zondag 12 april 2026
Home Blog Pagina 805

Elektrische supermoto van Zero?

0

Met een plaagplaatje op social media kondigt Zero een nieuwe motorfiets aan. Hoewel volgens het beeld de presentatie op 13 juli 2021 plaatsvindt, rijden wij de Zero al op 12 juli, in Noord-Holland. Meer gedetailleerde informatie kunnen en mogen we nog niet geven.

Ontwerpstudie gaat in productie?

Naast het silhouet van de motorfiets en de datum, kun je ook de aanduiding FXE op de plaagplaat zien staan. Dit moet zeker de naam van de nieuwe motor worden.

Test 2020 Zero FX: Groen speelgoed

De motor zelf lijkt een Supermoto en komt sommigen misschien al bekend voor. Hij doet sterk denken aan een supermoto-concept van Huge Design, dat al in 2019 werd getoond. Het lijkt erop dat Zero besloten heeft om de motorfiets daadwerkelijk op de markt te brengen.

We mogen aannemen dat de Zero FXE is gebouwd op het FX-platform, wat een vermogen van ongeveer 44 pk en 106 Nm zou betekenen.

Op 12 juli hebben we meer details.

De door Huge Design ‘bedachte’ concept uit 2019.

Een Africa Twin met supercharger? Honda deponeert patent

0

Honda heeft een project ingediend om een supercharger op de populaire Africa Twin te schroeven. De oplossing zou het mogelijk maken om al bij de laagste toerentallen een snelle respons te hebben: meer koppel en vermogen zonder de inhoud te verhogen.

Niet alleen neemt de cilinderinhoud van de grote reis-enduro’s voortdurend toe, maar er lijkt ook geen einde te komen aan de jacht op steeds hogere vermogens. Het spreekt vanzelf dat dit onbruikbare paardenkrachten zijn voor gebruik in het terrein: denk maar aan de Dakar-motoren met een vermogen van minder dan 80 pk. Zelfs de grote 600-700cc-eencilinders zitten rond de 70 pk, meer dan genoeg voor zowel off-road- als ‘wegtransport’. Met een grotere cilinderinhoud hebben motoren als de Multistrada V4 de parameters van deze categorie herschreven. Met een blok van meer dan 150 pk kun je op een supersportmotor ook heel goed uit de voeten.

Honda vraagt octrooi aan voor drie nieuwe airbag ontwerpen

Honda haalt concurentie in

In vergelijking met de super reis-enduro’s is de Africa Twin voor sommigen misschien onaantrekkelijk ‘met slechts’ 98 pk. Daarmee is de Honda op dit moment de hekkensluiter is door BMW en KTM. Honda neemt de zaak dan ook zeer serieus op. Van het Japanse octrooibureau komt het nieuws dat Honda een superchargersysteem voor de CRF1100L heeft gedeponeerd.

Een opvallende oplossing

De aantrekkingskracht van een Africa Twin Turbo is groot. Met meer vermogen gaat de Honda de concurrenten achterna te gaan zonder de cilinderinhoud te hoeven vergroten. De motorfiets blijft kleiner en lichter, en dus nog aantrekkelijker. Het ontwerp maakt gebruik van een supercharger met een dubbele schroef. Die bevordert in vergelijking met het centrifugale-type de respons in het middengebied in plaats van hoge toerentallen. Deze supercharger, die door het blok en niet door de uitlaatgassen wordt aangedreven, is ook vrij van vertragingen waar oudere types turbolader wel eens aan leden. De supercharger is boven de versnellingsbak gemonteerd, de lucht wordt door de linkerkant van het filter geleid, en er zijn twee injectoren voor elke cilinder. De tweede injector bevindt zich direct in de verbrandingskamer en ontvangt brandstof van een hogedrukinjectiepomp die door de distributie-as wordt aangedreven. Dus als het toerental toeneemt, neemt ook de druk toe, met een direct verband. De tweede injector daarentegen werkt wanneer de inlaatkleppen gesloten zijn, waardoor de vulling van de verbrandingskamer en de wervelingen van het mengsel worden geoptimaliseerd, met positieve gevolgen voor de verbranding.

De werkelijkheid

Hoewel het octrooi bestaat en de oplossing geen zeer lange aanlooptijd vergt, is het helemaal niet zeker dat de nieuwe Africa Twin Turbo op de markt zal aankomen. Zeker is dat een CRF1100L met een supercharger en meer dan 100 pk vele liefhebbers van een lichte, maar krachtige reis-enduro zal aanspreken.

BMW 2022: Nieuwe kleuren voor alle series

0

De lijn van BMW Motorrad laat kleine veranderingen zien. De BMW S1000RR 2022 krijgt nieuwe accessoires en opties.

BMW Motorrad heeft de kleuren van alle modellen van nieuwe kleuren voorzien. Het betreft de modellen die je vanaf augustus 2021 kunt bestellen. De kleuren en de wijzigingen hebben betrekking op de BMW G310GS, de G310R, de nineT-serie, de R18, de bestseller R1250GS, de meer toeristische R1250RT en de meer sportieve R 1250 RS. Ook de BMW S1000RR superbike, de S1000XR- en F900XR-crossovers en de kleinere BMW F750GS, F850GS (ook de  Adventure) en de naked F900R werden niet ongemoeid gelaten.

BMW G 310 2022

Laten we beginnen met de kleine BMW G310GS, die de kleur Triple Black in Cosmic black uni 2 uit de catalogus ziet verdwijnen. De naakte G310R daarentegen ziet de nieuwe Passion-stijl in Kyanite, metallic blauw en met rode velgen, terwijl Polar White is geschrapt. Voor de Cosmic black 2 hebben we een nieuwe nummerplaathouder en de grille van de lamp in het zwart.

BMW R nineT-serie 2022

Bij de nineT’s heeft de nineT Scrambler nieuwe opties: terreinbanden. De BMW nineT Urban GS is verkrijgbaar in de kleur Imperial blue metallic, terwijl de Black storm metallic is geschrapt. Ook voor deze motorfiets kun je de off-road banden krijgen (meerprijs 50 euro).

Nieuwe BMW R1300GS gespot

BMW R18/R18 Classic 2022

Nieuwe kleuren voor de meest ontspannen BMW: Mars Red Metallic, Manhattan metallic mat en Option 719 Galaxy Dust metallic/Titanium zilver2 metallic. Voor deze laatste (optie 719 Galaxy Dust metallic/Titansilber 2 metallic) is de transmissie gekoppeld aan een achteruitrijassistent. De geometrie van het onderste bagagerek is eveneens gewijzigd. De First Edition is vervallen. Het nieuwe Option 719 AERO-designpakket omvat een two tone-benzinetank en een dynamohuisbedekking van geborsteld aluminium, evenals de Option 719-zadel en twee sets Option 719 AERO- en ICON-wielen. Optioneel kun je enkele chroomdelen zonder beperkingen uit de catalogus kiezen.

R-serie 2022

Over naar de klassieke boxers, te beginnen met de BMW R1250GS die nieuwe opties: de aluminium bagagedragers. De BMW R1250RT daarentegen heeft de nieuwe Triple Black-stijl, Black storm metallic 2. De Elegance-stijl met Manhattan Metallic is vervallen. Vermeldenswaard is de een software-update met nieuwe functies: de favourites-knop is vrij toewijsbaar. Daarbij is er nog een verbetering in de bediening van het display (beschikbaar vanaf 1 oktober 2021). Voor de sportievere BMW R1250RS is er de New Style Sport met Light white en een rode omlijsting. De metallic Austin Yellow is vervallen.

Superbike

De BMW S1000RR wordt in 2022 geleverd in New Style Passion met Mineral Grey metallic. De M kit voor het chassis is standaard. Dit omvat de mogelijkheid om het scharnierpunt en de achterlift te wijzigen. De optionele Dynamic Package-uitrusting heeft nieuwe features: Riding Modes Pro, DDC, cruise control en verwarmde handvatten. Het Race-pakket biedt de M Endurance-ketting plus sportdemper of het M Titanium-uitlaatsysteem. Het M-pakket omvat een M sportzadel, M lichtgewicht accu, M GPS laptrekker, M carbon wielen of M gesmede wielen, en de bedekking van de brandstoftank is zwart. Ook noemenswaardig is het billetpakket: M inklapbare rem-/koppelingshendel, M voetsteunsysteem, M remhendelbeschermer. De motorbeschermer en de koppelingshendelbeschermer zijn verwijderd. Het Sportpakket is vervallen. Alle pakketten kun je combineren. De twee M-wielvarianten kunnen voor elke kleur als één optie worden besteld.

De cross-overs

We beginnen met de BMW S1000XR, die New Style Triple Black heeft met Black storm metallic 2, new Racing red 2 en Light white/M Motorsport kleuren. Ice grey, Racing red/Aluminium white metallic matt en Light white/Racingblue metallic/Racing red (Style Sport) zijn vervallen. Het M-pakket wordt alleen aangeboden in combinatie met Light white/M Motorsport (voor het eerst M-kleuren voor de XR). Voor de BMW F900XR is er ook de nieuwe Triple Black-stijl met Black Storm metallic inclusief handkappen. De Galvanic Gold metallic styling is geëlimineerd.

BMW F GS-serie 2022

Tenslotte hebben we nog de overige GS’en De BMW F750GS is verkrijgbaar in de nieuwe Triple Black-stijl met Black Storm metallic 2, inclusief handkappen. De ‘verjaardags- en de Black storm metallic–variant is gedropt. De grotere broer BMW F850GS heeft ook de nieuwe Triple Black-stijl met Black Storm metallic. 2, inclusief handkappen. Ook hier is 40 years Eddition en de Black storm metallic gedropt. Dan is er de BMW F850GS Adventure. Ook die heeft de nieuwe Triple Black-stijl met Black Storm metallic 2 gekregen, inclusief een nieue gedeeld zadel. De nieuwe kleur is Light white uni, de 40 years GS-edition, Black storm metallic en Ice Grey uni zijn geschrapt. Tot slot de naked BMW F900R. Die is verkrijgbaar in de nieuwe exclusieve stijl met Blue Stone metallic. De New Style Sport met Light white/Racing blue metallic/Racing red is inclusief de motorspoiler. Ten slotte worden de kleuren San Marino blauw metallic en de Style Sport Hockenheim met zilver metallic/Racing rood niet meer gebruikt.

IXS Tour Jacket Lorin-ST: Multi-getalenteerd jack

0

De Tour Jacket Lorin-ST van iXS is geschikt voor alle weersomstandigheden: regen, wind en zon, nachtelijke kou en plakkerige stadswarmte. De ademende, wind- en waterdichte solto-TEX® membraan, zes effectieve ventilatieopeningen en een afneembare thermische voering bieden bescherming in een breed scala aan weersomstandigheden. Het feit dat het comfortabel is om te dragen op lange reizen maakt het de eerste keuze voor toerrijders. Verder maakt de uitgebalanceerde jas indruk met zijn vele verfijnde details.

Een hoogte van meer dan 2.000 m boven zeeniveau. Het is algemeen bekend dat het weer in de bergen snel en soms verrassend verandert. Daarom is het goed om te weten dat de Tour Jacket Lorin-ST  zo veelzijdig is. Het is ideaal voor de constant veranderende omstandigheden zoals die in de Zwitserse Alpen, houdt je warm, is water- en winddicht en past zich aan elk type weer aan.

Een zeer functionele solto-TEX® membraan is verborgen onder het stevige buitenmateriaal, dat de wind en regen weghoudt van het lichaam en de warmte naar buiten laat verdampen. Een ademende mesh voering zorgt voor een optimale lichaamstemperatuur. De thermische voering kan uiterst eenvoudig worden ingebracht of verwijderd om grotere temperatuurschommelingen in evenwicht te brengen. Als de thermometer snel stijgt, zijn de zes ventilatieopeningen erg handig. Zodra de jas is dichtgeritst, wordt de luchtstroom efficiënt door de jas geleid.

Een optimale pasvorm is een centraal kenmerk om ervoor te zorgen dat de jas comfortabel is, wat erg belangrijk is voor iXS. Daarom is er veel aandacht besteed aan de details. Een close body fit zonder bewegingsvrijheid te beperken is het resultaat. Kleine aanpassingen aan uw persoonlijke voorkeuren kunnen worden gemaakt via de verschillende verstel mogelijkheden in de taille, op de heup, bovenarmen, ellebogen, pols en kraag. Dit garandeert een fladdervrije pasvorm en blijven protectoren altijd op zijn plek.

De ventilerende Ducati-jacks voor warme zomerritten

Het veelzijdige ontwerp met mooie details maakt de Tour Jacket Lorin-ST het hele jaar door een goede metgezel. De jas is voorzien van schouder protectoren en in hoogte verstelbare elleboogprotectoren. De geïntegreerde zak voor een rugbeschermer maakt het compleet. Dankzij een verbindende allround ritssluiting kan de jas stevig worden bevestigd aan alle huidige iXS-broeken. Zilveren reflecterende prints zijn een ander veiligheidskenmerk, naast hun optische effect.

Qua uiterlijk: Lorin-ST is verkrijgbaar in drie aantrekkelijke kleurversies. Met zijn basiskleuren van zwarte of zwartgrijze tinten voldoet het aan de nieuwste tijdgeest en kan het met alles worden gecombineerd. Discreet geïntegreerde contrasterende kleuren in combinatie met de reflecterende prints geven het een perfecte uitstraling. Verkrijgbaar in de maten S t/m 5XL.

Prijs, maten en kleuren

  • Adviesprijs: € 199,95                                                    
  • Kleur: grijs-zwart-fluor geel, zwart-licht grijs-blauw en zwart-rood                        
  • Maten: S – 5XL                                                                

Eigenschappen

  • Waterdichte textiel jas gemaakt van 450D Polyester
  • solto-TEX® 2 laags Z- liner membraan
  • Ademende mesh voering met waterbarrière voor de juiste lichaamstemperatuur
  • Uitneembare thermovoering
  • Comfortabele kraag met zachte inzetstukken in het nekgebied
  • Verstelmogelijkheden op bovenarm, elleboog en manchetten
  • Verstelbare manchetten
  • Verstelbaar in de taille dmv klittenband
  • Verstelbare op de heup dmv elastisch trekkoord
  • 3 buitenzakken
  • 2 binnenzakken in de mesh voering en 1 Napoleon zak
  • 6 ventilatieopeningen


Yamaha XV700 Virago – Marathonmotor

0

De een vertroetelt zijn motor en die ziet er daarom na een ton of meer nog uit als nieuw. De ander ziet zijn tweewieler louter als een vervoermiddel waarbij ‘mooi zijn’ minder belangrijk is. Dat laatste is van toepassing op de Yamaha XV700 Virago van Peter van den Bosch. De motor ziet er niet uit, maar de eigenaar heeft er plezier in om zo lang mogelijk te blijven doorrijden met de 36 jaar oude Virago. 

Man en motor

NaamPeter van den Bosch
WoonplaatsAfferden
Leeftijd62 jaar
Beroepmonteur landbouwwerktuigen
Rijdt sinds1980
Aangeschaft2001
Nieuwprijs€ 6.000,-
Dagwaarde€ 250,-
Rijstijltoer
Gebruikwoon-werk
Brandstofverbruik1:18
Olieverbruik1:3000
Onderhoudzelf
Bouwjaar1985
Kilometerstand140.580 km

Uit bovenstaande zou je af kunnen leiden dat Peter van den Bosch (61) uit Afferden iemand is die eigenlijk niet zo veel om motoren geeft, omdat hij zijn Virago niet koestert. Maar dat zit toch anders. ‘Op mijn twintigste haalde ik mijn motorrijbewijs en kocht mijn eerste Yamaha XS750. Mijn plan was om van deze motor een soort chopper te maken, maar dat ging niet door omdat de motor niet goed liep. Toen ik op zoek ging naar iets anders, kwam ik in contact met Henk Willems in Venray (die later een motorzaak begon in Cuijk). Bij hem kocht ik een Yamaha XV750 Virago. Zonder iets te hoeven verbouwen leek deze motor al veel meer op een chopper. Waarom mijn belangstelling vooral naar een chopper uitging, weet ik eigenlijk niet. Waarom gaat iemand racen of offroad rijden? Omdat je het leuk vindt. Dat zal bij mij ook wel het geval zijn geweest.’ 

Hoewel de XV750 fijn reed en fijn laag zit, heeft Peter de motor niet lang gehad. ‘Er waren te veel problemen met de startkoppeling, een bekend probleem bij veel Virago’s. Bij WLZ-parts in Mill, een zaak die al lang niet meer bestaat, kocht ik een jong gebruikte Yamaha XV1000 Limited Edition. Een heel mooie goudkleurige en ruilde mijn XV750 in. Mijn vrouw reed toen op een Kawasaki LTD250 en samen zijn we een paar keer op de motor naar Zuid-Frankrijk gereden. Ik vond de motor veel te mooi om er dagelijks, zomer en winter, mee naar mijn werk (22 km verderop) te rijden. Maar verkopen wilde ik de XV1000 ook niet. Omdat ik ook nog een Kawasaki LTD250 voor woon-werkverkeer had gekocht, stond de XV1000 me in de weg. En vanwege gezinsuitbreiding was er amper nog tijd om met de XV1000 te rijden, laat staan op vakantie te gaan. Omdat ieder jaar schorsen (voor de wegenbelasting) ook een dure grap ging worden, heb ik de motor gedemonteerd en in twee kisten gestopt. Het blok tot de nok toe gevuld met olie en alle andere onderdelen ingespoten met WD40 en ingepakt. Zo ligt die motor nu al bijna 25 jaar op zolder. Als ik over een paar jaar met pensioen ga, wil ik weer met deze motor gaan rijden. Moet ik nog wel weer een kenteken terug zien te krijgen, want dat is destijds ingeleverd.’

Yamaha XV700 Virago

Gratis

Peter van den Bosch rijdt vier keer in de week van Afferden naar Mill waar hij werkt als monteur aan landbouwmachines. ‘Ik ga altijd op de motor naar mijn werk, maakt niet uit wat voor weer het is. In de winter betekent dat heel vaak pekel, maar met een goedkope oude motor maakt dat niet uit. De Kawasaki LTD250 heb ik “opgereden”, net als de LTD305 die daarop volgde. Toen de laatste LTD “op” was, dat was in 1991, vond ik een advertentie van een particulier die een Yamaha XV700 en een XV1000 te koop had. Man en vrouw hadden geen tijd of zin meer in motorrijden waardoor de twee Yamaha’s in de weg stonden. De vraagprijs was 5.000 euro, ik bood 4.000 en werd de nieuwe eigenaar. De XV1000 had wat problemen met de startmotor. Toen ik dat had hersteld, meldde er zich een koper die de XV1000 heel graag wilde hebben. Hij deed een bod van 4.000 euro. Verkocht! De XV700 met slechts 8.250 mijl op de teller heb ik zo feitelijk gratis in bezit gekregen. Later heb ik nog ergens een XV700 op de kop getikt die ik gebruik als donormotor. De XV250 van mijn vrouw heb ik ook nog in bezit. Daarmee wordt niet in de winter gereden en die ziet er derhalve, ondanks de hoge kilometerstand (60.000 km), nog uit als nieuw.’

Al veertig jaar lang rijdt Van den Bosch onafgebroken motor. Peter: ‘De afstanden zijn niet spectaculair. Minimaal 180 kilometer woon-werk per week en soms met de XV250 nog wat mooi-weerritjes. Slechts twee keer heb ik de XV700 moeten laten staan. Niet omdat de motor stuk was, maar omdat het pak sneeuw te hoog was om op twee wielen naar mijn werk te rijden. Dan pak ik de mountainbike, net als hardlopen een van mijn sporthobby’s. Omdat de XV700 zo laag is, valt er goed mee door de sneeuw te rijden. Gewoon twee voeten als slede op de grond en rijden maar. Wel met een paar stevige rubberen laarzen, anders krijg je kletsnatte voeten. In de zomer kan iedereen motorrijden, in de winter is het toch een ander verhaal. Dan kom ik onderweg zelden andere motorrijders tegen.’

Suzuki UX150 Sixteen – Marathonmotor

Alles zelf

Alleen voor de aanschaf van onderdelen en advies komt Van den Bosch bij een motorzaak, in zijn geval is dat Motorservice Cuijk. Peter: ‘De eigenaar daar is nog van de oude stempel. Hij probeert je altijd te helpen, zonder dat het direct handen vol geld kost. Als monteur van beroep, wel met veel zwaarder materiaal, is het logisch dat ik het onderhoud aan mijn motoren zelf doe. Ik weet inmiddels wat de zwakke punten van de XV700 zijn. De uitlaat is er zo eentje. De dempers zijn al twee keer vervangen. Gelukkig is er op de tweedehandsmarkt genoeg te vinden en passen de dempers van een XV750 en een XV1000 ook. De spanningsregelaar is ook zo’n ding om in de gaten te houden. Die heeft het twee keer begeven. Dat ding wordt erg heet. Om voor een betere warmteafvoer te zorgen heb ik de spanningsregelaar op een plaatje met koelribben gemonteerd. Vanaf dat moment is het ding niet meer stuk gegaan.’

Rijden in de pekel is funest voor veel motoren en de Virago is daar zeker geen uitzondering op. Sterker nog: de Virago is een motor waarmee je je beter niet in de pekel kunt wagen als je je motor mooi wilt houden. Peter: ‘Met bijna 90.000 kilometer op de teller voelde de motor ineens heel onstabiel. Een doorgeroeste achterbrug bleek de oorzaak. Voor zes tientjes vond ik een ander exemplaar. Omdat ik alles zelf repareer, blijven de kosten binnen de perken. Als je zo’n oude en versleten motor hebt als deze, moet je niet afhankelijk zijn van een motorzaak. Menige reparatie wordt dan al snel duurder dan wat het hele ding nog waard is.’ 

Zijn collega’s op het werk vragen soms wanneer hij nu toch eindelijk eens iets anders gaat kopen. Peter: ‘Ik haal dan mijn schouders op. Het is voor mij inmiddels een sport geworden om deze Virago zo lang mogelijk aan de praat te houden. Het motorblok doet het nog steeds prima. Ik zorg op tijd (iedere 6.000 km) voor verse olie (Kroon Expulsa 15W50) en filters, en verder let ik erop dat de veiligheid niet in het geding komt. Goede remmen en goede verlichting zijn essentieel. Met roest op niet-essentiële delen heb ik geen moeite. Toen de linker achterschokdemper het begaf, kwam die van de donormotor goed van pas.’

Yamaha XV700 Virago op de brug

De Yamaha verkeert al lang niet meer in showroomstaat had Peter van den Bosch vooraf al gezegd. Dat bleek niets te veel gezegd toen hij zich op een winterse dag meldde bij Motor.NL-expert Van Sleeuwen. ‘Ja, en dan heb ik hem gisteren toch nog even gepoetst. Dat wil zeggen even de waterslang erop gezet’, aldus de eigenaar. Omdat vrijwel de hele motor is ingespoten met tectyl, lijkt het allemaal wel wat erger dan het is. Van Sleeuwen vindt het prachtig: ‘Hoge kilometerstanden komen bij dit soort motoren niet zo vaak voor en in de winter wordt er al helemaal zelden met Virago’s gereden. Het is toch een beetje een motor om van terras naar terras te rijden. Dat de basis van deze motor goed is, bewijst de hoge kilometerstand en het feit dat er onder alle omstandigheden mee wordt gereden.’

Het proefritje levert geen schokkende ervaring op en dat is wel eens anders geweest bij een motor die er niet uit zag. Wel zorgt het starten van de motor voor veel lawaai, iets waar de gemiddelde Virago om bekend staat. ‘Ik heb ermee leren leven en ik weet hoe ik moet handelen als de motor niet gelijk start. Direct het startknopje loslaten en opnieuw proberen. Blijf je doorstarten, dan gaat de boel pas echt stuk’, aldus de eigenaar. Volgens Van Sleeuwen is er wel een oplossing voor dit probleem. ‘Ik weet dat ze bij Motorhuis Vierlingsbeek (Winston) nog bijna wekelijks dit soort startmotorproblemen oplossen.’

De XV700 is voorzien van twee schijfremmen voor en deze zijn nog nooit vervangen; slijtage ongeveer een halve millimeter. Peter: ‘De remklauwen maak ik ieder jaar een keer goed schoon om ze gangbaar te houden.’ De achterrem is een trommelrem die nog goed functioneert. Na 140.000 kilometer valt een versleten balhoofdlager te verwachten, maar bij de Virago is dat nog niet het geval. De voorvorkkeerringen zijn een keer lek geweest. Om dat in het vervolg te voorkomen heeft de eigenaar beschermplaatjes op de vorkpoten gemonteerd.

Een chopper staat in de regel bekend om het nodige bling bling, maar dat is bij deze Virago ver te zoeken. Tectyl, roest en vuil zorgen ervoor dat iedere schittering ontbreekt. Ook het motorblok is verre van mooi te noemen. Van Sleeuwen ontdekt een lichte olielekkage bij de voetpakking van de achterste cilinder. Dat komt vaker voor. Niks aan doen zolang het niet erger wordt. Met 9 bar is de compressie van beide cilinders nog goed te noemen. Het olieverbruik blijft met 1:3000 nog binnen de perken.

Van Sleeuwen: ‘Ook al ziet deze motor er niet uit, een gevaar op de weg is de Virago niet.’ Peter: ‘Ik gebruik de motor vrijwel dagelijks, dus veiligheid staat voorop. Voor de rest interesseert het me niet. Ik kan best een andere motor kopen, daar ligt het niet aan. Maar zolang ik nog iedere morgen en iedere avond, weer of geen weer, met plezier op de XV700 stap blijf ik met dit oude ding doorrijden.’

Yamaha XV700 Virago
Na twee kapotte spanningsregelaars en een kapotte CDI is de stroomhuishouding nu op orde.

Pluspunten Yamaha XV700 Virago

Betrouwbaar motorblok

Minpunten Yamaha XV700 Virago

Problemen met de startmotor

Yamaha XV700 Virago: goed om te weten

De eerste Yamaha XV750 Virago verscheen in 1981 op het toneel met een cilinderinhoud van 750 cc. Het was Yamaha’s eerste V-twincruiser. In 1984 veranderde de Virago behoorlijk van uiterlijk. De meest in het oog springende wijziging was de achterschokdemper. Die ging van mono naar twee schokbrekers. Dat in 1984 de cilinderinhoud werd verlaagd van 750 naar 700 cc had alles te maken met een nieuwe wet in Amerika. Voor motoren boven 700 cc gold een hogere importheffing (ingesteld om Harley-Davidson te beschermen) waarop de fabrikant de cilinderinhoud van de Virago aanpaste. De 700-versie werd alleen in 1985 en 1986 gebouwd. Toen de extra importheffing in Amerika verdween, ging Yamaha weer over tot het bouwen van de XV750 en de zwaardere XV1100. Omdat de XV700 voor de Amerikaanse markt was bestemd, zijn de motoren die nu hier nog rondrijden import uit Amerika en, indien niet vervangen, voorzien van een mijlenteller. Vanwege de lage opstap is de XV700 (en de XV750) populair bij vrouwen. Er bestaat een hele range aan XV-modellen: XV125, XV250, XV400, XV500, XV535, XV700, XV750, XV920R, XV1000/TR1, XV1100. De XV’s werden later opgevolgd door de V-Star en de Road Star.

Richtprijzen bij motorzaak

Zelden zul je een Yamaha XV700 Virago in een motorzaak tegen komen. Voor een mooie betaal je ongeveer € 2.500,-. De XV750 vind je in grote aantallen. Ga uit van een prijs tussen de € 2.000,- en € 3.000,-. Het merendeel heeft weinig kilometers (mijlen) op de teller.

Reparaties en problemen

  • 48.000 km vacuümrubber carburateur vervangen
  • 51.200 km uitlaatdempers en -bochten vervangen
  • 70.400 km spanningsregelaar vervangen
  • 88.000 km achterbrug vervangen
  • 89.600 km CDI vervangen
  • 92.800 km uitlaatdempers vervangen
  • 107.200 km spanningsregelaar vervangen
  • 112.000 km linker achterschokdemper vervangen
  • 115.200 km voorvorkkeerringen en uitlaatdempers en -bochten vervangen

Merkenclub

Zoek je een merkenclub waar je met je Virago terecht kunt, dan kan dat bij de Yamaha Custom Club Nederland (www.yccnl.nl). In samenwerking met zusterclubs in het buitenland worden onder andere treffens georganiseerd, maar ook dagtochten in Nederland en België. Het hele jaar door zijn er diverse meetings voor zover dat kan in verband met corona.

Yamaha XV700 Virago

7 Kantelmomenten op Assen. Er gebeurt altijd wat!

0
Assen

Iedereen weet dat er op Assen altijd iets gebeurt waar we het daarna nog lang over hebben. Maar dat dit jaar dankzij Maverick Viñales de hele MotoGP misschien zelfs wel voor maanden volledig op de kop staat, was wel heel extreem. Of toch niet? Andere grote namen gingen Viñales voor.

De eerste!

Dutch TT 1968
Paul Lodewijkx
Zaterdag 29 juni 1968
50cc

Winnaar 50cc Dutch T.T. 1968. Hoe vaak Paul Lodewijkx deze tekst gelezen heeft voordat hij echt kon geloven dat echt hij de winnaar was van de 50cc-Grand Prix van dat jaar, weet niemand. Maar het moet veel geweest zijn, heel veel zelfs. Hij was namelijk niet alleen de eerste landgenoot die een Grand Prix op Assen wist te winnen, maar zonder twijfel ook de meest verrassende, want dit had helemaal niemand zien aankomen. Zelfs niet tijdens de race, want hij moest het opnemen tegen Hans Georg Anscheidt uit Duitsland, de toenmalig regerend kampioen. Maar in de Kniebocht, in die periode de laatste bocht van het TT Circuit, kijkt Anscheidt over zijn schouder om te zien waar Lodewijkx ergens uithangt. De verkeerde schouder, want Lodewijkx schiet hem precies aan de andere kant voorbij. En dan te bedenken dat hij op een Nederlandse Jamathi won. We gaan echt niet roepen dat er nooit meer een Nederlander de TT gaat winnen. Natuurlijk niet!

Maar de kans dat dit dan gaat gebeuren op ‘Nederlands materiaal’ zit voorlopig in ieder geval dicht tegen uitgesloten aan.

De populairste

Dutch TT 1989
Kevin Schwantz
Zaterdag 24 Juni 1989
500cc

Begin jaren negentig was Kevin Schwantz zonder twijfel dé publiekslieveling in Assen. Natuurlijk vanwege zijn spectaculaire rijstijl en zeker ook door z’n enthousiasme, maar gek genoeg was een drijfstang de echte aanleiding, een kapotte drijfstang beter gezegd. Kevin Schwantz was in 1989 misschien wel het snelste van allemaal, alleen niet de meest zadelvaste. De twee races voor Assen, de Grand Prix van Oostenrijk en Joegoslavië, weet de Texaan echter wel te winnen, waardoor hij in het kampioenschap landgenoten Wayne Rainey en Eddie Lawson in het zicht heeft. In Assen start Schwantz voor de vijfde keer op rij vanaf pole position en in de tweede helft van de race weet hij langzaamaan van de concurrentie weg te rijden. Tot een paar ronden voor het eind bij het uitkomen van de Stekkenwal zijn drijfstang het mooi vindt geweest. Weg zege! Terwijl Wayne Rainey optimaal profiteert van de pech van zijn rivaal, wordt niet Rainey, maar Schwantz de man van de dag. Want terwijl de Amerikaan zwaar balend met zijn Pepsi Suzuki langs het publiek loopt, klimmen steeds meer fans over het hek. Niet om te juichen voor Rainey, wel om Schwantz te bedanken voor z’n mooie race. De vele schouderklopjes en duwtjes in de rug, maken de teleurstelling zelfs iets minder. Het kampioenschap is weg, maar hij heeft er die dag maar mooi duizenden fans bij gekregen.

1989.

De eerste Europeaan

Dutch TT 1992
Alex Crivillé
Zaterdag 27 juni 1992
500cc

Nee, we gaan het niet weer hebben over de crash van Mick Doohan, die kennen we nu wel. Maar volledig in de schaduw van Doohan, gebeurde er nog iets zeer uitzonderlijks tijdens deze TT. De 500cc werd in de jaren tachtig en negentig gedomineerd door Amerikanen en Australiërs. Freddie Spencer, Eddie Lawson, Wayne Rainey, Wayne Gardner, Kevin Schwantz en Doohan; het zijn allemaal geen Europeanen. Hoe anders is dat nu! Maar doordat veel favorieten zijn uitgeschakeld, weet de Spanjaard Alex Crivillé de TT van 1992 te winnen. Het is de eerste 500cc-zege van een Europeaan in tien (!) jaar tijd. Oké, in 1989 wist Pierfrancesco Chili te winnen op een nat Misano, doordat alle toppers staakten, en Christian Sarron won in 1985 op een heel nat Hockenheim. Maar de laatste droge zege voor een Europeaan stond voor de TT van 1992 op naam van Franco Uncini 1 augustus 1982 op Silverstone. Na Crivillé zouden er meer Europeanen gaan winnen, zoals Luca Cadalora, Alberto Puig en Max Biaggi. En vanaf 2000 was daar ook nog ene Valentino Rossi.

1992.

De zwaarste…

Dutch TT 2006
Valentino Rossi
Donderdag 22 juni 2006
500cc
2006.

Amper bekomen van de waanzinnige startcrash op Barcelona, gaat het op donderdagmorgen op het TT Circuit weer mis. Met ditmaal Valentino Rossi in de hoofdrol. Hij valt exact op de plek waar je juist niet wil vallen. De bevreesde, beruchte en vooral nietsontziende Ramshoek. Iedereen houdt z’n adem in, want zelfs voor Ramshoek-begrippen is de klap van Rossi hard. Met een pols- en enkelblessure lijkt zijn TT voorbij, maar de Italiaan besluit toch te starten. Zijn monteurs passen daarvoor speciaal het remhendel van zijn Camel Yamaha aan en met een reeks injecties en volledig ingetaped wordt Rossi alsnog elfde (!). Elfde! Nick Hayden wint echter – nadat Colin Edwards met de zege in zicht alsnog valt in de GT-bocht – en loopt zo steeds verder uit.

Tijd om te herstellen heeft Rossi niet, want een week erna moet hij naar Donington Park voor de Britse Grand Prix om daar tweede te worden. Hij weet daardoor de achterstand op Nicky Hayden weer iets te verkleinen, maar uiteindelijk komt hij de vijf beroemde punten tekort op Hayden. Hoewel Rossi later in zijn carrière nog best een paar stevige valpartijen meemaakte, omschrijft hij die van de Ramshoek nog altijd als de ‘ergste die hij ooit heeft meegemaakt’.

De meest wrange…

Dutch TT 2011
Jorge Lorenzo
Zaterdag 25 juni 2011
MotoGP

‘Natuurlijk wilde hij mij niet opzettelijk onderuit rijden, maar volgens mij is Simoncelli zich niet bewust van de risico’s die horen bij onze sport. Hij denkt dat hij bezig is aan een PlayStation-spelletje.’ Het is met de wetenschap van vandaag een uitspraak van Jorge Lorenzo die je kippenvel bezorgt. Want iedereen weet wat er dat jaar op Sepang gebeurde met Marco Simoncelli. Maar op dat moment is de uitspraak van Lorenzo meer dan te begrijpen, kort nadat hij de voor hem gevallen Simoncelli in de Strubben niet kan ontwijken, in nota bene de eerste ronde van de voor Lorenzo zeer belangrijke TT. Voorafgaand heeft hij een achterstand van 18 punten op Casey Stoner, na de TT is dat 28 punten en Lorenzo weet dan al dat hij dat nooit meer goed gaat maken op Stoner: ‘Ik ga nu maar voor zeges.’ Het helpt allemaal niet dat Simoncelli kort daarvoor op Le Mans in aanraking komt met Dani Pedrosa, die daarbij een sleutelbeen breekt en er op Assen nog steeds niet bij is. ‘Ik had gehoopt dat hij had geleerd van dat ongeluk’, sombert Lorenzo na zijn ongelukkige TT, waarin hij op dik 44 seconden van de winnaar nog altijd zesde wordt. Die winnaar is overigens teamgenoot Ben Spies. Ook dat nog! Een wrang kantelmoment van deze TT is dat het uiteindelijk ook de laatste pole position van Marco Simoncelli blijkt te zijn…

De nieuwe dominantie

Dutch TT 2013
Marc Márquez
Zaterdag 29 juni
MotoGP

Een podium tijdens je debuutseizoen in de MotoGP is al hartstikke bijzonder, een race winnen schier onmogelijk en meedoen om het kampioenschap volledig uitgesloten. Tenzij je wel zo verschrikkelijk goed bent, zoals Marc Márquez. Met negen zeges, een winstpercentage van vijftig procent, wordt hij als regerend Moto2-wereldkampioen direct MotoGP-wereldkampioen in 2013. De basis daarvoor legt hij dat seizoen rondom Assen, al moeten we eerlijk zijn, Jorge Lorenzo en later Dani Pedrosa helpen behoorlijk mee. 2013 is uiteraard het jaar van de beroemde sleutelbeenbreuk van Lorenzo waarmee hij uiteindelijk nog vijfde wordt. Maar daarmee levert hij wel flink punten in op Márquez – die tweede wordt achter Valentino Rossi – en dat doet ook Pedrosa met een vierde plek. De druk op de twee wordt dus steeds groter, want inmiddels weet iedereen officieel dat Márquez geen gewone is. Als een race later, op de Sachsenring, de nummers één en twee in de tussenstand, Pedrosa en Lorenzo dus, beiden niet kunnen starten, is de weg vrij voor historie.

MotoGP Nederland: Quartararo wel oppermachtig in Assen

De eeuwige vete

Dutch TT 2015
Marc Márquez/Valentino Rossi
Zaterdag 27 juni
MotoGP

Hoewel het eigenlijk stiekem al in Argentinië begon, met de botsing waarbij Marc Márquez valt, is Assen zonder twijfel de echte aanleiding van misschien de beroemdste vete in de Grand Prix-geschiedenis. Die tussen Márquez en Valentino Rossi. Had Rossi gestraft moeten worden omdat hij de GT-afsneed? Márquez vindt van wel. Nam Márquez veel te veel risico en kon Rossi geen kant op? Rossi vindt van wel. Direct na afloop is het nog allemaal redelijk gezellig, maar tijdens de persconferentie ontspoort zichtbaar per minuut de onderlinge relatie, wat uiteindelijk leidt tot de beroemdste race uit de MotoGP-geschiedenis: Sepang 2015. Wat je ook vindt van die race, vast staat dat Rossi voor Sepang nooit dichter bij de tiende wereldtitel was en daarna nooit meer zo dicht bij een tiende wereldtitel kwam…

Toerisme: Kloostermoppentoer door Groningen

0
Groningen

‘Er gaat niets boven Groningen,’ zegt Bernard Stikfort graag. Om dat te bewijzen neemt hij ons geregeld mee op een thematoer door zijn provincie. Als ik denk dat zijn repertoire na al die jaren is uitgeput, heb ik het mis. Heb ik wel eens van de rijke kloostergeschiedenis in Groningen gehoord? Nee? Nou, dan maakt broeder Bernard toch een Kloostermoppenroute?

Groningen rechttoe rechtaan saai? Niet op deze toertocht. Want Groningen is niet alleen door gasgravers en kartonnagekartels vormgegeven, maar ook door monniken die vanaf de middeleeuwen dijken opwierpen langs de kronkelende kreekjes, waarop weer later Rijkswaterstaat de fijne asfaltwegen legde waarover wij nu toeren.

Bernard rijdt Varadero, Mulders Motoren in Veendam stelt een Africa Twin ter beschikking. Als onze Honda’s de N366 afslaan duiken we in een fascinerend stuk Groningse geschiedenis. Klooster Ter Apel is een van de weinig overgebleven plattelandskloosters in Noordwest-Europa. Het werd in 1465 gesticht in het toen nog lege land van Westerwolde. Volgend op de Reductie van Groningen in 1594 werd de rooms-katholieke kerk afgezworen. Klooster Ter Apel kreeg door de eeuwen heen verschillende andere functies en is nu een museum. Kruiden- en plantentuin op de binnenplaats, kerkelijk meubilair, stuc-, hang- en sluitwerk: het hele interieur lijkt ongeschonden met een tijdmachine naar 2021 te zijn getransporteerd.

Alleen een kniesoor let dan op de rooms-katholieke beelden en versierselen die zijn beschadigd of verloren gegaan. Bovendien heeft Bernard na een paar kilometer rijden een verrassing op de route ingebakken. De Mariakapel Laudermarke heeft de vorm van een Lourdesgrot. Ik zou er aan voorbijrijden, maar Bernard meldt dat dit bijzonder is, zo’n rooms-katholiek bouwwerkje hier in het hoge noorden.

Natje en droogje

Weet je wat pas bijzonder is? Groningse wijn! Maar dat blijkt niet zo te zijn. Natuurlijk was er wijn nodig voor religieuze handelingen in kerk en klooster, en bij Sellingen rijden we langs een onvervalste wijngaard, Cruoninga genaamd. De kelken in Groninger kerken en klooster hoeven niet droog te staan.

Voor een natje en een droogje moeten we aan de andere kant van het Ruiten A-kanaal zijn. Even wachten tot de schippers van het vlet Modole (‘mooi door lelijkheid’) zijn doorgevaren en de draaibrug weer voor het wegverkeer hebben geopend. Dan schuiven we aan tafel in de eetzaal van kloosterboerderij Bleyendaal, een moderne biologische veehouderij met koeien en varkentjes, zo blij als dieren in zalige onwetendheid van hun lotsbestemming maar kunnen zijn. Maar geldt dat niet voor alle schepselen onder de hemel boven onze aarde?

Peter en Anita Kuijer hebben hun boerenverstand gebruikt en hun familiebedrijf radicaal anders aangepakt. Zo willen zij na de eerste vestiging in Groningen-Stad een keten van hamburgerrestaurants openen, van Boer naar Burger: the Burger Company, in plaats van alleen ruwe grondstoffen aan de horeca te leveren. En hoe komt hun gebouw hier, in het midden van niks? Het is een voormalig klooster, dat in Hongarije steen voor steen werd afgebroken en hier weer steen voor steen werd opgebouwd. Zo is er toch weer een nieuw klooster in Groningen gekomen!

Fijnste motorweggetjes

Het Groningse landschap heeft de naam om woest en ledig te zijn, maar dat valt reuze mee, als je een gids hebt als Bernard Stikfort, om je er van oase naar oase te leiden, van klooster naar klooster, over de fijnste motorweggetjes, die ook in Groningen niet rechtlijnig als de leer van Calvijn hoeven te zijn.

De Martinikerk in Groningen is genoemd naar Martinus van Tours, die in de vierde eeuw het eerste klooster in West-Europa stichtte, in het Franse Marmoutier. Maar wij laten zijn godshuis in het centrum van Groningen-Stad links liggen, om de rijen pelgrims in hun blikken biechthokjes op wielen te ontlopen.

Net als dat van Ter Apel heeft het klooster van Aduard, de St. Bernardusabdij, zijn beste tijd gehad. Van uitgestrekte landerijen en gebouwen is bijna niets meer over. Kloostermoppen daarvan zitten verwerkt in allerlei huisjes in de buurt. Alleen de kerk staat nog fier overeind en die biedt een prachtige gerestaureerde blik in het leven van vroeger. Voor meer geschiedenis moeten we aan de overkant zijn, in het museum St. Bernardushof. In de tuin, met geneeskrachtige kruiden en fruitbomen net als in de kloostertijd, staat een ouderwetse steenoven waarin groepen kloostermoppen kunnen bakken. Dat is weer eens wat anders dan koekhappen of zaklopen op het jaarlijkse feest van de motorclub.

Wierde van Aduard

Het klooster van Bernardus (nee, géén familie) werd in 1192 gesticht door monniken uit Dokkum, nadat lichtsignalen uit de hemel hen naar de wierde van Aduard hadden gestuurd. De abdij werd het grootste en rijkste klooster van Nederland met wel 6.000 hectare grond. Door de nederlaag van de katholieke Spanjaarden in 1594 was het, zoals we sinds Ter Apel al weten, in Groningen met de kloosters gedaan. Nadat de Bernardusmonniken hun boeltje hadden gepakt werd de abdij afgebroken. Alleen de grote ziekenzaal is blijven staan, de huidige abdijkerk.

Gebouwen zijn verdwenen maar de sporen die de kloosterlingen in het landschap achterlieten zijn nog steeds zichtbaar.

Wat rijmt er op Groningen? Overstromingen!

De Bernadusmonniken polderden land in, groeven kanalen en legden dijken en sluizen aan. We rijden door een drassig gebied, waarin de wateroverlast werd beheerst door de monniken die in de veertiende eeuw het Aduarderdiep groeven.

Prachtig gerestaureerde zijlen

Aduarderzijl ligt aan een prachtig stukje stuurwerk dat Bernard mij voorschotelt en dankt zijn naam aan de zijlen, of sluizen, die het water reguleren sinds de monniken hier aan het scheppen, graven en timmeren waren geslagen. De Aduarderzijlen liggen op de plek waar het Aduarderdiep afwatert in het Reitdiep dat tot 1877 een open zeearm was. Met de afsluiting van de Lauwerszee in 1969 verloor de slaperdijk zijn functie, maar de zijlen zijn nu prachtig gerestaureerd.

Nog wat bochtenwerk, een stukje onverhard… en welkom in het kleinste dorp van Nederland. Dat is volgens Bernard het plaatsje Fransum, niet meer dan een handvol boerderijtjes en een kerkje op een terpje… pardon wierde.

En dat kerkje heeft weer de enige bakstenen preekstoel van Nederland. Ik moet broeder Bernardus op zijn woord geloven, want het kerkje is voor ons vandaag gesloten.

In Kloosterburen waren we al eerder in herberg ’t Klooster, de vorige eigenaar reed Harley en toen waren motorrijders er welkom. De goede man overleed en zijn weduwe verkocht vorig jaar het complex aan een ander, die er een zenyogameditatietotjezelfennadertotdehemelkomencentrum van maakte, en die nieuwe eigenaresse houdt volgens haar eigen zeggen liever de PR voor motorrijders in eigen hand, met andere woorden: Bernard en zijn Sancho Panza zijn er niet van harte welkom…

Groningse variant

Met Bernard heb ik al fijne tochten gereden in Duitsland, Tsjechië en Zuid-Afrika. En in Ierland, het land waar tijdens de Duistere Tijden de Christelijke kennis werd bewaard om later weer over Europese kloosters te worden verspreid. Op de Ierse Wild Atlantic Way tikten Bernard en ik heel wat kilometers weg.

Mop ’m up! De Groningse variant van de WAW is de Weg door de Westpolder. De Kustweg biedt opnieuw woest en ledig land- en waterschap aan deze en gene zijde van de dijk. Via een fenomenaal mooi stukje slingerweg vlak onder de Waddenkust komen we aan bij Lauwersoog.

Of er een St. Lauwrus bestond en zo ja, wat die dan deed of heelde of beschermde weten wij zo een-twee-drie niet en we worden ook afgeleid door het heerlijke, hemelse uitzicht vanaf de haven op de streep land daar op de kimme, achter de deinende baren. We worden ook even afgeleid door de porties kibbeling met friet die we in een havenrestaurant bestellen, maar daar gaat het hier en nu niet om.

Streep land

Er gaat niets boven Groningen? En Schiermonnikoog dan?

Maar die streep land daar, die is voor motorrijders even onbereikbaar als de Skelligeilanden die motorrijders in Ierland alleen maar vanaf hun Wild Atlantic Way kunnen gadeslaan, mits het weer daartoe bijdraagt en dat is daar aan de Ierse kust bepaald niet altijd het geval. En dat weten Bernard en ik uit persoonlijke ervaring, dus dat mag niet onvermeld blijven.

Afijn, het Groningse Skellig Michael heet dus Schiermonnikoog, met nadruk op ‘monnik’, voel je hem? Daarmee heeft onze Bernardus van Honda een prachtige punt gezet op de i van zijn kloostermoppentoer. Tussen de kleurige vissersboten die dagelijks verse kibbeling aanvoeren, steekt De Monnik uit, het passagiersschip dat Groningen-Vasteland met Groningen-Schiermonnikoog verbindt. Maar wij wenden de motoren weer zuidwaarts over het Groningse land dat net zo woest en ledig is als een motorrijder in Nederland het maar kan wensen. Amen.

Download de route

Kloostermoppen

Kloostermoppen

Geen schuine grappen of gebak, maar bouwmateriaal. Met de Romeinen verdween in de vijfde eeuw na Christus de kennis van baksteenfabricage uit de Lage Landen. Men bouwde van hout, riet en plaggen. Pas vanaf de dertiende eeuw werden er weer bakstenen gemaakt voor de bouw van kastelen, kerken en kloosters. Monniken ontrukten het oude bakambacht aan de vergetelheid en pasten het procedé aan de Groninger klei aan. Daarom werden die bakstenen kloostermoppen genoemd, maar ook bakstenen, die niet door monniken gebakken waren, werden in de volksmond zo genoemd. Vanaf midden dertiende eeuw begonnen de steden zich te ontwikkelen, waarbij bakstenen ook werden gebruikt voor stadsmuren en particuliere huizen.

Bij Uitgeverij Noordboek verscheen over dit onderwerp het boek van Edward Houting en Hans Vrijer: Kloostermoppen, Middeleeuws bouwmateriaal in stad en provincie Groningen.

Informatie: www.bornmeer.nl/winkel/kloostermoppen

Motor huren?

Zelf geen motorfiets, of wil je wel eens iets anders rijden? Mulders Motoren in Veendam verhuurt tussen half maart en half oktober diverse soorten goed onderhouden motoren.

Informatie: www.muldersmotoren.nl

Interessante sites:

Zondagmorgenfilm: Dit kan helemaal niet!

0

Het onmogelijke, mogelijk maken. Dat is de beste samenvatting van deze waanzinnige film van Billy Bolt.

Kijkje achter de schermen bij TT Assen

0
TT Assen

Na een onderbreking van een jaar kon er nu wel een TT worden verreden, zelfs nog met een beperkt aantal toeschouwers. Het was wel een heel ander gebeuren dan gebruikelijk. Veel minder journalisten en helemaal geen gasten. Dat leverde een rustig paddock op. Een zegen voor de technici, maar een ramp voor de mensen van de marketing en de hospitalities. En financieel voor de TT-organisatie.

Het gevoel dat dit een andere TT is dan gewoonlijk begint al onderweg. Geen speciale reclame-uitingen langs de A28 van Hoogeveen naar Assen. Slechts drie keer een spandoek van de TT zelf, waarop melding wordt gemaakt van de Dutch TT. Kleine verwijsborden richting de parkeerterreinen, geen andere verwijzingen naar de TT. In Assen zelf merk je niets van de TT. Er is geen feestprogramma met diverse muziekpodia in het centrum van de Drentse hoofdstad. Ook de traditionele kermis is er niet. Niets wijst erop dat enige kilometers zuidelijker de Nederlandse Grand Prix wordt verreden. Het is rustig op straat, er zijn in het centrum amper wegen afgesloten voor het verkeer. Op donderdagavond is bij vrijwel elk restaurant wel een vrij tafeltje te vinden. Dat was in voorgaande jaren bijna nooit het geval. De traditionele Nightride is er uiteraard ook niet, maar een groepje motorrijders heeft zelf iets op touw gezet en rijdt vrijdagavond door Assen.

Enorme strop

De horeca heeft flink schade ondervonden van het niet doorgaan van de TT vorig jaar en nu een TT met slechts een fractie van de meer dan 100.000 toeschouwers van 2019. Burgemeester Marco Out: ‘De hotels en restaurants hebben miljoenen aan omzet gemist. Wij als gemeente hebben tonnen aan toeristenbelasting misgelopen.’ Dat was vooraf bekend, want van de zijde van de traditionele TT-campings hoefde niets te worden afgedragen aan toeristenbelasting omdat ze niet open mochten. Daar staat wel tegenover dat door de afwezigheid van festiviteiten in Assen de gemeente ook veel minder onkosten heeft hoeven maken. Out: ‘Fijn dat er nu toch weer een beetje publiek mag komen. Ik hoop dat we volgend jaar weer een echte TT zullen meemaken.’ Dat hoopt niet alleen de burgemeester, maar ook de motorliefhebbers en iedereen die financieel beter wordt van de TT.

De burgemeester is donderdagmiddag al op het circuit om een presentje uit te reiken aan Valentino Rossi. Out: ‘We willen je prestaties eren door je het ereburgerschap van Assen te verlenen. Je hebt bijgedragen aan de reputatie van de TT-races, het TT Circuit en de stad Assen.’ Rossi in zijn dankwoord: ‘Assen is zowel voor de coureurs als de fans een speciale plaats. Het is de “Kathedraal van de snelheid”. Ik ben hier heel erg trots op.’

Streng Covid-protocol

Achter de Hoofdtribune staan normaal talrijke standjes met merchandise, waar het publiek z’n fanartikelen kan aanschaffen. Nu was er slechts catering aanwezig. Programmaboekjes waren er niet gemaakt. Voor het geringe aantal dat er in Assen was, was het niet lonend voor Dorna om een programmaboekje te maken. 

In het weekend waarin in Nederland de meeste maatregelen werden beëindigd, was daar bij Dorna nog geen sprake van. De Spaanse organisatie was strikter met maatregelen dan we in Nederland ooit zijn geweest. Overal moest een mondkapje worden gedragen. Niet alleen in het perscentrum, ook buiten in het rennerskwartier. Zelfs de baancommissarissen en anderen langs de baan moesten mond en neus bedekt houden.

Wie niet minimaal twee weken voor aanvang van het evenement zijn tweede vaccinatie had gehad, moest een negatieve PCR-test kunnen overleggen. Die test werd ook op het circuit afgenomen. Overal stonden flesjes met ontsmettingsmiddel voor je handen en werd gewezen op de anderhalve-meter-afstand.

Op het circuit viel na een wandeling door het rennerskwartier op dat er weinig grote hospitalities stonden, want de teams hadden niet de mogelijkheid gasten te ontvangen. In de vaste VIP-ruimten van het TT Circuit heerste weinig drukte, want elke houder daarvan mocht slechts tien gasten per dag ontvangen. Voor een aantal huurders was dat aanleiding om tijdens de trainingsdagen niet open te gaan.

TT Assen
Bij de PCR-testlocatie in het rennerskwartier was het continu druk.

Sponsors coulant

Elk GP-team is afhankelijk van sponsoring. Een sponsor wil als tegenprestatie voor het beschikbaar stellen van geld en/of materiaal, naast het krijgen van publiciteit, ook graag een keer een kijkje in de keuken nemen. Daarom nodigen teams hun sponsors uit om naar een race te komen. Het daarvoor geëigende evenement is uiteraard de thuis-GP. Jarno Janssen (46), teammanager van RW Racing, moest zijn sponsors teleurstellen. ‘Vrijdag was een dag dat we heel toegankelijk waren, ook voor de fans. De fans van het team en de fans van de rijders. In 2019 hadden we heel veel fans van Bo, tussen de 200 en 250 mensen. De zaterdag en zondag zijn meer voor de sponsors, die dan met hun gasten komen. Ik denk dat we in 2019 zo rond de zeshonderd gasten zaten. Bij heel veel sponsordeals zitten kaarten voor Assen inbegrepen. Dat is natuurlijk heel vervelend geweest in 2020. Dat wilden we met iedereen nu weer recht breien, omdat de mensen toch betaald hebben voor dat event dat niet is doorgegaan. Gelukkig, en daar ben ik blij om en trots op, is iedereen heel erg coulant geweest naar ons toe. Nu zijn we een jaar verder en is het feitelijk precies dezelfde situatie als een jaar geleden. De mensen zijn wel wat terughoudend geworden, ze willen eerst zien waar het naartoe gaat. Op het moment dat ze weer kunnen komen zijn er weer mogelijkheden. Een aantal sponsors heeft echt een stapje terug moeten doen. Het is een heel lastige situatie voor iedereen. Ik weet zeker dat ik, als alles weer normaal is, kan terugvallen op die mensen. We hebben gelukkig heel veel kleine sponsors, die al heel lang bij ons zijn. Er zijn er slechts een paar afgevallen.’

Niet alleen op de tribunes was het stil, ook in het rennerskwartier heerste rust.

Geen emotie delen

Niet alleen de Nederlandse sponsors kon dit jaar niets worden geboden, ook de belangrijkste RW-sponsor, NTS, wordt voor het tweede jaar geconfronteerd met het wegvallen van de Japanse GP. Janssen: ‘Japan is het thuisland van NTS. Als er één bedrijf is dat hard is getroffen door de crisis, dan is het wel NTS. De werkzaamheden van NTS zijn in hoofdzaak het vervaardigen van hoogwaardige onderdelen. Eén van hun allergrootste klanten is Honda Motorsport en dan met name het Formule 1-project. Ons Moto2-project is het project van de CEO. Daar zit totaal geen winstmarge op. Sterker nog: het is gewoon een heel hoge kostenpost voor het bedrijf. NTS heeft het zwaar, maar zal zeker wel overleven. Maar misschien gaan we daar in de toekomst wel last van krijgen. Het contract met NTS loopt eind van dit jaar af. Ik heb heel veel contact met hen. Wat we niet mogen onderschatten is dat we nu geen persoonlijk contact met elkaar hebben. Ik doe ze nu telefonisch verslag van wat er tijdens de race is gebeurd. Dat is heel erg moeilijk, we praten wel met elkaar, maar je kunt je emotie zo niet met elkaar delen. Wij zullen er alles aan doen om volgend jaar met het merk NTS er bij te zijn. Ik ga ervan uit dat het gaat lukken. De eerste gesprekken zijn zeker niet negatief.’ In principe kan het team volgend jaar door met dezelfde rijders, want met Hafizh Syahrin is er een optie voor 2021, met Barry Baltus heeft RW Racing een doorlopend contract.

Zesvoudig TT-deelnemer (twee keer 125cc en vier maal 250cc) Janssen werd tijdens de TT geconfronteerd met het doorgaan van de Amerikaanse GP. Janssen: ’Dat is met reis- en verblijfkosten een uitgave van zo’n veertig mille.’ Over geld gesproken: hij heeft afgelopen jaar voor € 25.000,- uitgegeven aan PCR-testen. Nu is iedereen gevaccineerd en zijn de verplichte testen komen te vervallen.

In 2019 werkte RW Racing met een begroting van ongeveer twee miljoen. Janssen: ‘Dat was met een hospitality en het ontvangen van gasten. Omdat we nu geen gasten ontvangen, is het eerste dat er uit gaat de hospitality. We hebben nu wel weer een hospitality. Die huren we in van een bedrijf. Voorheen was die hele unit van ons, nu delen we ’m met andere teams.’

Door het niet kunnen ontvangen van gasten had het team veel minder vrijwilligers nodig dan in voorgaande jaren. Janssen: ‘Tijdens de TT maakten we altijd een groepsfoto van iedereen die voor het team in de weer was geweest. Als je dan de hoofden telde, zag je dat we wel met zestig mensen waren geweest, allemaal vrijwilligers. Zij werkten in de hospitality, verzorgden het eten en maakten rondleidingen met gasten door de paddock.’

De naamgever van het team, Roelof Waninge, was anderhalf jaar niet op het circuit geweest. Janssen: ‘Roelof was afgelopen weekend op de Sachsenring voor het eerst sinds Valencia 2019 weer op het circuit. Het werd voor hem wel allemaal een beetje ver van zijn bed. Het kantoor van het team zit bij Roelof, hij ontvangt alle facturen. Hij bespreekt wel alles met mij, maar als je facturen ziet binnenkomen en je weet niet goed wat er speelt, is dat heel erg moeilijk. Zeker in een organisatie die wij hebben, want het is ook een beetje uit liefde.’

MotoGP Nederland: Quartararo wel oppermachtig in Assen

Heel vreemd

Een thuis-GP is altijd hectisch voor iedereen. Er is extra aanloop, de sponsors moeten worden ontvangen. Dat speelde voor Steven Bendsneyder, de vader van Bo, in het geheel niet, maar toch was de negentigste Dutch TT hectisch voor hem. Steven: ‘Het is een beetje lastig op het werk, ook met het personeel. Daarom ga ik elke dag naar huis, naar Rotterdam.’ Op de racedag arriveerde hij een uur voor de wedstrijd van Bo in het rennerskwartier en vertrok direct na afloop van de race. ‘Niet zo erg dat ik gelijk weer weg ga, want veel heb je hier nu toch niet. Dit is wel heel anders, dan ik gewend ben. Ik ben zelf al meer dan een jaar niet meer op een Grand Prix aanwezig geweest. Ik wist natuurlijk van Bo dat het anders is. Nu ik het hier meemaak, is het heel vreemd. Ik begrijp dat het voor de rijders wel lekker is. Gelukkig gaan we de goede kant weer op. In de paddock is het wel heel erg stil. Dit geeft niet het gevoel van een thuis-GP, deze race had net zo goed ergens anders kunnen zijn. Op social media leeft het nog wel, maar hier binnenin niet. Op een normale GP, en zeker hier, heb je gasten bij je. Daar heb je tijd voor nodig. Die zijn er nu niet en daarom kan ik wel weer naar huis gaan. We hebben een vaste kern sponsors. Het is even afwachten hoe iedereen er door komt. Ik kan ze hier niet ontvangen. Het enige dat we nu kunnen doen is de contacten warm houden en ze er zo dicht mogelijk bij betrokken houden. Zorgen dat ze als eerste het nieuws krijgen, veel meer kun je niet doen.’

Leuke evenementen

Slechts 11.500 toeschouwers mochten aanwezig zijn op de racedag. Het één na laagste aantal in de geschiedenis van de TT. Alleen tijdens de eerste editie in 1926 kwamen er minder mensen, toen waren het er maar 2.600. Een aantal dat de organisatie opzadelde met een verlies van 5.000 gulden (ruim 2.200 euro). Het jaar erop kwamen er 14.000 toeschouwers en werd het verlies weggewerkt.

Datzelfde scenario speelt nu ook weer. Doordat er vorig jaar niet werd gereden en er ook geen WK Superbike was, leed het circuit een verlies van ruim drie miljoen euro. Welke rode cijfers de penningmeester aan het eind van dit jaar moet schrijven, is nu uiteraard nog niet bekend, maar zeker is wel dat er opnieuw verlies wordt geleden. Voorzitter Arjan Bos: ‘Gelukkig heeft Dorna zich heel behulpzaam opgesteld door niet de contractueel afgesproken fee te verlangen. We zijn ook goed gesteund door de houders van de VIP-boxen, die ondanks dat we ze niets te bieden hadden toch een deel van het geld hebben overgemaakt. Wat nog heel spannend is geweest, is of we publiek zouden mogen ontvangen. Dat de TT zou doorgaan had Dorna ons eind vorig jaar al duidelijk gemaakt. Op vrijdag hadden we weinig publiek, slechts 2.000 toeschouwers, op zaterdag 8.000 en op zondag de maximaal toegestane 11.500. Het moeten testen zal toeschouwers hebben gescheeld, en ook de mensen die normaal op een camping staan en een passe-partout aanschaffen waren er niet. We hebben in de tweede helft van dit jaar nog leuke evenementen staan, waardoor dit jaar financieel een beter jaar moet worden dan vorig jaar.’ Directeur Peter Oosterbaan vult aan: ‘We mogen bij het WK Superbike maximaal 25.000 toeschouwers ontvangen. Details over de kaartverkoop worden binnenkort bekendgemaakt.’

Het geluk van Pedro Acosta op Assen

0
Pedro Acosta

Zelfs als je wedstrijden kunt winnen vanuit de pitstraat, heb je geen garantie in Assen. Vraag het de sensatie van 2021, Pedro Acosta, maar… Hij crashte tijdens het einde van de Moto3-training op zaterdagmorgen zwaar in de Geert Timmerbocht-bocht, zoals deze fotoreeks haast te beangstigend laat zien. Let er vooral even op hoe lang Acosta zijn stuur vasthoudt, iets dat wij op deze manier nog nooit gezien hebben… De achteropkomende Riccardo Rossi kon geen kant op en raakte Acosta vol. Het TT Circuit hield, met in gedachten het drama van Mugello, de adem in, maar gelukkig werd al snel duidelijk dat zowel Rossi als Acosta op eigen kracht naar de pitbox terug kon en dat gold ook voor de eveneens stevig gevallen Stefano Nepa. Helemaal curieus was dat van de groep alleen Nepa niet was afgevlagd. De rest had dus een stukje eerder al de pitstraat moeten insturen, omdat de training er op zat, maar in het heetst van de strijd hebben de coureurs in die groep niet kunnen zien wie er wel en wie niet was afgevlagd. Vandaar dat ze allemaal vol doorgingen!

De TT van Bo Bendsneyder: te gretig

Na een medische check in het ziekenhuis, kreeg Acosta een startverbod voor de rest van de zaterdag vanwege een rugblessure en moest hij op zondag nogmaals gecontroleerd worden om te zien of hij de wedstrijd mocht starten. Nog voor die controle was zijn eigen Red Bull KTM Ajo Team weinig hoopvol dat de WK-koploper in de Moto3 er op zondag bij zou zijn, maar na een nacht in het ziekenhuis bleek hij toch fit genoeg te zijn voor de race. Waarin hij vierde werd, nadat hij moest starten vanaf de achttiende plaats. Sommige rijders zijn niet gewoon…