UPDATE: we hebben een kandidaat gevonden!
Heb jij een motor gekocht tussen de 1.000 en 3.000 euro? Voor de populaire videoserie Wat Rij Jij? zoeken wij een motorrijder die op vrijdag 17 september om 10:00 uur een uurtje de tijd voor ons heeft om over zijn motor te vertellen. Heb jij tijd? Geef je dan op via onderstaand formulier. We komen graag bij je langs!
Laidlaw H-D bouwde deze Harley-Davidson Pan America Politiemotor. De motor was te zien op een motorpolitie-evenement in Californië.
In de Harley-Davidson gemeenschap staan politiemotoren in hoog aanzien. Van Road Kings tot Dyna Defenders, politiecruisers zijn altijd uitgerust geweest met een keur aan high-performance componenten die niet beschikbaar zijn voor de burger. Nu lijkt het erop dat de volgende generatie Harley-Davidson wetshandhavingsvoertuigen hier is met een volledig nieuwe 2021 Harley-Davidson Pan America 1250 Special aangepast door Laidlaw’s Harley-Davidson als een proof of concept voor wat er binnenkort uit Milwaukee zou kunnen komen.
Laidlaw’s H-D, gelegen net ten oosten van Los Angeles, staat bekend om zijn custom werk en populaire YouTube-kanaal. Dus toen het politie- en wagenparkverkoopteam van Harley-Davidson een Pan America wilde bouwen volgens de specificaties van de wetshandhavers, was Laidlaw’s een natuurlijke keuze die niet alleen een ongelooflijke motorfiets kon bouwen, maar ook kon helpen om de naamsbekendheid te vergroten.
De Pan America is nog vrij nieuw, dus er zijn nog niet veel aftermarket of supertrick onderdelen voor verkrijgbaar- maar dat zal zeker snel veranderen. Voorlopig zijn de opties voor de ADV-motor van de politie beperkt tot de accessoirecatalogus van H-D. Het team begon met een 1250 Special, en koos meteen voor spaakwielen en installeerde de grotere, zwaardere skid plate. Harley-Davidson’s volledige harde bagagesysteem werd ook geïnstalleerd, maar niet voordat elke box een serieuze aanpassing kreeg.
CFMoto 300GT-E: Chinese politie gaat elektrisch
Het zou geen politiemotor zijn zonder verlichting, toch? Knipperende rode en blauwe LED’s werden op de fabrieksaccessoires gemonteerd. Zadeltassen en de topkoffer werden geboord en bedraad, net als de handbeschermers en winddeflectors van de motor. Tenslotte werden hulplichten en nog meer knipperlichten onder de koplamp bij de radiator van de Pan America gemonteerd.
Voor echte politietaken zou de motorfiets moeten worden uitgerust met ten minste een radio en een sirene, die vaak een tweede batterij vereisen om de primaire functie van de motorfiets niet te verstoren. De meeste politiemotoren zijn ook uitgerust met een systeem om een geweer of jachtgeweer op te hangen, een holster voor een radargeweer, en andere hulpmiddelen van het vak. Maar als een concept om de hersenen aan het draaien te krijgen, bereikt deze motor zeker zijn doel.
Geruchten uit Groot-Brittannië wijzen op de mogelijke komst van een herziene versie van de Honda Fireblade om de concurrentiepositie in het World SBK te verbeteren.
In de hoogtijdagen van de supersportmotoren – rond 2000 – was twee jaar de normale tijd tussen de presentatie van een model en, in het beste geval, een tussentijdse evaluatie. Op andere momenten was er een radicale verandering van model. Dat zal niet het geval zijn voor de huidige Honda Fireblade CBR 1000RR-R, die op de EICMA 2019 debuteerde als 2020-model. Maar er zijn diverse geruchten afkomstig uit Groot-Brittannië (en dat is geen toeval: de Europese tak van de fabrikant uit Tokio is daar gevestigd) die spreken van belangrijk nieuws voor Honda’s supersport. Geruchten die zijn bevestigd door Cycle World. Die speculeren al over de naam van het model.
Honda CB1100 Final Edition: prachtige laatste editie
Het is geen onbelangrijk detail. Het ziet er zelfs naar uit dat, behoudens wijzigingen in de details van de modellen die reeds op de lijst staan, er nog een versie moet komen, namelijk een CBR 1000 RR-R SP2. Een keuze die Honda in het verleden al heeft gemaakt. Eerst met de VTR-SP, waarmee Colin Edwards twee titels won en daarna met de CBR-RR, die aan de huidige versie voorafging.
De grondgedachte achter deze evolutie zou de noodzaak zijn om de problemen op te lossen die Alvaro Bautista en Leon Haslam in de Superbike-versie aan het licht hebben gebracht: de productie van een herziene versie, gecorrigeerd op bepaalde details, zou het Honda-fabrieksteam in staat stellen om de impasse te doorbreken waarin het nu al twee seizoenen verstrikt lijkt te zitten. Een situatie waarmee Honda zeker niet blij is, gezien de zeer grote zichtbaarheid van de operatie waar ze zich twee jaar geleden aan waagden. Door terug te keren met een fabrieksteam in het WorldSBK met een Fireblade die nog nooit zo extreem is geweest.
De komst van het model is zo goed als zeker. Moeilijker is natuurlijk te begrijpen waar de verschillen liggen. Terugkijkend kunnen we uitgaan van een evolutie van enkele motoronderdelen die door de reglementering aan de serie gebonden zijn (injectoren, drijfstangen en dergelijke), mogelijk irrelevant op het vlak van prestaties, maar mogelijk ook enkele verschillen op het vlak van chassis die het productiemodel verbeteren – de gesmede velgen van de vorige CBR SP-2, bijvoorbeeld. Of zelfs een ander aerodynamisch pakket, misschien met die variabele profielen waarop Honda aan de vooravond van het debuut van de RR-R patent heeft genomen.
We weten het niet zeker, natuurlijk. Maar als we moesten wedden, zouden we verrassingen verwachten op de EICMA 2021.
Nieuwe geruchten uit Japan. Honda maakt zich eindelijk op voor de lancering van een vervanger voor de Transalp. Daarmee heeft Honda een Africa Twin Adventure-alternatief met echte off-road capaciteiten. Het gerucht gaat dat het model gebruik gaat maken van een nieuw ontwikkelde 755cc-paralleltwin. Hetzelfde blok verschijnt tegelijkertijd in een straatgerichte roadster, CB750S en/of Hornet genaamd.
Hoewel er nog geen foto’s zijn om de geruchten te staven, is er wel bewijs voor in de vorm van de activiteiten rond Honda-handelsmerken. Over de hele wereld werd nieuw papierwerk ingediend voor zowel de Transalp als de Hornet. Honda deed dat om er zeker van te zijn dat ze nog steeds de rechten hebben om de namen te gebruiken.
Honda diende in februari en maart 2021 een aanvraag in voor het handelsmerk Transalp in de VS, Japan, Uruguay, Costa Rica, Nieuw-Zeeland, Australië, Thailand, Singapore, Maleisië en de Filippijnen, alsmede in Brazilië, China, Colombia, Indonesië, India, Korea, Rusland, Turkije, Oekraïne en Vietnam. De naam is al geregistreerd (tot 2026) in de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk. Daarmee zijn dus de meeste belangrijke markten over de hele wereld afgedekt.
Activiteiten rond het Hornet-handelsmerk is een soortgelijk verhaal. Honda heeft nieuwe aanvragen ingediend voor het gebruik ervan, met name op motorfietsen, in Japan, Singapore, Nieuw-Zeeland, Brazilië, Korea, Rusland en Thailand. Honda heeft nog steeds de rechten op de naam in andere regio’s, waaronder het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie. In de USA heeft Honda geen poging gedaan om de Hornet-naam te registreren. Daar heetten de viercilinder ‘Hornets’ CB600F en CB600S.
Hoewel de 755cc-parallelltwin in termen van inhoud en layout niet ver afstaat van de bestaande 745cc-unit uit de NC750-serie, verwachten we toch dat het een ander blok wordt, dat is getuned voor beduidend meer prestaties. Als zodanig is er een kans dat het blok ontwerpkenmerken zal delen met de 1.084cc-twin van de Africa Twin. De Transalp, die naar verwachting de officiële naam XL750L zal dragen, zal qua styling zijn inspiratie halen uit de Africa Twin.
Hoewel de naam Transalp bekend is, zal de nieuwe motorfiets toch anders zijn dan de vorige machines die deze titel droegen. De oorspronkelijke Transalp was de XL600V uit 1987-1999, met een 583cc-V-twin met drie kleppen en 50 pk. In 2000 verscheen een nieuwe versie, met de 647cc-V-twin uit de NT650. En in 2008 werd het de XL700V, met de nieuwe vierkleps-twin uit de NT700V Deauville. SDe Transalp verdween in 2011 uit het gamma. In Japan werden ook 400cc-versies aangeboden om te voldoen aan de lokale licentieregels.
Honda CB1100 Final Edition: prachtige laatste editie
Het nieuwe model krijgt daarentegen een paralleltwin, die goedkoper te maken is dan een V-twin, minder onderdelen heeft en gemakkelijker te verpakken is in een motorfiets omdat de uitlaten en luchtinlaten gemakkelijker te plaatsen zijn. Met zijn 755cc zal hij een duidelijke rivaal worden van de Yamaha Ténéré 700 en de Aprilia Tuareg 660, die beide ook een parallel-twin hebben.
De richting die de verwachte Hornet of CB750S zal uitgaan is minder zeker, vooral wat de styling betreft. Hoewel de naam CB750 doet denken aan de viercilinder die deze titel droeg in 1969, suggereert de ‘S’ een model met een tophalfkuip. Aangezien Honda later dit jaar de op de Africa Twin gebaseerde NT1100 zal lanceren als een sporttoer straatmotor, zou de CB750S wel eens dezelfde weg kunnen volgen.
Of de twee parallell-twins klaar zullen zijn voor modeljaar 2022 of pas in 2023 zullen verschijnen, valt nog te bezien. De timing van de merkaanvragen – rond dezelfde tijd dat Honda de rechten op de NT1100 naam aanvroeg – zou erop kunnen wijzen dat de modellen op een vergelijkbaar lanceerschema zitten. De NT1100 heeft nu in Europa de typegoedkeuring voor voertuigen gekregen, waarmee bevestigd is dat het zeker een van Honda’s lanceringen op de motorshows van dit najaar zal zijn. Dus misschien hoeven we niet lang meer te wachten om meer te horen over de Transalp en CB750S.
Hij heeft wellicht niet de meest aansprekende uitstraling, maar de Piaggio Mymoover scoort zeker als het gaat om praktisch nut. Deze 125cc-mobiliteitsoplossing biedt 261 liter en 85 kg laadvermogen!
In de 72 mm brede topbox van de Piaggio Mymoover kun je maar liefst 261 liter spullen meenemen. Daarnaast is er een tas in A3-formaat, een handschoenenkastje met usb-poort en een bagagedrager aan de voorzijde. Voeg daarbij handkappen en een riant windscherm, dan heb je een bezorgscooter die zich voor vele toepassingen leent, van bezorgscooter tot rijdende viskoffer voor hengelsportfanaten, die met al hun spullen tot aan de waterkant willen rijden. Voor bezorgdiensten kan de Mymoover worden voorzien van een telematicasysteem, dat data verzamelt en dat bij een crash tevens een emergency call naar een meldkamer stuurt.
Piaggio komt met gratis pechhulp
De dubbele achterwielen van de Mymoover staan star en loodrecht op het wegdek, de rest van de scooter scharniert ten opzichte van de achterbrug, zodat het toch rijdt als een gewone scooter. Bij stilstand kun je het kantelmechanisme blokkeren met een hendel. De zit op de monoseat van de Piaggio Mymoover is erg rechtop, de 125cc-motor krijgt het apparaat na een niet al te flitsende acceleratie op 80 km/uur, waarbij de motorscooter 1 op 33 loopt. Hij heeft een zeer korte draaicirkel en stuurt gemakkelijk, maar voelt wel een beetje wiebelig aan. De gecombineerde schijfremmen doen het prima, ABS heeft de Mymoover niet. Al met al is de Mymoover echter een zeer praktische mobiliteitsoplossing, die € 7.745,- kost.
Op zijn twaalfde werd Romano Hummel al Wereldkampioen in het grasbaanracen. Toen nog in de 125cc-jeugdklasse. Twee jaar later was hij weer ’s werelds beste; ditmaal in de 250cc-klasse. Zelfs zonder enige kennis van de motorsport is helder dat Romano Hummel één van de grootste talenten in de baansport is. Door zijn successen in de jeugdklassen werd de coureur uit het Groningse Zuidhorn een grote toekomst op de gras- en langbanen toegedicht. Sneller dan hij zelf had verwacht, loste de inmiddels 23-jarige Hummel op 28 augustus de belofte in en werd in het Poolse Rzezow Wereldkampioen langbaan.
Zoals zo vaak bij een beslissende wedstrijd was de spanning in Polen om te snijden. Romano Hummel kwam als koploper naar de speedwaybaan Rzezow, maar had ook de herinnering van een jaar eerder nog scherp in zijn achterhoofd. ‘Toen begon ik als derde aan de wedstrijd, maar legde ik mezelf heel veel druk op. Het moest en zou allemaal gebeuren, en dan lukt het juist niet. Daar heb ik van geleerd. Ik keek er nu heel anders tegenaan. Ik heb tegen mezelf gezegd dat ik gewoon mijn best moest doen. Meer kun je toch niet doen’.
MotoGP Groot-Brittannië: Quartararo de beste op Silverstone
Met die instelling begon Hummel voortvarend aan de wedstrijd en zag dat concurrenten punten lieten liggen. In zijn laatste serie zou hij met een goed resultaat een start in de finale af kunnen dwingen en daarmee het kampioenschap zeker stellen. Maar het liep anders. De aandrijfriem van zijn machine brak, waardoor ook de versnellingsbak kapot draaide. ‘We konden de eerste motor niet snel repareren, waardoor we naar de tweede motor moesten wisselen. Daar baalde ik flink van, want met die motor had ik in de training al problemen. Telkens wanneer de motor warmer werd, verloor hij steeds meer vermogen.’
In de herkansingsheat stond Romano Hummel voor de taak bij de beste twee te rijden om nog door te kunnen stomen naar de finale. ‘Ik koos voor de buitenste startplaats. Maar de start was niet goed genoeg en had geen andere keus dan om in de eerst bocht buitenom te gaan. Dat pakte goed uit en ik kon de race winnen. Ik had op dat moment helemaal niet in de gaten dat ik al kampioen was. Sterker nog; ik was vreselijk chagrijnig omdat de motor niet lekker liep. We konden ‘m ook niet snel genoeg afkoelen, waardoor ik in de finale laatste werd.’ Maar dat kon de pret niet meer bederven, want inmiddels was het besef bij Hummel wel ingedaald dat hij de nieuwe Wereldkampioen op de langebaan is. Na Jannick de Jong in 2015 is hij de tweede Nederlander die dit kunststukje weet te flikken. ‘Ik had mezelf nog drie of vier jaar de tijd gegeven om kampioen te worden. Dat het zo snel zou lukken, had ik niet verwacht.’
De Duitser Martin Smolinski was in Polen absoluut de sterkste coureur en veroverde het zilver. ‘Ik moet Romano feliciteren. Hij heeft dit jaar verdiend de titel gewonnen. Ik was gewoon niet snel genoeg in Marmande’, realiseerde de Duitser zich. Op de grasbaan in Frankrijk werd de eerst wedstrijd van het door corona tot twee wedstrijden gedecimeerde kampioenschap verreden. ‘Het seizoen begon voor iedereen slecht, want in Marmande regende het vreselijk hard. We konden uiteindelijk wel rijden, maar de baan had veel gaten en gaf veel grip. Ik ben de Nederlandse banen gewend, dus dat paste mij eigenlijk wel.’ Hummel werd in de Franse modder tweede. Maar omdat wildcard rijder Dmitri Bergé de wedstrijd won, werd Hummel de morele winnaar.
Met de titel kan Hummel ook een dikke streep zetten onder het blessureleed dat hem vanaf 2018 achtervolgde. Corona kwam daarbij niet ongelegen. In 2018 brak Hummel zijn bovenbeen bij een crash tijdens de EK-finale in het Franse Tayak. Amper hersteld blesseerde hij zich een jaar later bij een wedstrijd in Duitse Osnabrück aan zijn linker enkel. Het weerhield hem twee jaar van grote successen. Het virus gaf zijn lichaam de kans zich te herstellen. ‘Het liefst zou ik elke dag racen. Maar wanneer je minder rijdt, krijgt je lichaam ook minder klappen te verwerken. Voor mij heeft de coronaperiode op dat gebied goed uitgepakt. Ik heb de pen uit mijn bovenbeen inmiddels laten verwijderen. En voor het probleem met de enkel hebben we een brace gevonden. Helemaal honderd procent zal het niet meer worden, maar ik heb er op de motor geen hinder meer van.’
Het bewijs daarvoor levert Hummel op de baan. Hij dendert weer op de van hem bekende wijze rond in het ovaal. Met zijn spectaculaire rijstijl, waarbij hij zijn linkerbeen al bij het insnijden van de bochten achter zich aan sleept, heeft Hummel zich in de harten van het publiek gereden. Hij is zich er ook van bewust dat het een risicovolle rijstijl is die de kans op het herstellen van fouten flink kleiner maakt. ‘Vroeger reed ik wel met het linkerbeen naar voren. Op een bepaald moment heb ik dat veranderd en dat voelde heel goed aan. Het zit nu helemaal in mijn systeem en ik denk niet dat ik het er weer uit krijg’, aldus Hummel.
De komende jaren is Romano Hummel van plan de grasbaan trouw te blijven. Veel van zijn voorgangers gingen na hun succes op de langebaan naar de speedwaybaan, die internationaal in een hoger aanzien staat. Bovendien valt er voor de toppers ook nog een aardig centje te verdienen. ‘Ik ga volgend jaar voor titelverdediging. Dat is mijn eerste prioriteit. Het is lang geleden dat iemand dat is gelukt’, zegt Hummel, die hierin een mooie uitdaging voor zichzelf ziet. De laatste die hierin slaagde was de Fin Joonas Kylmakorpi. Die was tussen 2010 en 2013 vier jaar op rij de beste van de wereld.
De zo gewaardeerde luchtgekoelde viercilinder kon geen antwoord vinden op de steeds strenger wordende milieu-eisen. Dus maakt de prachtige CB1100 zich op om, na bijna 15 jaar trouwe dienst, Honda te verlaten. Om er afscheid van te nemen, is er nog een laatste editie… Daarna kun je de Honda CB1100 alleen nog in het museum bewonderen.
De CB 1100, die voor het eerst werd voorgesteld op de Tokyo Motor Show in 2007 en kort daarna werd ‘opgesplitst’ in de versies EX – met 18”-spaakwielen en RS – met 17”-lichtmetalen wielen is straks niet meer.
Honda CB500F, CBR500R en CB500X vernieuwd voor 2022
Het afscheid wordt afgedwongen door de strenge Euro5-milieu-eis waardoor het onmogelijkheid was om verder te gaan met updates van de luchtgekoelde viercilinder. Maar een afscheid zonder een laatste, feestelijke versie kan niet. De CB1100 voor 2022 heeft als toevoeging… Final Edition. Het model werd een paar dagen geleden door Honda Taiwan aangekondigd.
De technische specs blijven identiek en de nieuwigheden zijn louter cosmetisch: er zijn bronskleurige in plaats van zwarte wielen, nieuwe motorcarters mrt aan de zijkant gepolijst aluminium. En twee nieuwe, elegante kleuren: de ene mat met een bruin en Matte Jeans Blue Metallic lak, de andere glanzend met een zwart zadel en Sutra Red lak.
Een zwanenzang dus, waarvan helaas alleen klanten in Taiwan en Japan zullen kunnen genieten. Dat zijn de enige twee landen waar de nieuwe versie van de Honda CB1100 Final Edition vanaf november zal worden geleverd.
Toen de MV Agusta Brutale 1000 RR debuteerde, werd hij aangekondigd als een gedurfde, rauwe en snelle straatmotor. Een echte streetfighter in de zin dat het een superbike was. Maar zonder kuip en zeker niet voor voorzichtige motorrijders.
Met een vermogen van 205 pk (153 kW) uit de 998-cc-vier- in-lijn was het enige dat nog gedurfder was dan de Brutale 1000 RR (afgezien van de über-extravagante Brutale 1000 Serie Oro) zijn prijskaartje van € 35.000,-. Daarmee lag de MV Agusta Brutale 1000 RR voor veel rijders buiten bereik. Nu hoopt het Italiaanse merk zijn basis te verbreden met een ‘betaalbaarder’ model. Let wel, we hebben nog steeds niet het woord goedkoop gebruikt om deze nieuwe machine te beschrijven. De Europese prijs is vastgesteld op rond de €21.000,- zonder nationale belastingen. Maar het prijskaartje is niet het enige dat verandert met deze nieuwe versie.
De belangrijkste focus voor de MV Agusta Brutale 1000 RS is niet alleen om een ‘prijslokker’ te zijn, maar de motorfiets is ook meer geschikt voor de motorrijder die dagelijks van zijn eigendom wil genieten met het nodige comfort. Daarom is het zadel zachter en zijn de clip-ons verhoogd. De elektronische Öhlins-vering is verdwenen en in plaats daarvan zijn er volledig instelbare units van Marzocchi (voorvorken) en Sachs (achterschokdemper) gemonteerd.
De Euro5-conforme motorfiets heeft ook een 5,5″ tft-kleurendashboard, een Continental MK100 ABS-pakket voor in de bochten, evenals een IMU voor de wheelie- en tractiecontrole. De MV Agusta Brutale 1000 RS als geheel zal zeker een aantal motorrijders aan het twijfelen brengen, die ook naar de Ducati Streetfighter V4 S zouden kijken.
Triotest Yamaha MT-09 SP, Triumph Street Triple RS, MV Agusta Brutale RR
We zijn natuurlijk nog helemal in F1-sferen sinds de overwinning van Max Verstappen. Maar Max had illustere voorgangers, coureurs die je misschien allang bent vergeten. Een van die coureurs was wereldkampioen Nigel Mansell. Behalve dat was hij ook goed voor 31 overwinningen. Zijn zoon Greg heeft om zijn vader te eren een kleine serie aangepaste BMW R18’s gebouwd. Laten we eens kijken hoe deze ‘Groot Brittannië-special’ eruit ziet!
De motorfiets heet The Lion, en is ontworpen en gebouwd in The Ramp, Jersey. Het is een naam die het karakter en het temperament op het circuit van Nigel Mansell in die tijd definieert en in sommige opzichten ook benoemt. De coureur stond bekend om zijn agressieve rijstijl. Voor hem bestond er niet zoiets als de tweede plaats. Het was alles of niets. Il Leone – de leeuw – Het was ook de bijnaam die hij kreeg toen hij voor Ferrari racete.
Maar goed, terug naar de motorfiets, die is gebouwd door zijn zoon Greg samen met customizer Steve Burt. De bedieningselementen en de zithouding zijn herzien, maar het blok en de elektronica bleven ongemoeid om de special veilig en betrouwbaar te houden.
Hogere verkeersboetes in Oostenrijk
Greg legt uit: ‘Net als een oude F1-auto heeft onze R18 een sequentiële versnellingsbak en een pedaalkoppeling. Dit is een uitdaging voor de hersenen. In het begin voel je je geïntimideerd en ongetwijfeld een beetje bang, maar als de motor eenmaal op toeren is, schiet hij vooruit met een enorme grip, kracht en prestaties. Net als de ‘toe-tapper’ van een raceauto, geeft dat je het gevoel van meer controle en plezier. Een mooi cadeau voor het wereldkampioenschap dat Mansell 30 jaar geleden op zijn naam schreef. De prijs? Ongeveer 58.100 euro per stuk, allemaal genummerd.
Triumph heeft enkele foto’s vrijgegeven van de 2022 Tiger 1200. Het model staat gepland voor 2022 en is naar eigen zeggen lichter en krachtiger dan het vorige model.
De nieuwe Tiger 1200 heeft de laatste tests ondergaan en Triumph claimt dat zijn grootste en zwaarste kat nu aanzienlijk lichter is dan de concurrentie. Dat zou wel eens een doorbraak kunnen zijn voor een motorfiets die tot nu toe altijd aan de zware kant van het ADV-spectrum heeft gezeten.
2022 Triumph Speed Triple 1200RR wordt op 14 september gepresenteerd
Triumph claimt dat de nieuwe Tiger 1200 een krachtig 3-cilinder blok zal combineren met een nieuw chassis dat toonaangevende wendbaarheid, controle en rijeigenschappen zal hebben. Wij kijken ernaar uit om deze beweringen te testen.
© Copyright Motor.NL Media Company
