Rick Elzinga ging naar Amerika om te crossen, iets dat elke crosser stiekem wil maar weinigen ook echt doen. Rick dus wel en het grote Racer X volgde hem op de voet.
Marathonmotor: BMW R 1200 GS
Een BMW R 1200 GS in de rubriek Marathonmotor is al lang geen bijzonderheid meer. Bezitters van deze motoren rijden over het algemeen veel kilometers. Zo ook Ferry Bult, die al zestien jaar met plezier onderweg is op zijn kanariegele R1200GS. Weer of geen weer, de BMW wordt het hele jaar door van stal gehaald. Van poetsen komt weinig, van rijden des te meer gezien de respectabele kilometerstand van 215.315 kilometer.
Ferry Bult (50) groeide op in Twente, een regio waar crossen met brommers vroeger net zo gewoon was als in andere regio’s met veel buitengebied. ‘Een logisch vervolg was geweest als ik na de crossbrommertijd op een echte brommer en een motor zou zijn gestapt. Maar daar kwam niets van in. Mocht niet van mijn ouders. Ik wilde heel graag mijn motorrijbewijs gaan halen, maar die kans kreeg ik niet. Achteraf gezien misschien ook niet zo heel erg, want als student had ik toch geen geld om een motor te kopen. Ik heb lang gestudeerd, dus ik had ook lang geen geld. Maar op mijn 29e, toen onze eerste dochter werd geboren, besloot ik mezelf toch een motorrijbewijs cadeau te doen. Ik was al jaren helemaal weg van de Dakar Rally en heb nog eens een tijd met het idee rondgelopen om zelf aan die rally deel te nemen. Afrika, rally en motoren, dat had mijn interesse. Maar het is er nooit van gekomen. Ik denk ook niet dat ik daar de skills voor had. Mijn eerste motor moest er wel eentje zijn met Dakar-roots. Het liefst had ik een BMW gekocht, eentje die refereerde aan de tijd van Gaston Rahier en anderen die toen in de Dakar Rally de dienst uitmaakten. Maar voor zo’n motor, en dan bedoel ik een gewone GS, had ik toen geen geld.’
Ferry woonde in IJsselstein bij Utrecht en moest voor zijn werk naar Amsterdam. Het filerijden met de auto was hij als snel beu. Zijn eerste motor werd een rood-witte Yamaha XT600, nog eentje met een kickstarter. ‘Misschien niet de meest voor de hand liggende woon-werkmotor, maar ik reed zoveel mogelijk via binnenwegen van en naar mijn werkplek. Samen met een compagnon had ik een succesvol softwarebedrijfje opgestart dat ik in 2005 heb verkocht. Toen was er eindelijk genoeg geld om mijn droomwens in vervulling te laten gaan. In MOTO73 had ik een test gelezen van de nieuwe BMW R1200GS. Op de foto’s bij het verhaal prijkte de gele uitvoering en dat was precies de kleur die ik geweldig vond. Bij Motor Center Oost (nu BMW-dealer Broekhuis in Enschede) stond een één jaar oude R1200GS met slechts 7.000 kilometer op de teller. En precies in de kleur die ik zocht. De eerste eigenaar had de motor nieuw bij die zaak gekocht. Ik liet de motor direct voorzien van noodzakelijke accessoires als valbeugels, kofferset en later een hoger scherm. En natuurlijk een echt BMW-rallypak. Het kon niet op.’
Man en motor
| Naam | Ferry Bult |
| Woonplaats | Hengelo (OV) |
| Leeftijd | 50 jaar |
| Beroep | sales & marketing |
| Rijdt sinds | 2000 |
| Aangeschaft | 2005 |
| Nieuwprijs | circa € 14.000,- |
| Dagwaarde | circa € 4.000,- |
| Rijstijl | toer |
| Gebruik | woon-werk en toer |
| Brandstofverbruik | 1:17,5 |
| Olieverbruik | 1:5.000 |
| Onderhoud | dealer |
| Bouwjaar | 2004 |
| Kilometerstand | 215.315 km |
Winter
De meeste kilometers die Ferry met zijn GS heeft gereden waren een stuk minder avontuurlijk dan zijn eerdere Dakar-plannen. ‘Maar met de motor in de winter over besneeuwde wegen rijden kan ook spannend zijn. Of die keer dat met 140 km/u op de Duitse autobaan mijn sjaal vanaf de bagagedrager in het achterwiel geraakte. De sjaal is volledig om de achteras gedraaid tijdens het rijden. Het voelde alsof even het gas dicht werd gedraaid. Ik heb het pas gemerkt toen ik thuis kwam (150 kilometer later) en de sjaal weg was. Bij Broekhuis hebben ze met veel moeite de restanten van de sjaal kunnen verwijderen. Vorig jaar heb ik de rechterkoffer en ophanging vervangen, omdat ik in Zwitserland op de Passo del Lucomagno bij Blenio onderuit ging in de sneeuw. Ook in Nederland ben ik een keer in de sneeuw onderuit gegaan. De valbeugels hebben hun nut bij mij wel bewezen.’
Marathonmotor: Kawasaki KLE500
Ferry heeft twee jaar in Duitsland in de buurt van Winterberg gewerkt. ‘In de winter reed ik dan met winterbanden wat wel een aparte ervaring oplevert, omdat de motor met die banden boven de 140 km/u begint te “zwabberen”. Doorrijden in de winter vergt wel wat aanpassingen. De hogere ruit is er een van. En verder een goed pak, verwarmde handvatten en een verwarmd motorjack. Op die manier is het ook op langere afstanden in de winter goed uit te houden. Dat de motor relatief licht en wendbaar is, speelt ook een rol. Dat geeft onder minder ideale omstandigheden extra vertrouwen. Echt offroad, afgezien van een stukje gravel, heb ik nog nooit met de GS gereden. Vorig jaar stonden gravelwegen in Zuid-Noorwegen op het programma, maar helaas gooide het coronavirus roet in het eten. Maar misschien komt het er nog een keer van. Ik denk wel dat, zeker met de juiste banden, onverharde paden voor de GS geen probleem hoeven te zijn.’
Door een niet-aangekondigde wegopbreking ging het voorwiel stuk en moest worden vervangen. 
Bij de linker cilinder laat de coating los. 
De voetsteunen hebben hun beste tijd wel gehad.
Onderhoud
Wanneer je veel rijdt, moet er ook geregeld onderhoud worden gepleegd. Het is niet aan de eigenaar om daar zelf veel energie in te steken. Ferry: ‘Zelfs aan poetsen heb ik een hekel. Alleen als ik na een beurt de motor terug krijg van de dealer ziet deze er fris uit. Dat is dan mooi voor even. Maar dat kan me niet schelen. Veel belangrijker voor me is dat de motor het altijd doet, dat ik er op kan vertrouwen. Daarom breng ik de motor voor al het onderhoud naar Broekhuis Motoren waar mijn BMW in goede handen is bij chef-monteur Peter Walhof. Ik noem hem gekscherend Prof. Dr. Walhof. Dat zegt genoeg. Ik weet dat ik bij een officiële BMW-dealer wat duurder uit ben dan bij zomaar een motorzaak, laat staan een beunhaas. Ik moet er niet aan denken. Ik wil dat het onderhoud punctueel en door vakmensen wordt uitgevoerd. Dat vertrouwen heb ik bij Broekhuis. En nee, ik heb nooit bij elkaar opgeteld wat de BMW me de laatste vijftien jaar aan onderhoud heeft gekost. Misschien wel evenveel als wat ik destijds voor de motor heb betaald. Tot voor kort kreeg ik bij Broekhuis wel geregeld de vraag of het niet eens tijd werd voor een andere motor. Maar daar zijn ze mee opgehouden, want zo lang deze betrouwbaar is, blijft deze. En als er wel een andere komt, dan blijft deze denk ik nog. Voor “erbij”, en dan met noppenbanden. Dat zou mooi zijn.’
Met meer dan twee ton op de teller heb je meestal de gebruikelijke BMW-problemen wel een keer meegemaakt. Dat de cardan dan eens vervangen moet worden, is normaal. Bij deze motor was dat pas na 140.000 kilometer, dus dat viel mee. De koppeling komt meestal ook een keer aan de beurt. Bij de GS van Ferry was dat pas na 178.000 kilometer. Ferry: ‘Ik lig daar niet wakker van zolang het maar snel gemaakt kan worden. En dat is tot nu toe steeds het geval geweest. Met een halve ton op de teller trad er een ABS-storing op, tenminste dat gaf het dashboard aan. Dat was wel even zoeken voor de monteur. De storing zat ’m niet in de ABS-pomp zelf, maar ergens in de bekabeling. Maar ook dat werd uiteindelijk opgelost. De meeste andere reparaties zijn uitgevoerd voor ik merkte dat er iets aan de hand was. Ik merk niet of een remschijf versleten is, maar de monteur ziet dat wel. Die vervangt de schijf dan op voorhand. En zo ging het ook met de stuurkogels van de Telelever.’
De achterschokdemper is bij 143.000 kilometer vervangen. Ferry: ‘Dat had ik wel gemerkt, maar waarom diezelfde schokdemper na 25.000 weer is vervangen? Ik heb geen idee. Maar ik zie nu (Ferry kijkt op de factuur van toen) dat die schokdemper de tweede keer wel 150 euro goedkoper was. Vervangen zal wel nodig zijn geweest, ik kan het me niet meer herinneren. Ik zat er toen niet mee en nu ook niet.’
BMW R 1200 GS op de brug
Het is een frisse ochtend wanneer Ferry Bult vanuit Hengelo naar Volkel komt gereden. Geen probleem voor Ferry, want die is wel wat gewend. Na de gebruikelijke proefrit kijkt Motor.NL-expert Van Sleeuwen nog eens even goed op de teller. ‘Ik wist niet of ik het goed had gezien, maar er staat toch echt 215.000 kilometer. Alleen aan de afgesleten voetsteunen is dat te zien, tijdens het rijden merk je er niets van. Rijdt minstens zo goed als een nieuwe’, aldus Van Sleeuwen. De remmen, de schijven zijn al twee keer vervangen, functioneren goed. De remblokken komen goed vrij. De wielen zien er na vijftien jaar nog prima uit. Ferry: ‘Het voorwiel is een keer vervangen nadat er een niet aangegeven opbreking in de weg was. Meteen een deuk. Nog een geluk dat de band toen niet lek ging.’
Aan de linker cilinder is te zien dat er geregeld met de GS in de pekel is gereden. De coating bovenop laat los, wat in de toekomst alleen maar zal toenemen. ‘Maar voor het overige valt het reuze mee. Coating of lak zijn verder nergens verweerd. Ook niet van het frame. Het is alleen allemaal een beetje vuil. Rijden verdient bij de eigenaar duidelijk meer de voorkeur dan poetsen’, aldus Van Sleeuwen.
Bij controle van de cardan merkt Van Sleeuwen op dat deze haast nog beter voelt dan bij een nieuwe. ‘Het voelt heel direct, amper vrije slag. Ik merkte het ook bij het rijden. In de eerste versnelling trappen gaat vaak met een “klak” gepaard, maar bij deze motor gaat dat geruisloos. Ook het schakelen naar de andere versnellingen ging geruisloos. Zo zie ik ze niet vaak’, aldus Van Sleeuwen.
De uitlaat, en dan vooral de bochten en de collector, zijn niet meer mooi te noemen, maar zijn wel goed in balans met de rest van de motor. Ofwel, je mag zien dat er (flink) mee is gereden.
De verwarmde handvatten zijn nieuw. Ferry: ‘Je wilt niet weten hoe vaak ik te horen heb gekregen dat ik die eindelijk eens moest vervangen. Op het laatst moest er duct tape aan te pas komen om de zaak bij elkaar te houden. Daarom heb ik er vorig jaar toch maar nieuwe op gezet.’ ‘En nu de voetsteunen nog’, besluit Van Sleeuwen.
Pluspunten BMW R 1200 GS
Ideale reismotor
Minpunten BMW R 1200 GS
Prijzig onderhoud
BMW R 1200 GS: goed om te weten
De BMW R1200GS is de opvolger van de R1150GS. Het toen nieuwe blok werd eerder al toegepast in de R1200C en R1200CL, alvorens het in 2004 zijn weg vond naar de GS. Behalve een grotere cilinderinhoud (slechts 40 cc meer dan zijn voorganger) kreeg de nieuwe R1200GS veel meer wijzigingen zonder het beproefde GS-concept aan te tasten. Het blok werd totaal vernieuwd en werd voor het eerst voorzien van een balansas. Door allerlei ingrepen werd de R1200GS maar liefst 30 kg lichter dan zijn voorganger. Een van die ingrepen was de invoering van het CAN-bus-systeem ter vervanging van de kabelboom. Geheel probleemloos was de invoering van dat CAN-bus-systeem in het begin zeker niet. De R1200GS is er in drie uitvoeringen: R1200GS (2004-2012), R1200GS Adventure (vanaf 2005) en R1200GS LC (vanaf 2013). Vanaf modeljaar 2008 is de GS voorzien van een nieuw ABS, steeg het vermogen en kwam de optie voor elektronisch instelbare vering en traction control. In 2010 steeg het vermogen opnieuw (110 pk), wat mogelijk werd door een gewijzigde cilinderkop. In 2012 werd het 2013-model aan het publiek getoond, de eerste watergekoelde GS. Deze is wel ruim negen kilo zwaarder dan zijn voorganger en het vermogen steeg met 15 pk. Vanaf 2019 is de R1200GS opgevolgd door de R1250GS.
Richtprijzen bij motorzaak
- 2004 circa € 5.500,-
- 2005 circa € 6.000,-
- 2006 circa € 6.500,-
- 2007 circa € 7.000,-
- 2008 circa € 7.500,-
- 2009 circa € 8.000,-
- 2010 circa € 9.500,-
- 2011 circa € 10.000,-
- 2012 circa € 10.500,-
- 2013 circa € 11.500,-
- 2014 circa € 13.000,-
- 2015 circa € 14.000,-
- 2016 circa € 15.000,-
- 2017 circa € 16.500,-
- 2018 circa € 18.000,-
Reparaties en problemen
3.700 km uitlaat en katalysator vervangen
3.000 km lichtschakelaar vervangen
53.000 km remschijf achter vervangen
53.500 km ABS-storing verholpen
75.000 km accu vervangen
93.000 km remschijven voor en achter vervangen
113.500 km voorwiellagers vervangen
130.000 km toerentellersensor vervangen
140.000 km cardanas vervangen
143.500 km achterschokdemper vervangen
154.000 km één remschijf voor vervangen
167.000 km achterschokdemper vervangen
169.500 km bovenste stuurkogel Telelever vervangen
174.000 km onderste stuurkogel Telelever vervangen
175.300 km bobine vervangen
178.000 km koppeling vervangen
185.000 km voorwiellager en één remschijf voor vervangen
190.000 km versnellingsindicator vervangen
207.400 km handvatten en remschijf achter vervangen
Merkenclub
GS-rijders kunnen terecht bij de BMW GS-club Nederland (www.bmwgsclub.nl). De club kent een uitgebreid forum (wel eerst registreren) waar veel informatie is te vinden. Voor leden (zo’n 700 in getal) worden asfalt- en allroadritten georganiseerd. Het maakt niet uit wat voor GS je hebt, als het maar een BMW GS is.
Toerisme: De grote ronde van de Zeeuwse eilanden
Zeeland telt zes bewoonde eilanden. Of zeven, als je Schouwen-Duiveland voor twee telt. Vroeger waren ze alleen per boot bereikbaar. Nu zijn ze met elkaar verbonden door een netwerk van bruggen, dijken en andere waterwerken. Wij gaan er eens goed voor zitten en tikken op één dag alle eilanden af. Hi j mee?
Het achterwiel maakt een enorme slinger en dreigt me eerst links en daarna rechts in te halen. Alle kennis die ik ooit tijdens voortgezette rijopleidingen heb opgedaan, komt uit de krochten van de hersenen tevoorschijn. Niet remmen, vooruit blijven kijken, sturen, NEE NIET REMMEN! Het werkt. Mijn trouwe Aprilia Caponord vindt de balans terug en vervolgt rechtdoor zijn weg.
Ik had het natuurlijk kunnen weten. Sterker nog: borden in de berm hadden me voor modder gewaarschuwd. Op Tholen, het eerste eiland van de dag, zijn ze de akkers aan het omploegen en bewerken. De dikke Zeeuwse klei blijft aan de banden van de tractoren plakken en wordt er op de verharde weg afgeschud. En als het dan ook nog heeft geregend, heb je de perfecte formule voor een spekglad wegdek.
Het zet me weer even op scherp als ik over Tholen rijd. Altijd blijven opletten en vooruitkijken. De dag is grijs begonnen en dat zorgt voor een ingetogen sfeer die bij Zeeland past. Ora et labora, staat met regelmaat te lezen op sierhekken en gevels. Bid en werk. Uitstekend, maar van een beetje genieten wordt een mens ook niet slechter. Uitwaaien dus, gas erop, in de derde versnelling.
Rijdend langs dorpen als Poortvliet, Sint-Maartensdijk, Stavenisse en Sint-Annaland zie ik een landschap dat in zichzelf is gekeerd, naar binnen gericht. Met de dreigende zee veilig achter de hoge dijken. Sint Philipsland, eiland nummer twee, laat eenzelfde beeld zien. Ik rijd er naar Sluis. Daar kon je vroeger met de veerboot oversteken naar Bruinisse. Dat gaat vandaag via een reeks bruggen, dammen en sluizen.
Wind en wijsheid
Uit het zadel in de haven van Bruinisse. De mosselkotters liggen aan de kade te wachten. Straks varen ze weer uit. Op zondagavond weg, op woensdag of donderdag thuis. Op de dijk staat, zoals bij elke goede haven, een leugenbankje met huisje. Hier vertellen de beste stuurlui aan wal hun sterkste verhalen. Boven de deur van het huisje hangt een spreuk: ’t is mae nae wie ’t zeit, het is maar net wie het zegt.
Ik rijd het dorp uit, de ruimte in. Wolken drijven over. Soms zijn ze flinterdun, soms vormen ze een dikke dreigende massa. De omgeving van Ouwerkerk was tijdens de Watersnoodramp van 1953 zwaar getroffen. In de dijk was een gigantisch gat geslagen dat alleen met de grootste moeite kon worden gedicht. Een museum dat letterlijk op de grens van land en water staat, herinnert aan die dramatische gebeurtenissen. Een aantal betonnen bakken – caissons – die in het gat werden geplaatst is nog zichtbaar.
Luctor et Emergo. Ik worstel en kom boven. Het is op weinig plekken zo tastbaar als in deze hoek van Schouwen-Duiveland, eiland nummer drie van de rit. Of drie én vier, als je ze als afzonderlijke eilanden wilt zien. Telkens wanneer ik een dorp verlaat en de leegte van Zeeland voor me ligt, kan het gas erop. Een eenzame motorrijder in een uitgestrekt en vlak landschap.
Door een dubbele stadspoort rijd ik Zierikzee binnen voor een rap rondje binnenstad. Het is een doolhof van eenrichtingsstraatjes die mijn navigatie voortdurend in de war brengen, maar wel zo leuk om even doorheen te puzzelen. Mooi ook. Oude geveltjes, monumentale panden, de Oude Haven en eenmaal buiten de stad het weidse land met achttiende- en negentiende-eeuwse buitenhuizen als Welgelegen, Mon Plaisir, Rustenburg en Heesterlust.
Over Luctor et Emergo gesproken. Daar staat de Plompe Toren, het enige dat rest van het dorp Koudekerke dat werd opgegeven in de strijd tegen het water. Meer dan tien andere dorpen trof in Zeeland eenzelfde lot. De bewoners braken hun huizen af om ze achter een nieuwe, betere dijk weer op te bouwen. Alleen de toren bleef achter.
Koffiestop in Burgh-Haamstede. Uiteraard met een Zeeuwse bolus erbij.
Massief stabiel
Terug in het zadel van de Caponord rijd ik over de Oosterscheldekering (het belangrijkste kunststuk van de Deltawerken) naar Noord-Beveland, eiland nummer vijf van de dag. Onderweg maak ik nog een klein rondje over het voormalige werkeiland Neeltje Jans. Vanaf de Vluchthaven is er prachtig uitzicht op de machtige schuiven die bij extreem hoog water gesloten kunnen worden. Dat gebeurt minder dan één keer per jaar.
De weg is ondertussen opgedroogd, zodat ik de Aprilia wat meer snelheid kan laten maken. Ooit stuurde hij tijdens een motortest zó fantastisch scherp, dat ik hem moest hebben. Na jaren van trouwe dienst is hij door de moderne techniek ingehaald, maar als je weet hoe je hem in je handen moet houden, ligt hij nog altijd massief stabiel in de bochten.
Bij Vrouwenpolder stuur ik eiland nummer zes op: Walcheren. Het is met zijn ringdorpen rond de kerk, badplaatsjes, weilanden, hagen en boomgaarden misschien wel het sfeervolste Zeeuwse eiland. Een bochtige weg brengt me naar Domburg, het plaatsje dat eind negentiende eeuw op de toeristische kaart werd gezet, dankzij de bouw van een weelderig badhuis met onder meer een kuurzaal, leeszaal, biljartkamer, damessalon en veranda’s aan beide kanten.
Het Badpaviljoen werd hét trefpunt van Domburg. Althans, voor de elite en de kunstenaars die volgden, zoals Jan Toorop, Kees Spoor en Piet Mondriaan. Toen de Europese bovenklasse na de Tweede Wereldoorlog nieuwe bestemmingen ging ontdekken, raakte het paviljoen langzaam maar zeker in verval. Gelukkig werd het pand een rijksmonument en is het volledig gerestaureerd en verbouwd.
Ik rijd er op de motor langs en zie onderweg ook enkele villa’s uit de glorietijd van de Domburgsche Zeebadinrichting. Koffie op een terras in het centrum en daarna verder naar Westkapelle, voor een stuk buitendijks rijden. Dat kan in Nederland maar op een paar plaatsen. Een andere locatie komen we later op de dag nog tegen. Westkapelle is toch al bijzonder, want de kerktoren van het dorp doet tevens dienst als vuurtoren.
Toerisme Duitsland: Meertjes hoppen in Oberbayern
Zeeheld
Het is op Walcheren fijn rijden. De wegen gaan zelden lang rechtdoor. Oude binnendijken slingeren door het landschap. Onderweg passeer ik boerderijen en dorpen met kleine huizen, meestal schouder aan schouder rondom de kerk. Het zijn de bastions van de mens in een omgeving waar de dreiging van de zee altijd aanwezig is.
Er is ruimte genoeg om groot, groter, grootst te bouwen. Maar de Zeeuw kent zijn plaats in de rangorde van de natuur. En zo niet, dan herinneren markeringen op muren hen daar wel aan: zo hoog stond het water in 1953…
Daar is Vlissingen, de stad van Michiel de Ruyter. Behalve een uitmuntende kapitein en briljant strateeg, was hij een bescheiden mens die geliefd was bij zijn manschappen. Zonder De Ruyter, zo denken sommige historici, zouden we nu Engels spreken, want tijdens de derde Engelse Oorlog zag het er zo beroerd uit dat de val van de Republiek slechts een kwestie van tijd was. Tot de vloot van De Ruyter de superieure Engelsen versloeg.
De geboren Vlissinger heeft verschillende keren geprobeerd om met varen te stoppen en meer tijd met zijn gezin door te brengen. Maar telkens deed het land een beroep op hem dat hij niet kon of durfde te weigeren. De laatste keer werd hem dat fataal. In 1676 raakte De Ruyter dodelijk gewond tijdens een gevecht voor de kust van Sicilië.
In tegenstelling tot Vlissingen heeft het verderop gelegen Middelburg wel de monumentale schoonheid die bij de zeeheld past. Hier lag dan ook een groot deel van de VOC-vloot (en van de slavenschepen…). Ik rijd er dwars door het centrum langs pleinen, kloosters, herenhuizen, grachten en pakhuizen.
De Oude Zeedijk
Via het vissersdorp Arnemuiden bereik ik het Veerse Meer. Onderweg ben ik ongemerkt eiland nummer zeven opgereden: Zuid-Beveland. De Zeeuwse eilanden zijn op sommige plekken zo met elkaar vergroeid geraakt dat er nauwelijks nog sprake is van een overgang. Je moet de plek kennen.
Ik kom onderweg nauwelijks iemand tegen. Heerlijk sturen over lege wegen. Soms rijd ik onder aan een dijk, soms er bovenop met uitzicht over de akkers, velden en boomgaarden. Voorbij Oud-Sabbinge, Wolphaartsdijk – met mooie molen – en Kattendijke houd ik zoveel mogelijk de kant van het water aan.
Vanaf de Oude Dijk zie ik aan de overkant van het water Tholen liggen. Daar ben ik vanochtend de grote ronde van Zeeland begonnen. Ik moet de motor een beetje tegen de wind in sturen. Het is stevig gaan waaien. Nog één keer gaat de weg, net als bij Westkapelle, buitendijks. Het is er prachtig in de ondergaande zon.
Als ik na een korte stop mijn huisadres intik op de navigatie, stuurt hij me als toegift via het mosseldorp Yerseke naar de snelweg.
Download de route Zeeuwse eilanden
5 Topstops
1. Watersnoodmuseum
Als je een grote ronde door Zeeland rijdt, ontkom je niet aan de Watersnoodramp van 1953. Wie er meer over wil weten, bezoekt bij Ouwerkerk het Watersnoodmuseum. Het is gevestigd in, op en rond de plek waar negen maanden na de ramp het laatste gat in de Zeeuwse dijken werd gedicht. Info: www.watersnoodmuseum.nl.
2. Oude Haven Zierikzee
Rijd door de dubbele stadspoort regelrecht naar het oude centrum van vestingstad Zierikzee. Op de kop van de Oude Haven, op het Havenplein, heb je de terrasjes voor het uitkiezen.
3. Koffie bij Sonnemans
Uiteraard bestel je onderweg koffie met een Zeeuwse bolus, het zoete broodje van de streek. Een van de leukste adressen is Bakker Sonnemans in Burgh-Haamstede, een winkeltje annex museum met een boel spul uit grootmoederstijd. Ook staan er historische voertuigen.
4. Proef Zeeland
Op het voormalige werkeiland Neeltje Jans kun je terecht voor vis en Zeeuwse specialiteiten. Er is een winkeltje met restaurant. Hoewel er ook mosselen op het menu staan, zijn de garnalenkroketten uit België – sorry Zeeland – onze favoriet.
5. Badpaviljoen
Rijd in Domburg rechtdoor naar zee. Met een beetje geluk is de veranda van het Badpaviljoen open. Hier vang je een glimp op van het goede leven van de negentiende en begin twintigste eeuw. Voor de kunstliefhebbers: www.marietakmuseum.nl over de kunst en kunstenaars van Domburg.
Blijven slapen
Wat langer van Zeeland genieten? Blijf dan een nachtje slapen. Of twee. Op Zuid-Beveland staat de motorcamping van Lydia en Bertje: De Brakke Zeeuw. Er zijn vijftien plaatsen en je kunt eten ‘wat de pot schaft’. Info: www.motorcampingdebrakkezeeuw.nl.
2022 Kawasaki Versys 1000 S en SE: nieuwe kleuren
De 2022 Kawasaki Versys 1000 S en SE zijn te koop in de volgende kleuren:
- Metallic Graphite Gray/Metallic Diablo Black/Metallic Flat Spark Black
- Emerald Blazed Green/Metallic Diablo Black/Metallic Spark Black
Voor wie de Versys 1000 S of SE écht helemaal compleet willen maken zijn er ook weer de optionele Tourer, Tourer+ en Grand Tourer edition kits beschikbaar naast tal van originele andere Kawasaki accessoires.
De Kawasaki Versys 1000 S en SE staan vanaf januari bij de Kawasaki dealers. Prijzen worden later dit jaar bekend gemaakt.
2022 Ducati Multistrada V2: nieuwe naam en kleine verbeteringen
2022 Kawasaki Versys 1000 S in het kort
Met de Versys 1000 S rij je langer en ga je verder door de hoge mate van comfort. De typische Versys styling zorgt samen met het verstelbare windscherm voor een uitstekende windbescherming. Door de bekrachtigde slipper koppeling, de Up/Down Quick Shifter en de comfortabele zitpositie worden het lange dagen in het zadel. Verder bestaat de standaarduitrusting uit een tft-display met Bluetooth-verbinding, een 12V-aansluiting, handvatverwarming, handkappen, bochtenverlichting en Kawasaki’s unieke High Durable Paint, dat krasjes zelf maskeert.
Kawasaki Versys 1000 S Tourer 
Kawasaki Versys 1000 S Grand Tourer 
Kawasaki Versys 1000 S Tourer Plus
Kawasaki Versys 1000 SE in het kort
De high-end Versys 1000 SE gaat nog een stap verder met semi-actieve elektronische vering. Deze elektronische vering is voorzien van SHOWA’s Skyhook-technologie en past zich continu aan de wegomstandigheden aan. Hierdoor worden ritten nóg comfortabeler en het rijgedrag nóg stabieler. De vering is via de Kawasaki Rideology-app gemakkelijk aan te passen aan de belading van de motor en het meenemen van een duopassagier.
Kawasaki Versys 1000 SE Grand Tourer 
Kawasaki Versys 1000 SE Tourer Plus 
Kawasaki Versys 1000 SE Tourer
Een nieuwe Benelli-adventure 650cc V2?
Tekeningen van een nieuwe reis-enduro uitgerust met een V-twin zijn in China gedeponeerd door door Qianjiang Motorcycles, de moedermaatschappij van Benelli. Interessant nieuws. Omdat het bedrijf dat de aanvraag ondertekent, het bedrijf is dat motorfietsen van het merk Benelli controleert en produceert. En ook omdat de reis enduro een V2 moet krijgen.
Zoals altijd in deze registratiefase zijn de foto’s digitale renderings (ze werden gepubliceerd door Bennetts), maar ze zijn fundamenteel voor het stylingpatent. Het uiterlijk verschilt duidelijk van die van de vorige TRK’s en andere versies die dezelfde technische basis gebruiken en in China worden verkocht onder het merk QJ Motor.
Geen snavel en BMW GS-verwijzingen meer, maar een slankere lijn die in sommige opzichten lijkt op rally-motoren. De layout omvat 19-inch voorwielen en 17-inch achterwielen (spaakvelgen voor tubeless-banden), een upside-down-voorvork en een in het midden geplaatste monoshock. Het frame is een traditionele trellis van stalen buizen, dat werd geïntroduceerd op de TRK-serie.
Maar het meest interessante is het blok. Het is de eerste V2 van het merk, na de kleinere 300 die we hebben gezien op de cruiser die onlangs werd gepresenteerd onder de merknaam QJ Motor. De cilinderinhoud zal naar verwachting ongeveer 650 cc bedragen, de hoek tussen de cilinders is 90°. Het blok doet erg denken aan de Suzuki 650 SV en V-Strom. Die levert in Euro5-configuratie iets meer dan 70 pk. Verder is er nog te weinig bekend over het nieuwe project.
Is de QJ Motor SRT 700 een hint naar de Benelli ADV?
We weten zelfs niet of de motorfiets onder het merk Benelli of QJ Motor zal worden gebruikt. De plaats voor de badge op de tank is dezelfde, maar het is bekend dat de modellen van de twee merken dezelfde motor/chassis platforms gebruiken met kleine verschillen in uitrusting. Vooralsnog verkoopt de Benelli TRK 502 nog goed in Europa wordt de TRK 802 binnenkort voorgesteld.
MV Agusta Brutale: de teaser van de Tamburini-restyling
Twintig jaar na zijn verschijning op de markt, krijgt de Brutale van de grote Massimo Tamburini een restyling door zijn zoon Andrea. De officiële presentatie zal tegen het einde van het jaar plaatsvinden.
De teaser verscheen op de sociale netwerken van Massimo Tamburini. De video moet de aandacht vestigen op de restyling van de Brutale, twintig jaar na zijn verschijning. ‘Tegen het einde van het jaar,’ zegt Andrea, ‘zullen we officieel de restyling van de Brutale 1090, 990 en 920 presenteren. Wij blijven trouw aan de esthetiek van de eerste versie van de Brutale MV, die door mijn vader werd gemaakt. Voorlopig moeten we het dus doen met de video, maar de combinatie Tamburini en Brutale is voldoende om de verbeelding te prikkelen.
2022 Ducati Multistrada V2: nieuwe naam en kleine verbeteringen
Ducati heeft de eerste van zes nieuwe of vernieuwde motorfietsen onthuld. Ze worden bijgezet in het assortiment van 2022. Het productoffensief begint met het herontwerpen van de veelzijdige Multistrada, met een nieuwe naam, extra comfort en veiligheidsfuncties en een lichter blok.
Nu de Multistrada de toevoeging V2 heeft gekregen, valt de adventure bike in lijn met Ducati’s filosofie van het continu verbeteren van haar producten. De naam duidt op een evolutie van de 937cc-Testastretta V-twin van de Multistrada 950 die 113 pk ontwikkelt. Het is uitgerust met nieuwe drijfstangen, een acht-schijfs hydraulische koppeling en een vernieuwde versnellingsbak ontworpen om nauwkeuriger te schakelen. Ducati merkt ook op dat het herziene motorblok ongeveer twee kilo lichter is dan de twin die hij vervangt, waardoor de V2 in z’n totaal ongeveer 5 kilo minder weegt dan zijn voorganger.
Een van de grootste veranderingen voor 2022 is de toevoeging van een tweede uitrustingsniveau genaamd S. Het is een meer luxe variant die profiteert van een elektronisch Skyhooh-veersysteem, led-koplampen, cruise control, een quick-shift systeem, en een 5-inch tft-display, naast andere functies. Beide varianten van de V2 zijn uitgerust met een lange lijst rijhulpsystemen. Berijders kunnen rekenen op bochten-ABS, hill start control, tractiecontrole en rijmodi met vier beschikbare profielen.
Ducati belooft Ducati DesertX adventure in december!
Verschillende andere kleine, maar belangrijke veranderingen onderscheiden de V2 van de 950. Zo heeft Ducati de zithoogte verlaagd om de Multistrada toegankelijker te maken voor kortere rijders en heeft het voetsteunen van de Multistrada V4 geïnstalleerd om langere rijders meer beenruimte te geven.
Ducati dealers zullen de 2022 Multistrada V2 vanaf half november ontvangen. Prijs in Nederland vanaf € 16.990,-, België € 14.790,-. Vooruitkijkend zal Ducati tussen oktober en december 2021 nog vijf nieuwe modellen uitbrengen, waaronder de langverwachte rally-geïnspireerde DesertX.
Ride-On vult gratis banden van deelnemers KouwePotenTocht
Bij de start van de KouwePotenTocht, op zaterdag 30 oktober 2021, vult Ride-On geheel gratis de banden van de motoren van de deelnemers*. Ride-On is een innovatieve bandensealant en balanceergel in één formule. Het beschermt preventief tegen lekke banden, balanceert en houdt de bandenspanning op peil.
Ride-On bandenafdichtingsmiddel maakt banden beter en biedt verschillende oplossingen in één:
✓ Anti-lek werking
✓ Banden behouden langer de juiste spanning
✓ Balanceert banden op hydrodynamische wijze
✓ Verbetert de rolweerstand en vermindert trillingen en lawaai
✓ Koelt banden
✓ Banden slijten gemiddeld 25% minder
Lees hier meer over de KouwePotenTocht 2021.
* Kom gratis testen. Zolang de voorraad strekt.
Wat is Ride-on?
Ride-On is een unieke bandensealant en balanceergel in één formule. De hightech gel vormt een vloeibare coating die zich hecht aan het loopvlak, aan de binnenzijde van de band. Ride-On sealt banden, houdt banden op spanning, voorkomt lekke banden en balanceert. Zo profiteert u van meer veiligheid, minder ongemak, een besparing in brandstofkosten en langere levensduur van banden.
De Dood – Aparte plaatsnamen
Is er leven na de dood? Volgens de een wel, volgens de ander niet. Omdat Motor.NL openstaat voor alle gezindten, onthouden wij ons van commentaar. Promotor kan wel vertellen dat er leven is ín De Dood. Niet veel maar… het ís er.
Hoe Motor.NL dat zo zeker weet? Welnu, jouw verslaggever zit weer hoog en droog thuis. Hij is onlangs teruggekeerd uit De Dood. Dat viel overigens nog niet mee want op LCSO Rucphen, voorheen 330 matlogpel KCT respectievelijk 950 vzgloc Rucphen, hadden ze hem maar wat graag in de boeien geslagen. En voor hetzelfde geld was hij naar Club Mystique gereden, de bossen in, en dan is het maar de vraag of je de weg naar huis nog kunt terugvinden.
De Dood – daar hebben wij allen enorme associaties bij. Maar het stelt niks voor. Als ik de neus van mijn tweewieler bij Rucphen de Zundertseweg opstuur en even gas geef, commandeert de boordcomputer me alweer terug. De Dood, nergens aangegeven en daarmee net zo ongewis als ons eigen einde, blijkt niet meer dan een stuk boerenland rond de kruising van de Bredendam en de Vennestraat.
Tranendal – Aparte plaatsnamen
Parenclub
Op zoek naar het verhaal achter deze rare plaatsnaam bellen we aan bij Bredendam 7 waar ze iets met paarden doen. ‘Geen idee’, zegt de lange, blonde man die opendoet. ‘Vraag maar aan de buren op nummer acht. Wij zijn hier pas komen wonen.’ Maar op nummer acht zijn ze niet thuis, dus sturen we maar weer de Zundertseweg op, in de hoop daar ergens een antwoord te vinden. Neen dus en om nou het bord Club Mystique te volgen, is ook zo wat. In deze parenclub hebben ze antwoord op heel andere vragen en aan die verleidingen durf ik mezelf sowieso niet bloot te stellen.
Uiteindelijk beland ik bij de ingang van Kamp Rucphen, een voormalig MOB-complex (mobilisatiecomplex) waar de spullen lagen opgeslagen die te mobiliseren reservisten konden ophalen, mocht er onverhoeds oorlog uitbreken. Tegenwoordig doet het kamp dienst als Logistiek Centrum Speciale Operaties (LCSO), met als devies Nunc aut Nunquam – nu of nooit. Binnen wacht een allervriendelijkste hipster met lange baard, die ook geen idee heeft waarom de buurtschap aan de overkant van de straat De Dood heet. ‘Ik kom hier niet vandaan’, geeft hij als verklaring, ‘ik ben van Etten-Leur.’
KK
De enige die iets over de plaatsnaam durft te zeggen, is Johan Ossenblok. Hij ruimt hakhout, op het bouwterrein aan de Dennenweg hoek Molenweg. Daar wil hij zijn jongensdroom verwezenlijken, een blokhut à la russe, zeg maar gerust een blokhuis, van Siberisch cederhout. We raken aan de praat naar aanleiding van zijn auto – een Ford Mustang Shelby GT500, een oogverblindend karretje, 540 pk sterk en goed voor 300 kilometer per uur. Johan is in De Dood geboren en van zijn ouders had hij altijd begrepen dat de buurt zo heette omdat ‘het er een dooie boel was’. ‘Meer weet ik er niet van.’
Uit vrees dat de foto van het embleem van Kamp Rucphen niet is gelukt, rijd ik nog even terug. De hipster is vervangen door een échte militair, zo eentje met een rechte rug, een hopeloos figuur die op de vraag of ik nog een fotootje mag maken van het embleem, doet alsof hier de integriteit van het Nederlands grondgebied in het geding is. Bij het wegrijden heeft hij postgevat voor de ingang, alsof hij bereid is voor het een en ander zijn leven te geven. Vast lid van het KK, het Korps Karikaturen.
Failliet
Na deze succesvolle missie keren we terug naar Rucphen, om er in het Wapen van Nassau een broodje te eten. Tegenover mij, een paar tafels verder, zitten drie dames van wie er één, de ogen diepzwart opgemaakt, naar mij zit te loeren. Of ik naar haar, dat weet je nooit. Intussen zingen de Beatles van je ‘Ob-La-Di Ob-La-Da’, later gevolgd door ‘Johnny B. Goode’ van ouwe Chuck Berry en ‘This is a man’s world’, heerlijk, met van die strijkers erachter, en teksten als: ‘… without a woman or a girl … he’s lost in the wilderness … he’s lost in bitterness’ – goeie god, James.
Is De Dood niks, het leven in Rucphen houdt ook niet over. Om er iets van te maken hebben ze het hart een facelift gegeven – stratenmakers leggen net de laatste hand aan de weg langs de Agora, het nieuwe dorpshuis. Dat is zo groot dat het de hele omgeving uit haar verband rukt, met links een blinde muur die het laatste leven uit het straatbeeld slaat. Kachelshop Rucphen is ook al failliet, zien we verderop – het wordt tijd om te vertrekken.
Nieuwe heiligen
Alvorens de A58 op te sturen, rijden we nog even langs St.Willebrord, al is het maar uit respect voor het vele moois dat dit kerkdorp Nederland heeft geschonken. Herinneren wij ons Wim van Est (‘Zeventig meter viel ik diep/Mijn hart stond stil/Maar mijn Pontiac liep’), Corry Konings (‘Huilen is voor jou te laat/ik kom niet meer’) en Dick Jaspers (al vier keer wereldkampioen driebanden). Tot in de jaren vijftig van de vorige eeuw hoorde het dorp, ook wel bekend als ’t Heike, tot de armste gebieden van Nederland. In 1952 kreeg het nog een aparte status om de industrialisatie op gang te brengen – de arme heidegronden brachten onvoldoende op.
En moet je nu eens komen kijken! Arm zijn ze hier niet meer, het wemelt er van de villa’s met twee auto’s voor de deur en, hoogst merkwaardig, allerlei siergewassen in de voortuintjes. Op een of andere manier doet het denken aan Volendam – nog zo’n dorp van harde werkers, vooral in de bouw, met daarnaast veel sportlui en artiestenvolk. Wonderlijk dat dit ooit een uithoek was met wat schamele bouwsels, omgeven door kilometers karige heide. Eén ding is zeker: de industrialisatie is geslaagd, het wemelt er van de bedrijven en de trucks met oplegger. Dat de heide daarmee verloren is gegaan, daar malen we nu om.
Het enige wat ik mis, zijn de standbeelden voor Wim, Corry en Dick. St. Willebrord kent wel een Lourdesgrot en voor de kerk staan akelig witte beelden van pastoor Bastiaansen en kapelaan De Bok. Mag er dan ook ruimte worden gereserveerd voor onze nieuwe heiligen?
Kawasaki: 8 nieuwe 2022-modellen, maar welke?
Met een plaagplaatje die op de Amerikaanse website is gepubliceerd, kondigt Kawasaki de presentatie van acht nieuwe modellen aan. Welke? De beschermhoezen verhullen de vorm en de lijnen van de motorfietsen, maar afgaande op de wielen en wat berekeningen kunnen we toch een paar gissingen doen…
Kawasaki heeft het groots aangepakt en heeft acht nieuwe modellen op stapel staan voor 2022. Dit wordt gesuggereerd door het nieuwe plaagplaatje dat op de Amerikaanse website is gepubliceerd. Daarop zijn acht modellen te zien, die op het punt staan onthuld te worden. Maar we zien er niets van, met dank ons de beschermende covers. De belangrijkste data zijn 5 oktober – dan worden vijf van de acht nieuwe modellen onthuld – en 23 november, wanneer de drie resterende modellen op de EICMA aan het publiek worden getoond. We weten nog niets, maar we kunnen wel een paar gokjes doen.
Krachtig model
Afgezien van de sneeuwscooter op de voorgrond, is de crosser – of misschien enduro? – het gemakkelijkst te raden, door de noppenbanden die vanonder het zwarte doek piepen. Daarachter staat een ander 21inch-wiel met een wegprofiel – misschien een KLR, die in Nederland niet meer wordt gevoerd – gevolgd door een motorfiets met een goudkleurige velg met spaken, een andere met een sportvelg en, helemaal achteraan, een motorfiets waarvan wij denken dat hij ‘krachtig’ is. Het kan een straat-enduro zijn gezien het aantal spaken dat je in de velg kunt zien.
Kawasaki ZX-6R?
Deze vijf motoren (zes als je de sneeuwscooter meetelt) worden onthuld op 5 oktober. Op de achterste rij staan de modellen die moeten wachten op de EICMA. Ook hier kunnen we gokken. Aangezien we de velgen niet kunnen zien, is het waarschijnlijk het beste om uit te gaan van wat er onlangs is gepresenteerd. Gelet op de komst van de nieuwe Z650RS, naast de grote 900, zou een retro met een kleinere cilinderinhoud kunnen – misschien 300 – om de familie compleet te maken. Twee: verlang je naar de ZX-6R? Misschien kan een van de drie modellen op de tweede rij een nieuwe ZX-6R zijn. Of, en hier komen we bij het laatste model, een ZX-25R bestemd voor de Europese markt. Het model werd vorig jaar onthuld, maar alleen voor Azië. Of toch een grotere met misschien 400 cc. Kortom, alle deuren staan open en Kawasaki belooft heel wat motorrijders een plezier te doen.
