Na vorige week al hun al met een raceversie van de F3 te komen, onthulde MV Agusta vandaag ook een 2017 raceversie van de F4. De MV Agusta F4 RC krijgt een racekit en WSBK-uiterlijk waardoor hij nog meer gelijk is aan de superbike waarop Leon Camier strijdt in het WSBK.
Het nummer 37 duidt op het aantal fabriekstitels die MV Agusta heeft gewonnen. De Italianen hebben er een uitlaatsysteem onder geschroefd dat is gebouwd van het exotische materiaal titanium. Daarnaast maakt racegerichte elektronica ook deel uit van deze exclusieve versie van de toch al exclusieve F4.
De vier-in-lijn van de straatversie levert 205 pk bij 13.450 tp/m. De raceversie piekt op 212 pk @ 13.600 tp/m. Goed, laten we maar verder gaan met de plaatjes. Want als je het geld al hebt is de kans dat je er een bemachtigd óók klein. MV bouwt maar 250 exemplaren van deze F4 RC, maar dromen kan altijd..
Hoewel we het motorblok al kennen, levert de Bobber meer kracht bij lagere toerentallen dan dit blok in de andere modellen levert. Er is natuurlijk wel wat topvermogen ingeleverd. Heel logisch, want een motor zoals deze rij je natuurlijk graag van onderuit. Ademen doet het blok door twee uitlaatdempers en daarin is weer duidelijk de Triumph-handtekening te zien; de katalysatoren zijn vernuftig weggewerkt in de uitlaatbochten. Geen ontsierende Euro4-meuk dus, en dat is op een klassiek ogende motorfiets wel zo netjes.
Alsof we op schoolreisje gingen pakten we de tas de avond ervoor al in. Tenslotte hadden we afgesproken richting het oosten te gaan, nog ver voor de zon zou opkomen. De Rack-Pack bood met zijn 49 liter inhoud in ieder geval genoeg ruimte om alle spullen in kwijt te kunnen. Zijn grote inhoud is een sterk punt. Geen gedoe met zijvakjes of ritsen. Voor degene die hun spullen graag gescheiden houden is het gebruik van bijvoorbeeld een plastic zak genoeg. We kunnen ons dat best voorstellen als je bijvoorbeeld je vuile ondergoed mee terug neemt. Voor ons geen probleem, we deden alle spullen (in hun eigen verpakking) los in de tas. Met de rolsluiting de lucht eruit persen en met de compressiebanden de tas vastzetten leverde op dat we hem zo groot of klein konden maken als de hoeveelheid spullen die we bij ons hadden.
We knoopten de Rack-Pack met twee spinnen achter de motor. Geen denken aan om ruim drie uur zo’n gewicht als rugtas te moeten dragen. Met een kleine kans op regen moesten we vertrouwen in de waterdichtheid. Hij is gemaakt van materiaal dat lijkt op het zijl dat voor de zijkant van sommige vrachtwagentrailers wordt gebruikt. Dat zal wel goed zitten. Nu moesten we nog vertrouwen op de rolsluiting. Deze is met drie keer rollen volgens de fabrikant gegarandeerd waterdicht. Helaas kregen we tijdens de rit de kans om dit uit te testen, want het begon inderdaad te regenen. Met genoemde apparatuur aan boord is het hem geraden om waterdicht te zijn. Bij aankomst bleek alles netjes droog.
Eerste uitdaging met succes voltooid. Dan de tweede. De Rack-Pack moest van motortas transformeren in een draagtas. De fabrikant belooft op 
Na de persconferentie die de laatste fabrikant om zes uur ’s avonds (!) hield, waren we na het online zetten van het laatste nieuws wel behoorlijk klaar met deze beursdag. Gelukkig lenen de Duitse snelwegen zich er goed voor om lekker door te rijden. De Rack-Pack bleef ook met een wat hoger tempo op de snelweg ongeroerd achterop zitten. Thuis gooiden we hem in een hoek, wederom alsof we terugkwamen van een schoolreis en we hem al tijden gebruiken.
