Veertien punten voorsprong in de WK-tussenstand dankzij drie tweede plekken en drie derde plekken. Het is voorlopig een prachtig rapport van Joan Mir, maar die zege ontbreekt nog. Is dat erg? Nee, natuurlijk niet maar het is wel een passende samenvatting van het MotoGP-seizoen 2020 waarin alles kan want eigenlijk niet kan.
Fabio Quartararo won bijvoorbeeld al drie keer, maar behaalde na zijn zege op Barcelona nog maar vijftien punten uit drie wedstrijden én dat is wel erg. Tenminste, als je wereldkampioen in de MotoGP wilt worden. Franco Morbidelli staat inmiddels op twee zeges en dat maakt Petronas Yamaha SRT van ‘onze’ Wilco Zeelenberg het meest succesvolle MotoGP-team van 2020.
Tot nu toe. Met de top-6 binnen 32 punten, kan er de komende drie MotoGP-races nog van alles gebeuren. Wie er wereldkampioen wordt? Geen idee. Zelfs Andrea Dovizioso is nog volop in de race. Dezelfde Andrea Dovizioso die volgend jaar zeer waarschijnlijk testrijder wordt. Het zou ergens wel passen in 2020 als hij gaat testen met nummer 1 op z’n kuip…
Knipper twee keer met je ogen en je mist drie dingen. Zo kun je het best de motorsport op dit moment samenvatten. Daarom selecteert onze sportcoördinator Marien Cahuzak elke maandag zijn eigen top-3, zodat jij een beetje overzicht houdt.
Hoera voor Roan!
Het is tot nu toe een zeer ingewikkeld crossjaar voor Nederland, met als beste (of eigenlijk slechtste) voorbeelden de zware blessures van Jeffrey Herlings en Glenn Coldenhoff. Gelukkig zijn er ook successen, zoals gisteren op Lommel waar Roan van de Moosdijk zijn eerste manchezege op WK-niveau pakte en ook nog ‘even’ tweede werd in de MX2-daguitslag. Sinds de MXoN op Assen in 2019 heb ik een zwak voor Roan, want nadat hij afviel als derde rijder bij TeamNL bleef hij zich heel positief opstellen. Hoe zuur het voor hem ook allemaal geweest moet zijn. Hopelijk is dit het begin van heel veel moois!
Ai
Zestiende… Het is na de vierde plek de meest vervelende positie om een race te eindigen. Nét geen WK-punt. Helemaal zuur is het, als je overal snel bent, behalve op het rechte stuk. In het geval van Motorland Aragon heb je dan een gigantisch probleem, waar Bo Bendsneyder inmiddels over mee kan praten. Op het rechte stuk verloor hij het op pure topsnelheid. Gedurende de rest van de ronde kon hij inlopen, soms met meer dan een halve seconde per ronde, en aanvallen, maar op het rechte stuk werd zijn winst weer teniet gedaan en konden anderen vanuit de slipstream voorbij komen of een klein gaatje slaan. Bendsneyder eindigde als 16de op 27,404 van racewinnaar Sam Lowes.
‘Het gevoel was goed, de motor was super, maar hier was heel duidelijk zichtbaar dat we een beetje topsnelheid missen. Het is jammer dat ik net de punten heb gemist, maar ik ben wel trots op mezelf en vooral op mijn teamleden, die ervoor hebben gezorgd dat de fiets er echt goed bij stond dit weekend – want we hebben wel laten zien dat we gewoon mee kunnen doen.’ Met nog twee keer Valencia en één keer Portimao krijgen Bo en NTS RW Racing GP nog drie kansen om 2020 enigszins positief af te sluiten.
De koude en de killigheid zijn weder in ons land, en ook het virus blijft alhier genesteld, onder de naam corona, het woord dat ons al bijna het gehele jaar de stuipen op het lijf jaagt, al trekken sommigen er zich niks van aan en zwalpen ze dicht tegen iedereen aan over de straten, in de veronderstelling dat uitgerekend zij immuun zijn, dat het leed slechts aan anderen wordt berokkend en op de koop toe hebben ze geen enkele grootouder die ze eventueel met de ziekte zouden kunnen aansteken. Hoe zit dat met mij? Ik blijf enerzijds rustig, anderzijds heeft de onrust me in de ban, bestookt ze mij met stokken en stenen en verlaat ik zo weinig mogelijk m’n huis, waarbinnen ik naarstig verder schrijf aan m’n studie van de recente Nederlandstalige literatuur, in welke ik honderden schrijvers onder de loep leg en telkens als ik die loep even opzij gegooid heb, noteer ik: deze schrijver kan niet schrijven.
Doch wat heeft het allemaal voor zin? Wie ligt wakker van schrijvers die niet kunnen schrijven, van loodgieters die niet kunnen loodgieten, van dokters die niet kunnen genezen, van paraplubakverkopers die klagen dat het te zelden regent? Wie ligt wakker van de grijze luchten, de belofte van sneeuw, het gekras van de winterraven en de kerkuil die opvliegt van de ene kerk naar de andere, waarbinnen niet meer dan een handvol gelovigen de Heere aanroepen, Hem smekend om alles beter te maken? Maar de Heere heeft het te druk om zich met ’s mensen ellende bezig te houden, die heeft wel wat anders aan het hoofd, namelijk becijferen hoe het komt dat Hij twijfelt aan Z’n Eigen Bestaan.
Lage temperaturen, verhaspelde vooruitzichten, nutteloze bezigheden, wat kun je ertegen beginnen? Niet veel, maar motorrijden is hoe dan ook altijd een doekje tegen het bloeden. De seizoenen zijn er niet naar, en toch kun je je goed aankleden, scheer je weg zeggen tegen de kou, op je machine klauteren en hopla de baan op! Wel voorzichtig zijn hoor, van achter de struiken en de bomen kunnen de demonen te voorschijn springen en zich voor je wielen werpen, maar ook in zo’n geval moet je niet panikeren, alles wat je moet doen is gas bijgeven en door de demonen, die gemaakt zijn van louter niets, heen vlammen.
Motorrijden is hoe dan ook altijd een doekje tegen het bloeden.
In de voorbije week heb ik alles getrotseerd wat er te trotseren valt, en heb ik eerst op de Triumph Street Triple, dan op de Street Twin, en dan op de Thruxton m’n kilometers afgemaald, rillend onder m’n drie truien en m’n winterjas, en toch met trotse blik de horizon tegemoet. Op de Triple reed ik naar het dorpje Ursel, waar ik op het kleine plein halt hield, en de bevolking wilde toespreken, maar er was geen bevolking, het plein was helemaal leeg. Hoewel ik enigszins ontgoocheld was, hield ik me sterk en reed ik weer naar huis. Op de Twin reed ik naar het dorpje Deurle, waar op het plein twee verloren toeristen naar de leegte stonden te staren, en ik stak hen een hart onder de riem door hen te verzekeren dat, als ze terugkeren in de volle zomer, Deurle ruist en bruist en ongekende mogelijkheden biedt. Op de Thruxton reed ik naar het dorpje Lovendegem, waar de stilte alles in de ban had. Maar hé kijk daar! Op het plein in dit dorpje Lovendegem is een bloemenwinkel open, en ik kocht een prachtige witte roos, en met deze bloem tussen m’n tanden reed ik ook nu wederom naar huis, waar ik de roos vol tederheid schonk aan m’n geliefde. Ze was hemels blij, en terwijl ik m’n helm nog ter hand had, kusten we elkaar, en zei ze dat ze gelukkig was dat m’n motorrit mij weer veilig had teruggebracht.
De lancering van de Royal Enfield Meteor 350 werd 4 tot 5 keer verschoven. Maar de verwachte introductiedatum is nu bekend. Op 6 november 2020 gaat het gebeuren.
De officiële lancering van de Royal Enfield Meteor 350 stond oorspronkelijk gepland voor april van dit jaar. Sindsdien zijn vele maanden verstreken. Nieuwe data kwamen voorbij, die uiteindelijk weer niet doorgingen. Corona heeft heel wat marketingplannen van motorproducenten in de war geschopt.
De Royal Enfield Meteor is een model dat terug gaat naar de jaren vijftig van de vorige eeuw. De Meteor is gebouwd rond een nieuw platform, het J1D-platform. Dat bestaat uit een dubbel wiegframe, schijfremmen en 2-kanaals ABS, telescoop voorvork en dubbele schokdempers aan de achterzijde. Eigenlijk op en top retro dus.
De Royal Enfield Meteor 350 wordt naar verwachting – nog niet officieel bevestigd – uitgerust met een BS6-conform 349cc blok. Dat haalt ongeveer 20 pk en 27 Nm koppel uit de eencilinder. De Meteor 350 komt beschikbaar in drie verschillende uitvoeringen. Elk uitvoering heeft wat meer accessoires en is duurder. De bevestigde namen voor die versies zijn: Fireball, Stellar en ten slotte Supernova. Mooie naam voor de duurste uitvoering.
Bij het plannen van een kleurrijke herfstrit denk je niet meteen aan Griekenland. Logisch, want dat ligt niet bepaald om de hoek en staat vooral bekend als bestemming vol zon, zee en strand. Des te groter de verrassing. Zelden reden we een mooiere motorroute dan hier in Noord-Griekenland. Kortom: bucketlist materiaal!
Een dik pak wolken hangt dreigend boven land en water. Na een korte aanloop over een bijna lege snelweg ben ik de bergen ingedoken. Het ruige massief ligt tegen de Albanese grens in het hoge noorden van Griekenland. Het is niet de vraag of het vandaag gaat regenen, maar wanneer. Gisteren had ik nog op een zonnig terras gezeten in vertrekplaats Thessaloniki. Een stad die achter de façade van beton verrassend mooi, leuk, sfeervol en gezellig is. Het was laat geworden in de tsipouro-bar, de Griekse versie van een tapasbar.
De Meteorakloosters komen tevoorschijn uit de mist.
Machtig sturen door Unesco Werelderfgoed.
In Meteora bouwden de monniken hun kloosters op veilige hoogte.
Uitzicht over de stad Thessaloniki.
Alexander de Grote op zijn sokkel in Thessaloniki.
De herinnering houdt het lichaam warm, nu het nog fris is in de bergen. Links vang ik een glimp op van de Olympus, de berg waar de Griekse goden wonen. Een omweg maak ik niet, want ik wil naar Metéora, het wereldwonder met zijn kloosters die op steile rotsen balanceren. Het landschap is er één groot kunstwerk en staat op erfgoedlijst van Unesco.
Ik rijd onder steeds zwaardere wolken. Met elke kilometer lijken ze verder naar beneden te komen. Maar dan draai ik de Metéora binnen. Korte bochten, lange bochten. Het berglandschap opent zich en BAM! Daar zie ik het eerste klooster liggen. Alsof het uitzicht zelf nog niet magisch genoeg is, schijnt er zonlicht door een gat in de wolken. De herfstkleuren spatten van de bomen.
Op en tussen de prachtig gevormde rotskegels werden vanaf de veertiende eeuw 24 kloosters gebouwd. Hoewel monniken en nonnen de gewoonte hebben om alles zorgvuldig te noteren is het een raadsel hoe de meeste bouwwerken tot stand zijn gekomen. De trappen die nu voor de toegang zorgen werden pas veel later uit de zandstenen rotsen gehakt. Als je vroeger naar boven wilde moest je een touwladder of takelsysteem gebruiken.
Zes kloosters zijn nog in gebruik en staan open voor publiek. De andere zijn vervallen, verdwenen of verworden tot ruïnes die alleen met een klimpartij te bereiken zijn. Ik ga op pk’s omhoog naar een weg die langs verschillende bouwwerken en uitkijkpunten slingert. Uitzicht in de overtreffende trap! Stoppen, afstappen en uitgebreid bewonderen. Met, na de afdaling, een koffiestop in het dorp Kastraki toe.
Onderweg in de Griekse bergen herinnert bijna niets aan het vakantieland met zijn witte huisjes, blauwe luiken en lieflijke haventjes. De natuur is er rauw en weinig vergevingsgezind. De dorpen zijn de bastions van de mens in een omgeving die even mooi als vijandig is met gloeiendhete zomers en ijskoude winters.
Op weg naar Metsovo, moet ik even zoeken naar de oude en spectaculaire Katarapas. Een nieuwe snelweg met tunnels heeft de bergpas overbodig gemaakt voor doorgaand verkeer, maar het is een klassieker die ik lang geleden eens tijdens de zomer heb gereden. Toen in optocht van walmende vrachtwagens, tractoren, brommers en oude auto’s.
Gevonden. Het verkeer is verdwenen, de schoonheid gebleven. De pas krult, draait, wendt, keert en trakteert op stukken avontuurlijk wegdek – lees: gaten, modder, stenen. Dwars door het levendige en sfeervolle Metsovo vervolg ik mijn weg naar Zagóri, een bijzondere streek met authentieke bergdorpjes, woeste rivieren en diepe kloven. Ik had via het Aoös-stuwmeer willen rijden, maar ergens verdwaalt mijn gps. Ik laat het gaan, volg mijn gevoel en rijd als vanzelf de bergwereld van Zagóri binnen.
Het is er stil. Eenvoudige dorpen volgen elkaar op: Dholiani, Leptokaria, Fraggades. Een prachtige weg glooit door een heerlijke vallei. Het is de voormalige route van Kipi naar Metsovo en de bewoonde buitenwereld. Niet onbelangrijk, want de bewoners van de geïsoleerde Zagóri waren reizigers. Ze werkten aan het hof in Constantinopel, dreven handel, werden gewaardeerd als kruidendokters en verdedigden altijd en overal hun vrijheid. Zelfs de Ottomanen, die in het nabije Ioannina een hoofdkwartier hadden, begrepen dat je in Zagóri beter zaken kon doen dan oorlog voeren.
Hoogtepunt van de bergen rondom Kipi zijn de achttiende-eeuwse bruggen, onderdeel van een netwerk van ezelspaden die de dorpen tot diep in de twintigste eeuw met elkaar verbonden. De bruggen liggen er in verschillende soorten en maten. Met één, twee of drie bogen. Een kwestie van prestige. Hoe meer bogen, hoe rijker en belangijker de bouwheer. Mijn favoriet is de brug met één boog aan de weg tussen Kipi en Dhilofo: elegant van vorm en zo hoog en breed dat hij de Voïdomatís-rivier in één keer overspant.
Even checken, uh, nee, die heb ik niet.
Langs rotsen en afgrond.
In de Zagóri overspannen oude bruggen de rivieren.
Koffie geduld
Ik slaap in Ano Pedina en neem de tijd om de Zagóri te verkennen. Heerlijk slingerend door bergen en dalen. Om de dorpen te ontdekken moet ik uit het zadel. De mooiste oude kernen zijn enkel te voet toegankelijk, net als eeuwen geleden. Het najaarsweer geeft extra magie aan de reis. Geen gemakkelijke blauwe lucht aan de hemel, maar een spannende verzameling van donkere wolken en open plekken. Regen, mist, zon.
In Tsepelovo drink ik koffie bij de kachel in het cafenion van Anthoula. Ze begon het typisch Griekse cafeetje meer dan vijftig jaar geleden met haar man. Vroeger was het er altijd druk en levendig, nu alleen in het weekend, als de dagjesmensen vanuit Ioannina komen. Een cappuccino of cafe latte kun je er niet bestellen. Enkel een koffie geduld, zo eentje met een dikke laag drab, die je heel langzaam moet drinken.
Voorbij Monodhendri rijd ik naar het uitkijkpunt van de Vikos-kloof, na de Grand Canyon de diepste kloof ter wereld met wanden die tot duizend meter steil omlaag gaan. Het is een machtig gezicht met op de bodem een streepje geel van de kleurende loofbomen langs de rivier. Ook daar is de herfst losgebarsten.
Klassiek cafenion in Tsepelovo.
Cafenion in Zagóri.
De bomen kleuren rond de Voïdhomatis-rivier.
De Zagóri had na de Tweede Wereldoorlog te maken met een enorme emigratiegolf. Bij gebrek aan werk en toekomst trokken de jonge mensen weg. Naar Amerika vooral. En later naar Duitsland. De dorpen stroomden leeg en enkel de oudjes bleven achter. Nu is er voorzichtig een verandering merkbaar. Er trekken weer mensen naar de streek, vaak met familieroots. Ze komen niet meer alleen voor vakantie, maar ook om er het hele jaar te wonen. Zij zijn de snelheid van de moderne maatschappij beu en willen een eenvoudiger bestaan met meer voldoening.
Rijdend door de verstilde wereld begrijp ik hen wel. Ruis maakt plaats voor dingen die er toe doen. Digitale stress is ver weg. Je moet hout hebben om de wintermaanden warm te blijven en voldoende eten in huis halen. Niet meer, niet minder.
Kolkende rivier
Het is er niet alleen mooi rondkijken in de Griekse bergen, je kunt er ook geweldig sturen. Zo heeft de rit naar Megalo Papigo zelfs een reeks aan haarspeldbochten. Terugschakelen, gas geven, klimmen. En later dezelfde route terug, want de weg eindigt aan de voet van de 2.432 meter hoge Astraka.
Het is de opmaat voor een rit die me dwars door het Pindosgebergte brengt, een ruig gebied waar wolven en beren leven. Het is voor een groot deel nog echte wildernis. Voor de afslag gooi ik de benzinetank tot de rand toe vol. Geen idee of er in het massief nog gelegenheid tot tanken is.
Vanuit Konitsa volg ik de brede bedding van de Aoös-rivier. Het water beneden kolkt en is bruingrijs van het vele zand en gruis dat door de hevige regenval van afgelopen nacht van de bergen mee omlaag is gespoeld. De kracht van het water is indrukwekkend. Tussen de takken en bomen, zie ik de resten van een weggeslagen boogbrug. Het natuurgeweld heeft geen boodschap aan cultureel of historisch erfgoed.
Er gaan geen honderd meter rechtdoor.
Af en toe wordt het bochtenwerk onderbroken door een dorp.
Opgepast, de hevige regen heeft stenen op de weg gespoeld.
Ik rijd en kijk om me heen. Ik bevind me op amper vijf kilometer van de Albanese grens en alles dwingt respect af. De dreigende wolken, de rotswanden, het kolkende water. En dan zijn er de herfstkleuren die als het ware exploderen zodra de zon zich laat zien. Groen, geel, oranje, rood. Opgepast! Niet teveel rondkijken alsjeblieft. Op sommige trajecten ligt het asfalt bezaaid met steenslag. Van kiezels en gemene keien tot een rotsblok dat één volledige weghelft blokkeert.
Onderweg passeer ik slechts een handvol dorpen. En anderhalf uur lang kom ik niet één tegenligger tegen. Enkel een verroeste pick-up aan de kant van de weg, met struiken die dwars door de voorruit groeien. Halverwege de middag laten de hoge bergen me langzaam los. Steil terrein maakt plaats voor glooiend heuvelland. Koffiestop in Kozani, een stadje dat bekend staat om boeken en saffraan. Het ligt op 700 meter hoogte op een kruispunt van wegen.
Genietend van de zachte zon, vraag ik mijn gps om een bochtige route naar zee en de tsipouro-bar in Thessaloniki. Motorrijden in Noord-Griekenland is een feest.
3 x Afstappen in Noord-Griekenland
De berg Olympus
Een bedevaartsoord voor de Grieken, want hier woonden oppergod Zeus en zijn vrienden. De berg, een nationaal park, torent met bijna 3.000 meter hoog uit boven de kuststreek en is zelfs vanuit Thessaloniki te zien.
Metéora
Unesco Werelderfgoed met zes rotskloosters die bezocht kunnen worden. De meeste zijn vanaf de buitenkant echter op hun mooist. Balancerend op steile rotspunten van zandsteen boven de afgrond. Wie de tijd neemt, kan in de omgeving ook nog op zoek naar ruïnes van verlaten kloosters.
Zagóri
In deze streek staan 46 bijna onaangetaste bergdorpen in een prachtig decor. Het is er fantastisch rijden door valleien en over de randen van diepe kloven. Op de reis door de bergen moet je tenminste één dag reserveren om een rit door deze unieke regio te maken.
Reisinformatie
Reizen
Thessaloniki is tijdens het toeristenseizoen bereikbaar met een directe vlucht vanuit Amsterdam. Ook is er de optie om via Athene te vliegen. De reis beginnen in Athene is handig voor iedereen die een huurmotor nodig heeft (zie onder). De Griekse bergen zijn ook een mooi reisdoel voor een tocht vanaf vakantieplaatsen als Parga of Preveza – dan kun je Thessaloniki eventueel als keerpunt aandoen.
Slapen
In Thessaloniki is Hotel Anatolia een comfortabel, schoon en niet al te groot hotel op loopafstand van de belangrijkste straten en pleinen. Tweepersoonskamer met ontbijt vanaf € 70,-. Info: www.anatoliahospitality.com.
In Ano Pedina (Zagóri) bieden de Griekse Yannis en zijn Nederlandse vrouw Rita acht sfeervolle kamers in Hotel Porfyron. Yannis serveert ’s avonds typisch Griekse gerechten en ’s ochtends een vorstelijk ontbijt. Tweepersoonskamer met ontbijt vanaf € 65,-. Info: www.porfyron.com.
Motor huren
Wie een huurmotor nodig heeft, vertrekt het beste in Athene, Preveza of Parga (beide laatste plaatsen bevinden zich aan de Ionische kust). Daar zijn verschillende verhuurbedrijven te vinden. Wie met de eigen motor rijdt, kan de veerboot nemen vanuit Italië naar Igoumenitsa. Vanaf deze havenplaats ben je in een uur in de bergen.
Een verjaardagsfeestje op de kalender of een kerstcadeau nodig. Vaak kom je uiteindelijk toch met een flesje rode wijn, een Belgisch bierpakket of waardebon aanzetten, maar dat hoeft natuurlijk niet. Zeker in het geval van een mede-motorrijder. Maak hem of haar blij met één van deze unieke motorcadeaus. Ga je geen spijt van krijgen, dat weten we zeker.
Motorcadeau 1: Metalen wandbord
Ken je een Guzzi-rijder? Zeker weten dat deze persoon verrast zal zijn als je een motorcadeau geeft in de vorm van dit metalen bord. De afmeting bedraagt 30 bij 20 centimeter en het is uiteraard versierd met het logo van Moto Guzzi. Het bord heeft een 3D-look, door het inpersen van logo en letters. Er zijn alvast bevestigingsgaten geboord, waardoor dit bord gelijk een woonkamer kan verfraaien. Prijs: € 11,68.
Als je geen e-reader in huis hebt, dan verwachten we dat je over de nodige planken beschikt die vol met boeken staan. Hopelijk zitten er ook wat exemplaren tussen waarin de motor een centrale rol speelt. Om die netjes bij elkaar te zetten, heeft Booster deze metalen boekensteun in de collectie zitten. De hoogte van de steunen bedraagt 19 centimeter. Naast de cruiser-boekensteun hebben ze ook een MX- en race-versie. Een heel mooi motorcadeau. Prijs: € 21,95.
Had jij vroeger als tiener ook je spijkerjack of rugtas volhangen met buttons? Nog altijd kun je op die manier laten zien welke merken of hobby’s je hebt, maar dan nu op je motorjas. Ducati heeft een set gemaakt waarbij de Scrambler het thema bepaalt. Voor € 10,- ontvang je acht stuks, zodat je met regelmaat kunt switchen.
Cool, of niet dan? Deze sleutelhanger met Vespa-thema is gemaakt van massief roestvrijstaal en glanst mooi door gebruik van epoxyhars. Leuk detail is de achterzijde, waar je nogmaals de kilometerstand terugvindt. De afmeting van dit fraaie cadeau is 4,6 bij 6 centimeter. Om ervoor te zorgen dat de sleutels ook daadwerkelijk aan de hanger blijven zitten, is de Vespa-sleutelhanger voorzien van een stevige, dubbele ring. Voor de prijs hoef je ’m niet te laten hangen bij Louis. Die bedraagt namelijk slechts € 3,88.
Dit chique Faster Sons-horloge geef je waarschijnlijk liever niet weg als verjaardagscadeau. Deze houd je gewoon zelf. Dit exemplaar heeft een Miyota Quartz-uurwerk en geeft eveneens de datum aan. De roestvrijstalen kast is waterdicht tot tien bar. Verder geven de wijzers licht in het donker en is de polsband gemaakt van leer. Het perfecte motorcadeau – voor jezelf! Prijs: € 133,-.
Motorcadeau 6: Harley-Davidson #1 Colorblock Flat Top Cap
Als vrouw zit je goed bij Harley-Davidson, want zij hebben een uitgebreide collectie voor de dames. Een leuk geschenk voor een verjaardag zou deze cap kunnen zijn, uiteraard voorzien van de nostalgische ‘number one’ en de typische oranje kleur. De Colorblock Flat Top Cap van Harley-Davidson kost je € 35,-.
Met de komst van de R NineT en de gloednieuwe R18 is retro helemaal hip bij BMW Motorrad. Dat zie je terug in hun collectie van vrijetijdskleding. Daarin is ook ruimte vrijgemaakt voor een bandana met een klassieke print. Deze is te verkrijgen in drie verschillende kleuren en ontwerpen. Prijs: € 31,-.
Een mooi schaalmodel kunnen veel wegraceliefhebbers waarderen. Dat geldt zeker voor dit exemplaar van Carmodelz, een Yamaha YZR500 in de Tech3-kleuren. Aan het nummer is duidelijk te zien dat het hier gaat om de machine van Olivier Jacque, de 250cc-wereldkampioen van 2000. De Yamaha-racer is één van de laatste der tweetakt-Mohikanen uit de koningsklasse, aangezien deze nog in het eerste MotoGP-jaar werd ingezet. De schaal bedraagt 1:12. Prijs: € 59,95.
Direct bij binnenkomst weet iedereen dat jij van motoren houdt. Jassen mogen namelijk opgehangen worden aan dit houten ‘motor’rekje met drie stevige haken. Hierop is plaats voor zes kledingstukken. Het rek is heel gemakkelijk te monteren en kent een afmeting van 40 x 15 x 1,2 centimeter. Overigens kun je volgens de verkopende partij ook je sleutels aan dit hek hangen, maar of je dat in de praktijk zult doen… Wij denken eerlijk gezegd van niet. Prijs: € 12,66.
www.louis.nl
Garderoberek
Bonus-cadeau: Digitaal abonnement op MotorNL
Hoe kom jij de donkere decembermaanden door? Met een digitaal abonnement van MotorNL lees je onze bladen MOTO73, Promotor en Classic & Retro én al onze premium-artikelen online vanaf je computer, tablet of mobiel. En dat voor maar 2,99 per maand (maandelijks opzegbaar). Ook leuk om weg te geven!
Eerder kon je op MOTOR.nl al alles lezen over de speciale Fabrizio Pirovano Yamaha R1. Vandaag staan wij nog een keer stil bij deze bijzondere coureur, met twee indrukwekkende tribute’s.
Een door Honda gepubliceerde teaservideo kondigt de komst aan van de nieuwe CB1000R 2021. Shots uit de video tonen ons een model dat sterk lijkt op de vorige versie. Maar we verwachten veel technisch nieuws, te beginnen met het blok. Hier zijn de eerste foto’s.
Na het reeds onthulde nieuws van 2021 kondigt Honda de komst van de nieuwe versie van de CB1000R aan. Voor de gelegenheid heeft Honda een teaservideo gepubliceerd op z’n sociale netwerken en YouTube-kanaal. Die laat ons de eerste details van de motor zien. En de datum van de officiële presentatie: 11 november.
Uit het weinige dat je uit de video kunt halen, valt meteen op dat de nieuwe 2021 Honda CB1000R lijnen heeft die vergelijkbaar zijn met die van de huidige versie. Maar sommige details zijn anders. De velgen, bijvoorbeeld, hebben op het nieuwe model dunnere spaken. Ook de koplamp blijft LED maar gaat rond naar ovaal. Uit de donkere videobeelden zien we geen andere uiterlijke verandering in het silhouet van de motor. We moeten wachten op de volgende videoteaser of op de officiële presentatie.
Hetzelfde geldt voor de details van de motor en het chassis. Op dit moment is er nog geen informatie vrijgegeven. Zeker is dat de vier-in-lijn naked in Tokio zal worden bijgewerkt om te voldoen aan de nieuwe Euro5-norm. Die norm is vanaf 1 januari 2021 van kracht. We gaan er daarom van uit dat met de homologatie ook de info over het vermogen en het maximale koppel bekend worden. De huidige Honda CB1000R scoort een niet misselijke 145 PK bij 10.500 tpm en 104 Nm bij 8.250 tpm.
In een spierbundel als Arnold Schwarzenegger schuilt geen gracieuze ballerina. Toch beweert Triumph met een uitgestreken smoelwerk dat de imposante Rocket 3 GT een extreem krachtige, maar desondanks prima hanteerbare motorfiets is. Schuilt er echt een bruikbare ballerina in deze klerenkast?
Vooraf was het nog zo’n leuk idee om een Triumph Rocket 3 GT in te zetten als motorfiets voor dagelijks gebruik. Hoe verteert hij plezierritjes, fileverkeer en een boodschapje halen? Oog in oog met de Britse mastodont slaat de twijfel toe. Zonder benzine weegt het ding al bijna driehonderd kilo, de wielbasis misstaat niet bij een middenklasser auto en daar bovenop komen ‘waardetjes’ als 221 Nm aan koppel. Oh ja, bijna terloops meldt Triumph dat de Rocket 3 de snelst accelererende motorfiets uit haar stal is. In 2,73 seconden gaat deze raket van nul naar honderd km/u. Of is het eerder een ongeleid projectiel?
Waarom rijden we de Triumph Rocket 3 GT?
Indrukwekkende, bijna afschrikwekkende, waarden tekent Triumphs Rocket 3 GT op. Toch bestempelt de Britse motorfietsfabrikant hem als moeiteloze toermotor. Klopt dat? We zetten hem in als fiets voor alledag en vinden het voor je uit.
Ministerie van Justitie
Met een knoop in de buik door alle extreme waarden loop ik een inspectierondje langs de Rocket. Voor dagelijks gebruik vallen verschillende zaken op. Cruise control is handig, handvatverwarming comfortabel en een cardan uiterst gemakkelijk. De zithouding valt ook helemaal niet tegen. Triumph heeft de motor gelukkig niet zo’n typische doorgezakte cruiserhouding gegeven. Na een kwartier hoef je echt niet af te stappen met een gebroken rug. Klein minpuntje is de opstaande rand van het zadel die irritant in de rug prikt. De Rocket 3 GT is een serieus grote motorfiets en dat heeft zijn voor- en nadelen. De motor biedt in ieder geval volop bewegingsruimte en de zadelhoogte voelt verrassend aan de maat voor een cruiser. De voetsteunen staan weliswaar ver naar voren, maar je kunt je nog altijd schrap zetten alle krachten van de drie in lijn. Tijdens langere ritten had mijn linkerbeen wel de neiging om in slaap te vallen. Het euvel valt op te lossen door de hielen op de steunen te plaatsen. Alleen geeft mij dat associaties met leden van motorclubs die een innige band onderhouden met het Ministerie van Justitie. Even los van – in mijn geval – een slapend been en een zadel dat in de rug pookt, valt er voor dagelijks gebruik niet veel op de zithouding aan te merken. Het is allemaal net actief genoeg om het lang in het zadel vol te houden. Dat toeren lukt dus inderdaad wel.
Met het gewicht valt nog net te leven. Door het lage zwaartepunt durf je de motorfiets aan de hand een schuur uit te duwen. Bij andere zware cruisers doe je dat al snel lekker veilig met de kont in het zadel en twee steppende benen ernaast.
Volop handige knoppen.
Testlocatie
Woon-werkomgeving
Omstandigheden
Droog en aangenaam
Temperatuur
Rond de 20 à 25 graden
Testkilometers
765
Bijzonderheden
Alles
Bitch met karakter
Toch is het amper voor te stellen dat de vorige generatie Rockets nog eens veertig kilo zwaarder was. De afvalkuur voor het blok alleen al is ronduit spectaculair te noemen. Het carter viel in zijn eentje elf kilo af. Door het gewichtsverlies van de GT duw je hem dus nog net aan de hand de garage in. Al moest ik in mijn geval wel op zoek naar een tijdelijk logeeradres voor de motor omdat hij onmogelijk door de deur van mijn stalling komt.
Stapvoets blijf je onderweg met een loodzware motorfiets, maar al bij een paar kilometer per uur knallen de kilo’s er gevoelsmatig van af. Bij het voorzichtig insturen – argwanend bijna – van de eerste bocht ben je op het ergste voorbereid, maar de Rocket stuurt veel lichter in dan ooit gedacht. Hoe is het mogelijk? Sommige natuurwetten lijken niet op te gaan voor deze kolos. Een woonerf vol verkeersdrempels, krappe bochten en een maximumsnelheid van 30 km/u vormt geen enkel probleem voor deze klerenkast. Blijkt er zowaar toch een ballerina in deze spierbundel te schuilen.
Gaat het allemaal wat harder dan blijkt die ballerina weldegelijk een bitch met iets te veel karakter. De Triumph Rocket 3 GT op zijn lijn houden in op- en afritten van snelwegen vraagt om een dwingende hand anders loopt de zwaargewicht naar buiten. Tegelijk is een compliment ook wel weer op zijn plaats, want in bochten met normale snelheden voelt de motorfiets neutraal aan. Daarom durf je ook gewoon door de files heen te rijden. Nog een laatste compliment: de motor heeft in het bochtenwerk niet de neiging om naar binnen te vallen. Dat een driehonderd kilo zware motorfiets met een 150-band vooraan en een 240-mm brede slof achteraan weldegelijk kan sturen, is de grote verrassing van deze test.
Dit kunstwerk verdient ook een plek in het Gugenheim.
Triumph Rocket 3 GT; Buitenaards?
Of is toch dat waanzinnige one-of-a-kind motorblok de verrassing van de show? Het oogt alsof Triumph een – waanzinnig knap afgewerkte – scheepsmotor in het aluminium frame monteerde, maar het voelt als een raketmotor. Dat mag ook wel van een motor met een cilinderinhoud van 2,5 liter. Elke cilinder is goed voor 819cc! Een maximaal vermogen van 167 pk grenst al aan het ongelooflijke voor een cruiser, maar het maximale koppel van 221 Nm is helemaal buitenaards. Een BMW R18 produceert er slechts 158, een Harley-Davidson Fat Bob heeft er 155. Bij de wedstrijd ‘Wie piest er het verst’ zet Triumph iedere tegenstrever op flinke afstand.
Al dat machtsvertoon heeft niet geleid tot een onmogelijk te temmen motorfiets. In het dagelijks verkeer gedraagt de Rocket zich als een echte heer. Zoals het een Triumph betaamt, pakt het blok prachtig vloeiend en zachter dan warme roomboter op. De triple rijdt net zo ontspannen 50 km/u in eerste als in vierde versnelling. Je hebt geen moment het idee dat hij met je aan de haal gaat, maar ga je echt aan het gas hangen dan sleurt het blok je met onwaarschijnlijke en massieve kracht vooruit. Als je dan ook nog eens de quickshifter laat monteren, waan je je helemaal op Cape Canaveral.
Het is puur spektakel en dat begint al bij het starten als de computer de triple even laat grommen. Het is direct goed voor omhoog gestoken duimpjes. Daar mag je sowieso op rekenen als je op deze power-cruiser rijdt. Heel veel mensen zijn diep onder de indruk van de uitstraling. De Rocket is dan ook een indrukwekkende motorfiets, maar het is dus ook een meegaand type. Voor de koppeling heb je geen gespierde kolenschoppen nodig en het kan allemaal vrij relaxed. Een minpunt is wel het rauwe gevoel in de onderste toerenregionen als het blok dikke vibraties doorgeeft.
Achterin witte bestelbus
Triumph becijfert een gemiddeld verbruik van 1:14,7. De Rocket mag zich dus een stevige zuipschuit noemen. Dankzij de achttien liter benzinetank kom je toch nog wel ergens, ook al omdat het verbruik bij ons beperkt bleef tot 1:16,5. Er bestaan twee soorten motorrijders. De ene soort gooit zijn tank vol en kijkt verder nergens naar. De andere soort deelt direct het gereden aantal kilometers door de hoeveelheid getankte liters benzine. Ik behoor tot die tweede categorie. Het liefst zie ik dan waarden die de 1:20 overstijgen. Bij de Rocket zit dat er niet in, maar het past ergens ook wel bij hem. Deze motorfiets vraagt om zinloos brandstofverbruik. Je krijgt er namelijk ontzettend veel adrenaline en lol voor terug. Daarom voelt 1:16,5 nog als redelijk, maar 1:14,7 gaat alsnog door de pijngrens. Zeker voor iemand die net als ik tot de tweede categorie behoort.
Dat de remmen uitstekend presteren ontdek ik geheel onvrijwillig. Bij Brembo mag je vooraf hoge verwachtingen koesteren en die beschamen de Italiaanse remmen niet. Het is geheel aan de M4,30-monoblocs te danken dat ik de power-cruiser niet binnen vijf minuten achter in een witte bestelbus plant. Waarmee ik bezig was weet ik niet meer. Een rijmodus kiezen of de cruisecontrol inschakelen? God mag het weten, maar de oplichtende remlichten voor mijn neus zag ik verdomd laat. Lang leve ABS en lang leve remmen met bijtkracht. En dat op een cruiser, vaak is dat maar slappe hap. Dat de Rocket ook nog over een heuvelrem beschikt maakt de vreugde alleen maar groter.
Probleem achterrem Triumph Rocket 3 GT
Na alle complimenten aan de remmen voelt het als een dolkstoot in mijn rug dat de achterrem een handleiding nodig heeft. Ook dit keer leer ik dat geheel onvrijwillig. Als ik de paar laatste kilometers snelheid uit de Rocket wil remmen gebeurt er niets behalve dat de schuurdeur snel dichterbij komt. Gelukkig staan de voorremmen wel paraat.
Het probleem is bekend bij Triumph en het bedrijf werkt er aan. Als je na verloop van tijd alleen met de achterrem remt, heb je eerst een volle slag niets en pas daarna druk. Gebruik je ook de voorrem dan is er niets aan de hand. Die bekrachtigt ook de achterrem en die werkt dan naar behoren. Gelukkig maar, dat redde mij het vege lijf bij het remmende witte busje.
Dat ik even afgeleid was, neem ik mezelf niet kwalijk. De Rocket 3 GT beschikt over vier rijmodi, cruisecontrol, handvatverwarming, GoPro-bediening, Google navigatie en telefoon- en muziekbediening. Je hoeft je dus niet te vervelen of te verdwalen.
Instelbare vering komt het alledaagse gebruik ten goede en past ook best op een machine met dit prijskaartje, maar het ontbreekt. Gelukkig doet het Showa-spul het rondom uitstekend. Totaal onopvallend doet het zijn werk en dat is het grootste compliment dat je de vering mag geven. Geen moment deed de noodzaak zich voor om iets te veranderen aan de instellingen. Prima onopvallend dus en een mooie mix tussen strak en sportief.
Geef toe: dat is een knap achterwerk.
Je ziet de wielbasis eraan af.
Voorwaarts geplaatste steunen voor ontspannen zit.
Triumph Rocket 3 GT: De onmeetbare motorfiets
De flink uit de kluiten gewassen Triumph heeft zowaar iets gemeen met een ballerina met een pondje te veel op het ranke lichaam. Als de Triumph Rocket 3 GT ergens een bloedhekel aan heeft, is het wel aan meten. Het kader ‘Meten is weten’ kan wat deze motor betreft direct bij het oud vuil. Het werkelijke gewicht van de spierbundel meten zit er niet in omdat hij het maximaal toegelaten gewicht van onze weegschaal overschrijdt. Ook een vermogensmeting zit er helaas niet in. Iedereen was uiterst nieuwsgierig naar de waarden die de Brit zou laten optekenen, maar de 150mm brede voorband past onmogelijk in de wielklem van de vermogensbank.
Pluspunten
Koppel van hier tot in de hemel, stuurt onverwacht lichter dan gedacht, mooi gemaakt, fiets met uitstraling
Minpunten
Gewicht, achterrem, prijskaartje, trillingen bij lage toeren
Conclusie van de Triumph Rocket 3 GT
Kan een niet alledaagse motorfiets het goed doen als motorfiets voor alledag? Het hangt er om. Zodra er ook maar een paar kilometer per uur op de teller staan, ben ik geneigd om de vraag met een voorzichtige ja te beantwoorden. Als je met de loeizware Rocket 3 GT zeult en stapvoets rijdt, verschijnt er een net zo voorzichtige nee op mijn lippen. Met het imposante gewicht is direct het grootste nadeel benoemd. Verder is deze powercruiser namelijk een veel makkelijker motorfiets dan je op voorhand verwacht. Sturen en de handelbaarheid zijn niet half de martelgang die je vooraf verwacht. De remmen en vering overstijgen het gemiddelde cruiserniveau. Het comfort is dik in orde. De afwerking en het uiterlijk zijn van grote klasse. Je komt wel met iets voor rijden met dit ding. Daaraan kunnen niet veel motoren tippen. Dat geldt zeker voor de smaakmaker van de show: de machtige drie-in-lijn. Het blok gedraagt zich keurig en poeslief, maar zodra je om bruut vermogen vraagt dan levert hij direct bakken vol. De vermogensafgifte is zo indrukwekkend en raketwaardig dat de Rocket het nooit tot fiets voor alledag lijkt te kunnen schoppen. Toch flikt hij het. Al is het met de hakken over de sloot.
Het gebied rondom het centrale treinstation van een grote stad heeft vaak iets armoedigs. Koffieshops tieren er welig en bij slecht verlichte zaakjes vermoed ik geregeld witwaspraktijken. Prostituees, bedelaars en erbarmelijk slechte straatmuzikanten; je vindt ze allemaal rond het station.
Dames van lichte zeden tref ik niet bij Hilversum Centraal, maar aan de achterzijde ligt wel een wijk die in de volksmond Little Istanbul heet. De hoeveelheid bewoners van allochtone afkomst ligt ‘iets’ hoger dan in naastgelegen villawijken. De winkels sluiten er perfect bij aan. Het barst er van de islamitische slagers en bakkerijen, die voor een habbekrats een geweldige Turkse pizza bakken.
Kappers zijn er traditioneel ook ruim vertegenwoordigd. Voor een tientje schotelt de aardige Syrische meneer van kapsalon Dubai (en dat allemaal in Little Istanbul) mij tijdens mijn lunchpauze een frisse coupe voor.
Vorige week was het weer tijd om mijn kop te fatsoeneren. Voordat ik uitgenodigd werd om in de stoel plaats te nemen, hoorde ik het al: de radio stond vreselijk ontstemd. Het was me niet duidelijk of ik luisterde naar Radio Damascus of dat er drie lokale zenders door elkaar uit de speaker kwamen. Het ruiste en kraakte en mijn handen jeukten om de zender correct af te stemmen. Mijn Syrische vriend daarentegen had nergens last van.
Vroeger had ik hetzelfde als we op vakantie gingen. Als Hilversum Drie een paar kilometer na het passeren van de Duitse grens wegviel, hoorde ik dat direct en stoorde me dat direct. Niemand anders in de auto leek er echter last van te hebben.
Met radio’s grijp ik direct in, de zender moet correct staan afgesteld, anders word ik gek. Met motoren daarentegen heb ik dat helemaal niet. Oké, een viercilinder moet niet op één cilinder lopen, maar als de boel in de loop der jaren wat ontstemd raakt ‘hoor’ ik dat niet. Ik ben zo iemand die met een vertieft balhoofdlager rijdt en er niets van merkt. Sterker nog: in mijn jeugdjaren reed ik banden helemaal af. Als er eindelijk weer ronde exemplaren met profiel onderzaten, vond ik de motor waardeloos sturen.
Het is een zegen dat ik het alleen moeilijk heb met ontstemde radio’s en niet met motoren. Een vriend van mij heeft dat wel. Die is zijn motorfiets continu aan het finetunen. Zelfs als alles spatzuiver in orde is, moet het beter. Veringboeren hebben fortuinen aan hem verdiend. Na de zoveelste kwaliteitsimpuls is alles even goed, voordat er voor zijn gevoel weer iets anders is ‘ontstemd’ aan zijn motor. Ik ben blij dat ik daar totaal geen last van heb. Motorrijden doe ik voor mijn lol en voor mijn rust. Niet om continu na te denken of alles wel honderd procent functioneert. Zo lang ik me maar voor honderd procent vermaak, is het goed. Hoe ik denk over motoren met radio’s aan boord mag duidelijk zijn.
Wij kijken reikhalzend uit naar 2021. In de hoop dat het niet zo’n beroerd jaar wordt als 2020. Dat vergeten we het liefst zo snel mogelijk. Corona, ziekte en overlijden. Alles kwam op ons pad. En nu hebben we te maken met de tweede golf. Snap je waarom we uitkijken naar 2021?
Het nieuwe motorseizoen van MotorNL start op 10 april met het MegaMotorTreffen. Gratis voor abonnees! En dan gaan we rijden, maken we kilometers bij de vleet en vergeten we corona. En hopen we er nooit meer mee te maken te krijgen. Hieronder de data* op een rijtje:
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
