Tekst: Mari van Kasteren Foto: Paul van der Werff, collectie stadsarchief Oss
Het eind jaren ‘60 sterk opkomende Italiaanse motormerk Laverda had tijdens de eerste 24 uur van Oss in 1969 al een poging gedaan om een langeafstandsrace te winnen. Deze poging mislukte door allerlei problemen en Laverda kon enkel de klasse boven 500 cc op haar naam schrijven. Een jaar later kwam de fabrieksploeg met een sterk team naar Oss terug. Ze hadden van de fouten geleerd en er waren tal van verbeteringen aan de motoren aangebracht, waaronder een ander frame, betere remmen, meer ruimte voor de carburateurs en langere benzinetanks. Ook het vermogen was toegenomen en zat op zo’n 60 pk bij 6.600 toeren.
Er waren drie 750 cc fabrieks-Laverda’s ingeschreven en die werden bemand door Augusto Brettoni/Edoardo Dossena, Hans Hutten/Piet van de Wal en Gerrit Jongetjes/ Tini Peters. Er was ook een vierde Laverda, ingezet door Laverda-importeur Raymakers, met als rijders Toon Somers en Jan de Laat. Een ijzersterk team dus en Laverda had veel vertrouwen in een goede afloop. Het Italiaanse merk voerde van het begin af het veld aan en er ontspon een gevecht om de leiding tussen de twee fabrieksteams met als rijders Brettoni/Dossena en Hutten/Van de Wal. Hutten en Van de Wal moesten echter door twee kettingbreuken de eindoverwinning aan Brettoni en Dossena laten. Het Laverda succes werd compleet door de derde plaats van Somers en De Laat. Het eerste succes van Laverda in een langeafstandsrace was binnen. Er zouden er nog meer volgen en de Laverda’s werden een groot verkoopsucces, zeker In Nederland.
Winnaar Brettoni wordt afgevlagd tijdens de 24 uur van Oss in 1970.
Bo Bendsneyder arriveerde puntloos in Amerika en kreeg bij aanvang van de Grand Prix een zware klap te verwerken door het nieuws dat zijn opa was overleden. De 24-jarige Nederlander had daardoor wel een duidelijke missie op het lange Circuit of the Americas: punten scoren voor zijn opa.
Fotografie: ANP, Teams en Henk Keulemans
Daar zou Bo Bendsneyder uitstekend in slagen, al koos hij niet voor de gemakkelijkste route. Hij moest zich in de kwalificatie via Q1 naar Q2 werken. Maar in deze sessie wist Bendsneyder wel het gevoel met de motor zover te verbeteren dat hij ‘ineens’ kon strijden voor de pole position. De Rotterdammer kwalificeerde zich als vierde op 0,157 seconde van de snelste rijder, terwijl zijn snelste ronde hem nog werd afgenomen, omdat die onder een gele vlag-situatie was geklokt. Anders had Bendsneyder op de eerste startrij gestaan. Maar de Pertamina Mandalika SAG Team-rijder maakte geen gebruik van zijn positie op de tweede startrij. Bij de start was Bendsneyder nog wel goed weg, maar nadat hij wat wijd uitkwam, viel hij snel terug. Een patroon dat we vaker hebben gezien. Na de openingsronde reed hij veertiende, waarmee Bendsneyder tien plekken had verloren. ‘Mijn eerste ronden waren erg slecht, met een volle tank had ik gewoon niet het juiste gevoel’, zou Bendsneyder het na afloop verwoorden.
Deze keer wist Bendsneyder zich indrukwekkend te herpakken. Constant was de Nederlander één van de snelste rijders op de baan, waardoor hij al snel weer in de Top-10 wist te komen. Daar bleef het niet bij. Bendsneyder kwam naar de negende, achtste, zevende en zesde plaats. Vervolgens kreeg hij zelfs de strijd voor de laatste podiumplaats in zicht. Het leek erop dat de race voor de Nederlander niet lang genoeg zou duren, want met het ingaan van de slotronde reed hij nog zesde. De strijd om de derde plaats was hevig, waarbij de rijders onderling contact hadden en een aantal keer wijd gingen. Bendsneyder profiteerde optimaal door in de tweede helft van de slotronde nog drie rijders te passeren en daarmee kwam hij uitzinnig als derde over de finish. Met zijn gebaren naar boven werd meteen duidelijk dat Bendsneyder zijn podiumplaats opdroeg aan zijn overleden opa. ‘Het was mentaal een zwaar weekend. Het is een lange reis geweest voor mij en mijn familie om op het Moto2-podium te eindigen. Deze podiumplaats is voor opa, daar draait het vandaag om’, vertelde een emotionele Bo kort na zijn geweldige inhaalrace.
Het was voor Bendsneyder – die bezig is aan zijn zesde Moto2 seizoen – zijn derde podiumplaats in zijn Grand Prix-carrière, nadat hij in 2016 ook tweemaal in de Moto3 als derde was gefinisht. Zoals Bendsneyder zelf al vertelde, verliep zijn reis naar het Moto2-podium met veel schommelingen en geregeld moeizaam, maar dat maakte dit resultaat – juist op dit moment – extra mooi. Voor Nederland was dit de allereerste podiumplaats in de Moto2-klasse, die sinds 2010 bestaat, en de eerste podiumplaats voor een Nederlander in de middenklasse van de Grands Prix sinds Wilco Zeelenberg tijdens de TT Assen van 1994 derde werd in de 250cc-wedstrijd. En dat was toch echt al bijna dertig jaar geleden. Gefeliciteerd Bo met dit in diverse opzichten unieke podium!
1 van 8
Zonta van den Goorbergh – Moto2
Zonta van den Goorbergh kan terugkijken op een goede Grand Prix van Amerika. Op een circuit wat hij naar eigen zeggen ‘lastig vindt’, wist de Fieten Olie Racing GP-coureur zich als eenentwintigste te kwalificeren. Van den Goorbergh had de pech dat in Q1 veel snelle namen deelnamen, waardoor hij niet de kans had om zich te plaatsen voor het tweede deel van de kwalificatie.
In de race wist de 17-jarige coureur een aantal plaatsen goed te maken en het duel met thuisrijder Sean Dylan Kelly te winnen, waardoor hij als zeventiende – twee plaatsen en zes seconden verwijderd van een puntenpositie – over de finish kwam. Na afloop had Zonta ook mooie woorden over voor zijn Nederlandse collega: ‘Heel erg mooi dat Bo op het podium wist te finishen. Dat is niet alleen goed voor hem, maar ook voor de hele Nederlandse motorsport.’
Zonta van den Goorbergh.
Collin Veijer – Moto3
Het Circuit of the Americas in Austin was nieuw terrein voor Collin Veijer. De 18-jarige coureur leek het tempo te hebben om zich te plaatsen voor het tweede deel van de kwalificatie, maar door een crash halverwege de Q1-sessie viel hij terug en moest de Husqvarna-rijder als eenentwintigste starten. In de eerste ronde wist Veijer twee plaatsen te winnen. De Nederlandse Moto3-rijder kon net niet aanhaken bij de grote kopgroep van vijftien rijders, die later in de race in tweeën zou vallen. Veijer kwam terecht in de derde groep, die door een aantal crashes zou strijden voor een twaalfde plaats. Uiteindelijk kwam de Staphorster als dertiende over de finish, waarmee hij drie WK-punten scoorde en zijn totaal op zeven bracht. ‘Een goede race, maar jammer dat we in de beginfase de aansluiting met de voorste groep verloren’, vertelde de Liqui Moly Husqvarna Intact GP-rijder na afloop. Met zijn tweede puntenscore in drie races en deze keer op een onbekend circuit mag Veijer niet anders dan tevreden zijn over de start van zijn Grand Prix-carrière.
Laten we eens kijken naar de naamgeving van de topmodellen van Garmin door de jaren heen. Eerst was er de Streetpilot III, toen de 2610, de 2720, de 2820. Vervolgens de Zümo 550, 660, 590, 595 en tot slot de XT. Enige logica is er amper in te ontdekken. Tot nu! Want nu hebben we de XT2 als opvolger van de XT. Klinkt best logisch, toch? Dat is alvast winst.
Die XT2 van Garmin komt best snel. De XT is er immers pas drie jaar. Dat is in GPS-land helemaal niet oud. Dat zagen we ook bij de 590, die al na twee jaar werd opgevolgd door de 595. In de praktijk bleek de 595 vooral softwarematige veranderingen te hebben (overzetten van routes via je telefoon), maar was het verder toch vooral oude wijn in nieuwe zakken. Toen ik hoorde dat er een XT2 kwam, was dat ook mijn eerste gedachte: weer zoiets? Nou, ik kan alvast iets ophelderen: ook al lijken ze uiterlijk best op elkaar, zowel qua hard- als qua software is de XT2 echt een nieuw model. Sterker nog: het voelt een beetje als een nieuwe generatie.
1 van 2
Uiterlijk
Op dat laatste kom ik zo meteen terug. Eerst het uiterlijk. De XT- en de XT2-versie lijken inderdaad sterk op elkaar. Alleen is het scherm van de XT2 net een tikje groter geworden: 6 inch in plaats van 5,5 inch. De kast is 2 mm hoger en pakweg 50 mm breder. Amper verschil, maar geloof me: het voelt als een hele hoop. Hetzelfde geldt voor de helderheid. Die van de XT was al ontzettend goed. De XT2 stapt van 1.000 naar 1.050 nits, maar het voelt als meer. Misschien ook wel door de gewijzigde kaartkleuren.
De houder van het toestel is gelijk aan die van de XT, maar toch weer niet helemaal. Misschien herinner je je dat er bij de XT aanvankelijk sprake was van wat speling in de houder. Dat werd toen snel opgelost met een kleine modificatie. Bij de XT2 is de houder verder verbeterd, waardoor het toestel nu echt zo vast als een huis zit. Enfin, zo zijn er nog wat minimale fysieke veranderingen.
De kern van goede navigatie op de motor zit ’m in de robuustheid en de afleesbaarheid. Daarin scoort de XT2 hoger, dan alles wat we tot dusverre op de markt zagen.
Tread-app
Onderhuids zijn de verschillen groter. Dat begint met de software. De XT zette al een eerste stapje met de optie ‘explore’. Een plek in je toestel waar je al je gesynchroniseerde routes, tracks en waypoints terug kon vinden. Maar soms toch weer niet, want het zat allemaal best wat onlogisch in elkaar. Bij de XT2 is dat beter en logischer. Je vindt nu gewoon alles onder ‘explore’. En ‘explore’ synchroniseert met de nieuwe app genaamd ‘Tread’. Bovendien (schrik niet!) lijkt Tread ook de opvolger van Basecamp te worden!
De Tread-app wordt niet alleen gebruikt om je route te bewaren. Je kunt ze ook binnen de app ontwerpen, inclusief avontuurlijke routering op vier niveaus. Ook is het met de Tread-app eenvoudig om routes te delen met anderen. In een handomdraai verstuur je je route als gpx via mail of whatsapp. Tot slot en zeker niet onbelangrijk: via de Tread-app kunnen je deelnemen in een groepsrit. Op die manier kun je op je eigen navigatiescherm de positie van anderen binnen je groep volgen en omgekeerd. In tegenstelling tot bij de XT is daar nu dus geen extra antenne van 200 euro meer voor nodig!
Toch heb ik ook mijn bedenkingen bij de Tread-app. Als ik mijn routes ontwerp, wil ik een groot scherm voor me voor meer gevoel en meer overzicht. Mijn telefoon gebruik ik hooguit onderweg, niet om in de winter routes te ontwerpen. Zelf gebruik ik Basecamp amper nog, hooguit om te kijken wat de inhoud van een gpx-bestand is. Dat kan overigens nog steeds, alleen wordt Basecamp niet meer verder ontwikkeld. Pas zodra Windows en Apple stoppen met ondersteuning van 32bits-programma’s is Basecamp echt verleden tijd. Vroeg of laat gaat dat gebeuren. Gelukkig kunnen we dan gewoon verder met Kurviger, Myrouteapp, Routeyou et cetera.
Bovendien, zo geeft Garmin aan, kun je Tread uitstekend op een tablet gebruiken en worden smartphone-apps binnenkort ook door Windows en IOS ondersteund, waardoor je er alsnog op je ‘gewone computer’ mee kunt werken.
Trendsetter
Afijn, de tijd zal het leren, maar de XT2 zet alvast de trend. Ik heb het toestel en de software nog maar kort kunnen onderzoeken, maar ik zag nog wel meer vernieuwingen, zoals kaartlayers die populaire motorwegen laten zien, net als de groene wegen van Michelin. De XT2 lijkt daar zelfs automatisch de voorkeur aan te kunnen geven (!). Je kunt bij een gereden track laten zien waar je moet versnellen/afremmen of waar je eerder harder of zachter reed. Ik kwam ook dingen tegen waarvan ik nog werkelijk geen idee heb wat het doet, zoals map matching.
1 van 2
Tegen de tijd dat je dit verhaal leest, ligt XT2 als het goed is net in de schappen. Met een beetje geluk heb ik dan ook net een eerste review video gereed (zie mrgps.nl). Maar ik hoop ook op deze plek de komende maanden nader verslag te doen van mijn ervaringen met deze nieuwe Garmin-telg.
Moet je daarop wachten met de aanschaf? Is de overstap überhaupt interessant? Ach, soms moet je jezelf verwennen in het leven. Heb je nu bijvoorbeeld een Zümo 660 of zelfs 595? Dan ga je sowieso blij zijn. Heb je nu een XT? Dan ben je al blij en kan ik me voorstellen dat je wacht op de XT3, over een jaartje of drie à vier. Heb je nu nog helemaal geen gps op de motor? Tsja, dan lig je ineens op kop in de GPS-wereld.
Voor meer info, bestellen en een video-review: www.mrgps.nl.
De wereld van de motortechnologie verandert voortdurend, en Honda laat zien dat het voorop loopt als het gaat om innovatieve technologieën. Onlangs is er informatie opgedoken over een nieuw type ‘jump-control’-systeem dat Honda momenteel ontwikkelt voor zijn avontuurlijke motorfietsen.
De logica achter Jump-Control
Het idee achter Jump-Control is om rijders meer veiligheid en controle te bieden bij het springen in het terrein. Net als tractiecontrole of ABS kan een dergelijk systeem helpen om de eigen capaciteiten en het potentieel van de motorfiets beter te verkennen zonder onnodige risico’s te nemen. Voor offroad rijders kan Jump Control waardevolle ondersteuning bieden bij het aanleren van rijtechnieken en tegelijkertijd het risico op letsel verminderen.
Volgens de uitgelekte octrooi-informatie zal Jump Control drie modi bieden. De eerste modus, ‘Modus A’, voorkomt sprongen volledig door automatisch gas te geven of te remmen voordat de motorfiets het springpunt bereikt. Hiervoor zou een camera op het circuit gegevens moeten verzamelen, die vervolgens dienovereenkomstig worden verwerkt. ‘Mode B’ laat sprongen toe, maar alleen binnen vooraf bepaalde afstanden. Hier regelt het systeem het gashendel en de achterrem om de invalshoek van de motor tijdens de sprong te controleren en een veilige landing op beide wielen te garanderen. ‘Modus C’ is ontworpen voor extremere sprongen en is bedoeld om het achterwiel als eerste te laten landen. Hier grijpt het systeem in door indien nodig meer gas te geven of de achterrem in te trappen om de invalshoek te corrigeren.
Technologie ontmoet offroad
Honda lijkt de CRF450 Rally te gebruiken als ontwikkelingsplatform voor het Jump Control-systeem, wat suggereert dat de technologie in eerste instantie zou worden gebruikt op hun Dakar Rally-motoren. Afhankelijk van het succes van het systeem bij zwaar rallygebruik, zou het ook zijn weg kunnen vinden naar productiemotoren zoals de Africa Twin.
Karolis Mieliauskas, een ADV-rijder en partner van CFMoto in Europa, begon aan een reis van 2.263 kilometer, 12 dagen en vijf afleveringen van non-stop avontuurlijk rijden in de sneeuw.
De motor in kwestie is niet zomaar een CFMoto 800 MT die uit het magazijn is gehaald. Hij is afkomstig van een andere reis die het merk in 2022 maakte. Karolis Mieliauskas kreeg de vraag om een nieuwe rit te maken met dezelfde motor, dezelfde motor die ook deelnam aan een recente cross-country tour van Litouwen naar India. De motor heeft meer dan 15.000 kilometer afgelegd, maar nadat hij de terugreis van India naar Europa had gemaakt, was hij klaar voor een nieuw avontuur, maar niet voor een snelle servicebeurt en de broodnodige voorbereiding op de winter.
De eerste aflevering gaat over de voorbereiding van de motor op de reis. Het CFMoto-servicecentrum in Helsinki controleerde de motor, ververste de olie, deed alles wat nodig was en rustte de motor vervolgens snel uit met alle benodigdheden om Karolis Mieliauskas de koude winterreis te vergemakkelijken. De motor werd uitgerust met verwarmde handvatten, zadels en zelfs een verwarmd vizier. Bovendien werden spijkerbanden gemonteerd om Mieliauskas een kans te geven op de sneeuw en ijs.
Aflevering twee. Veel sneeuw en niet veel asfalt op deze reis, zoals Karolis Mieliauskas zegt. De motor winterklaar maken deed wonderen voor de rijeigenschappen van de 800 MT. Zelfs bij sneeuw en negatieve temperaturen ging de reis door.
In nog drie afleveringen krijgen we de 800 MT in actie te zien, helemaal tot aan het einde van de vijfdelige serie. Elke stap van de reis was gevuld met kou, met uitzondering van een paar rustpauzes met warme drank en zelfs ontspannende momenten in sauna’s.
In aflevering drie reed de CFMoto de poolcirkel over en in aflevering vier kregen we een prachtig uitzicht op het noorderlicht. Nog maar een paar kilometer tot de finish, die in de finale van de serie, aflevering vijf, aan bod komt.
De dreiging van winterse wegafsluitingen vormde een uitdaging voor het CFMoto-team, maar de laatste aflevering wordt afgesloten met een perfecte finish. De omstandigheden waren ideaal en Mieliauskas liet de 800 MT bij de finish luidruchtig meevieren.
Maik Voorwinden nog voor Wayne Tessels, die pas in de ultieme fase de winst pakte.
IDC ASSEN
De eerste IDC-race van dit seizoen werd op 8 april op Assen gereden. In de nieuwe Dutch Naked Bike-klasse reden vijf deelnemers, waarvan de ervaren Joep Overbeeke de snelste was. Glorieus winnaar bij de Dutch Supersport werd Selwin Hamden. De strijd om de overige ereplaatsen tussen Wiljan van Wikselaar en Rick Kooistra was spannend tot het einde. Ook in de Dutch Superbike werd fel gestreden. Wayne Tessels kreeg serieuze concurrentie van Maik Voorwinden, die zijn eerste Superbike-race reed. Pas in de laatste ronde sloeg Tessels toe en boekte met een marge van 0,249 nipt zijn eerste zege van dit seizoen. Via de snelst gereden ronde verdiende Tessels ook drie extra punten volgens de nieuwe puntentelling. De concurrentie had voor de toppers nog zwaarder kunnen zijn als Vladimir Leonov en Tom Edwards (GYTR-Yamaha team) met licentie hadden mogen rijden. Dorna stak hier echter een stokje voor in verband met hun inschrijving voor het WoldSBK in Assen.
Tekst: Emil Bilars, Jan Boer, Gert Bos, Marien Cahuzak, Asse Klein, Kees Siroo Fotografie: Emil Bilars, Gert Bos, Infront, Kees Siroo
Minpuntje was dat het maar amper lukte binnen de rekenmodule van de geluidslimiet van het TT Circuit te blijven. Door drie van de vier races in te korten tot slechts acht ronden bleef men net binnen de grens. De organisatie had op meer gehoopt, zodat er voor de volgende races met meer deelnemers meer ronden gereden zouden kunnen worden, maar nog steeds is niet bij iedereen het geluid helemaal in orde.
Maik Voorwinden nog voor Wayne Tessels, die pas in de ultieme fase de winst pakte.
WMX Frauenfeld
Lotte van Drunen WK-leider
Tijdens de eerste race op zaterdag kregen de dames te maken met een vanwege de regen zware baan, waarin diepe sporen waren ontstaan. Nancy van de Ven kwam in de beginfase ten val en kon de race niet vervolgen. Lotte van Drunen kon zich niet bemoeien met de strijd om de hoogste klasseringen, daarvoor hadden Courtney Duncan, Kiara Fontanesi en Daniela Guillen al snel een te grote voorsprong opgebouwd. Met nog twee ronden te gaan was Van Drunen terug op de vijfde plaats, die ze terugveroverde ten koste van Lynn Valk. Britt Jans-Beken was constant bij de beste tien te vinden en finishte als negende. Vijf punten waren er voor Shana van der Vlist.
Tijdens de tweede race op maandag bleek Lotte van Drunen oppermachtig te zijn. Ze pakte kopstart voor Van de Ven en Duncan, en wist elke ronde iets uit te lopen om na dertien ronden met een voorsprong van een kleine tien seconden haar tweede manchezege van dit jaar te behalen. Van de Ven was niet bestand tegen de druk van Duncan en moest de tweede plaats aan de Nieuw-Zeelandse laten, al kwam ze in de slotronde nog wel weer heel dichtbij. Guillen finishte een halve minuut na Van Drunen op de vierde plek. Kort achter de Spaanse kwamen Fontanesi en Valk binnen. Van Nederlandse zijde waren er verder punten voor Jans-Beken (elfde), Danee Gelissen (twaalfde) en Van der Vlist (zeventiende).
Aan de kop van het klassement zijn de verschillen minimaal: Van Drunen heeft 86 punten, Duncan en Guillen staan op 85. Valk is zesde met 58 punten en dat zijn er zes meer dan Jans-Beken. Van de Ven bezet de negende plaats met 42 punten.
In Zwitserland reed de EMX125 hun eerste wedstrijd van het jaar en kon een week later in Pietramuarata meteen weer aan de bak, terwijl de EMX250 na Riola Sardo in Pietramurata voor de tweede keer aantrad.
Gyan Doensen (KTM) begon met een negentiende plaats in Frauenfeld, maar scoorde daarna louter uitstekende resultaten: tweede, vierde en zevende. Dat brengt hem op de zesde plaats in de stand, die wordt aangevoerde door de Let Janis Martins Reisulis (Yamaha), die drie van de vier manches won en daarnaast nog een keer elfde werd. Damian Knuiman behaalde eenmaal een dertiende plaats in Zwitserland.
Bij de kwartliters spelen de Nederlandse rijders al jarenlang een hoofdrol. Zo werd afgelopen jaar Rick Elzinga Europees kampioen. Een kampioenschap lijkt dit jaar wat te hoog gegrepen gelet op het sterke rijden van Andrea Bonacorsi (Yamaha), die aan zijn twee overwinningen op Sardinië nu in Noord-Italië daar een eerste en een tweede plaats toevoegde. Het werd een geheel Italiaans podium met winst voor Valerio Lata (KTM), voor Bonacorsi en Ferrucio Zanchi (KTM). Beste Nederlander was Fantic-rijder Cas Valk, die achtste en zesde werd (totaal zevende). Hij werd gevolgd door Kay Karssemakers (Husqvarna; zesde en negende) en Ivano van Erp (Yamaha; tiende en achste). In de EK-stand leidt Bonacorsi met 97 punten, voor Lata (75), Valk (66), Karssemakers (65) en Van Erp (60).
ONK grasbaan Vries
Herboren Hummel
Romano Hummel wist tijdens de start van het ONK grasbaan-seizoen in Vries alle ogen op zich gericht. Nagenoeg overal waar hij vorig jaar aan de start stond, wist hij te winnen. Alleen in het WK kreeg hij op cruciale momenten met tegenslag te maken. Het lange seizoen met races door heel Europa eiste wel zijn tol bij de 24-jarige Hummel. ‘De motivatie verdween. Vooral dat lange reizen, elke week weer. Op den duur werd ik daar een beetje zat van. Ik heb in de winter ook niets bijzonders gedaan om me voor te bereiden op het nieuwe seizoen, vooral lekker van het leven genoten. Natuurlijk ga ik dit jaar weer proberen de wereldtitel te behalen. Maar ik wil dat geen doel noemen. Het belangrijkste is dat ik plezier heb. Als ik niet goed in mijn vel zit, dan presteer ik ook niks’, aldus Hummel.
Tijdens de WK-races krijgt Hummel dit jaar gezelschap van Mika Meijer. De 22-jarige Winschoter kreeg een wildcard van de mondiale motorbond. De WK-cyclus start op Hemelvaartsdag in het Duitse Herxheim. In het Drentse Vries leek Hummel in ieder geval weer als herboren. Strijdlustig won hij alle races. In de finale was een herstart nodig na een val van Meijer; het bracht Hummel niet uit zijn doen. Hij won overtuigend voor Dave Meijerink en de Deen Jacob Bukhave. Meijer was, ondanks zijn val, tevreden. ‘Elke heat kon ik de snelheid een beetje opvoeren. Het blijft natuurlijk jammer van de finale. De achterkant brak weg. Gelukkig kon iedereen me ontwijken’, aldus Meijer.
De zijspanwedstrijd werd een prooi voor het Britse duo Mitch Godden en Paul Smith. Titelverdedigers Wilfred Detz en Wendy Arling werden tweede.
Spectaculair en snel: Romano Hummel.
ONK zijspancross Oldebroek
Chaos regeert
Koen Hermans en Ben van den Boogaart hebben de eerste ONK Zijspancross in 2023 weten te winnen. In Oldebroek wist het duo in beide heats als eerste de finish te passeren. In de eerste heat kwam men na de start in de knel aan de binnenkant van de eerste bocht samen met de Britten Wilkinson/Millard. Daarna reed Hermans een inhaalrace van jewelste en werd nog eerste. Ook in de chaotische tweede manche kwam Hermans/Van den Boogaart in de stromende regen als beste bovendrijven. Keuben/Rietman was de enige die goed partij konden geven aan Hermans en in beide heats eindigde men na een fraai gevecht om de leiding op de tweede plek. Wilkinson/Millard wist, ondanks dus een matige start in de eerste heat,en aantal keer vast te zitten in de tweede heat, toch in totaal derde te worden. Grootste pechvogels in de diepe sporen van Oldebroek waren Bax/Cermak. De regerend kampioen strandde in zowel de eerste als in de tweede heat meermaals toen vlak voor hen andere zijspannen vast kwamen te staan. Daniël Willemsen reed in Oldebroek met Aivar van der Wiel aan zijn zijde en scoorde wisselend, maar liet met name in de tweede manche het nat geregende publiek genieten van zijn nog immer spectaculaire rijstijl.
De volgende ONK Zijspancross is 30 april te Halle.
Willemsen/Van der Wiel (#111) ontwijkt spectaculair de vast gelopen kampioenen Bax/Cermak (#82).
Kort door de bocht
Lotte van Drunen heeft in het Deense Slagelse beide manches gewonnen van het EK voor dames. De 85cc-klasse werd een prooi voor Dani Heitink (eerste en tweede). Hij werd op het podium geflankeerd door twee andere Nederlanders: Dean Gregoire (derde en eerste) en Dex Kooiker (vierde en derde). Dex van den Broek werd vijfde. Een week eerder had Heitink ook al in Lommel gewonnen. In de EK-stand leidt Heitink voor de Belg Jarne Bervoets en Gregoire, Kooiker en Van den Broek.
In de 65cc-klasse was Kenzo Jaspers in Slagelse met een vierde plaats de beste Nederlander. Teunis Spijkerman was tweede in de eerste race, maar slechts twintigste in de tweede en werd totaal zevende. In de EK-stand is Jaspers derde en Spijkerman vierde.
Ricardo Brink heeft het volle puntentaal gescoord tijdens de openingsronde van de BENELUX TROPHY in Croix-en-Ternois. Hij kwam in allebei de Superbike-races als eerste over de finish. De Supersport-races werden gewonnen door de Belgen Jef Van Calster en Luca De Vleeschauwer. In de Northern Sidecar Cup waren regerend kampioenen Hilbert Talens en Frank Claeys het sterkste.
Jaimie van Sikkelerus heeft een vijfde geplaatst gescoord tijdens de eerste ronde van het BRITISH SUPERSPORT-kampioenschap op Silverstone. Van Sikkelerus geldt op voorhand als één van de kanshebbers voor de titel. Na de kwalificaties stond de coureur uit Akersloot derde. In de sprintrace kwam Van Sikkelerus vroeg ten val, maar in de tweede race wist hij achter de kopgroep elf punten te behalen. Jorel Boerboom en Floris Schipper kwamen uit in andere BSB-raceklassen, maar finishten buiten de punten.
Romano Hummel veegde op paasmaandag tijdens de GRASBAANRACES in Balkbrug ogenschijnlijk gemakkelijk de vloer aan met zijn tegenstanders. Hummel versloeg in de finale de Deen Bukhave en thuisrijder Dave Meijerink. Bij de zijspannen stonden er punten voor het open NK op het spel. Wilfred Detz en Wendy Arling scoorden er de meeste.
Wayne Tessels is met ChromeBurner RAC41 Honda als vierde geëindigd in de Superstock-klasse tijdens de 24 UUR VAN LE MANS. Tijdens de eerste WK Endurance-ronde van 2023 streed het team lang voor de winst, totdat Tessels zijn teamcollega, Jonathan Hardt, over een oliespoor ten val kwam. Het Nederlandse Holland Motorstore Racing met rijders Xavier van Duffelen, Martin van Ruitenbeek en Marcel Zuurbier eindigden bij hun WK-debuut als veertiende in de Superstock-klasse. Pepijn Bijsterbosch reed met een geblesseerde enkel en kende met Team LRP Poland veel pech onderweg. Toch wist het BMW-team als 22e overall en twaalfde in de EWC-klasse te finishen. Rob Hartog kwam tijdens de race niet in voor het Pitlane Endurance Team vanwege een zware crash in de trainingen over een oliespoor, waarbij hij een schouderblad en nekwervel brak.
MIRJAM POL moest dan wel haar meerdere erkennen in de Spaanse Sara Alverez, toch kijkt ze met een goed gevoel terug op de Baja TT Dehesa Extremadura 2023. Mirjam eindigde als vierde in het algemeen FIM klassement en liet een aantal grote namen achter zich. Mirjam: ‘Jongens, die ik vorig jaar écht niet bij kon houden, zijn nu achter mij gefinisht. Het geeft me een goed gevoel dat ik mee kan komen in de top en dat ik niet onderdoe voor de toprijders in het klassement.’
Na Herlings’ honderdste GP-zege op Sardinië is het wachten op nummer 101, een evenaring van het record van Stefan Everts. In Frauenfeld en Pietramurata lukte dat nog niet.
Omdat de Zwitserse GP tijdens het paasweekend werd verreden, waren de trainingen en kwalificaties op zaterdag, maar de wedstrijden op paasmaandag. Na een derde plaats in de kwalificatie, zat er in de wedstrijd voor Herlings niet meer in dan de plaatsen vier en zes op een baan waar door de regen diepe sporen waren ontstaan. Herlings: ‘Ik had de goede startplek te pakken, maar de dag onderbreking was niet gunstig voor mij, ik reed wat verkrampt. Na een goede start in de eerste race kreeg ik te maken met opgepompte armen, waardoor ik terugviel. Gelukkig heb ik de punten gepakt die erin zaten.’
Een week later in Pietramurata was Herlings erg ongelukkig bij de start van de eerste manche. Voor hem kwam Romain Febvre ten val, waardoor Herlings geen kant meer op kon. Vanuit het achterveld (27e bij de eerste doorkomst) moest hij zich een weg naar voren banen. Dat leverde op de finish de negende plaats op. Weg kans op GP-zege nummer 101. In de tweede race had hij geen problemen na de start en wist hij zich geleidelijk te verbeteren tot hij iets over de helft van de wedstrijd de koppositie in handen kreeg. Hij won de manche, zijn eerste zege van dit jaar. Totaal werd Herlings derde. Herlings: ‘Ik ben er hard tegenaan gegaan, de manier van rijden van de “oude” Jeffrey en heb ik laten zien wat ik waard ben.’
Herlings staat nu derde in de stand, met een achterstand van 26 punten op Jorge Prado. De Spanjaard begon met een tegenvaller, want na drie gewonnen kwalificatieraces zat er in Pietramurata niet meer dan de tiende plaats in. Hij liet zich daardoor niet ontmoedigen, want net als in Frauenfeld werd hij ook nu eerste en derde, wat hem zijn eerste GP-zege van dit jaar opleverde. Maxime Renaux kan terugkijken op twee sterk gereden GP’s: hij won in Frauenfeld en werd tweede in Pietramurata. De Fransman bezet de tweede plaats in het klassement.
Calvin Vlaanderen is bezig met een goed seizoen. Hij begon met mooie uitslagen en weet die lijn voort te zetten en scoorde goed in beide GP’s, met als beste uitslag de vierde plaats in de eerste manche in Zwitserland. Glenn Coldenhoff hield weinig punten over aan de kwalificaties, maar scoorde in de vier manches goed. Brian Bogers is nog ver verwijderd van zijn vorm van vorig jaar.
1 van 3
Maxime Renaux zegevierde in Frauenfeld.
Teamchef Antonio Cairoli kon zijn beide rijders Liam Everts (72) en Andrea Adamo feliciteren in Italië.
Jorge Prado won zijn eerste GP van 2023.
Eerste winst Roan
In 2020 behaalde Roan van de Moosdijk in Lommel zijn eerste zege in een GP-manche. Drie seizoenen later kon hij daar een tweede overwinning aan toevoegen door in de slotfase van de eerste manche in Frauenfeld toe te slaan en de race te winnen. Dat bood uiteraard een goede basis om op het podium terecht te komen, maar na een matige start in de tweede manche zat er niet meer in dan de achtste plaats, wat hem totaal de vierde plaats opleverde. Teamgenoot Kaj de Wolf was tweede en vierde en mocht als derde naar het podium. In Italië werd door beiden iets minder goed gescoord, maar ze handhaven zich goed in de top van het klassement. Rick Elzinga scoorde in elk van de zes races.
Pietramurata leverde een mooi succes op voor het fabrieksteam van KTM. Voor zijn thuispubliek kwam Andrea Adamo beide keren als tweede over de finish en dat was voldoende voor zijn eerste GP-winst. Twee derde plaatsen waren goed voor de tweede plaats totaal én het eerste GP-podium van Liam Everts.
De BMW GS Club Nederland heeft een genereuze donatie gedaan aan KiKa, de stichting die zich inzet voor kinderen met kanker. De club, die bestaat uit liefhebbers van de BMW GS motorfietsen, heeft een loterij georganiseerd onder haar leden tijdens het 20 jarig jubileum, waarbij de opbrengst volledig ten goede kwam aan KiKa. De vereniging heeft deze opbrengst verdubbeld! De loterij was een groot succes en leverde een bedrag op van 2670,50 euro. Het bedrag werd op 12 april gestort op de rekening van KiKa door de penningmeester van de BMW GS Club Nederland, Peter van de Wiel.
Tekst: Hans de Roon | Jan Verlaan
Voorzitter van de BMW GS Club Nederland Pom Bleeksma zei: “Wij zijn trots dat we als club een bijdrage kunnen leveren aan het belangrijke werk van KiKa. Wij hebben veel respect voor de kinderen die tegen kanker vechten en voor de onderzoekers die naar betere behandelingen zoeken. Wij hopen dat onze donatie helpt om het verschil te maken voor deze kinderen en hun families.” Hij bedankt ook alle leden en gasten die hebben meegedaan aan de loterij en de sponsors die de prijzen hebben beschikbaar gesteld.
De vertegenwoordiger van KiKa, Wilco van Gelder, was erg blij met deze donatie en bedankte de BMW GS Club Nederland voor hun steun. Hij zei: “KiKa is afhankelijk van donaties om ons doel te bereiken: dat geen enkel kind meer hoeft te sterven aan kanker. Wij zijn enorm dankbaar voor deze geweldige actie van de BMW GS Club Nederland. Het is hartverwarmend om te zien dat zij zich zo betrokken voelen bij onze missie. Met deze donatie kunnen we meer onderzoek financieren naar betere en minder schadelijke behandelingen voor kinderkanker.”
Twee weken toeren op Honshū, het grootste eiland van Japan. We vertrekken vanuit Tokyo, waar je een sumoworstelwedstrijd meemaakt. Verbaas je over het ritueel van zout gooien, het slaan op de bovenbenen en het langdurig aftasten van de tegenstander. Daarna ontspannen in een Onsen, het badhuis dat zo’n belangrijke plaats inneemt in de Japanse cultuur. Ook bezoeken we een geisha-dansshow. Volop cultuur, maar je komt natuurlijk ook om motor te rijden. Dan kom je op het schiereiland Izu Hantō – met de Mazda Turnpike! – helemaal aan je trekken. Of de Nishi Izu Skyline, een droomweg voor elke motorrijder, met uitzicht op de 3.776 m hoge Mount Fuji. Het is een verpletterende ervaring om de perfecte symmetrie van de beroemde vulkaan van dichtbij te bewonderen.
Na Hamamatsu brengt de ferry in Cape Irago ons naar het schiereiland Kii Hantō, waar de Pearl Road, die je door een schilderachtig en bergachtig landschap voert. In Kyoto snuiven we nog meer Japanse cultuur op in de oude, kleurrijke Shintō- tempels en prachtige tuinen. Himeji is het meest westelijke punt van de tour. Na een bezoek aan het gelijknamige kasteel volgen we de Chirihama Nagisa Driveway langs de kust naar het schiereiland Noto. Via de slingerende Mount Shirane Road rijden we langs warmwaterbronnen naar Nikko, het centrum van de traditionele Shintō-religie. Tot groot genoegen van alle Honda-fans tipt de laatste dag van tour het beroemde Motegi Circuit aan, waar ook het Honda-museum is gevestigd. Over de Nikko Suginami, een weg omzoomt door cederbomen keren we terug naar Tokio. Daar sluit de cirkel van dit absoluut verbazingwekkende motoravontuur van twee weken op het Japanse eiland Honshū.
Lees hier alles over Droomreis Japan: land van de Rijzende Zon
1 van 7
Angela de Haan, Edelweiss-tourguide
Over Edelweiss Bike Travel
Sinds 1980 organiseert Edelweiss Bike Travel motorreizen in stijl. De reizen staan synoniem voor kwaliteit, betrouwbaarheid, deskundigheid en know-how. Niet voor niets hanteren ze het motto ‘The best ride there is’. Ruim 46.000 motorrijders zullen dat beamen.
Mirjam Pol moest dan wel haar meerdere erkennen in de Spaanse Sara Alverez toch kijkt ze met een goed gevoel terug op de Baja TT Dehesa Extremadura 2023. “Het afgelopen weekend heb ik goed gereden. Voor mijzelf kan ik zeggen dat, juist door de omstandigheden die mij niet zo liggen, ik uitgedaagd ben om weer een tandje bij te zetten. En dat heeft wederom goed uitgepakt. Eigenlijk is het een continu-leerproces met als uiteindelijk doel om alle terreinsoorten zo goed mogelijk te beheersen zodat ik in de Dakar rally optimaal ‘allround’ kan zijn.”
Mirjam Pol is als vierde in het algemeen FIM klassement gefinisht en heeft een aantal grote namen achter zich gelaten. Mirjam: “Jongens die ik vorig jaar écht niet bij kon houden zijn nu achter mij gefinisht. Het geeft me een goed gevoel dat ik mee kan komen in de top en dat ik niet onderdoe voor de toprijders in het klassement. Ik haal ondertussen wel steeds weer WK-punten binnen en ook dat geeft een goed gevoel.” “Ja, het is natuurlijk jammer dat ik niet gewonnen heb maar het gevoel dat ik goed heb gereden en mij dus nog steeds kan verbeteren is op dit moment bij mij toch echt overheersend!’, laat Pol weten. Na afloop van deze wedstrijddag bleek het verschil tussen de Spaanse en Pol nog maar 1.53minuut. Ze heeft wederom punten gescoord voor het damesklassement maar ook voor het 450CC klassement in het FIM Bajas World Cup 2023. In Spanje kon ze weer rekenen op de assistentie van Henkjan Somsen en dat gaf haar rust in de voorbereiding en natuurlijk ook tijdens de wedstrijd. Als we haar zondagavond spreken wacht ze samen met hem op de prijsuitreiking op het podium waarna ze de boel inpakken en de terugreis gaan aanvaarden.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
