Yamaha’s topmodellen van de hypernaked-familie, de viercilinder MT-10 en MT-10 SP, zijn voor het seizoen 2022 gewijzigd. Kenmerken, prijzen en beschikbaarheid zijn als volgt
De vernieuwde MT-10-versies van Yamaha, die afgelopen november werden geïntroduceerd en fysiek te zien waren op de EICMA, zijn nu in de prijslijst opgenomen.
De MT-10 gaat vanaf april in de verkoop voor een prijs van 16.999,-, terwijl de MT-10 SP-versie tot juli moet wachten en 19.999,-. De hyper Nakeds van Yamaha verschillen in uitrusting, maar delen hetzelfde motorblok en chassis.
De MT-10 heeft een update gekregen op het gebied van motor, uitrusting, styling, elektronica en chassis. De nieuwe kuip is voorzien van volledig nieuwe mono-focus LED-koplampen met dubbele ogen en gescheiden grootlicht- en dimlichtbundels. LED-positielichten bevinden zich boven de koplamp. Er zijn nieuwe luchtinlaten die de aanzuigingsefficiëntie verbeteren en samen met geluidsversterkende voorzieningen in de luchtfilterkast het inlaatgeluid karakteriseren. Het ontwerp van de 17-liter brandstoftank is ook aangepast, maar de grootste verandering is de herziene 998cc-CP4 viercilindermotor met onregelmatige kleptiming (270°-180°-90°-180°), afgeleid van de krachtige YZF-R1.
Het blok heeft gesmede zuigers, een titanium uitlaat en een nieuwe ride-by-wire gasklep. Het vermogen bedraagt naar verluidt 165,9 pk bij 11.500 tpmn en het koppel (dat tussen 4.000 en 8.000 tpm toeneemt) heeft een geclaimde maximumwaarde van 111,8 Nm bij 9.000 tpm.
Er is een nieuw zesassig traagheidsplatform, vier motormappings, tractiecontrole en ABS voor bochten, zijslip, motorrem en wheeliecontrole. Een quickshifter – op – en terugschakelen – is nu standaard.
Alle bedieningselementen kunnen onafhankelijk van elkaar worden afgesteld, maar via de Yamaha Ride Control (YRC, beschikbaar in vier verschillende modi) is het mogelijk een systeem te creëren dat de instellingen van al die elementen (tractiecontrole, SCS, QSS, LIF, EBM en BC) tegelijk kan beheren.
Het aluminium frame is afgeleid van dat van de YZF-R1, terwijl de vering is voorzien van een volledig instelbare-Kayaba voorvork en een volledig instelbare Kayaba-schokdemper. De 17 inch vijfspaaks wielen zijn voorzien van 120/70-ZR17 en 190/55-ZR17 banden.
Een nieuwe radiale hoofdremcilinder van Brembo met dubbele remschijven van 320 mm vóór met radiale remklauwen met 4 zuigers valt op, net als de Yamaha Variable Speed Limiter (YVSL) en een nieuw 4,2-inch TFT-kleurenscherm, dat ook is afgeleid van de R1.
Opgegeven leeggewicht met volle tank is 212kg.
MT-10 SP 2022
De MT-10SP is daarentegen voorzien van een nieuwe generatie semi-actieve Ohlins Smart EC-vering die nog geavanceerder is dan die op de YZF-R1M. Er zijn drie ERS-instellingen beschikbaar voor de rijder, zowel voor semi-actieve als handmatige functies.
Wanneer een van de automatische standen is geselecteerd, past het systeem de rebound- en compressiedemping aan de rijomstandigheden aan, waarbij het voortdurend bijstuurt.
De handmatige modus daarentegen werkt net als een mechanisch systeem klik-voor-klik, gewoon via het dashboard.
De verschillen met de standaard MT-10 blijven in het remsysteem, dat is voorzien van staal gevlochten leidingen, Ook uiterlijk verschilt de SP van de standaard, met aerodynamische neus en Icon Performance-kleuren dat refereert aan de hyper-sportieve YZF-R1M.
Een motor zonder poespas, maar wel met de ‘genen’ van een Fireblade. Dat was voor Jos Klinge twintig jaar geleden de reden om een bijna nieuwe Honda CB900F Hornet aan te schaffen. Afstand doen van deze motor lukt hem nog steeds niet. Al staat er inmiddels, voor net nog wat meer fun, wel een KTM 1290 Super Adventure naast de Honda in het schuurtje van de Vleutenaar. Dat de Honda blijft heeft verschillende redenen.
Jos Klinge (46) is niet iemand die al in zijn tienerjaren droomde van motorrijden, hoewel zijn vader vroeger wel motorrijder was. Jos heeft hem echter nooit op een motor zien rijden. In zijn studententijd aan de Universiteit van Amsterdam besteedde Jos zijn vrije tijd vooral aan roeien. ‘Toen een roeivriend van me vanwege een blessure langere tijd niet kon roeien, besloot hij om een motorrijbewijs te gaan halen. Met dat papiertje op zak kocht hij een Yamaha SR500 waarop hij me een paar keer heeft laten rijden. Ik vond het direct leuk en ben ook gaan lessen. Ik was toen een jaar of 23. Mijn eerste motor was een Yamaha YX Radian. Een leuk 600cc-motortje waarop ik goed heb leren motorrijden. Mijn vader, die al heel lang niet meer op een motor had gereden, reed er zo mee weg. Hij heeft het nooit zo direct gezegd, maar ik denk dat hij het stiekem wel leuk vond dat ik motor ging rijden. Ook een oom van me rijdt motor en later is mijn zus motor gaan rijden. Het zit dus denk ik toch wel een beetje in de familie.’
Man en motor
Naam
Jos Klinge
Woonplaats
Vleuten
Leeftijd
46 jaar
Beroep
vastgoedacquisiteur
Rijdt sinds
2000
Aangeschaft
2002 (6.000 km)
Nieuwprijs
circa € 10.540,-
Dagwaarde
circa € 1.250,-
Rijstijl
sportief/toer
Gebruik
divers
Brandstofverbruik
1:19
Olieverbruik
nihil
Onderhoud
motorzaak
Bouwjaar
2002
Kilometerstand
105.416 km
In 2002, Jos had toen twee jaar zijn rijbewijs, vond hij de tijd rijp voor een andere motor. ‘Mijn vrienden hadden al wat moderner en sneller materiaal en ik kon niet achterblijven. Ik zocht een motor zonder veel poespas, weinig plastic en met een duidelijk zichtbaar motorblok. De Honda CB900F Hornet was toen net uit. De looks, twee uitlaten in de kont, een tijdloos uiterlijk en een oersterk motorblok van de Fireblade trokken mijn belangstelling. Ik heb alle motorbladen gekocht waarin ik iets kon lezen over de nieuwe CB900F Hornet. Alle verhalen waren positief. Mijn besluit stond vast. Bij de Ruiter Motoren (nu RB Motoren in De Bilt) stond een CB900F Hornet demomodel. De Ruiter was toen nog Honda-dealer. Met slechts 6.000 kilometer op de teller was de Honda nog zo goed als nieuw. De aanschafprijs lag zo’n duizend euro onder de nieuwprijs. Bij aanschaf heb ik er gelijk een middenbok, een ruitje en een topkoffer op laten zetten. Daarna is er eigenlijk nooit meer iets aan de Honda veranderd.’
Vangrail
In het begin dat Jos de Honda had werden er veel kilometers gereden. Deels woon-werkverkeer, maar vooral ook met vrienden veel snelle ritten naar het buitenland. De Alpenlanden en de Eifel waren favoriet. Maar ook Schotland stond al eens op de routekaart. ‘Van een navigatiesysteem op de motor hadden we toen nog nooit gehoord. Ik was binnen ons groepje de enige die goed kon kaartlezen en tegelijk lekker door kon rijden. Met andere woorden, ik reed bijna altijd voorop, de rest volgde blindelings. Dat ging soms zelf zo ver dat wanneer ik een bocht miste degene die achter me reed de bocht ook finaal miste. We hadden er altijd flink de gang in, dat kun je ook goed zien aan de slijtnokjes op de voetsteunen. De combinatie van kaartlezen en snelle bochten pakken ging ook een keer fout. Dat gebeurde in de Vogezen. Ik ging in een linker bocht onderuit en de motor schoof onder de vangrail door. Wonder boven wonder zonder al te veel schade. Alleen een deukje in de tank wat er nu nog in zit. Zelf bleef ik ongedeerd. Het zag er allemaal zo komisch uit dat mijn vrienden eerst even moesten bijkomen van het lachen, alvorens ze kwamen helpen om de motor weer aan de andere kant van de vangrail te krijgen. Dat was nog een hele klus. Er overheen tillen lukte niet, er onderdoor in eerste instantie ook niet. Totdat we met onze handen en voeten dusdanig veel grond hadden weggegraven dat er extra ruimte onder de vangrail kwam om de motor onder de vangrail terug te schuiven.’
Wiellagers
Behalve voor plezierritjes, soms met zijn vrouw achterop (maar dat stopte nadat er gezinsuitbreiding kwam), werd de Honda ook gebruikt voor woon-werkverkeer van Utrecht naar Amsterdam. Jos: ‘Vandaag de dag is dat minder het geval omdat ik voor mijn werk als vastgoedacquisiteur voor een grote buitenlandse firma over een leaseauto beschik. Maar in de tijd dat ik door weer en wind, ik had niet eens een auto, met de motor op pad was heb ik de “kale brommer” wel eens vervloekt. Dan waren een grote ruit, handvatverwarming, cruise control en een dik zacht zadel welkom geweest. Dan had ik beter een Pan-European kunnen kopen. Ik heb trouwens best wel een brede smaak wat betreft motoren. Mijn laatste aanschaf van een KTM 1290S is daarvan het beste voorbeeld. Maar een Moto Guzzi V9 Roamer, een Kawasaki ZX-10R of een Zero SR/S kunnen evengoed rekenen op mijn aandacht. Maar desondanks is de Hornet altijd gebleven, simpelweg omdat het nog steeds een prettige en betrouwbare motor is om mee te rijden. Vol in de wind heeft ook zijn charme, het gevoel van snelheid is er altijd. Behalve twee keer met een lege tank, ik vind het een uitdaging om te kijken hoe ver je met een tank kunt komen, heb ik de Honda nooit hoeven duwen. Wel heb ik onderweg in Italië een keer een Honda-dealer moeten opzoeken. Het stuurgedrag van de Honda liet plotseling te wensen over. Defecte achterwiellagers bleken de oorzaak. Voor 45 euro was ik enkele uren later weer king of the road. De laatste jaren wordt de motor niet meer zo vaak gebruikt. Dat komt vooral vanwege corona en natuurlijk de aanschaf van de KTM 1290 Super Adventure. Alhoewel ik ook daar vanwege corona veel te weinig mee op pad ben geweest.’
Dat de Honda ook pekelwinters heeft meegemaakt is op sommige plekken te zien.
De claxon heeft het twee keer begeven.
Je kunt met een Hornet ook lekker plat, zo is te zien aan de stepjes.
Onderhoud Honda CB900F Hornet
Qua zelf onderhoud plegen aan de Honda houdt het bij Jos op bij poetsen, ketting smeren en ketting spannen. ‘Voor onderhoud breng ik de motor altijd naar RB Motoren, maar toen ik vroeger wat minder goed bij kas zat en dacht slim te zijn door een goedkope ketting zelf te monteren heb ik mijn lesje geleerd. Ik kon aan het stellen blijven en de ketting was binnen de kortste keren versleten. Goedkoop was in dat geval duidelijk duurkoop. Toen ik de motor drie jaar had stond er al meer dan 50.000 kilometer op de teller. Nu zijn dat er ruim 105.000 kilometer. Het jaargemiddelde is dus flink achteruit gegaan, maar het plezier, als ik eenmaal op de motor zit, is er niet minder om geworden. Met 48.000 kilometer op de teller kreeg de Honda wat kuren. Bij een vaartje van 130 km/u begon de motor in te houden en te stotteren. Het kostte, gezien het aantal gewerkte uren, aardig wat tijd om het euvel te achterhalen. Bougiedoppen werden vervangen en de injector gereinigd. Wat er allemaal nog meer is gedaan weet ik niet, wel dat de motor daarna weer liep als een zonnetje. Verder zorgden de onderhoudsnota’s nooit voor verrassingen. Het vervangen van een accu, koppelingskabel en claxon zijn zo ongeveer de spannendste dingen die ik tegen ben gekomen. Een wat grotere reparatie betrof het vervangen van de balhoofdlagers. Wanneer ik de motor voor een beurt naar RB Motoren breng krijg ik altijd een leenmotor mee. En dat is dan elke keer wat anders. Op die manier heb ik denk ik een brede “motorsmaak” ontwikkeld.’
Honda CB900F Hornet op de brug
Het is een zeer natte doordeweekse dag wanneer Jos Klinge op zijn Honda aan komt rijden bij MOTO73-expert Van Sleeuwen in Volkel. Van Sleeuwen bekijkt de motor en heeft zijn eerste conclusie al getrokken: ‘Ik denk niet dat het heel spannend gaat worden, met 100.000 op de teller is het blok nog maar net ingereden’.
Tijdens het proefritje meent Van Sleeuwen een versleten balhoofdlager te voelen, maar dit keer heeft hij het mis. Dat lager is al eens vervangen. Ook de banden, bijna nieuw, kunnen het ietwat afwijkende stuurgedrag niet verklaren.
Als eerste worden op de brug de remmen gecontroleerd. ‘Rem jij wel eens?’ vraagt Van Sleeuwen zich hardop af, want beide schijven zijn nog als nieuw. Dat geldt ook voor de schijf achter, maar die is wel een keer vervangen. ‘Ik heb niet het gevoel dat ik de remmen spaar, zeker niet als we in de bergen rijden’, aldus de eigenaar. Het motorblok van de Honda-viercilinder loopt zoals je dat van een Honda verwacht. Een mooie brom. Voor de één een streling voor het oor, voor de ander helemaal niks omdat er geen ‘beleving’ in zit. Het olieverbruik is nihil. Dat de Honda ook wel eens pekel heeft gezien is aan wat roest, zoals T-stuk en enkele boutjes en moertjes, te zien. Op het motorblok zijn sporadisch wat verweerde plekjes te vinden. Niet op de rvs-uitlaat. Die verkeert van voor tot achter nog in topconditie. Afgezien van een klein deukje in de tank (vangrail) zijn er na twintig jaar weinig beschadigingen te bespeuren. Dat de motor wel degelijk stevig is gebruikt kun je enkel zien aan de voetsteunen. Op elektrisch gebied kent de CB900F Hornet een smetteloos verleden. Jos: ‘Behalve dan wat betreft het achterlicht, daarvan is al een aantal keren het lampje vervangen.’ ‘Deze motor, zeker het blok, is nog als nieuw’, aldus Van Sleeuwen, ‘maar bij inruil krijg je er weinig voor terug. Geen handel. Jammer, maar dat is nu eenmaal zo.’ Behalve uit nostalgisch oogpunt is er voor Jos Klinge nog een reden om de Honda niet weg te doen. Jos: ‘Om mijn KTM 1290S tegen diefstal te kunnen verzekeren moet deze “nagelvast” in de schuur staan. Dan moet ik een muur- of vloeranker maken. Maar “nagelvast” geldt ook wanneer je je motor aan een andere motor vast maakt. En zo staan de Honda en de KTM mooi gebroederlijk aan elkaar vast geketend in mijn garage.’
Alleen de remschijf achter is een keer vervangen.
Honda CB900F Hornet: goed om te weten
De Honda CB900F Hornet dankt zijn naam aan de wespentaille van de motor (Hornet betekent horzel, een soort wesp; drie steken kunnen bij een mensen dodelijk zijn). In Amerika ging deze Honda door het leven als CB919F. De productie begon in 2000, maar pas in 2002 was deze motor in Nederland te koop. De CB900F Hornet is de grotere broer van de CB600F Hornet. Hoewel design, vermogen, kwaliteit en prijs van deze Honda zeer goed zijn, bleven de verkopen van deze naked bike in Nederland achter. In 2007 werd de CB900F Hornet opgevolgd door de CB1000F.
Reparaties en problemen
48.000 km storing injectie verholpen 49.000 km achterwiellagers vervangen 62.200 km remschijf achter vervangen 72.000 km koppelingskabel en claxon vervangen 73.000 km accu vervangen 87.600 km claxon vervangen 91.500 km accu vervangen 98.000 km balhoofdlagers vervangen 101.500 km remlichtschakelaar voor vervangen
De Hornet heeft veel landsgrenzen binnen Europa overschreden.
Deze video toont een uiterst gedetailleerde papieren versie van de Suzuki Hayabusa. De man achter deze video heeft alles wat hij maakt vanaf nul opgebouwd. Hij tekent, knipt uit en zet het in elkaar. Hij gebruikt geen kant-en-klare patronen, instructies of bouwpakketten. Een paar scherpe messen, een goede snijmat, een mechanisch potlood, een kompas en ander basis meetgereedschap is alles wat hij nodig heeft.
Wat de bouwmaterialen betreft houdt deze man het vooral bij wat voorhanden ligt. Gerecycled karton uit dozen voor tissues en andere producten, pagina’s zwaarder papier uit zijn schetsboek en zelfs gerecyclede kassabonnen zijn allemaal geschikt voor zijn creaties.
Na het nieuws over het nieuwe prototype van Triumph’s eerste elektrische motorfiets, die klaar staat voor testen, zijn hier een paar beelden van het web waarop de E-Duke en E-Pilen te zien zijn, respectievelijk getekend door KTM en Husqvarna.
Dit is een infographic van de Oostenrijkse fabrikant waarin we de eerste beelden van de elektrische fiets kunnen zien. De naked bike (gepixelde foto) zal worden vergezeld door een Freeride E LV, ontworpen voor offroad-gebruik.
De E-Duke zal worden aangedreven door de 10 kW (13,4 pk) elektromotor, met een 5,5 kWh accu waarmee ook Husqvarna’s E-Pilen zullen worden uitgerust. De Freeride daarentegen, zal waarschijnlijk een iets minder krachtige motor hebben. Beiden zullen berijdbaar zijn vanaf 16 jaar.
Het elektrische gamma van Mattighofen zal nog worden uitgebreid met een derde motor: de E10, een motorfiets speciaal voor kinderen.
Volgens geruchten op het web zou de Freeride E LV volgend jaar kunnen verschijnen, terwijl we nog niets weten over de andere modellen.
Er is een nieuwe versie van de KTM enduro-motorfiets op de weg gesignaleerd. De motorfiets lijkt sterk op de 890 Adventure-modellen, maar onderscheidt zich door zijn rijwielgedeelte voor op de weg. Hier zijn de eerste spionagefoto’s.
KTM werkt voortdurend aan de vernieuwing van zijn modellengamma. Vandaag zagen we ook al de restyling van de 890 Duke R, die een paar weken vooruitliep op de lancering van de 890 Duke GP. Die laatste zou de terugkeer van een sportmotor in het middensegment op de Oostenrijkse prijslijst kunnen betekenen. De Ready to Race-gedachte komt ook perfect tot uitdrukking in het Adventure-programma. En het zijn dan ook de enduro-machines uit Mattighofen waarop de KTM-ingenieurs hun inspanningen concentreren om een nieuw model vorm te geven: de KTM 890 Adventure S.
De spionagefoto’s tonen de 890 Adventure-reeks op de weg voor enkele testritten. In één oogopslag vallen enkele wijzigingen aan de bovenbouw op, maar vooral de aanwezigheid van een derde, tot nog toe onbekend model. In het drieluik van de Adventures is er één met veel meer straatgerichte afmetingen dan de anderen, met een 17-inch velgen die zijn geleend van de 890 Duke. Het lijkt er dus op dat de Oostenrijkse fabrikant na het succes van de KTM 1290 Super Adventure S, ook een meer weggerichte versie van het kleine zusje wil introduceren. De KTM 890 Adventure S krijgt, zoals je op de foto’s kunt zien, hetzelfde frame en dezelfde vering als de 890 Adventure, WP Apex (terwijl de R WP Explore heeft, meer geschikt voor extreme off-road), de lage tank en dezelfde parallel-twin. De velgen zijn geschoeid met 120/70 en 180/55 Continental ContiRoadAttack 3.
Nieuw in de Adventure-reeks
Voor 2023 heeft de 890 Adventure een facelift en een prestatie-upgrade gekregen. Het belangrijkste nieuwe kenmerk is de invoering van zijpanelen die de koplamp verbinden met de centrale bovenbouw van de motorfiets en die doorlopen tot aan het zadel en de tank. Deze restyling komt de aerodynamica van de motor ten goede en biedt de rijder meer bescherming, waardoor een belangrijk punt van kritiek wordt weggenomen. Als het model in 2023 realiteit wordt, voegt KTM een belangrijke motorfiets aan zijn gamma toe, waarmee het marktaandeel afsnoept van de populairste sport-tourers, zoals de Yamaha Tracer 9 en de BMW F 900 XR.
Triumph is bezig om een elektrische motorfiets te ontwikkelen en heeft met hun geheimzinnige “Triumph TE-1”-project een belangrijke mijlpaal bereikt.
Het laatste prototype, gebouwd in samenwerking met Williams Advanced Engineering, Integral Powertrain Ltd, en WMG aan de Universiteit van Warwick, is af. In de volgende fase zal het TE-1-prototype worden getest om de prestaties in de praktijk te bepalen. De doelstellingen van Triumph TE-1 zijn:
het ontwikkelen van elektrische motorfietscapaciteiten
een bijdrage leveren aan Triumphs toekomstige aanbod van elektrische motorfietsen
het stimuleren van innovatie, vaardigheden en nieuw intellectueel eigendom
het vergroten van de geloofwaardigheid en het profiel van de Britse industrie en design
Tot vandaag had Triumph nog niet veel informatie vrijgegeven over zijn elektrische onderneming, maar in de nieuwe rapportage over de voortgang van het prototype kunnen we enkele belangrijke hints vinden. Triumph heeft gewerkt aan het ‘definitieve chassis… eindaandrijving inclusief transmissie en Gates Carbon-riemaandrijving, elektronica, Öhlins USD cartridge vorken, uniek prototype Öhlins RSU, Brembo M50 monobloc-remklauwen en Triumph software voor besturing van de motorfiets’. De selectie van onderdelen suggereert een sportieve machine met prestaties die kunnen wedijveren met Triumph’s naked triples. Riemaandrijving zou een groot verschil zijn met die modellen, dat wel.
Logische partner
Williams Advanced Engineering werkte aan het ‘accupakket met speciale celverpakking voor een optimaal zwaartepunt, voertuigregeleenheid, DCDC-omvormer, geïntegreerde koeling, laadpoort en gestileerde carbon afdekkingen’. Williams heeft veel ervaring in de motorsport, waaronder de Formule E, dus was het een logische partner voor Triumph bij dit project.
Integral Powertrain leverde (je raadt het al) het uiteindelijke prototype van de aandrijflijn, en WMG/Universiteit van Warwick zorgde voor de simulatietests, het bijhouden van de prestaties van de testopstellingen tot het modelleren van de toekomst van de elektrische motorfietsindustrie.
‘WMG heeft Triumph ook geholpen inzicht te krijgen in de mogelijkheden en bredere implicaties van elektrificatie voor het bedrijf’, aldus Jim Hooper, hoofdingenieur van Electric Vehicle Projects bij WMG, University of Warwick. ‘Hierbij is onder andere gekeken naar de mogelijkheden voor elektrische oplaadnetwerken voor tweewielers, de behoefte aan recycling van elektrische motorfietsen in het VK, de noodzaak om lokale toeleveringsketens voor accu’s te ontwikkelen en de richting die Triumph moet inslaan – om meer elektrische motorfietsen te bouwen – in de toekomst. Het team kan ook de milieueffecten van een elektrische motorfiets kwantificeren, wat belangrijke informatie zal zijn voor productiemodellen.’
De tests met de Triumph TE-1 worden zes maanden lang intensief bestudeerd en de verwachte voltooiing van deze fase is in de zomer van dit jaar. ‘Onze ervaring leert ons dat er in deze fase van een project geen alternatief is voor echt motorrijden bij het ontwikkelen van rijeigenschappen, rijgedrag en karakter,’ aldus Steve Sargent, Chief Product Officer van Triumph. ‘Wij hebben ambitieuze doelstellingen, gericht op het bieden van een rijervaring die nieuw en opwindend is, maar uiteindelijk ook intuïtief en vertrouwd. Ik kijk echt uit naar mijn eerste kans om op het voltooide prototype te rijden.’ Triumph lijkt vastbesloten om in de nabije toekomst een levensvatbare elektrische motorfiets te leveren.
Natuurlijk kun je met alle tools die in deze rubriek in de loop der tijd zijn besproken uitstekend zelf de mooiste routes ontwerpen. Maar waarom zou je zelf het wiel opnieuw uitvinden als er al zo enorm veel kant-en-klaar online te vinden is? De winter is een uitgelezen periode om daar eens in te grasduinen. In deze aflevering de eerste van een reeks routeportals. Een relatief nieuwe en minder bekende bovendien: TomTom Road Trips.
Road Trips is een routeportal van TomTom, maar hij is voor iedereen toegankelijk, ook al heb je geen TomTom. Road Trips gebruiken in combinatie met een TomTom-toestel (of de TomTom GO-app) is optimaal, want dan kun je immers de routes eenvoudig via ‘de cloud’ in je toestel zetten. Maar je kunt de route ook gewoon als gpx-bestand downloaden. Daarbij heb ik overigens wel een belangrijke tip voor je, waar ik aan het einde van dit verhaal op terug kom. Wil je een route een-op-een downloaden, dan kan dat zonder account. Wil je een route echter bewerken, dan moet je even een (gratis) account aanmaken.
Ook al bestaat Road Trips nog niet zo lang, het bevat al een forse collectie aan routes. Die routes komen zowel vanuit ‘de community’ als vanuit uitgeverijen, zoals ANWB en Tourenfahrer, of zelfs vanuit de lokale toeristenbureaus. Routes van uitgeverijen geven meestal net wat meer zekerheid over de kwaliteit van de route. Ook vanuit de community vind je vaak prachtige routes, maar er is wel wat kaf van het koren te scheiden. Daarnaast kun je in Road Trips ook aangeven welk type route je zoekt: wil je langs de kust, de bergen in of liever een historische route?
Hoe werkt het? Heel eenvoudig, je gaat naar www.tomtom.com /roadtrips. Daar zie je meteen bovenaan ‘laat je inspireren’ en iets eronder krijg je alvast een voorselectie voorgeschoteld.
Kies voor ‘laat je inspireren’. Vervolgens kun je filters instellen, bijvoorbeeld op regio. In dit geval kiezen we voor ‘Duitsland’.
Scroll je naar beneden, dan kun je kiezen voor ‘tags’, zoals ‘kustwegen’ of ‘cultuur’. Overigens werkt het niet altijd even goed. Zo kwam ik het Schwarzwald tegen, terwijl ik ‘kustwegen’ had aangevinkt. Maar goed, je gaat niet snel naar Duitsland vanwege de mooi kust…
Veel interessanter is de tag ‘gemaakt door’. Daarin staat een groeiende lijst aan aanbieders. Je ziet ‘grote namen’ als ANWB en ADAC, maar er staan ook verschillende motormerken bij, al lijkt dat nog in ontwikkeling. Zo kent Moto Guzzi maar één route en Kawasaki maar twee. Harley heeft er meer en lijkt te worden ‘gevoed’ door de regionale Harley Chapters. Ook opmerkelijk in de lijst is ACSI. Daarbij gaat het vooral om routes voor de camper, vaak hele lange voor meerdaagse tochten.
Tip: ga je naar Italië, selecteer dan ‘wheels magazine’.
Uit de community
Maar het gros van de routes komt uit de ‘community’ en dat zijn dan vooral routes die ontworpen zijn door motorrijders, die bovendien hebben aangegeven dat ze de route zelf hebben gereden. Als extra check zijn vrijwel al die routes voorzien van een foto. Dat helpt het kaf nog beter van het koren te scheiden.
Heb je een route geselecteerd, dan kun je naar beneden scrollen om ‘vergelijkbare routes in de buurt’ te selecteren. Zeker voor een meerdaagse trip erg handig.
Heb je je keuze gemaakt, dan kies je voor ‘personaliseer in Mydrive’. Je hoeft echter niet daadwerkelijk te personaliseren om te kunnen downloaden. Dat kan al gewoon met een druk op de knop ‘download route’ linksonder.
Maar personaliseren kan dus wel. Bijvoorbeeld om het startpunt te verleggen of om een restaurant of hotel toe te voegen aan de route. Kies daartoe voor ‘bewerk route’ (daarvoor moet je wel ingelogd zijn).
Het startpunt veranderen werkt niet heel gemakkelijk. In de linker kolom zie je de routepunten, door je muis ingedrukt te houden kun je ze omhoog of omlaag slepen. Wilt je dat punt 4 startpunt wordt, dan sleep je die naar boven. En dat doe je vervolgens één voor één met alle punten die na punt 4 komen. Lastig, maar het kan wel. Veel gemakkelijker is het om een hotel, restaurant of bezienswaardigheid aan de route toe te voegen. Voor restaurants druk je op het rondje met mes en vork midden onder, vervolgens kies je een restaurant en voor ‘toevoegen aan route’. Natuurlijk kun je nu op de bekende manier ook de route langer of juist korter maken.
Eenmaal gereed, kies je voor ‘sla op in mijn routes’ en kun je, als je een TomTom hebt, de route meteen synchroniseren met je toestel. Rij je bijvoorbeeld met een Garmin, dan download je het gpx-bestand (zie kader onderaan).
Al met al is TomTom Road Trips een interessante routeverzameling, die erg gemakkelijk in het gebruik is. En dan vooral voor als je nog niet weet waar je naar toe gaat, maar je wilt laten inspireren door suggesties. Daarmee is er ook meteen een punt van kritiek: het zou handig zijn als je de collectie op één kaart kon laten projecteren, of kon zoeken op ‘in de buurt van’. Nog handiger zou het zijn als je daarbij een gewenste routelengte kon aangeven. Andere collecties bieden die mogelijkheid wel. Maar daarover in een volgende aflevering meer.
Tip! GPX-bestand downloaden
Het gpx-bestand bevat zowel een track als een route, die bovendien dezelfde naam hebben. Gebruik van de route levert een groot risico op afwijkingen op, je moet echt de track hebben. Het domme van TomTom is dat zowel de route als de track dezelfde naam hebben. Om verwarring te voorkomen open ik zelf het liefst het gpx-bestand even in Basecamp om vervolgens vandaaruit alleen de track weer te exporteren als gpx-bestand.
IJsland staat bekend om zijn ongerepte natuur, stomende vulkanen en landschappelijke bijzonderheden. Daarnaast biedt het eiland adembenemende motorwegen. Ons motoravontuur brengt je naar de mooiste plekjes langs afgelegen wegen en oogverblindende natuur. Ons avontuur begint in Reykjavik, van daaruit trekken we noordwaarts naar de Hooglanden en zien onderweg de eerste majestueuze geisers en prachtige watervallen. De weg waarop we zullen rijden is de hoofdstraat van het land, de beroemde Ring Road of Hringvegur. Later zullen we deze weg verruilen voor minder druk bereden gravelwegen en dan komt iedere off-road liefhebber aan zijn trekken. Ook al nodigen de wegen uit om door te blijven rijden, de kans om foto’s te maken van de grootste gletsjer van Europa, de Vatnajökull, kunnen we gewoon niet laten liggen. Daarna rijden we terug naar de kust, opnieuw via de Ring Road, om weer aan te komen in Reykjavik, waar ons motoravontuur 11 dagen geleden begonnen.
Ik zit in een zacht verlichte hotelbar, een kaars in de buurt verlicht mijn whisky als het wordt gekoeld door een chip van 1.000 jaar oud ijs. Michael Kreuzmeir, een van onze Edelweiss guides pakt een mes waarmee hij een stukje van de brok ijs van de Jökulsárlon gletsjer, de gletsjer lagune die we eerder op de dag bezochten tikt. Hij hakt een ander stuk af en stopt het in zijn mond. Zijn ogen staan angstig ze bewegen tussen de zes andere tourleden die rond de tafel zitten. Hij wacht tot het ijs op zijn tong gesmolten is en schetst dan onze situatie. We zijn acht dagen in een 11-daagse tour van IJsland, maar met wat er morgen gaat komen morgen – of morgen zou kunnen komen – heb ik het gevoel dat het avontuur nu pas echt begint. We hebben een groot deel van het eiland afgelegd, zeker, maar tot nu toe is het rijden relatief gemakkelijk geweest. Het wegdek varieert van perfect tot armzalig, Ijsland heeft veel gravelwegen – ongeveer 70 procent van de 14.000km van het eiland volgens Michael met consistenties varierend van keihard grind tot slush-puppy modder, maar dat is niks wat onze adventure bikes niet aankunnen. Wat maakt de route van morgen van Kirkjubæjarklaustur naar Fludir dan anders?
De route voert ons door het afgelegen Landmannalaugar, een naam die luxueus over je tong rolt als een sappige toffee. Het ligt in het hart van het Fjallabak Natuur Reservaat, een Mekka voor wandelaars die aankomen in reusachtige 4×4 bussen aankomen en hun kamp opzetten als geoefende padvinders. Maar om er te komen moeten we rivieren oversteken, heel veel rivieren oversteken. Michael schat dat er 20 tot 25 oversteekplaatsen zijn. Regen en smeltwater zorgen voor een constante verandering van de rivieren. Gooi wat grote rotsen in de mix, die meestal precies daar liggen waar je over wilt steken en de kans op een nat pak wordt aardig groot. Het voordeel daarentegen is de zwerftocht door relatief ongerepte Ijslandse hooglanden met verbluffend landschap en de adrenaline die door je bloed schiet na elke succesvolle oversteek. De weergoden zijn ons goedgezind en vol goede moed stappen we op onze bikes. De dag die volgt is onmogelijk te beschrijven, als we aan het eind van de middag in ons hotel aankomen stroomt de adrenaline nog steeds door ons bloed!
Over Edelweiss Bike Travel
Sinds 1980 organiseert Edelweiss Bike Travel motorreizen in stijl. De reizen staan synoniem voor kwaliteit, betrouwbaarheid, deskundigheid en know-how. Niet voor niets hanteren ze het motto ‘The best ride there is’. Ruim 46.000 motorrijders zullen dat beamen. Lees hier alles over de IJsland-reis.
Michael Kreuzmeir, Edelweiss-tourguide, vertelt over zijn mooiste passage
Michael Kreuzmeir (1988) is al negen jaar tourguide bij Edelweiss Bike Travel, een beroep dat hem in veel uithoeken van onze aardbol heeft gebracht. Toch kunnen die wat hem betreft niet tippen aan IJsland. ‘IJsland heeft een speciaal plekje veroverd, dit land is namelijk allesbehalve saai! De vriendelijke bevolking, die altijd een helpende hand bieden en natuurlijk de waanzinnig natuur, waarbij je na elke bocht zo ongeveer weer van je motor valt omdat het zo mooi is! Toppunt vind ik altijd weer Landmannalaugar. Het ligt in het hart van het Fjallabak Natuur Reservaat. Om er te komen moet je rivieren oversteken. Ik schat dat er 20 tot 25 doorwadingen zijn. Regen en smeltwater zorgen voor dat de loop van de rivieren voortdurend verandert. Daarom moet ik weten of de temperaturen hoger waren en er is dus meer smeltwater is. Een dag regen kan ervoor zorgen dat bepaalde waterpassages niet mogelijk zijn. Elk bezoek aan Landmannalaugar is voor mij steeds weer een avontuur! Dat geldt overigens voor heel IJsland. Het eiland heeft adembenemende motorwegen door oogverblindende natuur. De tour vertrekt uit Reykjavik en we rijden over de Kjöllur naar het noorden. Onderweg zien we majestueuze geisers, verstilde gletsjers en prachtige watervallen. Ook al nodigen de wegen uit om door te blijven rijden, de kans om foto’s te maken van de grootste gletsjer van Europa, de Vatnajökull, kunnen we gewoon niet laten liggen. Maar de weg van Kirkjubæjarklaustur naar Fludir slaat alles. Landmnnalaugar laat je nooit meer los.’
In deze editie van Wat Rij Jij? hebben we motorrijders die doorrijden in de winter. We gaan langs in Veenendaal bij Marit en haar Honda Pan European uit 1999, we hebben een Suzuki DR-Z400SM uit 2008 van Zoran en Redouan uit Amsterdam rijdt het hele jaar door op zijn BMW R1200GS uit 2016. Hoe onderhouden zij hun motor in de winter?
CCM (Clews Competition Machines) viert zijn 50e verjaardag met een gelimiteerde oplage van 71 Heritage modellen.
CCM werd opgericht in 1971. Om dat oprichtingsjaar te herdenken worden 71 Heritage 71 TI-modellen gebouwd. Het standaardmodel van de Heritage heeft een chassis van stalen buizen waarin een 600cc-motorblok is getransplanteerd dat 55 pk en 58 Nm levert.
Bij de gelimiteerde TI-versie zijn het frame, de achterbrug en alle bouten van titanium gemaakt. Het edelmetaal werd ook gebruikt voor het uitlaatsysteem en de voetsteunen. De motorsteunen zijn gemaakt van carbon en de Dymag-velgen zijn gefreesd uit gesmeed aluminium. De tank is gemaakt van een nyloncomposiet. Dit maakte het mogelijk een gewicht van slechts 136 kg te bereiken. Het motorvermogen van de special eencilinder werd opgevoerd tot 62 pk en 66 Nm.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
