Nadat het seizoen een moeilijke start kende, vloog het MotoGP-circus naar Zuid-Amerika voor de Argentijnse GP die zondag wordt verreden. Gelegen in de provincie Santiago del Estero in het noorden van Argentinië, ligt het circuit Autódromo de Termas de Rio Hondo. Een circuit dat is ontworpen door de Italiaanse Jarno Zaffelli. 

Volgens Brembo-technici valt dit circuit in de categorie medium als het op remmen aankomt. Op een schaal van 1 tot 5, verdient het een 3 op de moeilijkheidsgraadindex. Het circuit kent 14 bochten (waaronder ook de lichtste knikjes), met acht echte afrempunten. Dit is weinig, alleen Phillip Island (zes) en Sachsenring (zeven) kent minder bochten. Alle MotoGP-machines zijn voorzien van Brembo 320mm-schijven (bij regen) of 340 mm carbon schijven (bij een droog wegdek). 

Elke ronde gebruiken de coureurs hun remmen voor ongeveer 30 seconden. De totale remtijd gedurende de gehele ronde van Argentinië is 12,5 minuten, 30% van de totale duur van de wedstrijd. De gemiddelde maximale vertraging per ronde is 1,11 g. Van de acht remsecties op dit circuit wordt er slechts één beschouwd als zeer veeleisend voor de remmen. Daarnaast zijn er nog vier bochten met een gemiddelde moeilijkheidsgraad en drie met een lichte.

Bocht 5 is de meest uitdagende, omdat het wordt voorafgegaan door een snel recht stuk waar snelheden van ruim 323 km/u wordt behaald. Deze kleine haarspeldbocht dwingt de coureurs af te  remmen naar 78 km/u in 6,1 seconden. Hiervoor moeten de coureurs een druk van ongeveer 13,9 pond op de hefboom van de Brembo-hoofdcilinder uitoefenen. Op dat moment is de druk op de remvloeistof 10,9 bar, wat 2,5 maal de druk op een blikje Coca Cola is. 

De laatste keer dat op een MotoGP-machine (toen nog 500cc) zónder Brembo-remmen de Argentijnse GP gewonnen werd, was in 1982. In de jaren 1990 werd de Argentijnse GP drie maal gewonnen door Mick Doohan op zijn Honda. Hij profiteerde van de door Brembo bedachte en gebouwde duimrem. Deze werd ontwikkeld na het verschrikkelijke ongeluk van de coureur in 1992 tijdens de Dutch TT. 

Nadat Jeffrey Herlings ondanks blessures toch behoorlijk vaak de MX2 heeft gedomineerd, viel zijn langverwachte debuut in de MXGP wat tegen. Onder meer door wederom een blessure. Staat de Brabander nog meer in de weg om vooraan te rijden? Voor MOTO73 hoog tijd om eens met de KTM-coureur bij te praten. 

“Het herstel gaat goed”, stelt Herlings ons meteen gerust. De Brabander ziet duidelijk vooruitgang in zowel het genezen van zijn hand als het verbeteren van zijn prestaties. “Ik ben er echter stellig van overtuigd dat ik veel beter kan dan wat ik tot nu toe heb laten zien. Gelukkig gaat het beter en beter, elke keer dat ik rijd.” Hoewel Herlings dus aangeeft steeds beter in vorm te komen, blijft de Brabander nuchter over zijn winkansen. “Als ik fit was geweest had ik sowieso niet elke wedstrijd gewonnen, zoals in de MX2.”

Op de vraag wat hij vindt van het niveau in de MXGP kan Herlings niet echt antwoord geven. Hiervoor wijst hij zijn blessure als reden aan. Het is speculeren waar Herlings zónder blessures had gestaan. “Wanneer ik een supervoorbereiding had gehad, was ik misschien nog geschrokken van het niveau.” De KTM-coureur noemt de mannen vooraan ‘supersnel, constant en fit’ en geeft toe dat hij had verwacht dat er meer en grotere gaten tussen de rijders zouden komen.

Herlings geeft aan ervan overtuigd te zijn halverwege het seizoen wél om de winst te kunnen rijden. “Omdat ik dit jaar later fit ben, zou ik later in het jaar kunnen pieken, terwijl anderen al heel vroeg hebben gepiekt.” De Nederlander heeft veel hoop gevestigd op Valkenswaard, Lommel en Assen. “Ook daar is de competitie natuurlijk zeer sterk, maar ik zou daar normaal gesproken een licht voordeel moeten hebben.” 

Het volledige interview lees je in de nieuwe MOTO73, vanaf donderdag op de deurmat en in de winkels! Hierin tekent Herlings onder meer op hoe het veld in de MX2 ontzag voor hem had en hij nu in de MXGP meer ‘de underdog’ is.

Foto: KTM | R. Archer