Met terugwerkende kracht veroordeel ik mijn schandelijke gedrag van zondagavond 13 juli. Duizend nederige excuses voor het heulen met de vijand. Ik schaam me kapot. Die bewuste avond juichte ik – en deze openbaring kost me vreselijk veel moeite – in een kroeg in de Eifel voor het Duitse voetbalelftal tijdens de WK-finale in Brazilië. De keuze voor de Duitsers is hoogstens te verklaren door de tegenstander; het laffe Argentinië dat ons er in de halve finale uitknikkerde. Na het juichen werden de Duitse tolplannen steeds duidelijker en groeiden mijn kater en de aversie tegen onze buren. Plotseling voelde ik een kou die ik sinds 1974 niet meer gevoeld had.

Reet afvegen
‘Motorrijders ontkomen ook niet aan Duitse tol’, kopten websites en magazines over de tolplannen van onze Oosterburen. Na het lezen van alle berichten ontstond er kortsluiting in mijn hoofd. “Gloeiende gloeiende #$%^&* gloeiende! Hoe durven ze? Willen ze mijn charmante kop niet minstens vijf keer per jaar zien? Hopelijk beraadt Den Haag zich al op tegenmaatregelen. Ik pleit voor een economische boycot en het invoeren van de visumplicht voor Duitsers. Hoe durven ze geld te vragen voor het gebruik van wegen? Schandelijk. Vind je het gek dat Ronald Koeman ooit zijn reet afveegde met een Duits voetbalshirt?”

Zonder paranoia scheuren
Vorige week reed ik voor een KTM-introductie naar het Oostenrijkse Linz. Onderweg viel het me op hoe geweldig de Duitse wegen erbij liggen. Het is niet alleen het uitdagende karakter van het beton, maar ook de perfecte kwaliteit. Het oog voor veiligheid van kwetsbare verkeersdeelnemers zoals motorrijders komt daar nog eens bovenop. Ten slot blijft het een absoluut genot om gedachteloos en zonder repercussies knetterhard te rijden. Zonder paranoia naar snelheidscamera’s te speuren, kan het gas wijd open. Zalig.

Goede buur
Met 200+ reizen heeft iets magisch, het voelt alsof je een ritje maakt in een kermisattractie. Bij die gedachte ging me een lichtje branden. Op de kermis betaal ik zonder verblikken of verblozen een paar euro voor een kort ritje in de Hullie Gully. Zolang ik Duitsland zie als een grote kermisattractie komt het wel weer goed tussen ons. Haatgevoelens richting onze Oosterburen verdwenen als bij toverslag na dat plots verkregen inzicht; een goede buur is beter dan een verre vriend.

Achtbaanbelasting
Ondertussen neemt in Duitsland de weerstand tegen de plannen toe. Een goede buur, ik bedoel maar. Nog altijd hoop ik dat Duitsland de tolheffing afblaast want het lijkt me zo’n irritant gedoe om een paar keer per jaar een vignet te kopen. Mochten de plannen niet van tafel verdwijnen, dan noem ik het voor mezelf geen tolvignet, maar Achtbaanbelasting. Dat maakt het makkelijker te verteren. En die Duitsers hoeven echt niet te verwachten dat ik in 2016 voor ze juich, Oranje boven!

Blijf als eigenaar van een crossmotor ver uit de buurt van op badslippers lopende kale mannen, met een tatoeage in de nek. In Breda is een motordief actief die het heeft voorzien op crossmotoren. In alle gevallen handelt de man op dezelfde wijze. Hij benadert mensen die op Marktplaats hun crosser te koop aanbieden. Vervolgens vraagt hij hen naar een bepaald adres te komen voor een proefrit. Van dat testritje keert hij nooit terug.

Dief in HvN
De dader – tussen de dertig en veertig jaar oud – vraagt zijn slachtoffers steeds naar een wisselend adres te komen, maar al  drie keer koos hij een adres in Breda. De vierde keer pikte hij een adres uit in het eveneens Brabantse Rijsbergen. Als de verkopende partij met zijn motor arriveert, sloft de man op zijn badslippers uit een flat waar hij later helemaal niet blijkt te wonen. Hart van Nederland zond dit nieuwsitem uit over de motordief.

We meldden het al eerder in MOTOR Magazine, maar het is oppassen geblazen als je met Xenon-verlichting op je motor naar het buitenland gaat.

Geen zorgen als je een motorfiets hebt die standaard -of van de fabrikant uit optioneel- is voorzien van Xenon, dan is alles dik in orde en ga je vrijuit. Heb je echter achteraf een Xenon-setje gemonteerd, dan heb je een probleem.

Waarom wordt er nu zo’n punt gemaakt van die Xenon-verlichting? Simpelweg omdat het licht zo extreem fel is, dat je er anderen flink mee kunt verblinden, zelfs in de gedimde stand. Af-fabriek wordt daar rekening mee gehouden zoals met bijvoorbeeld een hoogteverstelling, maar monteer je achteraf een setje, dan is er geen enkele specifieke voorziening die verblinding tegengaat. Daar komt nog bij dat je koplamp al hoger gaat schijnen zodra je even lekker gas geeft en de motor voor uit de veren komt, terwijl hij er achter juist in getrokken wordt. Laat staan dat je iemand achterop meeneemt of met bagage rijdt.

In Nederland kom je ermee weg als je een ander simpelweg niet verblindt, maar wees op je hoede in het buitenland. Met name in Duitsland en Oostenrijk gelden andere regels en in Frankrijk is Xenon simpelweg verboden indien het niet binnen de typoegoedkeuring van de motor valt.

Wat het nut van een robotmotor is weten we eerlijk gezegd niet. Als praktische vorm van persoonlijk vervoer, als sportieve uitdaging en als hobby heeft de motorfiets absoluut zijn bestaansrecht, maar wat moet je nou met een robotmotor?

Toch is Google, in navolging van de bestuurderloze auto’s waarmee ze reeds vele kilometers maakten, druk aan het testen met rijderloze motorfietsen. De eigen technici, die ook druk zijn met militaire robotvoertuigen, zijn er razend druk mee en hebben inmiddels een variant die zichzelf keurig in balans weet te houden.

Naar het schijnt heeft Google zelfs toestemming gevraagd om op de openbare weg te mogen testen, al wordt dit niet door het bedrijf bevestigd. Google verklaart slechts dat het mogelijk is dat toekomstige testen eventueel ook motorfietsen kunnen omvatten.

Even in de toekomst kijkend, zien we het nog wel gebeuren dat op dijkwegen waar motoren nu verboden zijn, ineens verkeersborden komen te staan als op bovenstaande foto: verboden voor …..rijders.

Stuk voor stuk hebben we een moeder, dat is een van die weinige zekerheden van het leven, zoals belastingen en de dood. 

Het feit dat moeders altijd een bepaalde aversie hebben jegens motoren, lijkt haast net zo zeker. Moeders hebben nou eenmaal de natuurlijke neiging haar kroost te beschermen, maar of dat nodig is? Het is toch niet zo dat we dagelijks onze brommer uit een heg staan te zeulen, of dat we de weg over scheuren als Rossi, met een knietje ferm tegen de grond gedrukt in iedere bocht. Of ja, niet dagelijks dan.

Maar toch lijkt de tendens alles overstemmend te zijn. Moeders vinden motorfietsen maar niets, en zwart op wit zijn het ook ondingen. Ten minste, als je de cijfers echt compleet zonder context leest. Dan zijn we allemaal gedoemd te sterven met onze laarzen aan. Maar als het dan echt allemaal zo grim ligt, waarom kennen we dan allemaal nog motorrijders, moeten ze niet al uitgestorven zijn? Simpel antwoord; nee.

Cijfers zijn namelijk een leuk iets. In de journalistiek genieten ze ervan als ze iets met cijfers kunnen brengen, want er valt altijd wel iets van nieuws uit op te maken. Het is maar hoe je het brengt. Zo kwam een nieuwsachtergrondensite (driemaal woordwaarde, alsjeblieft) met het ‘nieuws’ dat motorrijden per miljard afgelegde kilometers 131 doden oplevert. Andere invalshoeken als per miljard gereisde uren of miljard verplaatsingen, leverden vergelijkbare doemscenario’s op. We moeten er wel aan; de motorfiets is het dodelijkste vervoersmiddel van allemaal. Ware het niet, dat de motorrijder relatief erg weinig kilometers aflegt en de motor ook niet heel vaak de garage verlaat, en in de zelfde categorie zit de motorrijder ook vaak relatief kort op de weg. Immers leggen we veel van ons onze kilometers af tijdens plezierritjes, en laten die nou vaak vrij kort zijn qua tijd en afstand en niet dagelijks plaatsvinden. De cijfers doen dus, zelfs met drie verschillende (en zelfs logische) uiteenzettingen, denken dat de motorrijder als entiteit binnenkort onder de zoden ligt, terwijl de praktijk anders lijkt uit te wijzen.

Daar wil ik dan ook graag aan toevoegen dat de motorrijder die wel lang en vaak op de weg zit snel leert, de gevaren op de weg doorheeft en zich bewust is van zijn kwetsbaarheid. En ja, daarmee schuif ik veel van de verantwoordelijkheid van ongelukken af op medeweggebruikers. En dan wel diegenen die in zo’n rijdende kreukelzone zitten die in de volksmond auto genoemd wordt. Bij hoeveel van die 131 dodelijke ongevallen een auto betrokken was, tonen ze net zo min, want dat is context. Dat zou betekenen dat het geen nieuws meer is. Maar dat geeft ook niet, want wij de motorrijder letten zelf wel op. Daarom zijn we er nog. Daarom sterven we voorlopig nog niet uit!

Kortom, moeders van motorrijdend Nederland; wanneer jullie volgend keer zeggen ‘Doe voorzichtig,hè!’, en wij reageren met een glimlach en ‘Altijd!’, geloof in plaats van die cijfertjes ons dan eens voor de verandering.

Van een betrouwbare bron dichtbij Continental hebben wij vernomen dat de Duitse bandenfabrikant een groot aantal van haar voorbanden, onder de sympathiekere noemer van een omruilactie, moet terugroepen. We verwachten dat Contintental een dezer dagen importeurs informeert en ook de media zal zoeken.

De banden zouden volgens Continental onder bepaalde omstandigheden ongelijkmatig kunnen slijten waardoor scheuren kunnen ontstaan en het rubber los kan laten. Er kan dan drukverlies plaats vinden. Een plotse lekke band krijgen is natuurlijk nooit veilig, dus vandaar dat Conti nu ingrijpt.

Het gaat om banden in de maatvoering 120/70 R 17 en 120/70 ZR 17, en omvat de ContiSportAttack, ContiSportAttack 2, ContiAttackSM, ContiRoadAttack 2 GT W en de ContiRaceAttack in de samenstellingen soft, medium en endurance. Alle banden zijn geproduceerd tussen 2007 en 2014. Om welke DOT codes het precies gaat klikt u hier.

Overigens is dit al Conti’s tweede terugroepactie dit jaar. In januari werden de ContiMotion achterbanden die standaard onder de Honda Goldwing 1800 zitten al teruggeroepen in verband met vergelijkbare problemen.

Met de nieuwe rijbewijsregels is het natuurlijk geen enkele verrassing dat er minder mensen, al dan niet succesvol, een poging hebben gedaan om het mooiste op aarde, het motorrijbewijs, te halen. Maar dat de markt zo drastisch zou instorten, doet ons echt goed schrikken. In totaal is de afname 22,7 procent bij het eerste motorexamen verkeersdeelname, kortweg AVD. Van 9.542 in de eerste zes maanden van 2013 naar 7.373 stuks in 2014. Dit nieuws meldt Verkeerspro.nl, het vakblad (en de website) voor de rijschool. 

Dit doet pijn.

Bij de rijschoolhouders doet het waarschijnlijk nog veel meer pijn, want ze moesten al flink investeren in nieuwe motoren. Doordat er tegenwoordig drie rijbewijzen zijn (A1, A2 en A) heb je sowieso al een serieuze garage nodig om het volledige motoraanbod in huis te hebben. Als dan ook nog eens de klandizie wegvalt, wordt het al snel zeer zorgelijk. 

Dat zorgelijke gevoel wordt versterkt doordat er bijvoorbeeld in het tweede kwartaal van 2012 nog ongeveer 6.600 aspirant vrienden examen deden. Inderdaad, bijna net zoveel als tot nu toe in 2014. Natuurlijk, het feit dat je met zestien en een half al mag beginnen aan je autorijbewijs zal er niet aan bijdragen. De populariteit van 2toDrive stijgt namelijk nog steeds, meldt het CBR. Gemiddeld zo’n vijfduizend 17-jarige slagen. Per maand! 

En ook de crisis helpt natuurlijk nooit. Maar toch, wij hopen dat dit geen kaalslag gaat betekenen onder motorrijschoolhouders. 

Foto: ANP

Twee maanden nadat we voor het eerst kennismaakten met de 1190SX, is de prijs van deze nieuwe Amerikaan bekend. Vanaf midden augustus staat de SX, met 185 pk aan de krukas (let even op!) en een koppel van 136 Nm, voor 15.998 euro bij de dealer. Natuurlijk, mooie getallen. Maar pas na een vergelijk met zijn concurrenten kun je er echt iets over zeggen. Tijd om ze er bij te halen dus, in willekeurige volgorde. 

De Aprilia Tuono V4 R werd vorig jaar uitgerust met ABS en een grotere tank én zag via kleine motorische aanpassingen z’n topvermogen groeien naar 170 pk. Net zo belangrijk is de prijsverlaging die de Italianen onlangs aankondigde: van 17.990 euro naar 15.899 euro. De BMW S100OR beschikt op papier over 160 pk (het zijn er meer in de praktijk) en een maximaal koppel van 112 Nm. Het verschil is ook in de prijs merkbaar, want met 14.700 euro is een iets minder dikke portemonnee nodig. 

Snel over naar de KTM SuperDuke R 1290. De 75° V-Twin heeft 180 pk aan boord en komt daarmee dus voorlopig het dichtst in de buurt van de SX. Aangezien de pk’s niet aan de krukas gemeten zijn, is overigens de kans groot dat de KTM sterker is. Helaas zullen we op die bevestiging moeten wachten tot de eerste vergelijkingstest. Qua koppel is de Oostenrijker in deze lijst in ieder geval zeker de eerste die de EBR overstijgt, met acht Nm. om precies te zijn. En de prijs? Ook flink meer: 17.599 euro.

Voor 2014 ging Kawa’s favoriete naked aardig op de schop. Het vermogen van de Z1000 groeide door aanpassingen van 138 pk naar 142 pk, terwijl het koppel van 111Nm eerder op straat wordt gezet. Hoewel het directe vergelijk dus een beetje mank gaat, is de Z1000 toch interessant om te noemen omdat je voor 13.198 euro de beschikking hebt over een 2014’er. En dat geldt ook voor de Honda CB1000R, want met 125 pk plus 99 Nm aan koppel is het verschil al aardig aan het oplopen. Dat doet gelukkig de prijs (13.399 euro) ook. 

Dan de MV Agusta Brutale 1090. Met 144 pk en 112 Nm lukt het ook hier qua vergelijk maar matig. Bij de prijs wel, want 16.490 euro is ‘redelijk’ meer dan de 15.998 euro van de EBR. Als laatste de Triumph Speed Triple. De driecilindermotor van 1050cc levert 135 pk en 111 Nm aan koppel voor 14.190 euro. En dan is er binnenkort ook nog de Suzuki GSX-S1000.

Wij kunnen niet wachten op de eerste test. Want pk’s, koppel en prijzen zijn allemaal leuk en aardig: we zullen voor het echte oordeel moeten weten hoe ‘ie rijdt… En wat er overblijft van de 185 pk aan de krukas.