Zoals Kawasaki duidelijk maakt, is de Kawasaki Adaptive ontwerpstudie geen motorfiets die bedoeld is voor productie. Toch kan het aanwijzingen geven voor toekomstige modellen.
Kawasaki heeft het Instituut voor Toegepaste Kunst en Design opdracht gegeven voor een ontwerpstudie op basis van nieuwe technologische innovaties. Overeenkomstige technologieën zouden dan op hun beurt in toekomstige modellen kunnen worden opgenomen.
Het resultaat is de Kawasaki Adaptive, een motorfiets die is ontworpen om zich aan te passen aan zijn omgeving. Hij wordt verondersteld geschikt te zijn voor gebruik op de weg voor sport-tourer en voor off-roadgebruik als een adventure bike. Hoe het geheel zou kunnen werken en welke technologieën daarvoor nodig zijn, is echter nog niet onthuld. Tot dusver zijn slechts enkele renders van de Adaptive bekend.
Of toekomstige Kawasaki modellen het uiterlijk van de studie kunnen overnemen, blijft natuurlijk giswerk. Maar het zou zeker passen bij een nieuwe Versys.
Het nieuws over de Husqvarna Norden 901, die na een zeer lange draagtijd eindelijk klaar lijkt te zijn voor zijn marktdebuut, komt zeker niet onverwacht. In feite heeft de Zweedse fabrikant een reeks video’s vrijgegeven om de ‘behind the scenes’ te illustreren van een project dat in staat is om de aandacht van velen te trekken sinds zijn debuut als concept op Eicma 2019. Maar het nieuws is dat enkele dagen geleden de Zweedse enduro eindelijk uit het Husqvarna R&D centrum tevoorschijn kwam, zonder zich te hoeven verschuilen achter de camouflage die meestal bij testmotoren hoort, maar in praktisch zijn definitieve versie.
Gespot!
In het tijdperk van sociale media is het moeilijk om aan nieuwsgierige blikken te ontsnappen, en de Husqvarna Norden 901 die tijdens het weekend op een van de vele bergpassen in de Dolomieten halt hield, werd onmiddellijk gefotografeerd en belandde op de virtuele prikborden van liefhebbers.
Op het eerste gezicht zou je denken dat de Norden klaar is voor zijn debuut en voor de uitbreiding van het gamma van het merk dat eigendom is van de Pierer-groep: er zijn natuurlijk nog geen decals en graphics, maar verder is alles op zijn plaats: van de ronde led-koplamp die de voorkant bepaalt tot de lage tank die is overgenomen van de KTM 790-890 Adventure.
Wat cijfers
De Zweedse reiziger en avonturier leent niet alleen de brandstoftank van zijn Oostenrijkse neef, maar de hele technische basis van de Husqvarna Norden 901 wordt gedeeld met die van de KTM 890 Adventure, te beginnen met het blok. De 889cc-LC8-tweecilinder van de KTM levert 105 pk bij 8.000 tpm en een piekkoppel van 100 Nm bij 6.500 tpm en vormt het dragend element in het stalen trellisframe. Ook het rijwielgedeelte zou identiek moeten zijn, met een 21-inch voorwiel dat wordt ondersteund door een 43 mm upside-down vork van WP. Zal de Husqvarna de eerste nieuweling van het nieuwe seizoen? We zullen zien.
Bij de eerste negen GP’s van dit seizoen stond maar liefst zesmaal het Red Bull KTM Ajo-duo Remy Gardner en Raul Fernandez op het podium. Ze wonnen zes races, behaalden zes tweede en twee derde plaatsen. Tot de thuisrace van de Oostenrijkse firma’s KTM en Red Bull acteerden de Australische en Spaanse coureur nagenoeg foutloos. Maar juist op de Red Bull Ring presteerde het duo onder de verwachtingen. En dat na een sterk begin. Eerst was het Fernandez die door een stuurfout terugviel naar de zevende plaats en uiteindelijk ook op die plek zou finishen. Gardner, die van pole position vertrok, voerde het veld aan totdat ook hij een stuurfout maakte en zo als vierde ook naast een podiumplaats eindigde. Voor de ogen van zijn vader was de Australiër de hele race in gevecht geweest met Marco Bezzecchi en Aron Canet. Uiteindelijk was het de Italiaan die aan het langste eind trok en zo zijn eerste zege in dit seizoen boekte. Canet werd tweede, terwijl zijn Spaanse landgenoot Augusto Fernandez net als in Assen als derde naar het podium mocht.
Ondanks het feit dat ze dit keer niet naar het podium mochten, staan Remy Gardner en Raul Fernandez met respectievelijk 197 en 162 punten nog steeds eerste en tweede in de titelstrijd. Bezzecchi volgt als derde met 153 punten achter zijn naam.
Voor Nederland was het een wedstrijd om snel te vergeten. Bo Bendsneyder slaagde er het hele weekend niet in om genoeg vertrouwen in de voorkant van zijn machine te krijgen. Na in de kwalificatie niet verder dan de 22e plaats te zijn gekomen, eindigde Bendsneyder in de race op een kansloze 23e positie. Nog slechter verging het het NTS RW Racing Team van eigenaar Roelof Waninge en teammanager Jarno Janssen. Want beide rijders van het team, Barry Baltus en Hafizh Syahrin, kwamen al vroeg in de tiende Grand Prix van dit seizoen ten val.
Uitslag MOTO2 Stiermarken
1. Marco Bezzecchi (I), Kalex 2. Aron Canet (E), Boscoscuro 3. Augusto Fernandez (E), Kalex 4. Remy Gardner (AUS), Kalex 5. Ai Ogura (J), Kalex 23. Bo Bendsneyder, Kalex.
WK-stand (na 10 races):
1. Gardner, 197 2. Raul Fernandez (E), Kalex, 162 3. Marco Bezzecchi, 153 4. Sam Lowes (GB), Kalex, 101 5. Fabio Di Giannantonio (I), Kalex, 76 13. Bendsneyder, 39.
De weg die leidt naar de eerste MotoGP-zege kan heel verschillend verlopen. Zo boekte Jorge Martin op de Red Bull Ring bij zijn pas zesde start in de koningsklasse reeds een overwinning. Voor zijn team, dat van Pramac Ducati, duurde het behalen van die eerste zege heel wat langer. Want al in 2005 verbond Pramac-eigenaar Paolo Campinoti zich met Ducati. Maar won nog nooit. Zo heeft de Italiaanse race-enthousiast maar liefst zestien jaar – 292 wedstrijden – op zijn eerste grote succes moeten wachten!
In eerste instantie stond de GP van Stiermarken in het teken van, met alle respect, de oude garde. Want op een persconferentie voorafgaand aan deze Grand Prix maakte Valentino Rossi (42) bekend dat hij na dit seizoen een punt achter zijn meer dan indrukwekkende GP-carrière zet. Vervolgens was er Dani Pedrosa (35), die op de Red Bull Ring na ruim 2,5 jaar zijn comeback maakte als GP-coureur. Zijn laatste race was de GP van Valencia in 2018 geweest. Sindsdien verrichte de kleine Spanjaard heel veel testwerk om de KTM RC16 competitief te maken. Iets waar de voormalige Honda-rijder zich met succes mee bezig hield en houdt. Maar op een GP-comeback hadden niet veel mensen gerekend. Pedrosa deed dit om te zien hoe de machine zich in wedstrijdverband zou gedragen.
En dan was er ook nog Cal Crutchlow, eveneens 35 jaar en na het afgelopen seizoen afgezwaaid als vaste MotoGP-coureur. Tegenwoordig fungeert de Engelsman als testcoureur voor Yamaha. Omdat Franco Morbidelli zeker nog drie races is uitgeschakeld, was Cal van harte welkom als diens vervanger in het Petronas Yamaha SRT-team.
Nu was het niet de verwachting dat die drie coureurs bij deze Grand Prix de eerste startrij zouden gaan vormen. Dat gebeurde ook niet. Met Jorge Martin (23), Pecco Bagnaia (24) en Fabio Quartararo (22) was het namelijk juist de jonge garde die dat deed.
Vuurzee
Maar het was de ‘herintreder’ Dani Pedrosa die in de race als eerste voor het nodige spektakel zorgde. In de derde ronde raakte hij de macht over zijn KTM kwijt, die daardoor midden op de baan belandde. Daarop kon Lorenzo Savadori de machine van de Spanjaard niet meer ontwijken. Met als gevolg dat door lekkende brandstof een enorme vuurzee ontstond en de wedstrijd onmiddellijk werd stil gelegd. Gelukkig bleven de verwondingen bij beide coureurs beperkt tot een voetbreuk bij Savadori. Omdat een operatie noodzakelijk bleek te zijn, zal de Aprilia-coureur wel de tweede race in Oostenrijk aan zich voorbij moeten laten gaan.
Het blussen van het vuur en het schoonmaken van de baan zorgde ervoor dat de coureurs pas drie kwartier later voor een nieuwe race, over 27 ronden, van start konden gaan. Verschillende rijders hadden daarbij het probleem dat ze niet meer de beschikking hadden over de voor hen optimale banden. Dat gold niet voor Jorge Martin, die na de GP van Doha voor de tweede keer in zijn nog prille MotoGP-carrière van pole position mocht vertrekken. Dat was op zich al een hele prestatie. Want de Spaanse rookie was na zijn indrukwekkende derde plaats in Qatar tijdens de training voor de GP van Portugal zwaar ten val gekomen. Met als gevolg acht botbreuken, drie operaties en het moeten missen van vier races. Dat zijn volledige herstel veel tijd in beslag nam, bleek tijdens de TT van Assen. Want hier moest hij vroegtijdig opgeven, omdat hij nog lang niet fit was. Na de vakantieperiode van vijf weken bleek dat op de Red Bull Ring wel het geval te zijn. De Moto3-wereldkampioen van 2018 weerstond in de eerste plaats de druk van de 125cc-titelhouder van 2017, tevens regerend MotoGP-wereldkampioen Joan Mir. Zo boekte de 23-jarige Madrileen al bij zijn zesde start een zege in de belangrijkste wegraceklasse. En dat mag indrukwekkend worden genoemd! Het was tevens de zesde Ducati-overwinning in zeven races op dit circuit.
Als tweede scoorde Mir en zo Suzuki de tot nu toe beste klassering in 2021. Achter de titelhouder reed Fabio Quartararo naar een degelijke derde plaats. Omdat zijn naaste concurrent in de titelstrijd, Johann Zarco (Ducati), dit keer niet verder dan plek zes kwam, vergrootte de Yamaha-coureur zijn voorsprong tot veertig punten. Brad Binder hield de eer van KTM en Red Bull in hun thuisrace hoog door van de zestiende naar de vierde plaats te klimmen.
Verliezers
Waar winnaars zijn, zijn natuurlijk ook verliezers. In de eerste plaats was dat de winnaar van deze race van verleden jaar, Miguel Oliveira. De Portugese KTM-coureur had bij een val in de eerste training een pijnlijke blessure aan zijn rechterhand opgelopen. Daardoor was hij genoodzaakt in de race vroegtijdig de pit op te zoeken. Terwijl Jack Miller weer eens onderuitging, kampte zijn Ducati-teamgenoot Pecco Bagnaia met een niet optimaal functionerende achterband. Bovendien kreeg de Italiaan drie seconden tijdstraf, omdat hij niet de opgelegde long lap (vanwege het buiten de lijntjes rijden) had gereden. Zo werd hij uiteindelijk elfde. Ook Marc Márquez had na de tweede start problemen met zijn achterband. De Honda-coureur was ervan overtuigd dat wanneer de eerste race niet was afgebroken, hij die had kunnen winnen. Overigens finishte Dani Pedrosa op zijn tweede machine (van de eerste was na de brand niet veel meer over) als tiende, slechts anderhalve seconde achter zijn voormalige Repsol Honda-teamgenoot. Als dertiende reed Valentino Rossi een kleurloze wedstrijd. Duidelijk is dat hij niet meer snel genoeg is. Hoe graag hij en al zijn fans dat ook wel zouden willen. Het besluit om stoppen kan daarom alleen maar als verstandig worden betiteld. Rossi’s tijdelijke teamgenoot Cal Crutchlow kon ook geen potten breken, want hij werd slechts zeventiende op ruim veertig seconden van de winnaar.
Een kapotte machine bij Aleix Espargaró zorgde ervoor dat geen enkele Aprilia-coureur in deze Grand Prix de finish haalde. En Maverick Viñales zat ook weer eens in de hoek waar de klappen vielen. Nadat de Yamaha-coureur er bij de eerste start heel goed had bijgezeten, sloeg zijn machine voor het tweede vertrek door een probleem met de koppeling af. Daarop moest hij vanuit de pitstraat vertrekken. Toen de ongelukkige Spanjaard ook nog eens een long lap aan zijn broek kreeg en zo kansloos werd om nog punten te scoren, zocht hij gedesillusioneerd zijn pitbox op.
Maar net als alle andere coureurs krijgt Viñales aanstaand weekend opnieuw een kans. Want dan wordt op de Red Bull Ring de Grote Prijs van Oostenrijk verreden. Grote vraag is dan of Jorge Martin of te wel de ‘Martinator’ zijn tot nu toe grootste succes kan herhalen. Eén coureur is helemaal uit op revanche. En dat is Marc Márquez. Want die heeft wat het behalen van de wereldtitel betreft niets te verliezen. Daarvoor is zijn achterstand op de leidende Quartararo te groot. MM93 wil maar één ding: races winnen!
Ik heb mijn nieuwe tweewieler gevonden! Althans, dat denk ik. Ik heb er namelijk nog geen seconde op gereden. Op basis van een test in een motorblad uit 2020 en persoonlijk advies van motorjournalist Mink Bijlsma heb ik besloten dat het de voorloper van de Kawasaki Ninja 1000SX moet zijn: de Z1000SX.
Hij is goed, maar kleurloos, heeft Mink me wel gewaarschuwd. Kleurloos? Als ik naar de plaatjes kijk, zie ik een ‘badass’ Japans scheurijzer. En ik wil hem juist kleurloos, oftewel zwart, want dat Kawasaki-gifgroen vind ik iets voor 23-jarige jongens met petjes in de kijk-mij-nou-fase. Zwart is stoer, gedistingeerd en mysterieus heb ik lang geleden besloten. Daarom rij en draag ik consequent puur en alleen zwart.
Ik wil proefrijden. Nu! Op Motoroccasion zie ik dat Motorplanet in Almere er twee heeft. Vriendin K. belt:’ kunnen we over een uur komen kijken en eventueel een rondje maken?’ ‘Tuurlijk, de koffie staat klaar’, luidt het antwoord. Altijd weer die koffie waar motorhandelaren mee schermen, terwijl-ie zelden te hachelen is. En toch werkt het. Plankgas met de automobiel naar Almere derhalve.
En jawel, er staat er al eentje buiten. Speciaal voor mij, neem ik aan. Hij is uit 2012, 26.000 kilometer op de klok. Met gifgroene kuip, maar ook met zijkoffers en dat lijkt me reuze handig, want geen gehannes meer met een bagagerol en snelbinders. Maar om heel eerlijk te zijn: ik wil hem dus vooral even ‘proeven’.
De Z1000SX is een allemansvriend, las ik. De eigenaar van Motorplanet bevestigt glimlachend dat deze Kawa werkelijk niets liever wil dan mijn allerbeste maat worden en geeft me de sleutel. En inderdaad, tjeetje, wat rijdt dit ding gemakkelijk. Een grote brommer, waar je met één hand losjes op het stuur achtjes mee kunt draaien op twee vierkante meter asfalt. En dan de zithouding. Een racer waarop je heerlijk rechtop zit? Dat kan natuurkundig helemaal niet!
Oké, hij heeft dus een gifgroene kuip, maar daarmee lijkt de motor groter. En het valt me vanuit de auto telkens weer op hoeveel minder zichtbaar je bent als je motor, kleding en helm allemaal effen zwart zijn. Jawel, zo kan ik mezelf binnen een paar uur van standpunt A naar het diametraal tegenovergestelde standpunt B redeneren.
Ik vraag vriendin K. om de duozit te proberen. Ze neemt tien seconden plaats en zegt: ‘Best oké. Wel iets minder ruimte dan op je Honda X11.’ Ik registreer alleen het ‘best oké’ – waar ik later spijt van zal krijgen – en ga de onderhandelingen in. Voor mijn Honda krijg ik ongezien (wel toon ik wat foto’s, waar óók de deukjes in mijn tank op staan, want eerlijk duurt het langst) € 1.750,- terug. Als ik € 6.000,- bijleg, is deze Kawa voor mij, inclusief zes maanden garantie. De verkoper doet er ook een nieuwe achterband bij en vraagt: ‘Hebben we een deal?’
De hyper-impulsieve Geels van vijftien jaar geleden zou ongetwijfeld ja hebben gezegd. Maar op mijn vijftigste ben ik nog slechts super-impulsief. Dus nog steeds krankzinnig impulsief, maar net iets minder dan vroeger. Ik maak minstens twintig foto’s van de Kawa, ook van de onderzijde. Daarna zeg ik tegen de verkoper: ‘Ik slaap er een nachtje over.’
Want hij heeft me iets verteld dat me de stuipen op het lijf jaagt: ‘Het is een importmotor. Zonder onderhoudsboekje.’ Nu weet ik ook wel dat er prima importfietsen te koop zijn, maar ik zie beelden voor me van in ravijnen geflikkerde motoren en provisorisch gehannes in Duitse, Belgische of Britse schuurtjes met lasapparaten en duct-tape.
Kortom: ik ga me eerst maar eens in het fenomeen ‘importmotor’ verdiepen.
Tussen de steile hellingen van het Zwarte Woud en de heuvelachtige wijn- en fruitplantages aan de Boven-Rijn nodigt Ortenau je uit: niet zozeer om bloemen te plukken, maar om lekker rond te hangen of met scramblers rond te tuffen.
In het midden van de jaren zeventig protesteerden jonge mannen met baarden tegen de bouw van de kerncentrale bij Wyhl. Later werd de bouw gestopt, omdat kerncentrales niet meer politiek verdedigbaar waren. En wat doen de bebaarde jonge mannen van nu? Die rijden met Scramblers! Klaus en ik zijn wellicht wat ouder en korter van baard dan de moderne ‘hipsters’, zoals de reclames ze graag laten zien, maar toch mogen we best graag ‘scrambelen’. Dat doen we met een tocht door Ortenau in Wyhl am Kaiserstuh. We staan daar met onze Ducati Scrambler Classics aan de oever van de nog zeer jonge Rijn. Een schapenhond apporteert een stok, een op een bord geschilderde zon, knalrood in een gele cirkel, zegt een vriendelijk ‘Nein Danke’ tegen de kerncentrale.
Terwijl deze boodschap enkele kilometers stroomopwaarts in de Franse kerncentrale Fessenheim blijkbaar nog niet is aangekomen, zijn ze in Wyhl al een paar stappen verder. Onder de daken van het dorp vinden 3.500 inwoners en 35 verenigingen een thuis. Op veel van die daken liggen rijen zonnepanelen. En natuurlijk heeft ook in Bologna, hier ver vandaan, de tijd niet stilgestaan, sinds de laatste Ducati Scrambler daar in 1978 van de band liep. Dat was nog een eencilinder. Na de reïncarnatie in 2014 kreeg hij er een cilinder bij en was hij goed voor maar liefst 75 pk, waarmee de Scrambler tot Ducati’s bestverkochte model is uitgegroeid. Ook heeft hij nu een startknop in plaats van een kickstarter. En hij staat klaar voor een rit door Ortenau!
Rust
Wie denkt dat de wegen in het Rijndal – met uitzicht op de bergketen van de Vogezen en het Zwarte Woud – alleen maar rechtdoor gaan en dat alleen vissen de kans hebben om in een vochtig vlechtwerk van beekjes en oude Rijnarmen van een natuur- en landbouwgebied vrolijk van richting te veranderen, die vergist zich. Tussen Wyhl en Weisweil krijgen we de eerste portie bochten al voor onze kiezen. Ze zijn lang en snel. Bovendien zijn ze overzichtelijk. En wie zich daarin verslikt, omdat hij zijn Scrambler voor een Panigale aanziet, kerft al gauw een pad in het maisveld. Wat geen uitnodiging is om de offroad-capaciteiten van de gele funbike uit te proberen of om een aanslag te plegen op de gen-techniek, die in de KWS-testvelden wordt uitgeprobeerd.
Wie een stabiele maag heeft kan zijn geluk beproeven in het Europapark Rust, waar de angstkreten uit de achtbanen tot ver in het binnenland en zelfs Rusland reiken; nou ja, in elk geval tot aan het bijbehorende themapark van het jaarlijks door meer dan vijf miljoen mensen bezochte amusementsterrein. We besluiten om geen kamer te zoeken in een van de zes tot het park behorende hotels, maar om door te rijden tot Oberharmersbach. We moeten omrijden, omdat de B415 is afgesloten. De volgende dag herinnert een kaars op de stoeprand aan de tragische dood van een jonge motorrijder.
Passie
Ondertussen zijn we alweer weg uit het Rijndal en fladdert de Scrambler als een wielewaal over het fijn vertakte wegennet langs de hoge richels van Ortenau, aan de rand van het Zwarte Woud. Je hebt hier echt geen 120 pk nodig, zoals, laten we zeggen, op de Sellarunde in Zuid-Tirol. Het is bovendien prettiger om op zoek te gaan naar verborgen schatten als je een motor hebt, die het aantrekkelijk maakt om gebruik te maken van de kleinste weggetjes zonder je maag op zijn kop te zetten. Het maakt niet uit of je in het op de 945 meter hoge bergrestaurant Brandenkop bent, in het in 1313 voor het eerst genoemde Restaurant Nillhof of in avondcafé Harkhof, waar je koude ribbetjes kunt eten voor € 4,80 en warme voor € 5,20. Overal voel je de passie. Zonder dat waren veel restaurants inmiddels wel opgeheven. Daar helpt ook geen ‘boer zoekt vrouw’ aan. En pas wanneer je op open plekken in het bos niet alleen het gezoem van de bijen hoort, maar ook van de drones die tegen die tijd wellicht de afgelegen rustoorden beleveren, dan levert Ducati wellicht ook een Scrambler 4.0 met rook uit het stopcontact en geluid uit een keuzemenu.
Op het bochtige parcours van Oberharmersbach, via de Löcherbergpas en het met zagerijen bezaaide Nordrachtal, hebben wij echter heel andere wensen. Zoals een wat minder houterige achterschokdemper en een wat fellere voorrem. Afgezien daarvan maakt de Ducati veel indruk door zijn wendbaarheid en door de bullige trekkracht, die de 800cc-V-twin van onderuit levert. Het zou een boegbeeld kunnen zijn voor het motto van de Revalidatiekliniek Klausenbach: ‘Wij mobiliseren kracht’! Maar of dit Italiaanse stijlicoon ook een plekje gaat vinden in het Motorfiets- en Speelgoedmuseum in Harmersbach?
‘Ik vind het belangrijk om de jeugd te laten zien wat Duitsland allemaal heeft gemaakt. Nu bestaat alleen BMW nog’, vertelt Walter Breig, eigenaar van het museum, gepassioneerd verzamelaar en begenadigd restaurateur. In de hal vind je een hele rij blauwe Victoria Vickys, het Kreidler-gamma van Amazone tot Florett, en dan ook nog grotere machines, zoals een NSU-Block-TS 501-zijspan. ‘Ik sterf liever dan dat ik er een verkoop als ik ooit geld nodig heb’, vertelt de motorfanaat, terwijl hij een Zündapp DB200S opknapt. Helemaal niet te koop is een bijzonder zeldzaam model van de Norton Model 77, waarmee een kapper uit Genbenbach in 1956 altijd aan kwam donderen. Het brullen van de Dominator liet de toen 18-jarige Breig nooit meer los, tot hij de machine 25 jaar later op de Veterama in Mannheim weer tegenkwam en hij hem kon kopen.
Barok
Als er ooit een museum komt voor landschappen die bewaard moeten blijven, dan hoort het Prinzbachtal daar zeker in. Maar zover is het nog niet. Nu slingeren beekjes en straatjes levendig door de natuur. Dat onze mobiele speeltjes zich bijna alleen op die groene vloer bevinden, ligt niet in de laatste plaats aan het landhotel Kreuz. ‘Op woensdagen rusten we uit’, stelt deze door de Michelingids voorgestelde fijnproeverstempel, die op deze namiddag dus duidelijk geen bezoekers naar deze wegen lokt.
Een uitgelezen kans voor vrienden van de barokke bouwstijl is Ettenheim, dat het gezelligste centrum heeft van alle stadjes in dit gebied. Helaas vinden we geen slaapplek in het volgeboekte slagerijhotel Rebstock, een op motorrijdende gasten ingericht familiebedrijf in het stadsdeel Münchweier, maar wel in het Hotel Deutscher Hof in Ettenheim. Daarnaast vind je Grieks restaurant Thessaloniki, om de hoek het traditionele café Dees, dat vroeger op een goeie zondag wel 80 taarten verkocht en dat nu in de zomer maar liefst 140 soorten ijstaarten aanbiedt. De zoon des huizes wil het bedrijf echter niet voortzetten. Taartbakker zoekt pachter in plaats van bruid… Als tweede ontbijt nemen we nog een flinke kluit Barok tot ons rond de parochiekerk St. Bartholomäus, niet te verwarren met de pelgrims- en parochiekerk St. Landelin in Ettenheimmünster. Vervolgens brengen we een bliksembezoek bij Klaus zijn oude ‘pelgrimskerk’, Hänsle Motorradsport in Ettenheim-Altdorf. En dan mogen de zuigers weer in hun ronde kathedralen op en neer stampen.
Vrij spel rond Freiamt. Deze gemeente telt 62 dorpen, gehuchten, boerderijen en huizen, weet Wikipedia. Klaus weet dat je daar eindeloos kunt rondrijden; of je verdwaalt en komt daarbij vele verrassingen tegen. Bijvoorbeeld het motorcrosscircuit van de MSC Alemannorum in Schweighausen, dat diep in het Schuttertal verborgen ligt. Idyllischer kan het niet. Bij wedstrijden vullen de crossers de ether met hun gebrul, maar nu horen we alleen het gesnater van eenden en het gekakel van kippen bij de waterlelievijver. Ook in avondcafé Pflingsthof is het een rustdag. Met volle vaart gaat het verder door het Muckental, waarbij we de bijna grenzeloze bodemvrijheid van de Scrambler volledig benutten. Dan passeren we de discrete bosjes, waar de ‘Swingerslub Auhof’ in Kenzingen zich bepaalde vrijheden permitteert. En tenslotte pakken we de veerpont bij Rhinau richting Frankrijk om daar maar eens over de moreel-ethische kwestie te discussiëren.
In restaurant Au Bord du Rhin in Gerstheim zou je kikkerbillen kunnen eten. Maar ook daar staan we in de vroege namiddag voor gesloten deuren. Bij onze terugkeer naar het Duitse Schwanau blijft ons slechts een blik op de Libelle, een schip in een sluis van de Rijn. In plaats van kikker hopen we tenminste op een stuk taart. Voor we dit gastronomische geluk echter mogen beleven, krijgen we eerst nog een paar leuke slingerbochten tussen Meißenheim en Ichenheim. Wellicht was dat het geheime testcircuit van Werner Schwärzel, die hier vandaan komt. Samen met Andreas Huber won hij in 1982 het wereldkampioenschap zijspan. Tegenwoordig restaureert hij hier oude racemotoren. ‘Koffiegeur in Löwen, geopend van 13-18 uur’, duidt een lokkend bord op de binnenplaats van het hotel, waar op donderdagen een team van onbezoldigde dames zelfgebakken waar aanbiedt. ‘Läwe im Lewe’, zo heet dat in de taal van de Ichenheimse cultuurvereniging.
Maar weer terug naar de taal van de motorrijder. Net als in het restaurant staat de wijn ook hier als laatste op de kaart. Op dat gebied heeft Ortenau ten oosten van het zakelijke en culturele centrum Offenburg nogal wat te bieden. De omgeving bij Gengenbach, Durbach en Sasbachwalden is zeker bekend bij de echte wijnkenners. En waarschijnlijk ook bij Sabina, Eva en Elena. Nee, dat zijn geen nieuwe druivensoorten – alleen aardappelen krijgen vrouwennamen –, maar plaatselijke wijnprinsessen, die op posters glimlachen. Ze proberen, zoals ooit de Sirenen tussen Skylla en Charabdis, de motorrijders af te leiden wanneer ze vol geconcentreerd door de heuvelige wijngaarden rondscheuren. Wat echt een waar genot kan zijn, dat je tot tranen toe beroert, als dat grijze lint als beschonken door het landschap kronkelt. Waar die Odyssee eindigt? Niet op het panoramaterras van het Slot Staufenberg, met blik op een wuivende zee van ordentelijk in rijen opgestelde wijnranken, maar pas enkele kilometers verder in Ulm bij Renchen, in de knusse Biergarten van het brouwerijcafé Bauhöfer. Boven ons een bladerdak van kastanje en plataan, voor ons twee kroezen met donker ‘Vollmondbier’ uit Ulm. Diep vanbinnen, na drie afwisselende dagen in de Ortenau, sluiten we af met de wetenschap: liever een Scrambler dan het bij senioren zo geliefde Scrabble.
Na het aanklikken wordt de route direct gedownload. U vindt de route terug in de download map van uw computer.
Reisinformatie Ortenau
Ten oosten van de Boven-Rijn, tussen de Vogezen en het Zwarte Woud, ligt de relatief onbekende Ortenau, het manna voor iedereen die van bochten en lokale cuisine houdt en die ook graag af en toe een tandje terugschakelt. Grote hoogten bereik je eigenlijk alleen in het recreatiecentrum Rust.
Wyhl, het startpunt van de beschreven tocht, bereik je het snelste via de A5, afrit Riegel.
Onderdak
* Hotel Freihof, 77784 Oberharmersbach. Overnachting/ontbijt vanaf € 37,-. Info: 07837-270, www.freihof.org.
* Hotel Deutscher Hof, Johann-Baptist-von-Weiß-Straße 2, 77955 Ettenheim. Overnachting/ontbijt vanaf € 32,-. Info: 00-49-(0)7822-9506, www.cafe-dees.de.
* De reisgids Ortenau van uitgeverij Oase is voorzien van vele stemmige tochten en bezienswaardigheden.
* Met ‘Raus & Los! Schwarzwald Nord’ voor € 12,99 biedt Marco Polo een gids voor de mooiste belevenissen met daarbij een kaart op schaal 1:100000. Daarop ontbreekt echter de zuidwestpunt van Ortanau.
* Aanvulling vanwege de omissie: van Marco Polo op schaal 1:200000 Vogesen, Elsass, Schwarzwald voor € 12,99.
Bij het horen van motormuziek denk je waarschijnlijk direct aan het geluid van een Harley-Davidson, Ducati of bijvoorbeeld tweetakt. Maar het kan ook anders, namelijk muziek waar je lekker op kunt motorrijden. Maar natuurlijk!
Test 2022 Zero FXE. Een elektrische motorfiets is de pleister op de mond van de anti-lawaaiclub. Hun gekrijs om 70 dB overstemt de 2022 Zero FXE, die onverschrokken over dijkwegen blijft jagen. Bocht na bocht en in alle stilte, terwijl dijkbewoners ongestoord hun laatste NEFOM-nieuwsbrief raadplegen. De Zero FXE is een virusremmer die activisme indamt en de weg plaveit naar nieuwe tijden waarin we ongehinderd en overal kunnen motorrijden.
Waarom rijden we de 2022 Zero FXE?
Als je een 11Kw-motor introduceert met 106 Nm zijn je oren wel gespitst. Koppel die waarde aan een gewicht van krap 150 kilo en je nieuwsgierigheid is gewekt. Is de Zero FXE – een motor om je verder op te bekwamen – je eerste en meteen ook laatste motorfiets?
De eerste keer dat we een glimp zagen van de nieuwe Zero was in 2019. Huge Design uit San Francisco schoot raak met de Zero X. De concept bleek de voorbode van de FXE, de nieuwe elektrische motorfiets die we rijden in de oude polders boven Amsterdam. Zonder COVID lijkt het een bewuste keuze van Zero; polders die met windmolens werden drooggemalen Die droogmakerijen van Leeghwater waren toentertijd uiterst modern. Net zoals een elektrische motorfiets op een slingerende dijk langs dijkwoningen modern aanvoelt.
Je hoort niets, je voelt niets, je bent niemand tot last. Vooral in tijden als de onze is dat een bijzonderheid. Activistische burgerinitiatieven schreeuwen moord en brand over alles wat herrie en overlast veroorzaakt. Als een virus tast het gekrijs om maximaal 70dB steeds meer mensen aan en ook motorrijders moeten eraan geloven. Maar het is nog een onhaalbare eis en dat maakt het zo onverdraagzaam. Is de elektrische motorfiets dan de tijdrekker én voorbode van de nieuwe tijd? In elk geval sleur je de Zero FXE als willekeurig welke andere benzinemotorfiets van bocht naar bocht, terwijl in het weiland naast je de paarden ongestoord grazen.
Zaligmakend
Van een 11kW-motorfiets slaan we niet echt achterover. Wel van 106 Nm-koppel in combinatie met het equivalent van een 125cc-motorfiets. Want zo’n licht dingetje is toch de leermotor van een 18-jarige of – in de meeste EU-landen – de file-ontwijker van automobilisten. Met zoveel koppel heb je echt een sprinter onder je kont. De 2022 Zero FXE zal dan ook menig motorfiets verschalken bij een stoplichtsprint. Je wint al meters omdat je de luchtgekoelde ZF 7.2-aandrijving niet hoeft te schakelen. Gas geven is een pistoolschot dat altijd raak is, gepaard met een elastische versnelling. Daarbij is de FXE licht; 153 kilo is verwaarloosbaar. Je duwt ‘m zonder enige moeite over de hoge dorpel van je schuurtje. Daar is een plekje ook zo gevonden, zo rank is de FXE. Dat maakt ‘m tot een motorfiets die je vaak zult gebruiken. Het gemak waarmee je de Zero in een kleine ruimte draait, keert en parkeert is bijna zaligmakend.
De spullen op de 2022 Zero FXE zijn ook dik voor mekaar. Het full colour tft-display laat je afhankelijk van je voorkeuren de ladingstatus van het accupakket, snelheid, mate van regenereren tijdens remmen, tripmeter etc zien. Het Cypher II-besturingssysteem, dat het algoritme van de aandrijving controleert, heeft ook drie standaard rijmodi: Road, Eco en Sport. Daarnaast is er nog een persoonlijk instelbare modus. Die regel je in met de Zero-app. Daarmee kun je ook de mate van motorrem instellen.
Vanwege zijn enduro-achtige uiterlijk zou je denken dat het zadel van de Zero FXE zit als een grindtegel. Je denkt dat je prima zit, maar al snel voel je de steentjes individueel in je kont prikken. Het zadel van de FXE zit gewoon goed. Met het brede stuur in je knuisten zit je klaar voor de volgende bocht. Met de zekerheid van de Pirelli Diablo Rosso II-banden en de enkele J.Juan-rem in het voorwiel. Die is goed op z’n taak berekend, ook al omdat de 41mm-Showa vorkpoten niet torderen tijdens een stevige remming. De achterrem is prima te doseren voor kort keren op de weg. Op de FXE zit je vol in de wind, maar dat is nu eenmaal een consequentie van een pret enduro. Maar wat maakt het uit; in de stad of tijdens fileverkeer ligt de snelheid toch nooit hoog.
Aantrekkelijk
Als er een buzzwoord is tijdens de presentatie was het bereikbaarheid. Niet de bereikbaarheid van A naar B, want die is nog steeds beperkt, maar die van je portemonnee. De 2022 Zero FXE kost € 13.880,-. Daarmee is de Zero net zo duur als in België en dat is opmerkelijk. Kennelijk is er Zero veel om te doen om een volwassen elektrische motorfiets als de FXE voor een breed publiek toegankelijk te maken. En dat is de FXE; aantrekkelijk om te zien, om mee te rijden en voor je bankrekening. Nog geen 2 euro elektriciteit per 100 kilometer vraagt de Zero. En ja; het opladen vergt nog steeds tijd. Maar je hoeft er niet bij stil te staan, want opladen doe je ’s nachts als de stroom goedkoper is. En ja; de actieradius is nog steeds niet gigantisch. Maar voor een ritje op en neer naar je werk of voor een avondrondje als het stil is op straat, is de FXE heel geschikt.
Conclusie 2022 Zero FXE
De 2022 Zero FXE is een motorfiets die je vaker dan je lief is zult gebruiken. De FXE is licht en rank en heerlijk wendbaar. Met 106 Nm-koppel is het al helemaal geen doetje. De Zero FXE rijdt goed, remt goed en zit goed. Niets staat een jarenlange relatie met de FXE in de weg. Hou ‘m wel kort; een beetje gassen beperkt het bereik al gauw tot amper 100 km. Maar anders dan de meeste relaties kost de Zero FXE behalve verzekering en belasting nauwelijks geld. Je bespaart enorm op onderhouds- en brandstofkosten. En als je zonnecollectoren nog een overschotje hebben, lach je je helemaal in je vuistje.
Soms kan een buitenlands reisavontuur op de motor onbedoeld toch wel héél erg spannend worden. De Oranje-rivier markeert de natuurlijke grens tussen Zuid-Afrika en Namibië. Maar naast de landsgrens en een mooie groene oase midden in de woestijn, staat er nog iets heel anders centraal bij deze rivier. Diamanten. Sinds begin 1900 zijn er in dit gebied al miljoenen karaten gevonden. Deze diamanten zijn gedurende miljoenen jaren meegenomen en verspreid door de Oranje-rivier.
Ook vandaag de dag is er nog steeds sprake van diamantkoorts in Zuid-Afrika en wordt er overal naarstig gezocht, gegraven en gezeefd om deze prijzige edelstenen te vinden. De concessies voor het legaal mijnen van diamanten is vooral in handen van grote corporaties en om hun concessiegebieden te beschermen tegen iedereen die ook wel eens een diamant wil binnenhalen, worden private beveiligingsbedrijven ingehuurd. De Zuid-Afrikaanse politie durft zich in deze gebieden namelijk niet te laten zien. Hierdoor ontstaat er surreële situatie, waarbij zwaar bewapende ex-huurlingen en ex-militairen dagelijks de concessiegebieden patrouilleren en hierbij geregeld in vuurgevechten belanden met illegale diamantzoekers. En dat allemaal gewoon op de openbare weg! Na een dag mee te zijn geweest op patrouille met zo’n beveiligingsbedrijf, in pantservoertuigen die zelfs gebouwd zijn om over mijnen te kunnen rijden, ben ik toch maar snel het gebied weer uitgereden. Zonder wapens en gewoon alleen op de weg met mijn Honda CRF250L voelde ik me een heel stuk veiliger!
Een bijzonder bericht uit Oost-Friesland. Politieagenten aldaar troffen tijdens een surveillance een scooterrijder aan die wat twijfelachtig rond reed. Het bleek dat de bestuurder de beschermingssticker nog op zijn helm had zitten.
Volgens de politie Oost Fryslan, die het bericht via Instagram deelt, reed de man overigens wel al drie jaar rond met zijn ‘nieuwe’ helm toen de agenten hem erop attendeerden dat het wellicht een verstandig idee was om de sticker van zijn helm te halen. Er ging volgens de politie een wereld voor de scooterrijder open.
Toch vreemd dat in drie jaar tijd hem niemand hier op attent heeft gemaakt…
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
