Wat een coole machine! De nieuwe Sportster S zuigt de aandacht naar zich toe als we arriveren aan het hotel waar de perspresentatie plaatsvindt. Een lage, in elkaar gekropen bruut die ieder moment uit zijn vel kan barsten. Kleine spiegels aan de stuuruiteinden, platte benzinetank, smal zadel en een kort spatbord. Maar wel dikke, grote banden, een vet motorblok en een sterk aanwezige shotgun-uitlaat. Gijs Gilis test voor MotorNL deze bijzondere nieuwe Harley-Davidson.
Driedaagse spoedcursus tot WK-monteur tijdens het WorldSBK Assen
De coureurs kent natuurlijk iedereen en een beetje succesvolle teambaas of crewchief misschien ook nog wel, maar de monteurs? Die (her)kennen alleen familie en vrienden, terwijl er zonder hen geen meter wordt gereden. Tijdens het WorldSBK Assen kreeg Motor.NL de unieke kans om mee te lopen binnen Füsport – RT Motorsports by SKM Kawasaki in het WK Supersport 300. Marien greep deze kans met beide linkerhanden direct aan…
Er is voor mij niets mooier dan kijken naar monteurs, die vlak voor een herstart onder hoge druk nog snel een afgebroken rempomp, een kromgevallen voorvork of van mij part slechts een verbogen voetstepje moeten vervangen. Ik geef het toe, dit klinkt als het verhaal van een beroepsramptoerist en ergens ben ik dat ook wel, maar in dit geval ligt het wel een stukkie genuanceerder. De zekerheid, de rust en de heldere rolverdeling waarmee wordt gewerkt, is wat mij zo fascineert. Ooit zag ik op de grid van de Lausitzring drie monteurs gezamenlijk de koppeling vervangen van Chaz Davies’ fabrieks-Ducati, terwijl het vijf-minutenbord al omhoog ging. Zonder ook maar een woord te wisselen! Iedereen wist perfect wat-ie moest doen en met nog drie minuten voor de start waren ze klaar. Mijn hartslag was vermoedelijk twee keer zo hoog… En Davies? Die stond erbij alsof hij de dag voor vertrek bij z’n lokale garage nog even de bandenspanning van de caravan liet nakijken.
Paddockhumor
De rust en het vertrouwen is bij mij op vrijdagmorgen niet te vinden. In al z’n wijsheid heeft teameigenaar Rob Vennegoor besloten mij mee te laten lopen met Tom Booth-Amos. Precies, één van de titelkandidaten in het WK Supersport 300, een man die in het WK Moto3 heeft gereden en onlangs met een trainingsmotor even in het Brits Superbike-kampioenschap beide Supersport 300-races won. ‘Begin maar met de voorband erin te zetten, dat is het meest eenvoudige klusje wat er is. Kunnen we even kijken wat je kan.’ Omdat Bryan Amos, vader van Tom, z’n lach amper kan inhouden, weet ik dat ik over een paar seconden enorm voor lul sta. Leer mij die paddockhumor kennen. Vijf minuten later voelt het alsof ik net uit de sportschool kom met verzuurde armen en een rug nat van het zweet, maar het voorwiel zit erin en nog vast ook. Al moet ik eerlijk zijn, zonder tips van zijn vaste monteur Tim Loveday had de eerste vrije training (en ik denk ook de rest van het weekeinde) serieus in gevaar gekomen. Je moet namelijk wel je voet onder het voorwiel zetten en eerst even goed checken of de remschijf de boel niet tegenhoudt. Om zomaar even wat te noemen.
Voor er ook maar één meter gereden mag worden, moet je eerst naar de technische keuring voor misschien wel de allerbelangrijkste sticker in de wegrace. Geen framesticker? Dan niet rijden. 
Framesticker.
Tak, tak, vast
Al snel blijkt dat een goed monteur, naast heel veel vakkennis hebben, vooral precies weet welke handigheid je op welk moment moet gebruiken. Zoals bij het aandraaien van de voorrem. De voorrem! Als Tom Booth-Amos wegrijdt in de eerste vrije training, denkt hij er niet eens aan of die voorrem werkt en of ik de boutjes precies op het juiste moment heb vastgezet. Die rem doet het. Maar als die rem het niet doet, is de ramp niet eens te overzien. Einde weekeinde, einde seizoen of einde carrière, zonder voorrem kun je slechts hopen op een goede afloop. Het is precies deze verantwoordelijkheid van monteurs, die mij zo mateloos fascineert. Ik zou minstens vijftien keer controleren of ik die rem echt goed heb vastgezet en vervolgens mijn ogen en oren dichthouden bij de eerste keer echt aanremmen, maar daar is geen tijd voor als Tom met een nieuwe band nog een keer wil aanzetten om er zeker van te zijn dat hij er goed bijstaat. Tak, tak, vast.
Tim Loveday checkt nog even snel of de rem aangrijpt door met zijn hand de voorband een slinger te geven en vervolgens het remhendel in te knijpen. De band stopt, dus het is oké. Al zijn de krachten bij het aanremmen van de Haarbocht vermoedelijk net ietsje groter, maar ook daar is niemand mee bezig. Tom moet nú naar buiten, anders wordt hij afgevlagd voor hij kan aanzetten voor een snelle ronde en dat is nu alles wat telt. Niet twee boutjes en al helemaal niet de onzekerheid van mij… En, hoewel ik niet de eindverantwoordelijke ben, is de opluchting bij mij toch groot als Tom daadwerkelijk afremt bij de Haarbocht, bij Madijk, bij Ossebroeken en bij al die andere beroemde bochten van het TT Circuit.
IKEA-kastje
Met een vijfde plek op vrijdagmiddag staat Tom Booth-Amos er volgens mij prima bij – eerste twee startrijen is voldoende in de Supersport 300 heb ik eerder die dag geleerd –, maar Tom is verre van gelukkig. Sterker nog: hij is pislink. Het einde van de tweede vrije training is één grote chaos, met overal wachtende concurrenten die op de gekst mogelijke momenten van het gas gaan en zelfs Ramshoek uit op de ideale lijn durven te wachten. Snelle mannen als Tom, maar ook bijvoorbeeld Jeffrey Buis worden er knettergek van. Tom zelfs zo erg dat de briefing direct na de sessie niet doorgaat, want hij wil eerst praten met Race Control. Iets waar ik als monteur helaas niet bij mag zijn. Aan de andere kant: ‘mijn rijder’ zit nu toch niet te wachten op een journalist die al trots is als hij geen schroefjes overhoudt bij het in elkaar zetten van een IKEA-nachtkastje.
Paul Trevathan: de bijzondere carrière van een oranje Kiwi
Alle hens aan dek
Op zaterdagmorgen is alles gelukkig weer rustig en blijkt het sportschool-gevoel een centraal thema te zijn in een raceweekeinde van een monteur. Tijdens de Superpole-sessie heb ik de eer om het pitbord uit te hangen. Dat moet lukken en van stress is geen sprake. Tot Rob Vennegoor zegt dat ik nu de enige ben die contact heeft met Tom en dat Tom altijd op het bord kijkt. Oké, tof. Bedankt Rob. Met rondetijden van onder de 1.50, is het hard werken. Tot spilt 3 – Meeuwenmeer – heb je heel even om op adem te komen, want je hoeft dan hooguit de rondetijd aan te passen op het pitbord. Daarna is het alle hens aan dek, want ook een ‘300-tje’ is zo door de Ramshoek en de Geert Timmer-bocht. Het vinden van Booth-Amos tussen de kluwen van andere rijders valt nog niet mee, ontdek ik direct en al snel besluit ik het bord maar gewoon uit te hangen en te wachten tot ik Tom voorbij zie vliegen. Een tactiek die prima werkt, want na afloop heeft hij niet eens doorgehad dat iemand anders het deed. Dat vasthouden is trouwens nog best iets aparts omdat het bord enorm veel wind pakt en je soms het gevoel hebt een grote vlieger vast te houden. Die je liever niet laat opstijgen…
Hyperventileren
Nog geen drie uur na de Superpole is het op zaterdagmiddag tijd voor de eerste race. Er wordt binnen Füsport – RT Motorsports by SKM Kawasaki nog altijd ontspannen gelachen, maar je merkt per minuut dat de spanning toeneemt. Om exact 12.45 uur begint waarvoor iedereen vanuit heel de wereld naar Assen is gereden of gevlogen (de teamgenoten van Tom zijn Dorren Loureiro uit Zuid-Afrika en Harry Khouri uit Australië). Slechts veertien ronden of iets meer dan zestig kilometer heeft iedereen op deze zaterdagmiddag om zich echt te bewijzen, want een Superpole is hartstikke leuk, je wordt keihard afgerekend op de wedstrijden. Met slechts zestien races, verdeeld over maar acht weekeinden, een zeer beperkt aantal meetmomenten op een jaar. Tel daar de haast ondoenlijke stress rondom een gemiddelde Supersport 300-race bij op en je zou voor minder hyperventileren. Ik besluit dan ook mijn rol van journalist weer op te mij te nemen. Of beter gezegd: mijn rol als liefhebber, want er is niets mooier dan kijken naar monteurs die presteren onder maximale druk. Zeker nu ik weet hoe ingewikkeld het allemaal al is zonder enige druk…
Volle bak
Naast drie rijders in het WorldSSP300 rijdt Füsport – RT Motorsports by SKM Kawasaki ook in het IDM Supersport 300 (met Marvin Siebdrath, Luca de Vleeschauwer en Jorke Erwig) en IDM Supersport 600 (met Rob Hartog en Dino Iozzo). In totaal werken er liefst 23 monteurs binnen het team van Rob, 10 in het WorldSSP300 en 13 in het IDM. En al die 23 weten altijd precies wat ze moeten doen. Indrukwekkend!
Werken aan de voorrem, ik vind het nog steeds wat. 
Na deze gouden tip zat het wiel er wel zo in! 
Ondanks mijn hulp, wist Tom toch de tweede race op het TT Circuit te winnen en dat deed hem bijzonder veel. Wel te begrijpen, nadat hij op Misano en in Race 1 op Assen crashte in de laatste bocht.
Superflitspaal nieuwe nachtmerrie voor Belgische motorrijders?
Al in 2017 schreven we over de ‘superflitspaal‘ en nu is deze dan ook daadwerkelijk in België in gebruik genomen. Het apparaat kan 32 voertuigen tegelijk bekeuren voor snelheid, door rood rijden, bellen of bumperkleven. Frankrijk maakt al langer gebruikt van deze palen die bijna alles zien.
De flitspaal staat in België op de E411 bij Beez en wordt voorlopig alleen gebruikt om te kijken of vrachtwagenchauffeurs voldoende afstand houden, zo meldt een woordvoerder van de Belgische politie aan het Nieuwsblad. De superflitser heeft een bereik van 200 meter en kan op acht rijbanen tegelijkertijd voertuigen flitsen.
Nederlands beste flitspaal staat in Waddinxveen!
De flitspaal heet officieel Mesta Fusion en wordt gemaakt in Frankrijk. Het apparaat kan overdag en ’s nachts snelheden tot 300 kilometer per uur meten. Daarnaast registreert de paal overtredingen zoals door rood rijden, verkeerd inhalen, de vluchtstrook gebruiken of de telefoon vasthouden. Ook kan het toestel detecteren of iemand via de pechstrook een file passeert.
Het gaat voorlopig nog om een testperiode. Pas na de evaluatie van de test wordt bepaald of er nog meer superflitspalen bijkomen op de wegen. In Frankrijk wordt de flitspaal al langere tijd ingezet tegen verkeersovertreders. Het plan was om dit jaar vierhonderd exemplaren van de Mesta Fusion te plaatsen in België. Hoeveel het er inmiddels zijn, is niet bekend. Of de superflitspaal ook naar Nederland komt is niet bekend.
Bron: AD / Nieuwsblad.be
2021 Suzuki GSX-S950 leverbaar vanaf september
Suzuki maakt vandaag de prijs van de 2021 GSX-S950 bekend. De scherp sturende naked bike is te bestellen voor € 10.899,-. Vanaf begin september staat de GSX-S950 bij de Nederlandse Suzuki-dealers.
Sterke viercilinder
Scherp sturen en power in overvloed. De gloednieuwe Suzuki GSX-S950 krijgt het scherpe uiterlijk en ook de krachtige 999 cm3-viercilinder van de GSX-S1000. In de GSX-S950 levert het blok 70 kW (95 pk), maar voor motorrijders met het A2-rijbewijs is het model ook zonder meerprijs te leveren met 35 kW (48 pk). Net als bij de nieuwe Suzuki GSX-S1000 is er bij de ontwikkeling sterk de nadruk gelegd op veel bruikbaar koppel bij lage en middelhoge toerentallen. Voor de versie met vol vermogen is dit 92 Nm bij 6.500 toeren. De A2-versie bereikt zijn maximumkoppel van 76 Nm al eerder: bij 3.250 toeren.
2021 Suzuki GSX-S950: Grote verrassing
Bereikbaar en betaalbaar
In grote delen lijkt de GSX-S950 sterk op de GSX-S1000 en worden onder andere de lichtgewicht aluminium wielen, het aluminium frame en de van de GSX-R1000 afgeleide swingarm en achtervering overgenomen. Om hem bereikbaarder te maken voor een groter publiek zijn er ook een aantal zaken aangepast. Zo krijgt de GSX-S950 een andere zilverkleurige KYB-voorvork met dezelfde diameter (43mm), Tokico voorremklauwen en een ander stuur. Tegelijkertijd heeft hij wel dezelfde 19 liter grote brandstoftank, de Dunlop Roadsport 2-banden en ook de slipperclutch, gecombineerd met het Suzuki Clutch Assist System. Ook is de motorfiets geheel naar eigen smaak te maken met een breed assortiment aan accessoires.
Elektronicapakket
Standaard wordt de GSX-S950 uitgerust met een elektronicapakket dat bestaat uit het Suzuki Easy Start System, ABS, Low RPM Assist en het Suzuki Traction Control System (STCS). Dit laatste systeem heeft 3 standen en kan ook volledig uit.
September
Vanaf begin september staat de nieuwe Suzuki GSX-S950 bij de Nederlandse Suzuki-dealers. Voor € 10.899,- kunnen klanten deze zomer nog sturen met Suzuki’s nieuwste naked bike.
- Standaard met 70 kW (95 pk)
- Zonder meerprijs leverbaar in A2-uitvoering met 35 kW (48 pk)
- Keuze uit drie stoere kleurstellingen
- Leverbaar vanaf begin september
Bell Motorhelmen – MIPS en FLEX-series
Deze keer gaat Bart het in Garage29 hebben over Bell Motorhelmen. Het innovatieve merk is één van de alleroudste motorhelm merken ter wereld. Zo kwam Bell als eerste merk met een integraalhelm op de markt kwam. Tevens kwam Bell als eerste met een EPS binnenschaal op de markt. Wat dat is vertelt Nathalie van Bell ons. We nemen de MIPS en FLEX-series van Bell nader onder de loep.
De Ultraviolette F77 elektrische motorfiets nadert zijn lancering
Ultraviolette, een in India gevestigde startup voor elektrische mobiliteit, onthulde voor het eerst de F77 elektrische motorfiets concept in september 2018, en had aanvankelijk gehoopt om de fiets in 2019 te lanceren. Terwijl het bedrijf doorging met het droppen van teasers, evenals het updaten van de motorfiets in de aanloop naar de officiële lancering, bleek dat iets een vertraging veroorzaakte als het ging om de daadwerkelijke lancering van het voertuig.
Tot overmaat van ramp heeft de COVID-19 pandemie de ontwikkelingen aan deUltraviolette F77 voor onbepaalde tijd stopgezet, en het is dan ook al een tijdje geleden dat we nog updates hebben gehoord van de Indiase startup. Nu zou daar eindelijk verandering in kunnen komen, want Ultraviolette heeft aangekondigd dat de F77 bijna in productie is genomen. De Indiase motorwebsite BikeDekho meldde dat de Ultraviolette F77 tegen het einde van 2021 in productie zou kunnen gaan, of anders begin 2022.
BMW CE 04, BMW’s elektrische motorscooter van de toekomst
Ultraviolette heeft de productierijpe F77 een paar updates gegeven om hem op het niveau van de specificaties voor het modeljaar 2022 te brengen. Om te beginnen krijgen we een nieuw, full-color TFT-scherm en een paar updates aan de aandrijflijn. Utraviolette beweert dat de 27 kW elektromotor van de F77 vergelijkbaar is met de prestaties van 300cc motorfietsen met benzinemotor. Als zodanig zou hij voor nul tot ongeveer 100 km per uur slechts 7,7 seconden nodig hebben, en een vermogen van ongeveer 36 pk.
De oorspronkelijk versie van de Ultraviolette F77 had een geclaimde actieradius van 130 tot 150 kilometer. Ultraviolette beweert echter dat de prestatie- en efficiëntie-updates dit nu oprekken tot een reëel bereik van meer dan 150 kilometer op een enkele lading. De laatste fasen van de productie van de F77 zijn in volle gang, aangezien de productiefaciliteit van het bedrijf in Bengaluru naar verwachting zeer binnenkort operationeel zal zijn. De fabriek zal naar verwachting een initiële capaciteit van 10.000 eenheden hebben, en is al klaar om alles te produceren, van de accu’s tot de chassiscomponenten en de carrosserie van de motor.
Paul Trevathan: de bijzondere carrière van een oranje Kiwi
Hoe gek het misschien ook klinkt, maar het MotoGP-weekend op het TT Circuit Assen is voor Nieuw-Zeelander Paul Trevathan (52) een thuiswedstrijd. De crew-chief van Miguel Oliveira woont namelijk al jaren aan de andere kant van de wereld, in het Gelderse Druten. Motor.NL ging bij hem op bezoek, om te horen hoe hij daar belandde en hoe zijn privéleven eruitziet als hij zich niet op een circuit of vliegveld bevindt.
Backpacken door Europa met je vriendin en uiteindelijk in de motorsport belanden. Het is in het kort het levensverhaal van Paul Trevathan. Voor het begin moeten we ruim een halve eeuw terug in de tijd. Paul wordt geboren in Balclutha, een klein dorpje op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. Het is ook de plek waar hij de liefde voor motoren ontdekt, via een tv-programma notabene. ‘Ik mocht een keertje wat langer opblijven en op tv verscheen een reportage over minibikes met een grasmaaierblokje. Dat vond ik helemaal te gek, waarna ik continu bij mijn ouders bleef zeuren. Ik moest ook zo’n ding.’
Uiteindelijk komt er zo’n minibike, maar al snel wisselt hij deze om voor een crossmotor. Trevathan schopt het tot het Nieuw-Zeelandse kampioenschap bij de junioren en senioren, maar als hij 20 is, stopt hij daarmee. Hij wil letterlijk zijn wereld verbreden. En dus boekt hij in 1991 een vliegticket om Europa te gaan ontdekken, samen met zijn toenmalige vriendin. ‘Ik had een groot verlangen om het eiland te verlaten’, geeft Paul aan. ‘Wat is er allemaal nog meer te zien? Als ik aan het slapen was, gebeurde er van alles in de rest van de wereld. Door het tijdsverschil. Het initiële plan was om een wereldreis te maken, maar dat verliep toch iets anders.’
Wereldreis ‘on hold’
Na een korte trip door de Verenigde Staten komt het Nieuw-Zeelandse stel in Europa terecht. Op aanraden van een Zwitserse vriend besluiten ze om hun reis per fiets af te leggen. Vanuit het Italiaanse Rome trekken ze door Zwitserland, Frankrijk, België en eindigen in Nederland. Eenmaal in de Lage Landen zijn de toeristische trekpleisters niet het einddoel. Nee, het stel is onderweg naar het Brabantse Valkenswaard. Voor een bezoekje aan de MX of Nations. Paul: ‘Als crossliefhebber wilde ik graag naar die wedstrijd toe. Ik kende de crossers van het Nieuw-Zeelandse team en die stonden natuurlijk met hun mond vol tanden toen ze mij ineens in Valkenswaard zagen opduiken.’
Op hetzelfde evenement raakt Paul in gesprek met Graham Kent, fabrieksmonteur van KTM in het WK motorcross. ‘Ik was helemaal niet naar Europa gekomen om iets in de motorsport te gaan doen. Ik wilde gewoon lekker reizen en veel ontdekken, maar hij kwam met het idee om in de winterperiode wat geld te verdienen. Dat kon inderdaad geen kwaad. Aangezien ik een gekwalificeerd motorfietstechnicus ben, regelde Graham een werkplek bij een Belgische motorzaak. De eigenaren van die zaak gaven me een week om ze te overtuigen.’
Die week blijkt Paul niet nodig te hebben, want na slechts twee werkdagen ontvangt hij al de sleutels van een auto en een appartement. Ook zorgt de motorzaak ervoor dat zijn vriendin aan de slag kan in een restaurant. ‘Ze was al chef-kok, maar in Sint-Truiden heeft ze enorm veel geleerd. Het restaurant bleek namelijk in het bezit te zijn van een Michelin-ster.’ Het was Pauls bedoeling om enkel de winterperiode te werken, maar al snel is het duidelijk dat de wereldreis ‘on hold’ wordt gezet. Wederom is het Graham Kent die ’m koppelt aan een nieuwe werkgever. ‘Ik werd de vaste monteur van een Duitse WK-rijder, Bernt Eckenbach. Het waren heel fijne mensen, maar toch klikte het niet met Bernt. We waren te verschillend, vooral op het gebied van mentaliteit. Na drie maanden stopte ik en gelukkig kon ik weer bij die Belgische motorzaak aan de slag.’
Ander werk
Die comeback zorgt ervoor dat Trevathan uiteindelijk de monteur wordt voor verschillende Nieuw-Zeelandse crosstalenten. Zij verblijven op de achterplaats van de Belgische shop en kunnen wel wat hulp gebruiken in hun zoektocht naar Europees succes.
‘In 1994 draaide ik mijn eerste volledige seizoen in het WK, met Darryl King. Alleen zaten we halverwege het seizoen met een probleem. King raakte geblesseerd en kon geen wedstrijden meer rijden. Zodoende was het voor hem ook niet meer mogelijk om mij te betalen.’
Wederom moet Paul op zoek naar ander werk en vindt dat bij SPES Exhaust, waar hij veel werk op de dynobank verricht. ‘Jan de Groot kwam daar ook over de vloer en hij wilde schoon schip maken in het Kawasaki-team waar hij destijds technisch manager van was. Ik werd uiteindelijk zijn eerste medewerker. Samen met dat nieuwe team wonnen we Kawasaki’s eerste wereldtitel in de motorcross. Met Stefan Everts in de 250 cc. Later pakten we nog twee kampioenschappen met Sebastian Tortelli. Een geweldig mooie periode in mijn carrière.’ Door een aanbieding om het Molson Kawasaki-team te leiden, scheiden de wegen van Jan en Paul. ‘Een moeilijk besluit, maar uiteindelijk bleek het een juiste beslissing te zijn. Ik wil altijd proberen te blijven groeien en wilde meer leren over het commerciële aspect. Dat wist ik voor elkaar te krijgen door een eigen team te leiden.’
Geen ervaring
Trevathan: ‘Ik zat prima op mijn plek in de motorcrosswereld, maar was behoorlijk geïnteresseerd in de MotoGP door de gebruikte technieken. Toch weer next level. Ik was dus blij verrast toen ik een telefoontje van Christophe Bourguignon (huidige crew-chief van Alex Márquez, red.) kreeg. Hij komt eveneens uit de motorcrosswereld en was destijds werkzaam voor WCM. Hij vroeg me of ik een keertje een Grand Prix wilde bezoeken. Dat heb ik dus gedaan.’
Het leidt uiteindelijk tot een rigoureuze paddock-switch, van het WK motorcross naar de MotoGP. ‘Peter (Clifford, teameigenaar van WCM) wilde me gelijk crew-chief maken, maar dat vond ik toch wel een beetje te ambitieus. Ik had totaal geen ervaring met de wegrace, dus wilde ik liever op de achtergrond beginnen. Het liep totaal anders. Uiteindelijk zat ik tijdens het eerste raceweekend van 2004 naast de coureur.’
Paul herinnert zich nog heel goed hoe zijn eerste training als crew-chief voor WCM verliep. ‘Chris Burns kwam binnen en gaf aan dat hij last had van chatter en pumping. Ik wist alleen helemaal niet wat dat betekende, termen waar ik nog nooit van had gehoord. Gelukkig kende ik mensen van Öhlins, dus na die sessie ben ik naar hun servicetruck gegaan. Ze vroegen aan me hoe het ging. Ik zeg, nou hij heeft last van chatter en pumping. ‘Ach ja Paul, daar heeft iedereen last van’, zeiden ze. Toen ik vroeg wat het überhaupt inhield, lieten ze spontaan hun spullen vallen en begonnen te lachen. Gelukkig hebben ze me daarna uitleg gegeven.’
Hoewel Paul in deze nieuwe wereld nog veel moet leren, blijkt hij al snel progressie te maken. Geholpen door de meest technische man van het team, François Charlot. ‘Niemand wilde me eigenlijk echt helpen, omdat ik als buitenstaander ineens op een belangrijke functie zat. En dat was niet eens mijn eigen keuze. Gelukkig hielp François me en dat was zeer belangrijk om grote stappen te kunnen zetten.’
Jeffrey Herlings wilde geen favoriet zijn in Valkenswaard 2010
Flinke verandering
In diezelfde periode, 2005 om precies te zijn, vindt ook een belangrijk moment aan het thuisfront plaats. Paul en zijn vrouw Nicole verwachten hun eerste kind, een jaar nadat ze in Druten zijn gaan samenwonen. ‘Ik was natuurlijk in Europa terechtgekomen en was helemaal verliefd geraakt op dit continent. Zoveel culturen op relatief korte afstanden, dat vond ik zo mooi. Mijn toenmalige vriendin had juist het gevoel dat ze terug naar Nieuw-Zeeland wilde en dat zorgde natuurlijk voor een lastige situatie. Uiteindelijk zijn we dan ook uit elkaar gegaan.’
Eind jaren negentig ontmoet Paul zijn vrouw Nicole, in de befaamde Danssalon in het centrum van Eindhoven. ‘Ik woonde in Sint-Oedenrode en zij in Nijmegen. In het begin reden we naar elkaar toe, maar besloten uiteindelijk om daar precies tussen te gaan zitten. Dat werd dus Druten.’ Hoewel de komst van hun dochter Eva een flinke verandering teweegbrengt, blijft Paul werkzaam in de MotoGP-paddock. Nadat het WCM-avontuur door financiële problemen stopt, gaat hij aan de slag bij Öhlins. ‘Mijn vrouw vindt die racewereld maar gek, maar ze steunt me op alle mogelijke gebieden. Ik vind het ergens eigenlijk ook wel fijn dat zij niets met motoren heeft. Zodoende blijft mijn privé- en werkleven goed gescheiden.’
Hoewel Nicole na de geboorte van Eva nog vier dagen in de week blijft werken, verandert dit als ze drie jaar later Niek op de wereld zet. ‘Dat was nogal een “challenge”. Hoe gaan we dit aanpakken, met twee kinderen? Uiteindelijk legde Nicole haar eigen carrière stil, om zich volledig te concentreren op de kinderen. Mijn gezin is uiteraard het belangrijkste in mijn leven, maar door te werken in de MotoGP moet je op dat gebied helaas ook een offer brengen. Ik ben meer dan tweehonderd dagen van huis, maar gelukkig accepteert mijn vrouw deze situatie. Zij weet dat ik zo’n soort baan in mijn leven moet hebben. Ik word niet gelukkig van een 9 tot 5-baan. Ook dat heb ik in het verleden gemerkt.’
Niet vanzelfsprekend
Paul doelt op 2016, het tweede seizoen dat hij zich voor KTM inzet. In dat jaar maakt hij onderdeel uit van het testteam dat voorbereidingen treft voor KTM’s entree in de MotoGP. ‘Ik moest veelal op de fabriek aanwezig zijn, waardoor ik van maandagochtend tot vrijdagavond van huis was. Dat voelde aan als een 9 tot 5-baan en ik merkte dat ik daar uiteindelijk niet gelukkig van werd. Ik was dus ook erg blij dat we in 2017 daadwerkelijk in de MotoGP mee gingen doen.’
Dat Trevathan bij de Oostenrijkse fabrikant terechtkwam, was niet heel vanzelfsprekend. Hij was al jaren tevreden met zijn werk bij Öhlins. ‘Ik had er prima vrede mee gehad als ik bij Öhlins met pensioen was gegaan, maar uiteindelijk kwam deze kans voorbij. Pit Beier (sportdirecteur van KTM, red.) was zeer enthousiast en wilde me graag aan boord hebben. Pit en ik kennen elkaar heel goed vanuit de cross, want in het verleden was ik namelijk zijn crew-chief bij het Kawasaki-team van Jan de Groot. Uiteindelijk gaf mijn vrouw de doorslag, want zij stelde me de belangrijkste vraag. Wil je nog iets proberen in je leven of blijf je aan de veilige kant staan?’
Inmiddels draagt Paul Trevathan al zeven seizoenen het oranje shirt van KTM. Na chef-monteur te zijn geweest van Pol Espargaró is Paul nu de belangrijkste man voor Miguel Oliveira. Met de Portugees pakte hij zijn eerste MotoGP-zege als crew-chief. Hopelijk volgen er nog meer, want de Kiwi voelt zich thuis bij de oranje getinte fabrikant. ‘De meeste medewerkers zijn freelancers, maar zo behandelt KTM ons totaal niet. Ik voel me echt onderdeel van de familie. Doordat ze goed voor me zorgen, is het ook mogelijk om telkens met veel energie in deze hectische wereld te stappen. Wat dat betreft heb ik altijd een reden om te lachen. Als ik van huis vertrek, glimlach ik vanwege het feit dat ik naar een interessant raceweekend ga. En als ik het circuit weer verlaat, zijn het mijn vrouw en kinderen die zorgen dat ik met een lach thuiskom.’
De knop omzetten
Paul Trevathan is minder vaak thuis dan de gemiddelde echtgenoot/vader, maar hoe zit het met zijn werk als hij in Druten is? Kan Paul de MotoGP-wereld dan even opzij zetten? ‘Niet echt, als crew-chief ben je eigenlijk 24/7 met je werk bezig. Dat is natuurlijk wat overdreven, maar je denkt er wel veel over na. Wat kan ik nog verbeteren om betere resultaten te boeken? Als ik thuis ben, kan ik flexibel werken. Hierdoor kan ik er ook echt voor mijn vrouw en kinderen zijn als het nodig is. Nu de kids wat ouder worden, is dat ook gemakkelijker. Vroeger werkte ik vooral als zij op bed lagen.’ Als Paul Trevathan een vrij weekend heeft, gaat hij naar de voetbalwedstrijden van zijn zoon Niek kijken. Ook maakt hij tijd vrij voor zijn dochter Eva, als ze competitie met haar paard rijdt. ‘Al is dat vooral een gezamenlijk passie van de dames in huis’, bekent Paul. Hoewel hij nog enige arbeid voor zijn werkgever KTM moet verrichten als hij thuis is, zoals meetings en rapportages schrijven, beschikt hij ook over de nodige vrije uren. Die vult hij graag in met fietsen, squashen of een lekkere maaltijd koken. ‘Maar mijn grootste hobby is eigenlijk gewoon mijn gezin. Ik ben natuurlijk al veel op pad, dus als ik thuis ben, probeer ik wel kwaliteit te geven aan de tijd die we samen hebben.’
door lekker te wandelen met Milly.
Valentino Rossi krijgt eigen attractiepark: Yellow Park Tavullia
In de thuisstad van Valentino Rossi, Tavullia, is men druk bezig met een gloednieuwe attractie voor de fans van de 42-jarige negenvoudig MotoGP kampioen. In augustus moet ‘Yellow Park Tavullia’ haar deuren openen.
Dichtbij het hoofdkwartier van de Valentino Rossi-fanclub in Tavullia wordt het attractiepark “Yellow Park” gebouwd, volledig gewijd aan “The Doctor” en zijn mooie momenten en successen.
De bouw was oorspronkelijk gepland voor 2020 om de vijfentwintigste verjaardag van de officiële fanclub te vieren, maar omwille van Covid-19 is de bouw met een jaar uitgesteld.
Valentino Rossi en Assen; een kwart eeuw geschiedenis in beeld
“Het Yellow Park in Tavullia is bijna klaar! Snel kondigen we de openingsdag aan,” schrijft de officiële fanclub van Rossi via social media.
Het lijkt bijna zeker dat het park in augustus zijn deuren zal openen. Officiële merchandise met het “Yellow Park” embleem wordt door VR46 al aangeboden in de online webshop.
Beeline navigatiesysteem – voor jou getest
Het opmerkelijke aan de Beeline is dat zoiets hips juist zo goed bij praktische types past. Alles aan het minimalistische apparaat – tot de gelikte verpakking aan toe – straalt hipster uit, maar in het gebruik is het apparaat juist weer enorm gewoon gebleven. De Beeline is niet veel groter en zwaarder dan een horloge en toch een navigatieapparaat. Al moet hij voor dat laatste wel samenwerken met een mobiele telefoon die het reken- en navigeerwerk voor zijn rekening neemt. Het installeren van de app is zelfs begrijpelijk voor de grootste digibeet. Het ronde schermpje bevestig je in een mum van tijd met twee elastieken (of los te bestellen mounts) op het stuur. Dat klinkt eng, maar het waterdichte scherm zit echt goed vast. Bovendien is het zo goed als onzichtbaar. Opgeladen is het goed voor dertig uur gebruik.
Voor jou getest: Sidi Adventure 2 GTX-allroadlaarzen
Laat het idee los dat je met de Beeline met een volwaardig navigatieapparaat op pad gaat. Een pijl wijst je de richting waar je naar toe moet. Bovendien telt het apparaat het aantal meters tot de bocht af. De aanwijzingen zijn net zo minimalistisch als het uiterlijk. Bij elkaar snel opvolgende bochten gaat het dan ook wel eens mis. Al merk je ook dat je naar elkaar toe moet groeien. De Beeline doet digitaal wat een buurtbewoner vroeger ‘live’ deed: met een priemend vingertje de juiste richting wijzen. Een Garmin of TomTom doet dat beter, maar kost meer en is niet zo fraai. Toch is de gevestigde orde wel een betere keuze voor toerliefhebbers en motorrijders die dagelijks op pad zijn naar onbekende bestemmingen. De Beeline is een stijlvol en goedkoop alternatief en brengt je ook waar je moet zijn, maar hij mist een paar kwaliteiten van de gebruikelijke navigatieapparaten. Ik kan er prima mee leven en vind de Beeline een super praktisch ding dat je even snel op een motor plakt als je ergens voor het eerst heen moet.
+ Prijs, licht, fraai, niet ontsierend op de motor, gebruiksgemak
– Moet in combinatie met smartphone, kan minder dan navigatie
| Product | Beeline navigatieapparatuur |
| Prijs | € 175 |
| Verkrijgbaar | zie https://nl.beeline.co |
Ducati brengt met unieke Panigale V2 Bayliss eerbetoon aan Troy Bayliss
20 jaar na de eerste epische WorldSBK titel, brengt Ducati een eerbetoon aan Troy Bayliss met een speciale versie van de Panigale V2. Een Ducati voor verzamelaars, geproduceerd in genummerde series, totaal uniek gemaakt door de uitzonderlijke kleurstelling en grafische details met de Australische rijder zelf.
De Panigale V2 Bayliss is een race Ducati, uitgerust met topkwaliteit Öhlins hardware om de motor nog efficiënter te maken op het circuit.
Ducati: Naadloze versnellingsbak voor de Panigale?
Troy Bayliss is een winnende, moedige en spectaculaire coureur. Hij heeft een aantal van de meest gedenkwaardige pagina’s in de Ducati geschiedenis geschreven, met een totaal van 52 overwinningen, 94 podiums en 3 SBK wereldkampioenschappen.
