maandag 13 april 2026
Home Blog Pagina 512

WorldSSP 300 Assen: op veel meer gehoopt! – wereldtoppers

0
Jeffrey Buis (#6) voor zijn teamgenoot Loris Veneman (#7). Op de achtergrond is ook Ruben Bijman (#17) te zien. | Foto: Damon Teerink

WorldSSP 300 Assen

Het WorldSSP 300-seizoen 2023 begon op het TT Circuit Assen. Jeffrey Buis keerde terug in de klasse, waarin hij in 2020 wereldkampioen werd. Tijdens de trainingen liet de MTM Kawasaki-rijder gelijk zien weer tot de snelsten van deze klasse te behoren. Tijdens de kwalificatie maakte Buis, net als Ruben Bijman, de verkeerde keuze om op de opdrogende baan niet te wisselen naar slicks. Buis kwalificeerde zich als achttiende en Bijman als zesentwintigste. Wildcardrijder Thom Molenaar was met een achtste tijd de beste Nederlander op de grid.

Tekst: Emil Bilars, Jan Boer, Marien Cahuzak, Asse Klein, Kees Siroo Fotografie Emil Bilars , Kees Siroo, Damon Teerink, Morocco Desert Challenge

In de eerste race kwam Buis snel en sterk naar voren. Ook WK-debutant Loris Veneman wist zich knap in de negenmans kopgroep te handhaven. In de laatste ronde ging het schouder aan schouder. Buis kwam in het gedrang verkeerd uit, waardoor hij eindigde als achtste, net voor zijn 16-jarige teamgenoot Veneman. ‘Ik wilde meer, maar het was wel een hele mooie race’, vertelde een glimlachende Buis na afloop. ‘Ik had niet verwacht dat het zo goed zou gaan!’, zei Veneman. Bijman was ook bezig met een sterke inhaalrace, totdat hij halverwege de race ten val kwam. De race werd gewonnen door de Tsjech Petr Svoboda, uitkomend voor het Nederlands-Duitse Fusport-RT Motorsport by SKM-Kawasaki-team.

Fraaie races tijdens IDC Assen – wereldtoppers

In de tweede race kwam Buis opnieuw snel richting de kop van het veld. Daarna zakte hij terug naar de rand van de Top-10. In een poging om weer naar voren te komen kwam de 21-jarige Buis hard ten val. In dezelfde ronde kwam ook Venemans goede debuutweekend door een crash ten einde. De winst ging opnieuw naar Svoboda. Bijman werd met een dertiende plek de beste Nederlander. Wildcardrijders Molenaar, Sven Doornenbal en invalrijder Kas Beekmans finishten allen buiten de punten.

Jeffrey Buis (#6) voor zijn teamgenoot Loris Veneman (#7). Op de achtergrond is ook Ruben Bijman (#17) te zien. | Foto: Damon Teerink.

IDC Assen

Van Wikselaar en Tessels winnaars

Onder een goed gesternte werd op 29 april op het TT Circuit de tweede race voor het IDC verreden. Het was vooral Wiljan van Wikselaar die een ijzersterk optreden ten beste gaf in de Dutch Supersport. Hij won met verve voor Rick Kooistra en nieuwkomer Maik Duin. Sander Oosterhof werd vierde, voor Lucas Arends en Louis van Wijhe. Ook de winnaar van de eerste race, Selwin Hamden, streed mee voor het podium, maar halverwege ging het fout en moest hij zijn gedrevenheid bekopen met een fikse val. Mede dankzij zijn airbag liep hij geen blessures op, maar hij bleef wel puntloos.

In de Dutch Superbike greep Wayne Tessels zijn tweede opeenvolgende zege, maar het was de eerste twee ronden Ferry van Rijn die aan de leiding ging. Daarna versnelde Tessels en reed onbedreigd naar een overwinning, al was hij niet helemaal tevreden door kleine issues aan zijn motormateriaal. Van Rijn hield de tweede plaats vast en Joris Lentfert werd derde, voor Kees Boekel en Alexander Klaassen.

Het was ook positief dat Hennie Lentink door een iets andere opzet meer ruimte had gecreëerd voor het dynamische brongeluid. De tweede kwalificatie werd ingekort met vijf minuten, zo konden alle klassen tien ronden rijden in plaats van de tot een schamele acht ronden ingekorte eerste races. Ook waren de pauzes tussen de verschillende klassen langer, hetgeen wellicht ook een positieve bijdrage oplevert.

Winnaar van de IDC Supersport reed zich los van de rest van het veld.

ONK Zijspancross Halle

Winst voor Hermans/Van den Bogaart

In de eerste heat pakte Keuben/Rietman de kopstart, maar direct kreeg men al Hermans op het vinkentouw. Na een felle strijd pakte Hermans de leiding over. Ondanks dat men stilviel tijdens het slalommen tussen de vele gestrande zijspannen, reed Hermans onbedreigd naar de zege. Bax/Cermak, nu in Halle aan de start met een voor zijspannen traditionele swingarmvoorvork, werd uiteindelijk tweede in de eerste heat. In de tweede heat pakte Hermans de kopstart. Bax ging hier even voorbij, maar snel herstelde Hermans zich en pakte de kop terug om de heat winnend af te sluiten. Bax kwam uiteindelijk over de finish als vierde, maar viel in de uitslag ver terug. De uitlaat van Bax was kapot en na de race kwam deze niet door de keuring en dus volgde een penalty. Daardoor stond Wilkinson/Millard nu als derde op het dagpodium, voor Keuben/Rietman, die totaal tweede werd, met winnaars Hermans/Van den Bogaart op de hoogste trede.

Hermans/Van den Bogaart (#3) zoekt zich een weg tussen de vele gestrande concurrenten.

Bram van der Wouden overleden tijdens Morocco Desert Challenge

De 48-jarige Bram van der Wouden is tijdens de 2023 Morocco Desert Challenge overleden door vermoedelijk hitte en uitputting. Andere deelnemers vonden hem, liggend naast zijn motor, nadat Bram vermoedelijk gestopt was om even te bij te komen tijdens de vijfde etappe. Het medische interventieteam was volgens de organisatie snel ter plaatse, maar alle hulp kwam helaas te laat. Voor Bram was het zijn eerste Morocco Desert Challenge in de Malle Moto-klasse. Rally-raid en zijn zelfgebouwde Sherco-rallymotor waren zijn grote passie. Hij had al een aantal rally’s op zijn naam staan, waaronder de Heroes Legend, de Breslau-rally en de Africa Eco Race. In 2022 ging zijn droom in vervulling en nam hij deel aan de Dakar als kistrijder, maar moest daarin opgeven. Deze Morocco Desert Challenge maakte deel uit van zijn voorbereiding op een volgend Dakar-avontuur.

Bram was ontzettend geliefd in de rallywereld en stond altijd voor iedereen klaar.

Bram van der Wouden
Bram van der Wouden.

Kort door de bocht

Via een tweede en eerste plaats in het Belgische Chimay heeft Roman Kaivers de modderige tweede ronde in de S1 SUPERMOTO gewonnen. Kevin Viellevoye eindigde gelijk in punten, Romeo Fiorentino werd derde. Ondanks een slechte start in de tweede manche, werd Wouter Straver achtste en beste Nederlander, Jeffrey Ganseman werd tiende. In de S2 werd Luuk Pruijn zesde.

De derde ronde Inters 1 voor het ONK TRIAL in Arnhem is nipt gewonnen door regerend Nederlands kampioen Randy Kerstjens. Hij kwam uit op 22 punten totaal en dat was gelijk met Nicolas Defourny. Derde werd Toon van Baelen, voor Jasper te Mebel. Marco Reit won bij de Inters 2. Vooraf werd wedstrijdleider Marcel Elshof nog in het zonnetje gezet vanwege het ontvangen van zijn koninklijke onderscheiding.

Tijdens de Northern Talent Cup in Assen heeft Jurrien van Crugten een tweede plek plaats gescoord op een kletsnatte baan. In de tweede droge race reed Van Crugten in de kopgroep, totdat hij ten val kwam. Debutant Kyano Schoo kwam in de eerste race niet aan de finish en werd in de tweede race tiende. De andere vaste Nederlandse deelnemers – Tom Kuil en Delano Greven – gingen vanwege blessures niet van start.

Jeffrey Herlings won beide manches van de 500cc-klasse bij de Dutch Masters of Motocross in Markelo. Romain Febvre werd twee keer tweede. Brian Bogers was totaal derde, voor Calvin Vlaanderen. Kay de Wolf won twee keer in de 250cc. Rick Elzinga werd tweede, Roan van de Moosdijk derde. Met een vierde plaats was Gyan Doensen de beste Nederlander in de door de Let Janis Reisulas gewonnen 125cc. Dean Gregoire en Dex Kooiker behaalden elk een eerste en een tweede plaats in de 85cc.

Achter Andrea Bonacorsi is Kay Karssemakers tweede geworden in de EMX250 in het Portugese Agueda. Cas Valk werd zevende, Ivano van Erp vijftiende en Jens Walvoort 21e. Gyan Doensen eindigde als veertiende in de EMX125.

In het Duitse Prisannewitz won Lotte van Drunen beide manches van het EK MOTORCROSS VOOR DAMES. Teunis Spijkerman werd derde in de EMX65. Kenzo Jaspers vijfde, Kash van Hamond zesde. Groot Nederlands succes was er in de EMX85: Dean Gregoire zegevierde, Dani Heitink werd derde, Dex van den Broek vierde en Dex Kooiker vijfde; tweede werd de Belg Jarne Bervoets.

Moto2 Spanje 2023: Briljant optreden Sam Lowes

0
Pedro Acosta (37) pakte kopstart, maar werd in de openingsronde al gepasseerd door Sam Lowes (22). In de achtergrond zijn ook Zonta van den Goorbergh (84) en Bo Bendsneyder (64) te zien.

Na anderhalf jaar met teleurstellende uitslagen, tegenslagen en blessures reed Sam Lowes misschien wel zijn beste Grand Prix uit zijn carrière in Jerez. De Brit pakte pole position en won de race op indrukwekkende wijze. Pedro Acosta werd tweede en gaat nu samen met Tony Arbolino aan de leiding in het wereldkampioenschap.

Fotografie: Henk Keulemans

MotoGP Spanje 2023: Pecco Bagnaia #1 in Spaans spektakel

Sam Lowes toonde in Jerez aan het racen absoluut nog niet verleerd te zijn. Vanuit het niets was de Brit in de kwalificatie maar liefst een halve seconde sneller dan de rest van het veld. Tweede op de grid was Pedro Acosta. Dit duo bleek in de race ook een maatje te groot voor de concurrentie te zijn. Het tempo van Lowes was zelfs niet bij te houden voor Acosta. Gedurende de race wist de 32-jarige coureur zich zo’n drie seconden los te rijden van de nummer twee en tien seconden van de nummer drie. Het betekende voor Lowes zijn eerste Grand Prix-zege sinds 2021 in Misano en zijn tiende in totaal. Acosta pakte twintig waardevolle punten met een tweede plaats. Alonso Lopez stelde de derde plaats – tevens zijn tweede podiumplek in 2023 – veilig. Tony Arbolino stond voor de eerste keer dit jaar niet op het podium. Arbolino wist in de slotfase Aron Canet achter zich te houden, waarmee de Italiaan vierde werd. Arbolino en Acosta gaan na vier races samen aan de leiding in het Moto2-wereldkampioenschap. 2022 vicewereldkampioen Ai Ogura kon zich voor de eerste keer dit jaar na een vervelende polsblessure mengen in de strijd voor de Top-5. Na licht contact met Arbolino kwam Ogura ten val en dus niet aan de finish. Barry Baltus scoorde zijn beste kwalificatie-uitslag in Jerez. De Belg, uitkomend voor het Nederlandse Fieten Olie Racing GP, mocht als zesde starten. Baltus kon zijn uitstekende startplek niet vasthouden in de race, waarin hij als dertiende over de finish kwam.

Pedro Acosta (37) pakte kopstart, maar werd in de openingsronde al gepasseerd door Sam Lowes (22). In de achtergrond zijn ook Zonta van den Goorbergh (84) en Bo Bendsneyder (64) te zien.

Moto2 Spanje – uitslagen

1. Sam Lowes (GB), Kalex, 35.45,107;
2. Pedro Acosta (E), Kalex, +2,841;
3. Alonso Lopez (E), Boscoscuro, +9,618;
4. Tony Arbolino (I), Kalex, +10,163;
5. Aron Canet (E), Kalex, + 11,056;
6. Jake Dixon (GB) Kalex, +11,923;
7. Somkiat Chantra (TH), Kalex, +12,586;
8. Albert Arenas (E), Kalex, +14,948;
9. Filip Salac (CZ), Kalex, +16,470;
10. Fermin Aldequer (E), Boscoscuro, +18,550;
11. Sergio Garcia (E), Kalex, +22,134;
12. Manuel Gonzalez (E), Kalex, +22,817;
13. Barry Baltus (BE), Kalex, +23,080;
14. Joe Roberts (US), Kalex, +25,110;
15. Lukas Tulovic (DE), Kalex, +26,709;
17. Bo Bendsneyder (NL), Kalex, +28.568;
23. Zonta van den Goorbergh (NL), Kalex, +39.637.

  • 21 ronden =  92,9 KM
  • Racegemiddelde winnaar: 155,8 km/u
  • Snelste ronde (4e): Lowes, 1.41,366 = 157,0 km/u

WK-stand (na 4 van 21 races)

1. Acosta, 74 punten;
2. Arbolino, 74;
3. Canet, 52;
4. Lopez, 45;
5. Lowes, 43;
6. Salac, 40;
7. Dixon, 36;
8. Chantra, 29;
9. Arenas, 27;
10. Gonzalez, 26;
14. Bendsneyder, 16.

Moto3 Spanje 2023: Ivan Ortolá wint na ware Moto3-klassieker in Jerez

0
Ivan Ortolá gaat voor David Alonso en Jaume Masia de laatste bocht in.
Ivan Ortolá gaat voor David Alonso en Jaume Masia de laatste bocht in.

Ivan Ortolá pakte zijn tweede Grand Prix-zege op rij na een ware Moto3-klassieker in Jerez. De beslissing in de negenmans kopgroep viel zoals zo vaak in de laatste bocht. David Alonso scoorde als eerste Columbiaan ooit een podiumplaats in de Grand Prix. Jaume Masia werd derde.

Fotografie: Henk Keulemans

MotoGP Spanje 2023: Pecco Bagnaia #1 in Spaans spektakel

Kampioenschapsleider Daniel Holgado wist in de openingsfase van de race samen met Ivan Ortolá een kleine voorsprong te pakken. Later wisten vier rijders aansluiting te vinden. In de slotfase maakten Ayumu Sasaki, gevolgd door Deniz Öncü en Tatsuki Suzuki er een groep van negen rijders van, die gingen strijden voor de overwinning. Öncü was voor de vijfde keer in zijn carrière vanaf pole position vertrokken, maar kon het niet omzetten naar zijn eerste zege. Öncü kreeg in de slotfase een long lap penalty voor het meermaals overschrijven van de baanlimiet, waardoor hij als negende werd geklasseerd. Jaume Masia reed in de slotronde lang aan de leiding, maar werd in de laatste bochten nog voorbij gestreefd. Ortolá pakte zijn tweede overwinning op rij. Voor de 18-jarige Spanjaard is het een mooie statistiek dat in de voorgaande drie edities de winnaar van de Moto3-race in Jerez uiteindelijk ook wereldkampioen werd. Nieuwkomer David Alonso, die een paar dagen voor de race 17 jaar was geworden,- werd verrassend tweede, nadat hij zich slechts als zeventiende had gekwalificeerd. Masia werd nog wel derde, doordat hij in de laatste bochten afrekende met Sasaki. José Antonio Rueda eindigde als tweede Moto3-rookie binnen de Top-5. Holgado werd zesde, maar heeft door zijn constante resultaten nog steeds de leiding in het wereldkampioenschap in handen. Diogo Moreira begon aan de race met evenveel punten als Holgado. De Braziliaan eindigde na een moeizaam weekend als tiende, waardoor hij nu vier punten achter Holgado staat. Ortolá is met zijn dubbele zege gestegen naar een derde plek in de WK-stand.

Ivan Ortolá gaat voor David Alonso en Jaume Masia de laatste bocht in.
Ivan Ortolá gaat voor David Alonso en Jaume Masia de laatste bocht in.

Moto3 Spanje – uitslagen

1. Ivan Ortolá (E), KTM, 33.57,506;
2. David Alonso (CO), GasGas, +0,034;
3. Jaume Masia (E), Honda, +0,215;
4. Ayumu Sasaki (JP), Husqvarna, +0,422;
5. José Antonio Rueda (E), KTM, + 0,549;
6. Daniel Holgado (E), KTM, +0,640;
7. Xavier Artigas (E), CFMoto, +0,738;
8. Tatsuki Suzuki (JP), Honda, +1,991;
9. Deniz Öncü (TR), KTM, +3,862;
10. Diogo Moreira (BR), KTM, +4,397;
11. Romano Fenati (I), Honda, +4,412;
12. Scott Ogden (GB), Honda, +4,722;
13. Matteo Bertelle (I), Honda, +10,012;
14. Filippo Farioli (I), KTM, +11,335;
15. Stefano Nepa (I), KTM, +11,613;
23. Collin Veijer (NL), Husqvarna, +35.488.

  • 19 ronden =  84,0 KM
  • Racegemiddelde winnaar: 148,4 km/u
  • Snelste ronde (5e): Ryusei Yamanaka (JP), GasGas, 1.46,016 = 150,1 km/u (nieuw record)

WK-stand (na 4 van 21 races):

1. Holgado, 59 punten;
2. Moreira, 55;
3. Ortolá, 50;
4. Masia, 47;
5. Artigas, 41;
6. Suzuki, 35;
7. Alonso, 30;
8. Rueda, 30;
9. Sasaki, 23;
10. Öncü, 23;
21. Veijer, 7.

MotoGP Spanje 2023: Pecco Bagnaia #1 in Spaans spektakel

0

De Grote Prijs van Spanje leverde een fantastisch spektakelstuk op. Met als grote winnaars Pecco Bagnaia (Ducati) en een verrassend sterk Red Bull KTM-team met zijn coureurs Brad Binder en Jack Miller. De Yamaha-rijders Franco Morbidelli en Fabio Quartararo zorgden er ieder voor, dat niet alleen de Sprint maar ook de GP-race al in de eerste ronde werd afgebroken en opnieuw gestart. Maar de grootste verliezer in Jerez was Honda.

Fotografie: Henk Keulemans en MotoGP.com

De totaal onverwachte zege van Alex Rins (en Honda) bij de GP van de Americas bracht direct al heel wat teweeg. Met de GP van Spanje voor de deur werd er in het geboorteland van de coureur en het Repsol Honda Team gesuggereerd dat Rins van het Honda-satellietteam van Lucio Cecchinello zou worden overgeheveld naar Repsol Honda, dat sinds 1994 te boek staat als het fabrieksteam van de Honda Racing Corporation. De tot nu toe weinig succesvolle Joan Mir en Alex Rins zouden dan van plaats ruilen. Hoewel Rins net als Mir direct bij HRC onder contract staat, sloeg deze suggestie natuurlijk nergens op. Al was het alleen maar omdat oliegigant Castrol één van de hoofdsponsors van het LCR-team is en daarmee een directe concurrent van Repsol. Het bericht werd dan ook direct door Cecchinello naar het land der fabeltjes verwezen.

Wel is het zo dat de status van Rins na zijn zege in Austin binnen Honda groter is geworden. De vraag is of de ontwikkeling van de Honda RC213V vanaf nu ook meer op hem zal worden afgestemd en niet langer in de eerste plaats op Marc Márquez. Hij mag dan wel 59 GP’s en zes wereldtitels met de RC213V hebben gewonnen, maar de basis van Honda door de gekozen werkwijze is heel smal, dat is de laatste drie jaar meer dan duidelijk geworden. Vanaf het moment dat de sterrijder geblesseerd raakte en meerdere keren voor langere tijd was uitgeschakeld, is Honda in grote problemen gekomen. Zo eindigde de Japanse motorgigant zelfs de laatste drie seizoenen als hekkensluiter in het constructeurskampioenschap. En juist aan die titel hecht Honda heel veel waarde. Sinds het vertrek van Dani Pedrosa – eind 2018, nadat hij 31 MotoGP-zeges met Honda had weten te boeken – won buiten Marc Márquez zelfs geen enkele Repsol Honda-coureur meer een GP-overwinning. Of die nu Jorge Lorenzo, Alex Márquez of Pol Espargaró heette. En in dit seizoen geldt dat ook voor Joan Mir. De enige Honda-rijder die in de laatste zes (!) jaar buiten MM93 wist te winnen, was Cal Crutchlow. In de kleuren van Cecchinello’s LCR-team pakte de Brit drie zeges. De laatste was in Argentinië 2018. Na vijf jaar werd Alex Rins dus (eindelijk) zijn opvolger.

Niet voldoende

Reikhalzend werd er dan ook uitgekeken naar de GP van Spanje. Zou Marc Márquez in Jerez voor eigen publiek weer van de partij zijn? Zo ja, zou er dan direct een intern Honda-duel met Alex Rins volgen? Om over de duels met de andere vier merken maar niet te spreken. Helaas gebeurde dat niet, want de bij de eerste GP van 2023 opgelopen handblessure van Márquez bleek toch nog niet voldoende genezen. Zo zal zijn rentree niet eerder dan in Le Mans plaatsvinden. In Jerez werd de zesvoudig MotoGP-wereldkampioen niet, zoals gewoonlijk, door HRC-testrijder Stefan Bradl vervangen, maar door Honda Superbike-coureur Iker Lecuona. De Duitser had via een wildcard zelf een start voor deze GP.

MotoGP Amerika 2023: Alex Rins (en zo Honda) verrassen

Dat het ene circuit het andere niet is, ondervond in Jerez met name Alex Rins met zijn Honda. Want de winnaar van Austin kwam er voor eigen publiek totaal niet aan te pas. Tot overmaat van ramp kwam hij in de GP-race ook nog eens al in de eerste ronde ten val. Nog slechter verging het zijn merkgenoot Joan Mir. Na twee schuivers in de training ging de Repsol-coureur ook in de race onderuit. Het enige lichtpuntje voor Honda (maar wel een heel kleintje) was de negende plaats van Takaaki Nakagami.

Terwijl Marc Márquez en Pol Espargaró er in Jerez dus nog niet bij waren, was Enea Bastianini dat wel. Maar de Ducati-fabriekscoureur gooide op zaterdagochtend de handdoek in de ring, omdat hij nog te veel pijn ondervond van zijn in Portugal opgelopen schouderblessure. Zo leek het erop dat de druk op zijn teamgenoot, Pecco Bagnaia alleen nog maar groter werd. Maar dat bleek niet het geval te zijn. Want ondanks het feit dat de regerend wereldkampioen aan de leiding liggend in Austin onderuit was gegaan, zat het in Jerez toch wel goed met zijn zelfvertrouwen. Want vooraf tipte Bagnaia, die verleden jaar in Jerez won, zichzelf als de nummer één in de kwalificatie, de Sprint en de GP-race. De eerste twee doelstellingen zou de Italiaan niet halen. De laatste (en belangrijkste) wel. Maar daar ging wel heel wat aan vooraf.

Comeback en invloed

De tegenstand kwam voor Bagnaia toch wel enigszins uit een verrassende hoek. Degene die daar zeker ook voor verantwoordelijk was, was Dani Pedrosa. De nu 37-jarige Spanjaard zette eind 2018 een punt achter zijn (indrukwekkende) GP-carrière om vervolgens testrijder voor KTM te worden. In de volgende vier seizoenen maakte Pedrosa in 2021 een éénmalige GP-comeback. Met een wildcard nam hij dat jaar deel aan de GP van Stiermarken, die plaatsvond op de Red Bull Ring, het thuiscircuit van KTM en haar hoofdsponsor. Op de ook door hem ontwikkelde KTM RC16 werd Pedrosa tiende. Dit jaar had de kleine Spanjaard aangegeven met een wildcard deel te willen nemen aan de Spaanse GP. Jerez ligt hem goed, want hij vierde er met drie zeges en in totaal tien podiumplaatsen grote MotoGP-successen. Volgens Pedrosa (en ook het ontwikkelingsteam van KTM) was Jerez een ideale testmogelijkheid. Net als de andere coureurs had hij hetzelfde aantal banden tot zijn beschikking, maar hij zou er ook de o zo belangrijke aerodynamica in aanwezigheid van meerdere rijders kunnen testen. Voor deze grand prix werkten Pedrosa en KTM al een uitvoerig testprogramma op Jerez af. Dat dit zo zijn invloed had, werd al duidelijk tijdens de kwalificatie. Want achter polesetter Aleix Espargaró (Aprilia) stonden de Red Bull KTM-coureurs Jack Miller, Brad Binder en Dani Pedrosa, respectievelijk tweede, vierde en zesde. Zowel in de Sprint als in de GP-race bleek het uiteindelijk alleen Bagnaia te zijn die de strijd met Binder en Miller kon aangaan. Onder een brandende zon trakteerde het drietal het uitzinnige en in groten getale aanwezige publiek op keiharde, maar faire duels. Hoewel… Bagnaia moest in de GP-race een keer zijn tweede plaatst teruggeven aan Miller, omdat hij hem bij een passeeractie (niet opzettelijk) had geraakt. Terwijl Binder na Argentinië zijn tweede Sprint won, stelde Bagnaia, die niet alle risico’s wilde nemen, zich tevreden met de tweede plaats. Als derde was Miller heel blij met zijn eerste podium voor KTM. Op zondag volgde nagenoeg een kopie van de race op zaterdag. Alleen was die ruim twee keer zo lang en heette de winnaar Pecco Bagnaia. Met nog iets meer dan drie ronden te gaan wist de Ducati-rijder Brad Binder te passeren. Op zijn beurt wist Jack Miller opnieuw Jorge Martin (Ducati) net achter zich te houden.

In Jerez zorgden beide Yamaha-coureurs voor een curieus voorval. In de Sprint was Franco Morbidelli volgens de stewards schuldig aan een valpartij bij het uitkomen van de tweede bocht, waardoor niet alleen hijzelf maar ook Alex Márquez en Marco Bezzecchi ten val kwamen. Bovendien werd daardoor de race stilgelegd en vervolgens opnieuw gestart. Op zondag was het vervolgens Fabio Quartararo, die volgens de stewards bij het ingaan van de tweede bocht te veel wilde. Hiervan werden Miguel Oliveira (arm uit de kom en niet meer gestart) en opnieuw Bezzecchi het slachtoffer. Ook nu werd de race stilgelegd en volgde er een herstart. Hierin moesten Morbidelli en Quatararo voor straf (waar niet iedereen het mee eens was) een long-lap rijden. Voor laatstgenoemde werden het er zelfs twee, omdat hij de eerste niet correct had uitgevoerd. Naast Johann Zarco kwam ook Marco Bezzecchi in deze race ten val. Zo verspeelde de ongelukkige VR46-rijder onder het oog van zijn leermeester Valentino Rossi zijn leidende positie in de WK-tussenstand aan een andere coureur van de VR46 riders academy , wereldkampioen Pecco Bagnaia.

Vooruitgang

‘s Maandags na de GP vond er in Jerez één van de slechts twee testdagen, die tijdens het seizoen worden afgewerkt plaats. De tweede is na de GP van San Marino in september. Grote vraag was in de eerste plaats natuurlijk wat Honda ging doen nu Marc Márquez zich opnieuw moest afmelden. In ieder geval gaf de teamleiding aan dat het testschema gewijzigd ging worden. Logisch, maar hoe dan? Gingen Mir en ook Rins eindelijk het zo lang verwachte Kalex-frame testen? Daar werden (natuurlijk) geen mededelingen over gedaan. In ieder geval zal teammanager Alberto Puig zich nog wel eens achter de oren krabben waarom hij Dani Pedrosa na 2018 niet als testrijder voor Honda vast heeft willen houden. De volgende GP in Le Mans moet uitsluitsel gaan geven of niet alleen Honda, maar ook Yamaha vooruitgang heeft weten te boeken. Want tijdens een bewogen GP in Jerez moesten de twee Japanse fabrikanten het duidelijk afleggen tegen de drie Europese merken Ducati, Aprilia en KTM.

MotoGP Spanje 2023

Sprint Spanje

1. Brad Binder (ZAF), KTM, 18.07,055 min.;
2. Francesco Bagnaia (I), Ducati, +0,428;
3. Jack Miller (AUS), KTM, +0,680;
4. Jorge Martin (E), Ducati, +0,853;
5. Miguel Oliveira (POR), Aprilia, + 1,638;
6. Dani Pedrosa (E), KTM, +1,738;
7. Maverick Viñales (E), Aprilia, +3,248;
8. Johann Zarco (F), Ducati, +3,380;
9. Marco Bezzecchi (I), Ducati, +5,711.

  • 11 ronden = 48,653 KM.
  • Racegemiddelde winnaar: 161,1 km/u

MotoGP Spanje

1. Bagnaia, 39.29,085;
2. Binder, +0,221;
3. Miller, +1,119;
4. Martin, +1,942;
5. Aleix Espargaró (E), Aprilia, +4,760;
6. Luca Marini (I), Ducati, +6,329;
7. Pedrosa, +6,371;
8. Alex Marquez (E), Ducati, +14,952;
9. Takaaki Nakagami (J), Honda, +15,692;
10. Fabio Quartararo (F), Yamaha, +15,846;
11. Franco Morbidelli (I), Yamaha, +17,209;
12. Fabio di Giannantonio (I), Ducati, +17,911;
13. Augusto Fernandez (E), KTM, +19,010;
14. Stefan Bradl (D), Honda, +27,294;
15. Raul Fernandez (E), Aprilia, +36,371.

  • 24 ronden =  106,152 KM
  • Racegemiddelde winnaar: 161,3 km/u
  • Snelste ronde (19e): Bagnaia, 1.37,989 = 162,4 km/u

Stand MotoGP na 8 van 42 races

1. Pecco Bagnaia (I)    Ducati 87
2. Marco Bezzecchi (I)            Ducati 65
3. Brad Binder (ZAF)   KTM    62
4. Jack Miller (AUS)    KTM    49
5. Maverick Viñales (E)           Aprilia 48
6. Luca Marini (I)        Ducati 48
7. Jorge Martin (E)     Ducati 48
8. Alex Rins (E)           Honda 47
9. Johann Zarco (F)     Ducati 46
10. Alex Marquez (E)  Ducati 41
11. Fabio Quartararo (F)        Yamaha          40
12. Franco Morbidelli (I)        Yamaha          34
13. Aleix Espargaró (E)           Aprilia 29
14. Miguel Oliveira (POR)       Aprilia 21
15. Fabio di Giannantonio (I) Ducati 17

Quotes

Vermaak voor de kleintjes tijdens Mega MotorTreffen

0
springkussen MMT

Het is misschien wel één van de mooiste aspecten van motorrijden; het is niet leeftijdgebonden. Vooruit, als je je rijbewijs wilt halen wel. Maar die motorpassie kan al veel eerder ontstaan. 

En waar kan dat beter dan tijdens het Mega MotorTreffen! Duizenden motorrijders komen samen bij het gezelligste motor-event van Nederland. We overspoelen het Autotron met onze motorfietsen en vooral met heel veel lol, entertainment en motorpraat.

Check hier het volledige Mega MotorTreffen programma

Onder het mom van “Je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn”, hebben we ook aan de toekomstige motorrijders gedacht. Zo maken we van het Mega MotorTreffen een dagje uit voor het hele gezin. Wist je dat kinderen tot en met 15 jaar gratis toegang krijgen tot het evenement?

Onze ‘Kids World’ garandeert plezier voor de kinderen, en misschien stiekem ook wel voor jezelf. Want wie zegt dat papa of mama niet even kind mag zijn?! 

De kids kunnen hun ei kwijt op de springkussens – uiteraard geheel in motorthema – of hun eerste meters op een motortje maken. Indian Motorcycles neemt namelijk kleine E-FTR’s mee. 

Deze kleine motorfietsjes zijn elektrisch aangedreven, en de snelheid is goed te begrenzen. Geen gevaarlijke praktijken dus, maar laagdrempelig kennis maken met motorrijden. Uiteraard onder toeziend oog.

Kijk voor meer informatie op megamotortreffen.nl of bestel hier direct je ticket!

Mega MotorTreffen, het gezelligste motorevenement van Nederland, is terug! Op zondag 7 mei 2023 ben je van 10:00 – 17:00 uur welkom in het Autotron waar een motorfeest met duizenden motorrijders losbarst. Van testrijden op nieuwe motoren van vrijwel alle premium motormerken tot een flink showprogramma. De combinatie met livemuziek, een dikke bikeshow en een motormarkt zorgt dat we het Autotron op 7 mei gaan omdopen tot Motortron! Eén brok beleving voor slechts € 10,-.

Datum: zondag 7 mei 2023
Tijd: 10:00 – 17:00 uur
Locatie: Autotron, Graafsebaan 133, 5248 NL Rosmalen
Prijs: voorverkoop € 10,00 / deurverkoop € 13,00
Kinderen t/m 15 jaar hebben op vertoon van hun legitimatie gratis toegang.

Motor.NL TV 2023 – Aflevering 2

0

In Motor.NL TV aflevering 2 testen we twee motoren, namelijk de Moto Morini Seiemmezzo SCR en de Suzuki V-Strom 800DE. Verder testen we op een spectaculaire manier motorjeans.

Motorrijden wordt city-smart en kantoorklaar

0

De tijd is voorbij dat je elke motorrijder onmiddellijk herkende aan zijn outfit. Motorkleding wordt steeds burgerlijker en modieuzer en is soms nauwelijks te onderscheiden van gewone dagelijkse kleding.

Roof gaat voor duurzaamheid met nieuwe bamboehelm

Vanucci VUJ-4 motorjas

Hiermee laat het merk Vanucci zien dat het altijd goed is voor verrassingen: of het nu gaat om een retrobike of supermoto, scooter of tourer, deze jas past op vele machines en is prachtig te combineren met een motorjeans of chino*. Met protectoren, scheur- en slijtvast buitenmateriaal en verborgen versterkingen biedt de jas gecertificeerde klasse A bescherming. Een wolgehalte van 10% en een elastisch gebreide constructie van de buitenstof zorgen voor een aangenaam gevoel en een hoog draagcomfort. Als u de protectoren verwijdert, wordt de VUJ-4 een alledaagse, sportieve en verrassend lichte korte jas voor vele gelegenheden.

De VUJ-4 is niet bedoeld als jas voor lange afstanden in slecht weer. Maar hij is wel bestand tegen lichte motregen. Als het te warm wordt, helpen ventilatieopeningen op de borst en rug. Het bijzondere kledingstuk is nu overal verkrijgbaar bij Louis in de maten 48 tot en met 58 voor 329,99 euro.

Wie is de Wheelie koning(in) tijdens Mega MotorTreffen?

0
Suzuki Wheelie machine

Het is bijna zo ver! Het Mega MotorTreffen. Op zondag 7 mei reizen we met z’n allen af naar het Autotron in Den Bosch voor een dag vol motorplezier.

Het feest begint al op de gratis motorparking, waar je je ogen uit kunt kijken bij alle verschillende motoren. Maar motorrijden draait niet om stilstaan. We willen actie! 

Wat dacht je van legaal wheelies maken? Iets wat normaal misschien wat spannend is – je wilt immers je motor niet slopen en je rijbewijs niet kwijt – ligt tijdens het Mega MotorTreffen binnen handbereik. 

Ontdek de wereld van zijspanrijden op de Landelijke Motor Zijspandag tijdens Mega MotorTreffen

Suzuki neemt namelijk de Suzuki Wheelie Machine mee. Deze constructie stelt je in staat om wheelies te oefenen, zonder alle gevaren die daar normaal gesproken bij komen kijken.

Het spelletje van gas doseren, koppeling vlot op laten komen zonder hem te laten schieten, het achterremmetje erbij voor de hoogtedosering en een soepele landing.. De Suzuki Wheelie Machine daagt je uit.

Krijg jij het voorwiel van de grond? Scoor je ticket en probeer het tijdens het Mega MotorTreffen. 

Kijk voor meer informatie op megamotortreffen.nl of bestel hier direct je ticket!

Mega MotorTreffen, het gezelligste motorevenement van Nederland, is terug! Op zondag 7 mei 2023 ben je van 10:00 – 17:00 uur welkom in het Autotron waar een motorfeest met duizenden motorrijders losbarst. Van testrijden op nieuwe motoren van vrijwel alle premium motormerken tot een flink showprogramma. De combinatie met livemuziek, een dikke bikeshow en een motormarkt zorgt dat we het Autotron op 7 mei gaan omdopen tot Motortron! Eén brok beleving voor slechts € 10,-.

Datum: zondag 7 mei 2023
Tijd: 10:00 – 17:00 uur
Locatie: Autotron, Graafsebaan 133, 5248 NL Rosmalen
Prijs: voorverkoop € 10,00 / deurverkoop € 13,00
Kinderen t/m 15 jaar hebben op vertoon van hun legitimatie gratis toegang.

Evolutie Honda Africa Twin: van ‘Koningin van de woestijn’ tot allround topper

0

Parijs-Dakar is sinds jaar en dag de zanderige scherprechter die gewone mensen en machines kraakt of maakt, waarbij het resultaat varieert tussen hoopjes ellende en weergaloze helden. Zo verging het ook de voorvader van de Africa Twin. Honda stuurde z’n NXR 750 V in 1986 voor het eerst de zandbak in, waarna die de concurrentie het snot voor de ogen reed in de eerstvolgende vier edities van de heroïsche rally. Van 1986 tot en met 1989 was er helemaal niks tegen de Japanse overmacht te beginnen, met dank aan de topcoureurs van dienst Cyril Neveu (2x), Edi Orioli en Gillis Lalay. Een onwaarschijnlijke prestatie, na de hegemonie van BMW in de voorgaande rally’s. En voldoende voer voor Honda om z’n NXR meteen tot ‘Koningin van de woestijn’ te dopen.

Fotografie: Honda

In deze reeks gaan we op zoek naar de wortels van legendarische motoren en reconstrueren hun evolutie door de jaren heen. Van bedenksel tot bestseller, dat is immers vaak geen kwestie van altijd prijs, maar eerder van bijschaven, vijlen en nu en dan de sloophamer tevoorschijn halen.

Eerder in deze serie

Het ijzer smeden als het heet is, dat is wat Honda na die eerste zege al van plan was. En dus diende een motor geboetseerd te worden naar het evenbeeld van de glorieuze NXR 750 V. Een solide technische basis had het met de Transalp al in huis, al deed die brave Hendrik niet meteen dromen van woestijnheroïek. Dus boorde Honda de 52graden-V-twin wat verder op en monteerde het een dikke aluminium motorprotector, mikte het er een grotere tank op en lange veerwegen onder, werd het frame sterker gemaakt en gingen de Japanners verf shoppen bij hun HRC-raceafdeling. Geen haar had het gescheeld, of het voor het grote publiek afgeleide model had Africa Queen geheten – het koosnaampje van z’n roemruchte NXR –, maar de verwijzing naar het motorblok nam uiteindelijk de overhand.

Evolutie Yamaha R1: van YZF-R1 tot R1M

Het resultaat bleek niet enkel capabel om de stroken onverhard in achtertuin tot woestijn te verorberen, zijn uitstekende rij- en reiskwaliteiten wisten motorrijders van elk kaliber te verleiden. Met een look die aanzet tot dromen en een karakter dat overeind bleef, van de eerste tot de meest recente generatie, ondanks een verandering van motorconfiguratie…

Stamhouder

1988 – 1990: XRV 650 Africa Twin RD 03

  • 647 cc, V-twin, vloeistofgekoeld
  • 57 pk en 58 Nm

Motor

Amper een jaar na de introductie van de wat brave 600 V Transalp, komt Honda in 1988 al met een woestijnwaardige variant op de proppen: de allereerste Africa Twin of XRV 650. Die heeft 50 cc meer longinhoud en iets meer kracht onderin, al blijven de vermogens- en koppelcijfers nagenoeg gelijklopen met die van de Transalp. Twee 32mm-Keihin-carburateurs zorgen voor het brandstofmengsel en stuwen de zesklepper V-twin naar 57 pk bij 8.000 tpm en 58 Nm bij 6.000 omwentelingen.

Rallygenen

De HRC-kleurstelling verraadt dat de Africa Twin niet gekomen is om rustig een ommetje te tuffen. De diep doorhangende tankhelften (25 liter), aluminium motorprotector, handkappen, afschermkappen voor voorvork en voorrem, een imposante zadelhoogte (880 mm) en bijbehorende ophanging doen denken aan de woestijnavonturen van zijn illustere rallyvoorvader.

Ophanging

Om het onverharde op te zoeken kan je het best over een gedegen ophanging beschikken. Al vanaf het begin gaat Honda voor Showa: een 43mm-telescoopvork voorziet de oer-Africa Twin van 230 mm veerweg vooraan, terwijl de toen al door middel van Pro-Link gekoppelde monoshock achteraan 210 mm veerweg ter beschikking heeft.

Remmen en gewicht

De 185 kg aan drooggewicht dienen in toom te worden gehouden door een enkele 296mm-remschijf met tweezuigerklauw vooraan, die bijgestaan wordt door een enkele 240mm-remschijf met enkelzuigerklauw achteraan.

1990 – 1993

XRV 750 Africa Twin RD 04

  • 742 cc, V-twin, vloeistofgekoeld
  • 59 pk en 60,7 Nm

In 1990 krijgt de Africa Twin al een opvolger. Die lijkt motorisch steeds minder op de Transalp. De boring en slag worden met respectievelijk twee en zes millimeter opgewaardeerd. Dat zorgt voor bijna 100 cc meer motorinhoud en duwt het maximale vermogen naar 59 pk. De nieuwe weegt maar liefst 19 kilo extra, maar zet daar wel een versterkt frame tegenover voor het zwaardere werk. Om het surplus aan gewicht en snelheid de baas te kunnen, kiest Honda voor een verlengde swingarm en krijgt de Africa Twin opgewaardeerde remmen; de RD 04 krijgt een tweede remschijf en dubbelzuigerklauwen vooraan. De HRC-kleuren blijven aan boord, terwijl de XRV 750 ook geniet van een hoger windscherm.

1993-2003

XRV 750 Africa Twin RD 07(a)

  • 742 cc, V-twin, vloeistofgekoeld
  • 60 pk en 63 Nm

Het laatste hoofdstuk van het V-twintijdperk van de Africa Twin wordt ingezet in 1993. Een nieuw kopkuipje bezorgt ’m een agressiever uiterlijk, de tank verschuift meer richting zwaartepunt en krimpt een litertje, terwijl ook de zadelhoogte iets meer behapbaar wordt (-15 mm) met dank aan een lager gemonteerd subframe. Stuk voor stuk aanpassingen die voor een betere gewichtsverdeling en een fijner stuurgedrag zorgen. Een nieuwe vlakschuifcarburateur bezorgt de Africa Twin een betere gasrespons, en het blok haalt er nu 60 pk uit. In 1996 krijgt de RD 07 een hoger windscherm en een beter zadel met het oog op meer comfort. In 2003 dommelt de Africa Twin in een diepe winterslaap.

2016 – 2019

CRF 1000 L Africa Twin SD 04

  • 998 cc, paralleltwin, vloeistofgekoeld
  • 95 pk en 98 Nm
Honda CRF 1000 L Africa Twin SD 04

De revival van de allroads is gelukkig ook Honda niet ontgaan. In 2016 blazen de Japanners het stof van hun oude kroonjuweel en geven ze de ingenieurs en designers de opdracht om een hedendaagse interpretatie van hun ‘woestijnkoningin’ te realiseren. Het resultaat van die noeste arbeid is de CRF 1000 L, waarvan enkel de dubbele kijkers, HRC-kleurtjes, goudkleurige wielen en lange stelten nog hinten naar zijn stamvader. Naar de geest van de tijd wordt de V-twin ingeruild voor een laag geplaatste, 998cc-paralleltwin met enkele bovenliggende nokkenas (Unicam), optioneel DCT en vier kleppen en twee bougies per cilinder. De volledig instelbare Showa-ophanging zorgt voor voldoende grondspeling, terwijl je met de 18,6 liter in de tank best wat kilometers kan afwerken tussen de tankbeurten in.

Nieuwste loot

2020 – heden: CRF1100L Africa Twin SD 09

  • 1084 cc, paralleltwin, vloeistofgekoeld
  • 102 pk en 105 Nm
CRF1100L Africa Twin SD 09.

Motor

Onder impuls van de Euro 5-norm zwelt de cilinderinhoud aan tot 1084 cc en krijgt de Africa Twin 7 pk aan topvermogen extra en een surplus van 6 Nm op de koppelcurve. Hogere kleplift, grotere gasklephuizen, extra sensoren en een vlinderklep in de uitlaat zorgen voor een beter ademend geheel. Maar het blok wordt ook 2,5 kg lichter, dankzij nieuwe aluminium cilindermantels, hertekende zuigers en krukas, lichtere balansassen en geoptimaliseerde tandwielen. De enkele bovenliggende nokkenas en de ontstekingsvolgorde van 270 graden blijven overeind en zorgen voor de typische Africa Twin-feel en -sound.

Frame

Het skelet van de Africa Twin is op de 1100 volledig nieuw; dankzij het verwijderen van een steunbalk vooraan is er meer flex en wordt het frame ook ranker en lichter (-1,8 kg). Voorts voorziet Honda ’m van een aluminium swingarm op basis van het exemplaar op de CRF450R. Die smallere bouw speelt ook in de kaart van de ergonomie: een lager en smaller zadel zorgt in combinatie met een hoger stuur voor een mooi rechtop gezeten houding, een betere toegankelijkheid voor korter afgezaagden en een betere bestuurbaarheid bij staand (offroad)rijden.

Elektronica

Aan elektronica geen gebrek. Het zou zomaar het understatement van het jaar kunnen zijn. De nieuwste Africa Twin is voorzien van een zesassige IMU, die zowel het hellingshoekgevoelige ABS als de traction en wheelie control bedient. Verder krijgt de nieuwe ook zes rijmodi en dubbele LED-dagrijverlichting. Een indrukwekkende knoppenwinkel moet je in staat stellen de hele boel te bedienen, maar is weinig intuïtief. Gelukkig is het 6,5-inch TFT-dashboard (met Bluetooth-mogelijkheden en Apple Car Play) erg goed afleesbaar.

Ophanging en remmen

Kies je niet voor de optionele semi-automatische EERA-vering, dan zit er standaard een Showa-pakket onder je Africa Twin. Op de 45mm-upsidedownvork (cartridge-type) zijn zowel in- als uitgaande demping instelbaar. De gasgeladen monoshock achter werkt dan weer via Pro-Link en is volledig instelbaar. Om echt elk obstakel meester te kunnen zijn, heb je vooraan 230 mm veerweg ter beschikking, achteraan is dat 220 mm. Twee radiaal gemonteerde Nissin-vierzuigerklauwen bijten vooraan in dubbele 310mm-remschijven, achteraan zorgt de combinatie van een enkelzuiger en een 256mm-remschijf voor voldoende remkracht.

Lierop, 2004: derde generatie Everts – terugblik

0
derde generatie Everts
Lierop 2004.

Opa Harry Everts en vader Stefan Everts stonden meerdere keren op het podium; dikwijls als winnaar. En nu in de Grand Prix van Trentino, verreden op het circuit van Pietramurata, behaalde de derde generatie Everts zijn eerste podium in een grand prix. Twee derde plaatsen leverden Liam Everts de tweede plaats in het dagklassement op. Het was overigens niet de eerste keer dat hij op het podium belandde, want vader Stefan nam hem als baby en peuter meerdere keren mee als hij na een grand prix naar het podium mocht. Zoals op deze foto gemaakt in 2004 in Lierop, toen Liam twee jaar oud was.

Fotografie: Jan Boer

Harry Everts (70) zegevierde 23 keer in een grand prix en behaalde vier keer een wereldtitel. De eerste was in 1975 in de 250cc-klasse op een Puch. Later stapte hij over op Suzuki, dat hem in de 125cc-klasse liet uitkomen. Dat bleek een gouden greep, want Harry werd drie jaar achtereen wereldkampioen (1979-1981).

Oss, 1970: Laverda’s eerste succes – terugblik

Dat Stefan Everts (49) zou gaan crossen lag voor de hand. Hij bleek over veel talent te beschikken en bepaalde jarenlang het gezicht van de cross. In zijn eerste GP-jaar (1989) behaalde hij in zijn zevende wedstrijd zijn beste uitslag van dat jaar met twee vierde plaatsen. In zijn derde jaar veroverde Stefan de eerste wereldtitel. Daarna zouden er nog negen volgen! Opmerkelijk feit: hij werd wereldkampioen op elk van de vier Japanse merken. Met een totaal van 101 overwinningen is hij recordhouder. Dat record raakt hij binnenkort wellicht kwijt aan Jeffrey Herlings.

En nu dan Liam Everts (18), die afgelopen seizoen in zijn eerste GP-jaar met een vierde en een vijfde plaats in zijn vijfde GP zijn beste seizoensprestatie behaalde en het seizoen (waarin hij door blessures zes races miste) afsloot als tiende in het WK. Of Liam ooit in de buurt van de prestaties van zijn opa en vader kan komen? Op die vraag kan pas over vele jaren een antwoord worden gegeven.