In Engeland hebben ze – zoals ze dat zo mooi noemen – ’the low down’ al; Honda beëindigt de bloedlijn van de CBR600RR voor 2017. De Euro4-emissieregels leggen te stricte beperkingen op om de 600RR levend en wel door het proces te loodsen. Het einde van een era is in zicht.

Eigenlijk is het een vrij logisch gevolg dat Euro4 nu het einde van de 600 betekent, voor op straat sowieso. Maar dat was ook allang niet meer waar de 600 zijn plaats had. World Supersport-reglementen eisten agressievere en snellere straatmachines om het racewerk spannender te maken. Een zeshonderdje met bruikbaar middengebied? Na de introductie van 2006 Yamaha’s R6 was het hek volledig van de dam…

Bij Suzuki trok men twee jaar geleden de stekker al uit de Supersport-klasse; de GSX-R600 werd in Nederland zo weinig verkocht, dat ze hem liever kwijt dan rijk waren. En zelfs na het pensioneren – overigens enkel voor de Nederlandse markt – van het model hoorde je men er vervolgens nooit meer over. Slecht teken, want hij wordt dus niet gemist.

Kawasaki doet het op haar manier weer anders, want ze negeren de 600-markt niet, ze geven hun eigen draai. Deden ze natuurlijk al langer, met de 636 voor op straat en een ‘gewone’ ZX6R voor racehomologatie.

EN NU?
Als we het goed begrepen, staat er binnenkort een Yamaha R6-introductie op de rol, maar is een dergelijke gloednieuwe 600-machine op deze manier niet mosterd na de maaltijd? Niet per se, want sinds de introductie van Yamaha’s 2009 R1 zijn de geruchten niet stil te krijgen dat Yamaha met een speciaal blok voor een eventuele nieuwe YZF-R6 komt. Van een driecilinder tot een Cross Plane-600; het kan allemaal nog.

Maar in beide gevallen stapt ook Yamaha af van de enorm schreeuwerige huidige R6. Meer koppel is het credo, en dat zou de 600’tjes op hun beurt weer interessant maken voor de straatrijder.

Triumph’s 675 Daytona hebben we trouwens ook nog, en de MV Agusta F3 675. En laat die tweede de nu net toekomst van die eerste iets of wat voorspellen. MV voert namelijk al een tussenmodel – de F3 800 – die het gat tussen de 600’s en 1000’s vult, en Triumph lijkt hetzelfde te gaan doen.  Er is namelijk toch al een zwaardere Street Triple op weg en dan verruilt men gegarandeerd de 675-triple voor de nieuwe 800.

Het einde van een era, absoluut.

_{Foto: Honda}

Wie er aan oude Honda’s sleutelt, kent de naam David Silver vast. De man achter David Silver Spares zit namelijk tot zijn neusharen in het oude Honda-materiaal, en levert onderdelen die niemand anders meer kan leveren. Morgen opent hij in Leiston een waar museum.

Het Honda-museum van Silver heeft op het moment zo’n 150 ‘museumstukken’ staan, variërend van heel oud tot niet zo heel oud, maar feitelijk echt van alles wat. Ten minste, zo lijkt het. Over de exacte inhoud en invulling van het museum is men nog wat mysterieus.

Maar let wel, ze nodigen niet de minste namen uit om hun opwachting te maken tijdens het openingsevenement morgenmiddag. James May (Top Gear-presentator en fervent motorliefhebber), Ron Haslam (Brits GP-corifee) en Gerald Davidson (voormalig Honda-directeur, verbindend element tussen Japan en Europa in de begin jaren van het merk) geven allen acte de présence. 

Overigens is men ook enthousiast over het feit dat ook zeker zes machines lopend te aanschouwen zullen zijn, en aangezien Honda nogal wat bijzondere motorconfiguraties geproduceerd heeft – V4 met ovale zuigers, miniscule zescilinders, enzovoort – worden wij er ook wel nieuwsgierig van.

Het museum opent voor het publiek op 4 juli aanstaande in Leiston, een uurtje rijden vanaf de veerpont in Harwich.

_{Foto’s: David Silver Spares}