, om de berg of over de berg.

We hoeven niet te stemmen en na een bezoek aan een van de vele kerken die het land rijk is rijden we de mist in. De wolken sluiten zich om me heen en geven een hele nieuwe ervaring aan het rijden. Geluid is gedempt en het zicht beperkt, alsof je alleen naar een nieuwe wereld reist. Het hoogste punt ligt op iets meer dan 2400 meter. Grote bulldozers rijden hier af en aan om gesteente naar lager gelegen gebied te verplaatsen. Ze doemen op uit de mist om er vervolgens weer door te worden opgeslokt. Langzaam zien we de achterlichten doven en als het geronk is gestopt duiken we het pad in naar beneden.

Onderweg zien we meerdere vrachtauto’s met militairen. Bij een bruggetje waarnaast de militairen door het water ploeteren worden we uitgenodigd om een toost te maken. Gedroogde worst wordt hier aan het lunchlijstje toegevoegd en de wodka blijft in overvloed. We toasten op het land en onze reis voordat we ons weegs gaan. De splitsing scheidt ook letterlijk onze wegen, één naar de militaire basis en de andere naar de grens met Armenië.

De weg naar de grens laat de motoren walsen en de uitzichten worden ingekleurd door de avondzon. In de verte zie ik een meer opdoemen, dat moet Lake Sevan zijn. Maar dat ligt in Armenië bedenk ik me. En de grens dan….? Toch te snel met mijn ogen geknipperd.

[sgpx gpx=”/wp-content/uploads/gpx/TRK-nakarno-karabach.GPX”]

Het Lake District is werkelijk heel mooi. Veel Britten vinden het zelfs de mooiste plek op aarde: het met twaalf grote- en een heleboel kleine meren overgoten Lake District. Ze hebben er zelfs bergen die naar Engelse begrippen best hoog zijn. Dat maakt de streek voor ons, motorrijders, tot een paradijs.

Klaus H. Daams

Wordsworth of Campbell, dat is de vraag. Althans, deze heren hebben hun naam voor eeuwig verbonden aan het Lake District. William Wordsworth was een romantische dichter uit het begin van de 19^e eeuw, die gevoelige motorrijders en ander gespuis ook nu nog tot tranen roert. Hij liet zich daarbij door het lieflijke landschap van het Lake District inspireren. Later werden de geografische aspecten van het gebied op een veel prozaïscher manier benut. Op het Coniston Water zette Donald Campbell op 14 mei 1959 met zijn Bluebird K7 het wereld snelheidsrecord te water scherper op 418,99 km/h. Om dat zelfde truukje ook op het land uit te halen, moest hij bij gebrek aan ruimte in Engeland overigens naar Zuid Australië. Daar werd hij op de bodem van het uitgedroogde zoutmeer Eyre geflitst met 648,58 km/h. Op de wegen van het Lake District is deze snelheid, zelfs voor recordjagers, een utopie. En daarom des te leuker. Want zo hard hoeft het niet te gaan om hier fantastisch veel lol te hebben.

Van uit Rotterdam met de ferry naar Hull, daarna dwars door Engeland en dan zijn we al in Windermere, de plaats aan de rand van het meer met dezelfde naam. We begroeten onze gastvrouw van het B&B waar we al digitaal hadden gereserveerd en gaan direct daarna op verkenning uit. Het bij de Britten zo geliefde Lake District is maar 40 bij 50 kilometer groot. Is dit gebied niet wat te klein om leuk te zijn. Geen zorgen. Het Lake District is groot zat. We vertrekken vanaf de zuidpunt van Lake Windermere, dat met zijn krap 18 kilometer lengte het langste meer van Engeland is en verlaten de brede A 590 om naar Rusland te rijden. Rusland? Ja, Rusland.

Rusland

The Rusland Valley blijkt een waar een pretpark voor motorrijders. Je kunt er heerlijk rustig de slingerende heuvelwegen op- en af draven. Holle wegen zijn afgezoomd met dikke hagen van varens en eeuwenoude, bemoste natuurstenen muurtjes. Alleen straatje keren is er moeilijk en wordt zelfs gênant wanneer die actie herkauwend wordt gade geslagen door een stel verwijtend kijkende lokale runderen. We navigeren van Oxen Park naar het Coniston Water, de plek waar Donald Campbell bij zijn laatste recordpoging op het water in 1967 dodelijk verongelukte. Het is er dan ook zo kalm als op een begraafplaats. Door het dikke bladerdak knipoogt de avondzon vriendelijk. Aan de horizon lokken de Cumbrian Mountains. Die staan voor morgen op ons programma.

Het regent nogal eens in the lake District, maar voor de groei van deze bergen heeft dat weinig effect gehad. De Scafell Pike, Engelands hoogste berg, is er niet hoger dan 978 meter mee geworden. Is dat een berg? Voor Hollanders wel natuurlijk. Uit marketingoverwegingen geven de Britten desondanks de hoogte in ‘feet’ aan. Daarmee is de berg opeens een trotse 3.209 voet. Maar onderschat deze bergen niet. De meeste zijn door de tijd afgeslepen tot soepele welvingen en kaal geërodeerd, maar plaatselijk zijn ze net zo scherp doorgroefd als de wangen van Jan Mulder. Overigens is het wel opletten geblazen, deze bergen zijn een ideaal losloopgebied voor wandelaars en klimmers. De spits van dat volk ligt vroeg in de middag. Er verdwijnen dan massa’s met rugzakken, tassen en touwen behangen exemplaren de natuur in. Op de volle parkings blijven alleen lege auto’s achter. Tegen de heuvels zie je ze later terug als gekleurde stippen.

Russisch roulette

Over heuvels en bergen gesproken: de koppelkromme van mijn CB 1300 lijkt op een hoogvlakte. Wat een ontspannen genot om hier op de toppen van al die Newtonmeters te surfen! Zeker wanneer je full English breakfast zijn plek nog aan het vinden is. De B 5343 klimt 25 % omhoog en gaat met een boog van Ambleside naar Langdale, midden in de Cumbrian Mountains. Het weggetje slingert als een dronken tor door een omgeving die het meest wegheeft van een bord spinazie. Hoewel een plantkundige deze omgeving wellicht beter kan duiden. Terwijl een paar mountainbikers hun best doen om hun polsslag boven de 200 te krijgen blijven de langs de weg grazende langpootschapen – zouden ze ooit een paar greyhound genen hebben opgedaan? – de wereld ongeïnteresseerd bekijken. Maar rust is net zo’n garantie als geluk tijdens de Russische roulette. Want opeens davert er een hele kudde klassieke sportwagens voorbij in het kader van een of andere rally voor oude auto’s. Onze brave Honda is er stil van.

“Extreme caution, Narrow route, max. 30%” dreigt een bordje voor de Wrynose en Hard Knott pas. Wat verderop lees je aanvullend:” Only for light vehicles.” De dikke Honda met zijn volle 270 kilo is nu eindelijk een ‘ light vehicle’. We gaan er voor. Passen met een hoogte van 400 meter kunnen ook killers zijn. De weg is bizar smal en steil en de haarspeldbochten pervers scherp. De Vauxhall-chauffeur die we tegenkomen heeft zich er op verkeken. De Opelkloon hangt met zijn dorpels op het randje en met zijn neus boven een wel heel erg stijl afstapje. Twee passerende wandelaars proberen de auto tegen doorkiepen te behoeden door als surfers in de storm, staand in de achterdeuropeningen naar achteren te leunen. In tekenfilms werkt dat immers ook vaak?

Leuker dan bridgen

Maar veertig bij vijftig kilometer? Nou en! Er zijn wel 2000 mogelijkheden om dit park te doorkruisen en te bekijken. Bij Dalegarth ligt een smalspoorspoorbaan formaatje ‘Madurodam’. En Ulpha doet je aan Schotland of Noorwegen denken vanwege zijn schrale kloven. Niet te missen: er is ook nog een kolonie tuinkabouters op de bodem van het 80 meter diepe Waste water. En dromerig wegstaren? Dat doe je prima over de Ierse zee. Vervelen hoef je je nooit in het Lake District. De enige ergernis is dat de dagen er altijd te kort zijn.

Ook aan de mindere kant: heel wat fotogenieke boerderijtjes zijn aan de EU normeringen ten onder gegaan. En het feit dat de atomaire opwerkingsfabriek Windscale nu uit marketing overwegingen en na een reeks bijna milieurampen is omgedoopt tot Sellafield is net zo zinnig als een seropositieve pitbull die ‘Killer’ heet uit PR overwegingen‘ Knuffie’ te gaan noemen. Ok, door maar weer. In Calder Bridge gaan we rechts af richting Ennerdale Bridge. Wat daarna komt is absoluut leuker dan een potje bridgen. Mijn CB zwemt als een rode koraalvis door een groene wereld. Wordsworth had dat natuurlijk mooier kunnen zeggen. Maar toch. Door een pracht van een ‘bomentunnel’ bij Loweswater jagen we op een rode wouw op die ons voor uit vliegt naar het licht, naar het eind van deze dubbele bomenrij. Via Crummock Water, Buttermere, Honister Pass en Thirlmere gaan we terug naar ‘huis’ naar Windermere.

Naomi Campbell op haar rug

Als smaakmakers voor de volgende dag hadden we placemats met opdrukken van prentbriefkaart onder ons ontbijt. Heel idyllisch. Vandaag kiezen we voor Ullwater en de Stone Circle bij Keswick. Om op temperatuur te komen pakken we eerst de Kirkstone Pass waar een harde wind de wolken weg veegt maar de fraai gestapelde natuurstenen muurtjes gelukkig nog net niet om blaast. Een bordje met “winter condfitions can be hazardous’ belooft het ergste voor het naseizoen. Op dat moment knallen er een daverende Super Duke en een huilende R1 voorbij om te laten zien dat het hier niet alleen in de winter gevaarlijk kan zijn. De passagiers op de monotoon dreunende rondvaartboten zoeken verbaasd naar de oorsprong van het lawaai. Aan de noordkant van het meer is het bij Pooley Bridge net zo afgeladen met toeristen als bij ons in Volendam op een mooie dag. Wij pikken een binnendoor weggetje dat nog in geen enkele TomTom, Tripy of Garmin te vinden is en deze leidt naar Martindale en Sandwich.

“We don’t have it so often”, lacht de barkeeper van The Queens Head in Askham als we over het mooie weer juichen. We zitten heel tevreden op de houten bank voor de pub en genieten van onze maaltijd. Helemaal weer op krachten gaan we verder naar Haweswater. En hoe omstreden dat stuwmeer bij zijn bouw in 1935 ook was – er werden twee dorpen voor onder water gezet – vandaag toont het zich op zijn mooist. Het meer ligt als een flauwe boog in het dal van Mardale. Naar gelang de waterstand steken er twee eilandjes uit omhoog alsof Naomi Campbell er op haar rug ligt te zonnen. En ook dat had Wordtworth natuurlijk poëtischer omschreven. Maar die kon vast niet motorrijden.

Klein Stonehenge

De 38 stenen van de Castlerigg Stone Circles staan als gigantische, versteende hamsters in het gouden avondlicht. De megalithische kring is niet zo groot als die van Stonehenge, maar is nog echt ‘in het wild’ te bezoeken en niet omheind. Het is een prachtplek voor romantici en new-age dromers. Na een perfecte dag, waarin we het idee kregen dat de wereld alleen maar uit natuur en historie bestaat, is restaurant ‘ the Lighthouse’ in Windermere een passend contrast. De zilverachtig glanzende tafelbladen baden in oranje en neonblauw licht. We blijven er lekker hangen terwijl de volle maan buiten boven het meer patrouilleert.

Zondagochtend. Wat hoort er net als mayo bij de frieten? Een ommetje naar een motortreffen. In dit geval naar de ‘Devil’s Bridge’ bij Kirby Longsdale. Veel van de aanwezige ‘ devils’ zijn intussen rustig en grijs geworden. Maar de stenen brug over het riviertje de Lune is de ideale plek om met gelijkgestemde zielen over motorfietsen te kletsen. Nog meer verhalen vind je dan in het Lakeland Motor Museum tussen Newby Bridge Haverthwaite. Naast automobiele topstukken, waar onder een tentoonstelling van Campbell’s Bluebirds, vinden we Barry Sheenes Dunstall Suzuki en Joe Dunlops 125 cc Honda. Een steenworp verder is het Lakeside & Haverthwaite Steam Railway complex. Ook leuk. We gaan verder.
1500 toeren in zijn vijfde versnelling. Dan het gas er op. Met het inslaand vermogen van een dikke dame in een uitverkoop knalt de CB 1300 over de Stoneside Hill naar Corney. Je zou er een applausje voor geven. De overstekende herten waar de borden voor waarschuwen hebben waarschijnlijk nog lunchtijd of doen een dutje. Veel van de gestapelde muurtjes zijn in alle eenzaamheid ook omgevallen. Dat omvallen kan je in het voormalige vissersplaatsje Ravenglass zelf overkomen wanneer je je inlaat met de lokale insteek van het begrip ‘de halve liter klasse’. Een pint bier meet daar de volle 500 cc. Ter plekke badderen in zee wordt serieus ontraden in verband met de nucleaire waterverontreiniging ter plaatse. Met dank aan Sellafield.

Geen bieren voor vieren. Drinken doen we alleen na de rit, thuis in Windermere. Daarom hebben we tijd voor een tweede rendez-vous met Loweswater, Buttermere en de Honister pas. Bij het Derwent Water beleven we een bijzonder déjà-vu. Het beeld van een hek, half uit het schilderachtige meer stekend zagen we al op de placemat onder ons ontbijt. En nu dus live. Prachtig. Om met een ode aan het Wordsworth museum in Grasmere te besluiten:

It is a beauteous evening, calm and free,
The holy time is quiet as a Nun
Breathless with adoration; the broad sun
Is sinking down in its tranquillity;
The gentleness of heaven broods o’er the Sea:
Listen! the mighty Being is awake,
And doth with his eternal motion make
A sound like thunder–everlastingly

Informatie

Op weg naar Schotland of Man rijdt de gemiddelde continentale motorrijder het Lake District voorbij. En dat terwijl daar de mooiste mix van bergen en meren van Engeland te vinden is. Dat is dus keer op keer een gemiste kans.

Heenreis
Het makkelijkst gaat dat met de ferry Rotterdam (Kingston upon) Hull. Het van oost naar west oversteken van Engeland is dan nog zo’n 250 km. Van kust tot kust. Natuurlijk kun je de Motorways pakken, maar de route door het Yorkshire Dales National Park is veel mooier. Je kunt ook kiezen voor minder varen en langer rijden. Dan pak je de boot van Calais naar Dover. De rit in Engeland gaat dan via Londen, Liverpool en Lancaster. Meer details via www.poferries.com

Onderdak

Het Lake District is met zijn 40 bij 50 kilometer heel goed in dagtrips te bereizen. Daarom is het handig een vaste uitvalsbasis te hebben. En vooruit boeken is dan zeker tijdens het seizoen erg handig. Want het gebied is ook onder de Engelsen heel populair. Het aantal betaalbare hotels en goede B&B’s is in en om de ‘ grote’ steden ruim, en daar buiten goed te vinden. Het Storrs Gate House Longtail Hill in Bowness on Winderwere, LA23 3JD, 0044 15394 43272, www.storrsgatehouse.co.uk heeft zelfs een prijs gewonnen. Je slaapt en ontbijt er vanaf 50 pond. Motorrijders zijn meer dan welkom in Lindisfarne House, Sunny Banks Rd., Windermere, LA23 2EN, 0044 15394 46295, www.lindisfarne-house.co.uk. B&B vanaf 28 pond.

Wat meer adressen? www.watendlathguesthouse.co.uk , www.melrose-guesthouse.co.uk, www.holmeleagueguesthouse.co.uk. Maar ook buiten de toeristencentra hoeft er niemand onder een brug te slapen. Als je niet bang bent voor radioactieve besmetting vanuit Sellafield kun je in Ravensglass terecht bij www.rose-garth.co.uk en www.lakedistrictletsgo.co.uk/holly_house.html

Een goed en goedkoop alternatief voor de B&B’s zijn de jeugdherbergen waar tegenwoordig gasten tot in de 80 welkom zijn. Kijk maar op www.yha.org.uk Daar slaap en ontbijt je al voor 15 pond p.p.. Een tip voor groepen tot 4 personen die een vakantiehuisje in de ‘ bergen’ zoeken www.cockleybeck.co.uk. Daar tik je 300 pond af voor een volle week onderdak.

Bezienswaardigheden

Het lijkt wel of de Britten rekening houden met het wisselvallige klimaat. Daar aan de oorsprong van de industrialisering ligt de historie voor het oprapen. Veel musea met werkende techniek over dingen die rijden, drijven en/of op stoom draaien, bijvoorbeeld www.lakelandmotormuseum.co.uk, www.lakesiderailway.co.uk, www.windermere-lakecruises.co.uk, www.ullswater-steamers.co.uk . En als het maar een beetje mooi weer is moet je dus zeker naar de ‘Devil’s Bridge’ motortreffens bij Kirby Lonsdale gaan.