Met trots maakt Yamaha Motor bekend de samenwerking met SWPN, partner van Stichting Zorgeloos Kind te verlengen voor 2023. SWPN gaat ook in 2023 van start met Rob Hartog en Melvin van der Voort in het IDM kampioenschap. Het door Yamaha Motor Europe, branch Benelux ondersteunde team kende een geweldig motorsportseizoen 2022 met een derde plek voor Hartog in het IDM Superbike kampioenschap en een tweede plaats voor Van der Voort in het IDM Supersport 600 kampioenschap. Vanuit een stabiele basis wil SWPN met hun twee coureurs verder groeien in 2023.
Rob Hartog kende een verrassend sterk debuutseizoen met de Yamaha R1M van SWPN in het prestigieuze IDM Superbike kampioenschap. De 30-jarige coureur kon zich vanaf de eerste race in 2022 mengen in de top van het veld en wist met zeer constante resultaten een knappe derde plek in het eindklassement te behalen. Zowel SWPN als Hartog waren het erover eens dat deze mooie samenwerking in 2023 een vervolg moest krijgen. Het doel is om de stijgende lijn van vorig jaar door te trekken en samen op jacht te gaan naar podiumplaatsen.
Melvin van der Voort gaat beginnen aan zijn vijfde seizoen bij SWPN. Na twee seizoenen in de IDM Supersport 300 categorie gaat dit het derde jaar worden voor de 17-jarige coureur op de Yamaha R6 in de IDM Supersport 600 klasse. Van der Voort maakte in 2022 een stormachtige ontwikkeling door waarin hij in de laatste vijf van zes races het maximale puntentotaal wist te scoren. Mede door zijn overwinningen eindigde de coureur uit Ede als tweede in de eindstand. De jonge Van der Voort wil in 2023 gaan strijden voor de titel en zich voorbereiden op een mogelijke overstap naar het WK Supersport in 2024.
Rob Hartog: “Na zo’n mooi seizoen was er voor mij geen twijfel om met SWPN verder te gaan in 2023. We hebben een fantastisch jaar gedraaid met een derde plek in mijn IDM Superbike debuutseizoen. Dit was mede te danken aan het team, die alles perfect op orde heeft. Ik ben ook erg blij dat we komend seizoen verder kunnen werken vanuit deze stabiele basis. Vorig jaar was het een leerjaar voor mij in deze klasse en met de Yamaha R1M. Ik ben erg benieuwd wat er nog meer mogelijk is in 2023. Er ontbreekt nog een podium, dus mijn doel is in ieder geval om podiumplaatsen te scoren en natuurlijk zo hoog mogelijk in het kampioenschap te eindigen.”
Melvin van der Voort: “Ik ben enorm blij om bekend te maken dat ik nog een jaar bij SWPN ga racen. Ik voel mij erg thuis in het team en we hebben in 2022 enorm veel progressie gemaakt. Maar we zijn er nog niet. Ik wil mij komend seizoen verder blijven ontwikkelen op de Yamaha R6 en natuurlijk gaan we voor dat ene plekje hoger in het kampioenschap. Ik kijk er enorm naar uit om tijdens de voorjaarstraining weer met het team aan de slag te gaan. Laat het seizoen maar beginnen!”
Teammanager Frank Brouwer: “Het is geweldig dat we met Rob en Melvin verder kunnen werken in 2023. Beide rijders hebben het geweldig gedaan vorig jaar, maar er ligt ook nog ruimte voor verbetering. Daarnaast blijft het team bij elkaar, een geweldig ploeg mensen met kennis en ervaring, die goed op elkaar zijn ingespeeld. Deze basis en samen met de steun van Yamaha Motor Europe, branch Europe heb ik er alle vertrouwen in dat we ook komend seizoen positief gaan verrassen in het IDM.”
Mario Janssen, Country Manager Yamaha Motor Europe, branch Benelux: “We zijn trots op onze jarenlange samenwerking met SWPN en hoe het team zich gepresenteerd heeft in 2022. Met twee rijders afkomstig uit de Benelux in de top-drie van het sterke IDM kampioenschap eindigen is een zeer knappe prestatie. Het is erg mooi dat het team intact is gebleven, waardoor er een uitstekende basis ligt om gezamenlijk verder te bouwen naar nog betere resultaten. We wensen Team SWPN, teammanager Frank en rijders Rob en Melvin heel veel succes in 2023!”
Boris Maillard won overtuigend de Supercross Goes.
29e Supercross Goes
Na twee jaar kon er eindelijk weer een Supercross worden verreden in de Zeelandhallen in Goes. Grote uitblinker was de Fransman Boris Maillard, die ook de 28e editie van de Supercross Goes in 2020 op zijn naam schreef.
Tekst: Kees Siroo, Marien Cahuzak Fotografie: Kees Siroo, Frank van Hoydonck, KNMV
Door de sterk gestegen kosten was het voor de SMZ een uitdaging om deze editie rond te krijgen. Dankzij de medewerking en initiatieven van een aantal motorzaken en MX-liefhebbende ondernemers stond er toch een sterk startveld. Zo regelde bijvoorbeeld het team GJV-KdeO-FrietjeOnTour SX dat Boris Maillard (F), Yannis Irsuti (F), Kaarel Tilk (Est) en Paul Haberland (D) op de deelnemerslijst kwamen.
Op vrijdagavond was de hoofdmoot voor de Inters de Americano Race. In deze afvalrace kwamen uiteindelijk vijf Franse rijders tegen elkaar uit in de finale. In de race over zeven ronden werd Maillard de glorieuze winnaar, gevolgd door Cédric Soubeyras, die in de laatste ronde Charles Lefrancois naar de derde plaats stuurde voor Yannis Irsuti en Lucas Imbert.
Op zaterdagmiddag waren de drieduizend kaarten al snel uitverkocht. Voor een enthousiast publiek mochten de matadoren in zes manches en een herkansing zich kwalificeren voor de grote finale op de door Rinus van de Ven nieuw ontworpen baan. Uiteindelijk mochten twaalf finalisten in de finale voor de Inters Open over achttien ronden strijden om de overwinning. Het startveld bestond uit vier nationaliteiten, onder wie negen rijders uit Frankrijk. Geen enkele Nederlander slaagde erin zich te kwalificeren. De beste start was voor Lefrancois, maar Maillard nam direct het stokje over en leidde voor Lefrancois en de als grote favoriet bestempelde Soubeyras, die een week eerder in Dortmund nog tweede werd achter Jordy Tixier. Lefrancois kreeg in de vierde ronde even een probleem en viel terug naar de zesde plaats. Maillard reed vervolgens naar een foutloze overwinning. Soubeyras reed de snelste ronde, maar werd tweede op 2,714 seconden. Anthony Bourbon werd op bijna vijf seconden derde en zorgde voor een volledig Frans podium.
Boris Maillard won overtuigend de Supercross Goes.
Dutch Naked Bike bij IDC
Tijdens de huldiging van de IDC-kampioenen na de laatste races in oktober 2022 maakte Hennie Lentink bekend dat er voor 2023 de nodige wijzigingen zouden worden doorgevoerd in het wedstrijdprogramma van het International Dutch Championship. Zo wordt het aantal klassen teruggebracht van vijf naar vier, gaat de Dutch SportClass 1000 verdwijnen en daar komt een nieuwe klasse voor in de plaats: de Dutch Naked Bike. Die wordt geïntegreerd in de Dutch ProClass 600 met een eigen huldiging en klassement. De Naked Bike is een relatief betaalbare, vrijwel standaardklasse, waarbij slechts enkele aanpassingen voor de veiligheid zijn toegestaan. Zo komt er ook een ‘two-tyre-rule’ om het simpel te houden. De rijder kan kiezen uit de merken Metzeler en Pirelli, en uit een slick of een regenband. CRT heeft alle importeurs benaderd en op de hoogte gesteld van het technisch reglement voor alle klassen, waarin we dit seizoen ongetwijfeld meer variatie in de motoren gaan zien. De Stichting Motorwegraces Assen (SMA) heeft al een bijzondere financiële impuls aan de Naked Bike-klasse gegeven door per wedstrijddag € 85,- van het inschrijfgeld te betalen voor iedere deelnemer aan de zeven races in 2023.
Ook vinden er verschuivingen plaats in de 1000cc-klassen. De Dutch SportClass gaat nu op in de ProClass 1000. Van die klasse gaan de rijders met een snellere rondetijd dan 1.51,9 minuten over naar de Dutch Superbike. Wat dit alles voor effect heeft in het brongeluid is nog een open vraag. Lentink hoopt en verwacht een positieve uitkomst, waarna volgens het rekenmodel het aantal deelnemers en te rijden ronden kan worden ingevuld. ‘Als je altijd blijft doen wat je deed, zal het ook altijd blijven zoals het is’, aldus Lentink, die uitkijkt naar de nieuwe opzet.
De BeNeLux Trophy-kampioenen 2022 Yan Ancia (Superbike) en Elias van Roekel (Supersport).
Weer ONK bij KNMV
De KNMV kwam in december met het bericht dat in 2023 het Open Nederlands Kampioenschap weer toegekend wordt aan de Supersport- en Superbike-klassen in de wegrace. Daarmee wil de KNMV de ONK-wegracecompetitie nieuw leven inblazen. De ONK-status is opnieuw toegekend aan de klassen Supersport, Superbike en Zijspannen. ‘Wij zouden ook graag een tussenklasse hebben van de rijders die vanuit het NK Junior Moto Racing na de 125cc-klassen verder willen’, aldus sporttechnisch manager van de KNMV, Camiel van Berkesteijn, ‘maar de vijver waaruit gevist kan worden in relatief klein.’ In het IDM is al een populaire Supersport 300-klasse, waarin veel Nederlanders rijden, en daarnaast is er de Yamaha R3 bLU cRU-categorie.
Het ONK-wegrace wordt onderdeel van de BeNeLux Trophy, die dit jaar weer wordt verreden op circuits in Frankrijk, België, Duitsland, Luxemburg en Nederland. De wedstrijden op de stratencircuits van Hengelo en Chimay tellen niet mee voor het ONK. Coureurs kunnen dus in een wedstrijd punten scoren voor zowel de BeNeLux Trophy als het ONK. De race op Jack Racing Day lijkt het voorlopige hoogtepunt van de competitie te worden. Men is nog aan het lobbyen om het ONK Supersport en ONK Superbike een podium te geven tijdens het WorldSBK in Assen. Overigens blijven het IDC en de KNMV de wederzijdse licenties respecteren, zodat IDC-rijders in het ONK kunnen rijden en omgekeerd.
Succes voor Nancy van de Ven compleet; ook de Hans de Beaufort-beker is voor haar
Wereldkampioene motorcross Nancy van de Ven heeft zeer terecht de Hans de Beaufort-beker ontvangen. De Hans de Beaufort-beker wordt sinds 1947 toegekend door het bestuur van de KNMV in jaren dat een Nederlandse motorsporter een prestatie van wereldformaat levert én ook naast de baan een ambassadeur is van de sport. Dan kom je na afgelopen seizoen dus automatisch uit bij Nancy, die als eerste ‘solo-dame’ deze beker mag ontvangen. Nancy: ‘Ik zag dit echt niet aankomen. De avond ging z’n gangetje. Maar, toen de band net Natural Woman begon te spelen, dacht ik “het zal toch niet”. En nu toch!’
Rick Elzinga werd afgelopen seizoen Europees Kampioen motorcross in de 250cc én won de Dutch Masters of Motocross 250cc. Al heel mooi, maar de Ben Majoor Trofee – voor talent van het jaar – maakt het helemaal compleet. Rick start komend seizoen in het WK MX2 en kreeg de trofee overhandigd door David Luongo, directeur van de organisatie van het wereldkampioenschap motorcross, InFront Moto Racing. Voormalig MOTO73-hoofdredacteur Eric Bulsink ontving het Motorsporthart en de nieuwe Duurzaamheidstrofee ging naar Jan Olthof. Namens Motorclub Nijverdal-Hellendoorn is hij betrokken bij een succesvolle samenwerking met Staatsbosbeheer met betrekking tot het tegengaan van wildcrossen. Sinds afgelopen najaar wordt de opsporing gedaan met elektrische motoren.
De beroemde Amerikaanse komiek, eigenaar van een van ’s werelds mooiste motor- en autocollectie, viel over een gespannen kabel voor de ingang van een parkeergarage. Vorig jaar verbrandde hij zich aan een stoomauto uit 1907…
De 72-jarige Amerikaanse komiek Jay Leno is een gevierd tv-presentator en heeft een van de mooiste collecties auto’s en motoren ter wereld. In de VS is hij een echte ster. Maar zijn passie blijft bij motoren. Helaas blijkt dit ook uit de hoofdpijn die oudere voertuigen hem bezorgen. In 2022 lag hij 10 dagen in het ziekenhuis vanwege brandwonden die hij opliep achter het stuur van een stoomauto uit 1907.
Het laatste ongeval vond plaats op 17 januari. Hij crashte met een oude motorfiets en brak daarbij verschillende botten. De 72-jarige vertelde over zijn ongeluk met een Indian uit 1940.
‘Ik draaide een zijstraat in en reed een parkeergarage in en, zonder dat ik het wist, had een man een kabel voor de ingang van de parkeergarage gespannen, maar er hing geen vlag aan,’ vertelde Leno aan het Review-Journal. ‘Dus, weet je, ik zag het pas toen het te laat was. De kabel sloeg me gewoon neer en, boem, gooide me van de motor.’
Jay Leno verschijnt momenteel zelden op televisie. Hij kan zich eindelijk wijden aan zijn grote liefde, motoren. Hij bewaart honderden auto’s en enkele tientallen motoren (veel Italiaanse Ducati, MV en Aprilia). Hij verzamelt ook landbouwvoertuigen uit de vorige eeuw en beschikt over een carrosserieafdeling die voertuigen uit het begin van 1900 in perfecte staat kan houden. Dat doet hij natuurlijk niet alleen, zijn hobby levert brood op de plank op voor meerdere medewerkers.
Het is misschien pas de eerste maand van 2023, maar het seizoen voor motorfietsveilingen is al begonnen. Op Mecum Las Vegas 2023 – 24 tot 28 januari – verraste een volledig gerestaureerde Kawasaki Z1 900 uit 1973 iedereen – zelfs de eigenaar – toen hij voor € 50.500,- werd verkocht.
De Kawasaki werd volledig gerestaureerd en verkeert in een goede, rijdende staat. De motor werd volledig gereviseerd, inclusief een cilinderrevisie en een totale revisie van de cilinderkop, samen met nieuwe pakkingen en afdichtingen. De carburateurs werden gereviseerd en deze Z1 kreeg ook een Dynatek Dyna S elektronische ontsteking, bobine en bougiekabels.
Nadat de motor was gereviseerd, liet de eigenaar een zwarte keramische coating aanbrengen als finishing touch. De Kawasaki kreeg ook een nieuwe vier-in-één uitlaat van Z1 Parts, nieuwe ketting en tandwielen, en een opfrisbeurt van alle benodigdheden voor de bediening en kabels.
Bij de restauratie werd niets over he6 hoofdgezien, van vervangende achterbrugrollagers tot het installeren van nieuwe conische lagers in het balhoofd. De vorkbuizen werden vernieuwd, het frame werd gestript en voorzien van een zwarte poedercoating en een set reproductiewielen uit het Verenigd Koninkrijk werd gezocht en voorzien van nieuwe spaken en nieuwe banden, passend bij die tijd.
Natuurlijk werd de Kawasaki afgewerkt in dat onnavolgbare kleurenpalet van snoepbruin en oranje, en er werden ook nieuwe badges gekocht bij Doremi Collection in Japan om de look uit die tijd af te maken. Alle verchroomde en gepolijste onderdelen kregen speciale aandacht, en een nieuwe zadel, kabelboom en gereviseerde meters werden allemaal gemonteerd om ervoor te zorgen dat geen enkel onderdeel van deze prachtige machine onbeheerd bleef.
Naast de Kawasaki Z1 werden op de Mecum-veiling voornamelijk Harley-Davidsons aangeboden, zoals je mag verwachten. Een Harley-Davidson EL Knucklehead uit 1940 die € 66.000,- (71.500 dollar) leek de duurste te worden, maar werd overtroefd door de Indian Inline Four uit 1931, die € 131.000,- (143.000 dollar) opbracht. Interessant is dat een 1972 Honda CL350 K4 Blue Flying Dragon ook € 66.000,- (71.500 dollar)) opbracht.
Knox heeft Jopa Racing Products aangesteld als exclusieve distributeur in Duitsland, de Benelux, Denemarken en Oostenrijk.
Deze samenwerking maakt deel uit van het strategische plan van Knox om de komende jaren te groeien door sterke, langdurige exportpartnerschappen aan te gaan.
Citaat van Margaret Travell, Verkoop directeur Knox.
‘We zijn erg verheugd om de benoeming aan te kondigen van een nieuwe Europese distributeur, Jopa, die voor Knox zal zorgen in Duitsland, de Benelux, Denemarken en Oostenrijk. Jopa is een ervaren bedrijf met een geweldige opzet en team en we zijn het erover eens dat Knox goed in hun bestaande portfolio past.
Het team van Jopa is gefocust op het ondersteunen van onze bestaande dealers in deze landen en vervolgens het opbouwen van een netwerk van uitstekende dealers die passen bij het merk Knox’.
Quote van Matthijs Verbei, Directeur Jopa.
‘Vanwege de unieke filosofie en producten van het merk Knox, zijn we ervan overtuigd dat Knox een absolute hoofdrolspeler is in de toekomst van motorkleding. We zijn ervan overtuigd dat we de brug kunnen zijn tussen Knox en dealers/klanten om deze absolute topproducten daar te krijgen waar ze horen; op de weg!’
Ooit reed ik een trip van Barcelona naar Gibraltar binnendoor op een Honda XL600R. In Andalusië was een vrachtwagen in een ravijn gereden. Inmiddels was een lange file ontstaan voor de plek van het ongeval. Hollands als ik was reed ik in een slakkengang naar voren, reden genoeg voor de toentertijd gevreesde Guardia Cilvil om mij staande te houden. Tijdens het passeren van de file was ik over een doorgetrokken streep gereden. Mijn paspoort en rijbewijs werden ter plekke ingenomen, maar als ik 1.200 gulden (zo’n 600 euro) cash zou betalen, was er niets aan de hand. En als ik niet zou dokken mocht ik mee naar de kazerne in Guadix voor een nachtje brommen in de kazerne. Ik blufte me eruit met dat ik de Nederlandse ambassade zou bellen.
Met Jan Dirk had ik afgesproken in Dombas, Noorwegen, om gezamenlijk verder te rijden naar de Noordkaap. Daar zou ik op de Kirkeporten Camping een BBQ zou organiseren voor een groep motorrijders die deelnam aan een Promotor-lezersreis. Voor dat doel had ik zo’n 500 euro cash in Noorse kronen in mijn binnenzak gestoken. Die raakte ik kwijt in Otta. Aan de Politi welteverstaan. Ik reed al enige tijd achter een toeristenbus die zwarte dieselwolken uitbraakte. Een paar kilometer verderop werd ik staande gehouden vanwege ‘speeding’. Ik had de maximumsnelheid van 80 km/u met zo’n 10 km/u overschreden toen ik de bus eindelijk kon inhalen.
Waarom ik dit schrijf? De hoge bedragen staan niet in verhouding tot de mate van overtreding en ze hebben ook wel iets hilarisch. Laatst schreven we over een motorrijder die een file voor een verkeerslicht links passeerde. De Politie pikte hem uit de rij en presenteerde een fikse prent. En nu zijn wij nieuwsgierig of jij ook wel eens een boete hebt gehad voor een overtreding waar je vraagtekens bij zet. Deel die ervaring hier met ons.
Je kent ze wel, die borden. Wij steken zo maar over, met een afbeelding van een hert, wild zwijn, pad of olifant erbij. Meestal probeer je als motorrijder contact met overstekend wild te vermijden. Met Guy Stoz zoeken we ze juist op.
Fotografie: Michiel van Dam
Guy is banketbakker in het Waalse stadje Saint-Hubert, genaamd naar de beschermheilige van de jacht. Maar met Guy gaan we geen beesten doodschieten. De Moto Guzzi-rijder gaat voorop over de mooiste stuurweggetjes rond Saint-Hubert. Daar vieren we onze jachtinstincten bot, zonder dat we daarbij bloed vergieten. Onderweg stoppen we alleen voor overstekend wild. En voor een lekker stuk taart natuurlijk.
Ik ontmoette Guy op een motorcamping in de Franse Auvergne. We waren allebei alleen onderweg. Dus schoven we met elkaar aan tafel. Heel gezellig. De volgende dag moest Guy op zijn Guzzi terug naar zijn banketbakkerij in Wallonië, ik bleef nog wat rondstoken tussen de Franse vulkaankegels. Maar ik moest Guy beloven om, als ik ooit in de buurt van Saint-Hubert kwam, hem op te zoeken. Al was het maar om een stuk van zijn gebak te proeven.
En nu, na wat vertraging vanwege een niet nader te noemen virus, rij ik dan op de rotonde in Saint-Hubert, die versierd is met het standbeeld van een hert. Want Saint-Hubert is volgens Guy, buiten de kwaliteit van het banketbakkersgebak, ook beroemd om de jacht. Hoofdstad van de Jacht zelfs, vermeldt een bordje langs de weg. Maar je met jacht alleen afficheren is tegenwoordig politiek incorrect. Dat is vragen om problemen met actievoerders en persmuskieten.
Maar dat van die jacht in Saint-Hubert, dat is van langer terug en wel om een legende. Een legende die verbeeld wordt door een knots van een basiliek op het Plein van de Abdij. De eerste fundamenten van dit gigagodshuis werden gelegd in de zevende eeuw, het huidige gebouw stamt voornamelijk uit de zestiende eeuw. In de crypte onder de kerk moet ooit het gebeente van Sint Hubertus hebben gelegen, maar dat is verdwenen. Achter een hert met een lichtgevend kruis in het gewei aan, misschien?
Heelal
Daar rijdt Guy over het plein op zijn Mot Guzzi. Op één van zijn Guzzi’s liever gezegd, want als echte liefhebber van het Italiaanse motormerk heeft hij er een aantal van in de garage staan. Over elke motorfiets kan hij een verhaal vertellen. Maar nu eerst over dat hert en die basiliek. Daarvoor moeten we eerst een stukje gaan rijden. We verlaten Saint-Hubert via de Route de Poix door de Val de Poix. De Poix is dus zo’n Ardens gezellig kabbelend riviertje, dat weilanden en bossen welig groen laat groeien.
Langzaam maar zeker komen er meer bochten in het wegverloop. En maken weilanden langs de N808 plaats voor bos. In het woud rusten de vingers op het remhendel, want elk moment kan er uit het groen naast de weg een wild dier springen. Vlak voor de wielen of meteen maar voluit op de motorrijder zelf. Maar we bereiken zonder kleer- of kuipscheuren het plaatsje Redu. Dat dorpje heeft zich goed op de toeristische kaart gezet. Het is bekend om het handgeschepte papier dat er wordt gemaakt en vanwege de boekwinkels waar liefhebbers van het gedrukte woord op af komen. Boeken van bomen uit het bos, daar kan zich ook heel wat in verschuilen. In die boeken dan. In het bos loeren de wilde dieren, maar wat loert er allemaal naar ons uit het onmetelijke heelal?
Via een zijweggetje rijdt Guy voor me uit. Over de heuvel rijzen de witte antenneschotels van het European Space Security and Education Center, wat met een rij kleurige vlaggen een mooi plaatje oplevert. Om in hemelse sferen te blijven rijden we via een piepklein bosweggetje bij Transinne langs het Euro Space Center, een themapark gewijd aan het heelal.
Bos, bos, bos. Na Bois de Mohimont, Bois de Transinne en Bois a Ban omsluit ons nu het Forêt de Freyir. Onze Rue de Saint-Hubert is een smalle strook asfalt zonder markeringen. Maar hij moet wel van goede kwaliteit zijn, want de bosbouw is hier belangrijk, gelet op de stapels boomstammen die in de bermen op transport naar de zagerij liggen te wachten. Langs de hele bosweg zien we maar één huisje, met een hoog Hans en Grietje-gehalte. Dit bouwwerk van boomstammen en plaggen bood vroeger onderdak aan houthakkers en boswerkers. En nu misschien ook aan de dieren van het woud, want die laten zich niet zien als de twee boxermotoren, met volstrekt legale uitlaatsystemen, door hun territorium daveren.
En hier komt Guy met het verhaal over Sint Hubertus en dat hert. Volgens de volkslegende werd Sint Hubertus in het woud van Freyr bekeerd tot het christendom, nadat hij tijdens een jachtpartij een hert met een lichtgevend kruis in het gewei had ontmoet. Sindsdien zijn al eeuwenlang reizigers in de Ardense wouden onderweg. Want in 1152 schonk graaf Henri de la Roche aan de monniken van Saint-Hubert een oude kapel gewijd aan de heilige Catharina. Ze mochten er een permanent hospice inrichten voor de pelgrims en reizigers die onderweg waren naar het graf van Sint Hubertus of die de regio doorkruisten en soms verdwaalden.
De N89 heet hier La Converserie, genoemd naar een klooster midden in het woud, dat tot 1789 op de plek stond waar Sint Hubertus en het hert volgens de legende een onderonsje hadden.
1 van 6
Unieke diersoort
Wat staan hier een hoop bomen! Speciaal de eik is met de bewoners van de Ardennen verbonden. Het hout was bouwmateriaal voor huizen, schuren, stallen en tonnen. En de eikels waren vroeger, buiten voedsel en Ersatz-Kaffee voor de mens, zowel toen als nu geliefd bij zowel de wilde zwijnen als de varkens. Er wordt in de Ardennen trouwens een unieke diersoort gekweekt, vertelt Guy. Het sangl’cochon, genoemd naar de Franse woorden sanglier (wild zwijn) en cochon (varken) is een unieke kruising, maar we zullen het dier niet als overstekend wild voor de wielen krijgen. Het wordt gekweekt voor consumptie en staat daarom op stal. Geen overstekende sangl’cochons dus.
Maar een bord langs de weg waarschuwt motorrijders in drie talen voor ander gevaar. We moeten voorzichtig rijden voor, spannend getekende, tegemoetkomende bussen en auto’s die in de bochten plotseling kunnen opdoemen. Niet alleen in de bos schuilt gevaar, maar ook op de weg. Tegenliggend wild.
Net Canada
Over een open hoogvlakte met zicht op beboste hellingen jagen we naar de volgende bezienswaardigheid op Guy’s route. Er zijn speciale parkeerplaatsen voor motorfietsen. We stappen naar de Barrage de l’Ourthe in een rivierbocht bij Nisramont.
We lopen over de dam, beneden zingen de turbines hun stroomopwekkend lied. Want de 116 meter lange stuwdam is aangelegd om elektriciteit op te wekken en om drinkwater te verzamelen. Er is ook een dertien kilometer lang wandelpad over de oevers van het 47 hectare metende stuwmeer, maar dat is in ons motorkloffie geen optie. Het is hier net Canada, zegt Guy, met al die dennenbomen langs de kant en kajaks op het meer. De Niagara Falls ontbreken, maar het is evengoed mooi.
Zo’n korte wandeling maakt wel hongerig. In het Bois de St-Jean hebben we het asfalt weer voor onszelf. En dan rijden we op het hoogste punt van het Plateau des Tailles. Op 640 meter hoogte bestaat Barraque de Fraiture uit een paar eettentjes op de kruising van de wegen N89 en N30. Hoeveel Nederlanders vertalen voor zichzelf die plaatsnaam als Barak van de Frituur? Boven het dak van het door Guy uitgekozen restaurant prijkt inderdaad een reclamebord voor een puntzak friet. Maar wij bestellen een houten plank met Ardense kaas en vleeswaren erop.
Klein priegelweggetje
Om er zeker van te zijn dat ik hem kwam opzoeken, had Guy nog een troefkaart in de mouw van zijn motorjas gestoken. Buiten de belofte van hemels gebak had Guy ook gezworen mij de állermooiste motorroute rond Saint-Hubert te laten beleven. En is dat niet zo? Over dit kleine priegelweggetje, over de Col de Haussire, had ik zonder Guy nooit gereden. Het bos hangt tot over het asfalt. Waar de krappe berm dat toelaat zetten we de motoren op hun pootje.
Guy wijst naar beneden, naar een rivier met dammetjes en omgevallen bomen. Het werk van bevers, vertelt Guy. Maar naast de inderdaad als in een tekenfilm puntig afgeknaagde boomstammen is er geen broeder Bever te bekennen. Die zitten waarschijnlijk allemaal te schaften in een frituurbarak in de buurt. Volgende keer een zakje pinda’s mee dus, om ze uit hun burcht te lokken. Maar Guy heeft iets anders meegenomen. Hij tovert een doos gebak tevoorschijn, waarvan wij hier, midden van de natuur en zonder opdringerige bevers of ander gedierte, naar hartenlust kunnen genieten. Inderdaad: hemels, Guy, net als dit pas-en-meetweggetje, net als je hele route eigenlijk.
Na deze pure natuurbeleving is La Roche-en-Ardenne een schok, overal auto’s en toeristen in vakantiekledij. En dat toeristentreintje van rechts heeft voorrang. Dus daar zitten we een eindje achter vast. Argh!
Gelukkig hebben we buiten La Roche al snel weer een verlaten weggetje te pakken, waarover we naar Hives jagen. Na Barrière de Champlon begint Guy extra breed te grijzen. De N889 richting Nassonges is volgens Guy een van de mooiste motorroutes van België. Goed asfalt, mooie bochten, frisse lucht. De N849 is een grande finale van Guy’s motorroute. We slingeren tussen vennen en bossen door. De vingers nog steeds op de remhendels. Maar we hebben geen wild dier gezien onderweg. Geen edelhert, ree, wild zwijn, haas, konijn of bever. Nog geen eekhoorn of bosmuis. Vlak voor Saint-Hubert drinken we op het terras bij het wildpark een St-Hubertusbiertje. En dan begrijp ik het. Al dat wild heeft asiel aangevraagd in deze openlucht dierentuin. Ze hebben hier gegarandeerd genoeg te eten en hoeven zich niet te vervelen. Hier zijn de wilde dieren veilig, geen jagers of wegpiraten die het op hun kostbare pels gemunt hebben.
Toeristische informatie over de Belgische Ardennen is hier te vinden. Je kunt ook terecht bij de VVV in Saint-Hubert, Maison du Tourisme de la Forêt de Saint-Hubert, (+32) 61-61 30 10, of bekijk hun website.
De banketbakkerij van Guy Stoz is te vinden in Avenue Nestor Martin 2, 6870 Saint-Hubert.
De legende van Saint-Hubertus (midden zevende eeuw – 30 mei 727) ontstond in de vijftiende eeuw. Hij was een verstokte jager en had zich afgewend van zijn vrouw en zijn geloof, en genoot van een mondain leven. Tijdens een jacht op de dag van een groot religieus feest in de Ardense bossen verscheen Christus aan het kruis voor hem in het gewei van een groot hert, gehuld in stralend licht. Het hert vroeg Hubertus om zich te bekeren, Hubertus trok zich terug van wereldse geneugten als kluizenaar in het bos. Later benoemde de paus in Rome hem tot bisschop. Saint-Hubertus bezat de hemelse gave om mensen van hondsdolheid te genezen, en wordt tegenwoordig geraadpleegd door mensen die lijden aan zenuwachtigheid en pijnen aan het zenuwstelsel.
Test Changjiang Dynasty-zijspan. Ik heb me voorgenomen om verleidingen altijd te weerstaan. Schenk er geen aandacht aan, dan maak je het jezelf niet zo moeilijk. Zoek naar andere dingen om je op te focussen. Maar de verleiding was te groot. Na jaren van onbetwiste trouw is het dan toch gebeurd. De setting, de situatie, de aantrekkingskracht; het werd me allemaal teveel. Ik ben door de knieën gegaan.
Fotografie: Bert Claes
Vreemdgaan is niet iets waar je trots op kunt zijn. Het is een moment van zwakte waar je later meestal veel spijt van hebt. Meestal. Want deze keer was het heerlijk om eens vreemd te gaan. Het nieuwe, het nieuwsgierige, het anders dan normale, het avontuurlijke. Alles klopte aan die ene dag. Omdat ik emoties niet graag opkrop, wil ik dit van me afschrijven. Misschien dat het daarna beter gaat en ik van dat schuldgevoel verlost ben.
Het begint allemaal op een koude herfstavond. Ik moet voor een afspraak in de werkplaats zijn voor onderhoud aan mijn motor, mijn trouwe tweewieler die me nog nooit in de steek heeft gelaten. Ook niet na een half jaar stilstaan of als de rijomstandigheden apocalyptisch zijn. Altijd een lach op mijn gezicht toverend, al brullend van plezier. Zo’n machine waar je ook niet kwaad op kunt zijn als ze dan toch eens de mist in gaat. Ze bedoelt het immers allemaal goed. Maar vanaf het moment dat ik de dealer binnenstap, zie ik haar daar in de hoek staan. Volledig in het zwart gekleed en verzorgd van top tot teen. Met een uitnodigende, ietwat stoute blik kijkt ze me aan. ‘Wil je er eens op rijden?’, vraagt de motordealer me. ‘Ik? Nee, nee, dat kan ik niet maken’, stamel ik verlegen. ‘Jawel, moet je eens proberen. Het is een heel andere ervaring, maar het is wel leuk’, gaat hij verder. ‘Nou, oké dan. Want inderdaad, wat kan er gebeuren?’, bevestig ik, zonder kwade bedoelingen. Tien minuten later zit ik op haar, klaar om het avontuur tegemoet te rijden. Met veel enthousiasme begin ik eraan. Zoveel zelfs dat ik niet eens meer omkijk naar mijn eigen motor. Het Changjiang Dynasty-zijspan heeft me al helemaal in haar wereld opgenomen.
1 van 10
Zonder leunen
Een zijspan dus. Drie wielen in plaats van twee. Motorrijden zonder het leunen in bochten. Dat gaat in het begin heel vreemd. De hele avond verloopt al zo ongewoon. Eerst even terug naar het begin, want wat is Changjiang eigenlijk voor een merk? Je gokt op een nieuw merk? Nee, mis. Changjiang bouwt al zijspannen sinds 1938 en is vooral in China gekend. Hier bij ons wordt het merk sinds kort ingevoerd door BW Import, waardoor je dus niet meer vreemd moet opkijken als je een zijspan tegenkomt dat geen Ural is. Naast het door ons geteste Dynasty-wegmodel is er ook nog een gelijksoortige Pekin Express, die eerder voor de onverharde paden is gemaakt.
De Changjiang Dynasty is verkrijgbaar in twee kleuren – grijs of zwart – en is naar zijspanbegrippen zeer modern uitgerust. Zo beschikt zij over LED-verlichting, handvatverwarming, vering voor: 41mm KYB-vork, vering achter: twee hydraulische KYB-dempers met vering + KYB-demper op side en elektronische Bosch-injectie. Handigheden, zoals een achteruitversnelling, een reservewiel op het kofferdeksel en geveerde zadels, maken het leven nog wat aangenamer. De aandrijving van de Dynasty komt van een 650cc CFMoto-paralleltweecilinder, en levert een voorzichtige 56 pk en 62 Nm. Daarvoor moet je wel respectievelijk tot 8.000 en 7.000 tpm doortrekken, wat niet gebruikelijk is op een zijspan. Rustig rijden, laag in toeren; dat is eerder de bedoeling. Door de onevenwichtige configuratie van twee wielen aan de linkerkant en één aan de rechterkant voel je het geheel continu werken en tegenwerken. Bij accelereren, bij afremmen, bij een bocht naar links, bij een bocht naar rechts. Altijd wringt het schoentje. Dat is bij aanvang wennen, maar na een tijdje begin je wel door te krijgen welke krachten er allemaal spelen en dan begin je er zelf mee te spelen. Het tegensturen bij acceleratie of afremmen heb je al snel onder de knie.
Het begint pas echt leuk te worden bij het nemen van bochten. Er zijn twee mogelijkheden; of je onderstuurt als een malle bij het naar links draaien, of je lift (on)gewild het wiel van je zijspan op, terwijl je naar rechts draait en op dat moment dus op twee wielen rijdt. Vooral dat laatste is een leuke uitdaging om goed te kunnen, terwijl onderstuur op bijvoorbeeld een natte rotonde heel snel kan overgaan in overstuur en dus een (gecontroleerde) drift. Zoals je hoort, van dat rustig rijden is nog niet veel gekomen. Dat heeft een goede reden, want tot en met hier reed ik nog alleen met de Changjiang. Het is pas daarna dat het vreemdgaan een dubbele betekenis krijgt…
Knappe dame
De dame die je ziet op de foto’s? Dat is niet mijn vriendin. Maar als een knappe dame via sociale media ziet dat je met een zijspan gaat rijden en heel graag eens een ritje mee wil maken, dan wordt het moeilijk om daar nee op te zeggen. Zo komt van het een het ander en ben ik dus twee keer vreemdgegaan. Maar het voelde zo goed op dat moment, zo complementair. Want van alleen met dat zijspan rond rijden, daar werd ik ook niet vrolijk van. Op deze manier, met dus een gevuld zijspan, klopt het plaatje veel beter. Kan ik er iets aan doen dat het op iets romantisch zou uitdraaien…
Het is pas als je met twee personen op de Dynasty zit, dat het geheel goed werkt. En hoe zwaarder de persoon in het span, hoe sneller je door de bocht kunt. Iets met de wetten van de fysica… In dat zijspan is het trouwens best comfortabel vertoeven. De zitting is zacht en je hebt een dikke en brede ruggensteun. Je benen kunnen diep weggestoken worden, volledig uit de wind. Een dekentje is wel een aanrader, want de kou nestelt zich rechtstreeks op je onderlichaam. Of een verwarmingselement dat op 12V kan draaien, is ook een optie. In het zijspan is er namelijk een 12V-stopcontact en twee USB-aansluitingen. Je hoeft trouwens niet terughoudend te zijn met spullen die mee moeten, want de kofferruimte onder het reservewiel is gigantisch. Een uitgebreide luxe picknick meenemen? Doe maar hoor. Past prima.
Bij avondritten in het donker krijgt de passagier nog een extra opdracht mee, naast het passief in evenwicht houden van de machine. De knop voor de twee grootlichten is namelijk op het ‘dashboard’ van het zijspan geplaatst. Als rijder is het onhandig om die knop met je rechterhand te bedienen, want dan moet je van het gas, maar de passagier kan die taak perfect vervullen. De lichtopbrengst van het dubbele LED-grootlicht op het zijspan is werkelijk verbluffend. Alles op je pad wordt verblind. Zet dan ook nog het grootlicht aan van je normale koplamp en het lijkt wel alsof je bij daglicht aan het rijden bent.
Aparte motorkeuze
Andere leuke kenmerken van de Changjiang Dynasty zijn het eerder vermelde geveerde rijders- en passagierszadel. Dat is behoorlijk ouderwets en zo ziet het er ook uit, maar het werkt goed waardoor je steeds vrolijk aan het hobbelen bent als het wegoppervlak slecht is. Of het atypische motorblok, wat de Changjiang een apart karakter geeft. Andere zijspanbouwers, zoals Ural en Mash, gebruiken respectievelijk een boxer-tweecilinder en een eencilinder voor hun machines. Dat zijn motoren die het gewend zijn om laag in toeren veel koppel te hebben en die dus in theorie beter geschikt zijn voor een zijspan. In het geval van onze Chinese vriendin werd er dus gekozen voor een hoogtoerige tweecilinder-in-lijn. Dat klinkt op papier misschien gek, maar werkt in de praktijk heel goed. Zo draait de twin heel zacht en trillingsvrij, terwijl zij zeker niet begint te sputteren bij lage toeren. Wil je wat meer actie, dan staat zij te springen om hoger in toeren gedraaid te worden. Niet zenuwachtig, maar wel gestaag, met een consequente, best langzame loop naar de hogere toerenregionen. Ze moet natuurlijk een gewicht van 365 kg plus opzittenden voortstuwen. Rond de 10.000 tpm is de meeste kracht eruit en ben je ook echt wel genoodzaakt om op te schakelen. Ook dat verloopt prima, met een fijne en licht schakelende vierbak.
Inderdaad, de Changjiang Dynasty heeft slechts vier versnellingen. Dat is, komende van een normale motorfiets, vreemd in het begin, maar houdt steek omdat je in een compleet ander tempo rondtuft. Doordat de tweecilinder zoveel toeren kan maken, mis je ook geen vijfde of zesde versnelling omdat de topsnelheid ver boven de 100 km/u ligt. Maar één versnelling extra was toch welkom geweest voor die 80km/u- en snelwegen. Daarop maak je gewoon te veel toeren om het aangenaam te houden voor jezelf en je passagier(s).
Changjiang Dynasty: mankementjes
Naadloos gaan we over van de leuke eigenschappen naar de kwaaltjes. Letterlijk naadloos, want hoewel onze Changjiang Dynasty nog bijna gloednieuw is, laat de nepleren bekleding in het span al los. Je merkt ook dat het materiaalgebruik en de afwerking niet van topkwaliteit is. Zo zorgt het remhendel voor een inkeping in het stuur, omdat die altijd losschiet als je wilt vertrekken. Een eenvoudig rubbertje op de plek waar het hendel je stuur raakt, zou al een goedkope oplossing kunnen zijn. Over hendels gesproken: heb je al eens gekeken waar de duopassagier zich aan vast moet houden? Niet meteen de veiligste oplossing, hoewel we er ook bij moeten zeggen dat je op een zijspan zelden of nooit agressief zal rijden. Verder is ook ons voorspatbord losgetrild door een moer die steeds los kwam. Tot slot een opvallend iets dat we al op diverse Chinese motoren hebben gemerkt; er is een knop om van rijmodus te veranderen, maar er gebeurt werkelijk helemaal niets. Zowel in Sport als Eco is de gasreactie en sturing van de motor exact hetzelfde. Niet dat we een extra rijmodus op de Changjiang missen, trouwens…
Conclusie Changjiang Dynasty-zijspan
Veel te snel komt er een eind aan ons avontuur(tje). Mijn stiekeme date moet naar huis, de Changjiang naar de dealer en ik weer op mijn geliefde tweewieler. Alsof er nooit iets is gebeurd. Ik neem met pijn in het hart afscheid van de Changjiang Dynasty. Het was echt leuk! Maar geluk is van korte duur, dus hop naar huis, direct op mijn vriendin afstappen en het er allemaal uitspuwen. ‘Schat, ik ben vreemdgegaan. Tot twee keer toe. Bij de eerste keer ga je lachen, bij de tweede wat minder’, begin ik vol goede moed. ‘Heb je weer gedronken?’, vraagt ze zonder aarzelen.
De rest van het gesprek hou ik liever privé, maar vreemdgaan met een zijspan was een ervaring die ik iedereen kan aanraden. Misschien is het je ding, misschien ook niet, maar dat ik er dolle pret mee heb gehad, mag duidelijk zijn. Het knusse naast elkaar zitten, het relaxte rijden, het aandachtige sturen met dat span naast je, het spelen met evenwicht… Toch ben ik blij dat ik weer op mijn eigen trouwe motorfiets kan stappen. Sorry schat, ik ben stom geweest. Ik zal het nooit meer doen. Maal twee.
Deze 2023 maand introduceerde Touratech, aftermarket-accessoires en ophangingsspecialist, zijn meest recente prototype aan de wereld. Touratech zag het off-roadpotentieel van de meest recente generatie BMW GS en zo werd het Touratech R 1250 GS RR prototype geboren.
Er is maar één exemplaar van deze R 1250 GS RR prototype en de motor heeft zich zelfs al bewezen in wedstrijdomgevingen. Enduro-rijder en succesvol Erzbergrodeo finisher Kevin Gallas nam deze one-of-a-kind machine mee naar de Transitalia Marathon (TIM), en hij meldde later dat “in het off-road gebied, het voorwiel en de weg grip waren geweldig en je had grote reserves, zelfs bij hoge snelheden en sprongen, evenals op off-road secties en in stenen velden.”
Naast de vering heeft Touratech het prototype van de R 1250 GS RR ook uitgerust met verstelbare schakel- en voetremhendels, inklapbare rem- en koppelingshendels aan de voorzijde en zeer sterke aluminium Defensa hendelbeschermers.
Dit prototype was bedoeld als proof-of-concept, zodat Touratech kon experimenteren en kijken wat het beste werkte op deze machine. Hoewel de individuele onderdelen die het team op de GS heeft gemonteerd direct verkrijgbaar zijn bij Touratech voor je eigen GS, heeft het bedrijf geen plannen om volledige motoren te bouwen.
Het in München gevestigde bedrijf x-log heeft een nieuwe functie voor zijnkurvX-appgeïntroduceerd: map4app. Met deze functie kunnen sportieve motorrijders hun gereden route vergelijken met de gereden hellingshoeken in bochten. De nieuwe functie zal vanaf april 2023 als gratis update beschikbaar zijn.
Wanneer de ritgegevens worden opgehaald via de speciale trackfunctie van de kurvX-app, worden de rijgegevens (hellingshoek/tijd) weergegeven in combinatie met de ritgegevens (geodata). De bochtige gedeelten van de gereden route zijn met kleuren gemarkeerd. Door relevante reeksen bochten te selecteren, krijg je een snel overzicht van zijn of haar gereden hellingshoeken in deze bochten. Als je op een bepaald segment van een bepaalde bocht tikt, krijg je gedetailleerde informatie over het verloop van de hellingshoek en de tijd.
Voor de implementatie van de nieuwe app-functie worden de rijgegevens niet meer op de smartphone opgeslagen, maar in de cloud verwerkt.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
