Jeffrey Herlings behaalde in 2012 zijn eerste wereldtitel en het jaar erna zijn tweede. Wat kon hem nog tegenhouden op jacht naar z’n derde? Een gebroken dijbeen, een heup uit de kom, een verminkte pink en twee keer een gebroken sleutelbeen in ieder geval niet. Wel tijdelijk. Ook hield dit de overstap naar de MXGP tegen. Maar nu die er komt, blikt Herlings voor KTM terug op zijn carrière voor zo ver.
“Wanneer je zo veel pech hebt gehad zoals wij in de afgelopen twee jaar dan voel je je op zo’n moment als een klein kind. Het is een grote opluchting als je over de finish komt en je hebt het gevoel dat we het eindelijk voor elkaar hebben”, aldus Herlings over het behalen van z’n derde titel. Hoe Herlings zijn derde wereldtitel noemt? “Het was totale dominantie, net als mijn tweede wereldtitel.”
De races van de WK-kalender zijn nu over, maar Herlings krijgt geen rust. “De druk is eigenlijk een beetje gebleven doordat Glen Helen al om de hoek was, we gingen testen met de 450 SX-F en we klaar moeten zijn voor de MXGP of Nations. Het succes laat je wel even wat vergeten, maar eigenlijk krijg je geen tijd om te genieten van wat je hebt bereikt.”
De drang om door te gaan heeft Herlings ook een keer níet gehad. “Toen ik mijn dijbeen brak wilde ik snel weer verder racen, maar met mijn heup uit de kom wilde ik alleen maar wegkijken.” Op de vraag of Herlings na de laatste evenementen van dit seizoen zichzelf gaat belonen antwoordt hij “Ik heb er nog niet veel over nagedacht, maar ik ga zeker ergens naartoe op vakantie!”
Foto: KTM, R. Archer




Zo ziet een BSB-race eruit:




De studenten zijn nu in het noorden van China, op de grens met Mongolië. Om hier te komen moesten zij al behoorlijk wat doorstaan. Ze strandden al in München met technische problemen. Het euvel leek verholpen, maar herhaalde zich in Wenen. Hierna hing het er een beetje om. Mocht de motor nu niet écht gemaakt worden, kon de World Tour al worden afgeblazen. Het lukte. Bulgarije, Turkije en Iran werden doorkruist.
Wat op de studenten tot nu toe het meeste indruk heeft gemaakt is de gastvrijheid van de lokale bevolking. Vooral in Iran viel hen dit op. In Turkmenistan begaven ze zich naar eigen zeggen op minder bekend terrein. Het land wordt nauwelijks bezocht door toeristen. Hierna hadden zij zich verheugd op Oezbekistan, maar door het overlijden van de president hebben ze de activiteiten in dat land van het programma moeten schrappen. Op dit moment zijn de studenten dus in China. In onderstaande video zie je hoe het met ze gaat.




