BMW Group Nederland heeft een gloednieuwe BMW F 900 XR gedoneerd aan het Koning Willem 1 College in Den Bosch, een belangrijke motorfietstechniekopleiding in Nederland. Deze donatie stelt studenten in staat om praktijkervaring op te doen met geavanceerde motorfietstechnologieën. De overhandiging van de F 900 XR volgt op eerdere donaties van motorfietsen en testapparatuur door BMW aan het college.
Tom Crooijmans, Head of Motorrad, benadrukt het belang van moderne technische training voor studenten, gezien de snel evoluerende aard van de motorfietsindustrie waar IT- en elektronica-expertise steeds belangrijker worden. De F 900 XR is uitgerust met diverse geavanceerde functies, zoals een vloeistofgekoelde tweecilinder, elektronische inspuiting, 3-wegkatalysator, adaptieve bochtenverlichting, en een TFT-kleurendisplay.
Naast de motorfiets zelf, biedt BMW ook technische documentatie en lesmateriaal van de BMW Group Training Academy aan. Dit wordt gedaan om de opleiding van motorfietstechnici te ondersteunen en studenten optimaal voor te bereiden op hun toekomstige carrière in de motorfietsindustrie.
Op 28 november 2023 werd bekend dat Cecil Sandford is overleden. Met een leeftijd van 95 jaar was de Engelsman de oudste nog in leven zijnde wegracewereldkampioen. Sandford werd geboren op 21 februari 1928 in het Engelse Blockley. Na eerst aan grasbaanracen te hebben gedaan stapte hij in 1948 met hulp van sponsor Arthur Taylor over naar de wegrace. Sandford behaalde direct grote successen bij races op het eiland Man. Dit leidde ertoe, dat hij in 1950 mee ging doen aan het wereldkampioenschap wegracen. De Engelsman kwam uit in de 250cc-, 350cc en 500cc-klasse. Hij deed dat als op privérijder op machines van Velocette en als fabriekscoureur van AJS. Dat kon in die tijd nog worden gecombineerd!
Een jaar later volgde zijn grote doorbraak. Dat gebeurde echter niet in één van genoemde drie klassen maar in de lichtste, de 125cc. Als fabrieksrijder voor het opkomende Italiaanse motormerk MV Agusta veroverde de Engelsman er in 1951 de wereldtitel in. Hij deed dat door onder andere de Tourist Trophy op het eiland Man, de TT van Assen en de GP van Ulster te winnen. De eerste titel van Sandford was tevens het eerste mondiale kampioenschap voor MV Agusta.
In 1954 trad Sandford in dienst van een andere vooraanstaande Italiaanse motorfietsfabrikant, Moto Guzzi. Met de 250cc Bialbero van het merk uit Mandello del Lario werd hij achter de Duitser Hermann Paul Müller op een NSU Sportmax tweede in de titelstrijd. Twee jaar later kwam de als coureur veelzijdige Cecil Sandford als fabrieksrijder maar liefst uit voor twee merken. Ook dit kon toen. Dat was voor de 125cc- en 250cc-klasse bij een andermaal een ander Italiaanse fabrikant, te weten Mondial. In de 350cc-categorie reed de Engelsman voor het Duitse DKW. Het bijzondere hieraan was, dat dit merk geen gebruik maakte van viertakt- maar van tweetaktmotoren. En de RM 350 was ook nog eens een luchtgekoelde driecilinder met als bijnaam de ‘Singende Säge’. Of te wel de ‘zingende zaag’, naar het snerpende geluid dat de machine produceerde. Sandford werd er vijfde mee in de titelstrijd.
Al die jaren had hij geen enkele GP weten te winnen. Maar daar kwam in 1957 verandering in. Op een 250cc Mondial wist hij net zoals zes jaar ervoor niet alleen op het eiland Man en in Ulster te winnen, Sandford mocht zich tevens 250cc-wereldkampioen noemen.
Direct na het behalen van zijn tweede wereldtitel besloot de Engelsman op pas 29-jarige leeftijd zijn helm aan de kapstok te hangen. Gentleman Cecil Sandford bleef een groot racefan en bezocht op late leeftijd nog geregeld de Britse Grand Prix in Silverstone. Ook was hij één van de vele wereldkampioenen die in 1998 deelnam aan de Centennial TT Assen.
Cecil Sandford op de prachtig gestroomlijnde 125cc-Mondial tijdens de Centennial TT Assen in 1998.
De Bigtwin Bikeshow & Expo 2023 in Houten was dit jaar niet alleen een platform voor de meest indrukwekkende custom motoren, maar ook het podium voor een spannende aflevering van de populaire Motorpodcast. De Bikeshow, gehouden op 3, 4 en 5 november, had de eer om Dennis en Peter, de bekende stemmen van de Motorpodcast, te verwelkomen.
In deze bijzondere aflevering stapte Dennis, bekend van zijn avonturen op het motorcircuit, in de wereld van Peter. Samen verkenden ze de Bigtwin Bikeshow, omringd door de krachtige, met twee cilinders uitgeruste motoren die het hart van elke motorliefhebber sneller doen kloppen. Ze dwaalden tussen de op maat gemaakte motorfietsen die kunst en techniek combineren, sommigen zelfs meer waard dan een huis!
Deze podcastaflevering is niet alleen een terugblik op de hoogtepunten van de show, maar ook een viering van de passie en de gemeenschap die de Bigtwin Bikeshow & Expo zo uniek maken. Luister mee naar hun ervaringen en ontdek waarom dit evenement een hoogtepunt is voor iedereen die van motoren houdt.
Royal Enfield plant de lancering van het nieuwe Shotgun 650-model. Deze motorfiets is geïnspireerd op het SG650-concept uit 2021 en combineert klassieke elementen met moderne kenmerken.
Geïnspireerd op het SG650-concept
De Shotgun 650, ontworpen door hetzelfde team dat het SG650-concept heeft ontwikkeld, presenteert zich als een nauwe verwant van dit conceptmodel. Volgens Mark Wells, hoofdontwerper bij Royal Enfield, weerspiegelt de Shotgun 650 veel elementen van het oorspronkelijke concept.
Het model werd voor het eerst gepresenteerd op het Motoverse Festival in Goa, India. Een gelimiteerde oplage van 25 motoren met een speciale lak werd exclusief aangeboden aan bezoekers van het evenement. Een massaproductieversie volgt begin 2024.
De Shotgun 650 wordt aangedreven door een 648cc-tweecilinder en is gebaseerd op het beproefde 650 twin-platform van Royal Enfield. Deze motor levert 47 pk (ca. 35 kW) en biedt een koppel van zo’n 51,9 Nm.
Siddhartha Lal, Managing Director van Eicher Motors Ltd, omschrijft het rijgedrag van de Shotgun 650 als aangenaam, zowel op rechte stukken als in bochten.
Veelzijdige aanpassingsmogelijkheden
De Shotgun 650 biedt aanpassingsmogelijkheden zoals de keuze tussen een mono of een dubbel zadel. Ontwerpkenmerken zijn onder andere een nieuw wielontwerp met ABS, zwarte motoronderdelen, een dubbel uitlaatsysteem en verstelbare schokdempers.
De Blue Ridge Parkway is de droom van veel Amerikaanse motorrijders. Het asfalt wendt, keert, klimt en daalt door de Appalachen, een langgerekte bergketen met enkele toppen boven de 2.000 meter hoogte. Om er nog een dikke schep USA bovenop te gooien, rijden we de 750 kilometer met een Harley-Davidson Road Glide Touring Edition.
Avond in Staunton. Ik heb mijn motor enkele uren geleden opgehaald in Washington D.C. en een slaapplek gevonden in Berkeley House B&B, een prachtig houten landhuis van eind 19de eeuw. ‘Je kunt de motor achterom rijden en op eigen terrein zetten’, zegt eigenaar Jeff. ‘Maar voor de deur op straat is ook prima, daar gebeurt niets mee. Maak je geen zorgen.’
Terwijl de Harley voor het huis staat, wandel ik naar downtown Staunton. Het is een typisch Amerikaans stadje met antiekwinkels, muziekzaakjes en een ouderwetse bioscoop. Mijn zoektocht naar een stevige maaltijd eindigt in een restaurant dat het toneel is van een levendige pubquiz. Vanuit een zijstraat schalt door een open raam Creedence Clearwater Revival: ‘Bad moon rising.’ Het was nog lang onrustig in Staunton…
Na een stevig southern breakfast – genoeg om de komende 72 uur op door te komen – tank ik de Harley af en rijd ik naar het beginpunt van de Blue Ridge Parkway. Op de eerste kilometers zet de weg meteen de toon voor de komende dagen: bochten, uitkijkpunten en weinig verkeer. Dat is tijdens de piek van de herfst overigens wel anders, want dan komt half Amerika naar het kleurenspektakel kijken.
Nu rijd ik in alle rust over de flanken van Elk Mountain, Humpback Mountain en Devils Knob. Het duurt niet lang of Amerika laat zijn spierballen zien. Alles is formaat XXXL. De auto’s, motoren, vergezichten, landschappen, pieken en dalen. Ik zet de radio aan, tik de schakelbak in z’n vier en de cruise control op 45 mph, iets meer dan 70 kilometer per uur. Vervolgens laat ik de 1868cc-dikke Road Glide doen waar hij het beste in is, soepel over het asfalt glijden. Alsof alles vanzelf gaat. De bochten werken daar vriendelijk aan mee. Tot er een traject komt met Sudden Curves en Spiral Curves. Deze zijn een stuk pittiger, maar in de derde versnelling moeiteloos te nemen.
1 van 10
De Blue Ridge Parkway is onderdeel van de National Park Services
The Road ahead
Het asfalt volgt de toppen van de Apalachen
In de verte ligt de weg
B&B nabij het begin van de Parkway
Lunch op z'n Amerikaans, tosti kaas met frites
Vanuit de cockpit
On-Amerikaans bochtig
De Parkway is geliefd bij motorrijders
Service van de zaak
Rake klappen
Borden en vlaggen op de weg. Detour. Een deel van de route is afgesloten voor onderhoud en ik moet nu via de stad Roanoke. Dat geeft in elk geval de mogelijkheid om even bij een icoon langs te rijden: The Coffee Pot, een wegrestaurant dat is opgenomen in het nationaal register van historische plaatsen. Leuk, maar ik ben blij als de US220 me snel terugbrengt naar de rust en ruimte van de Blue Ridge Parkway zelf.
Het ritme oppakken. Heerlijk slingeren door het groen en af en toe stoppen bij een van de uitkijkpunten. Op veel plekken is te zien hoe de route aan zijn naam komt. Richting de horizon kleuren de bergen inderdaad blauw. Vooral vroeg in de ochtend en laat in de middag is dat prachtig te zien.
De Harley begint me ondertussen steeds beter te bevallen. Aanvankelijk voelde hij nog wat log en loom op zo’n bochtige weg, maar ik kom erachter dat ik met een allroad of sportieve toerfiets voortdurend met de handrem erop had moeten rijden om niet boven de maximum snelheid uit te komen. De Road Glide vraagt om een andere state of mind, relaxed rijden, genieten en voelen hoe die twee dikke cilinders rake klappen uitdelen zodra er na een bocht een beetje gas bij kan.
De Parkway helpt bij dat ontspannen gevoel. Het was de bedoeling van de architecten van de weg dat hij zo soepel mogelijk door de natuur zou lopen, zich plooiend naar de vormen van de bergen en valleien. Terwijl we in Europa voortdurend klimmen en dalen, gaat dat hier heel geleidelijk. Meestal volgt het wegdek de plateaus en ronde toppen. Het golft als vriendelijk heuvelland terwijl de pieken toch tot boven de 2.000 meter hoog gaan.
De weg is in 1935 doelbewust als toeristenroute aangelegd. Het was onderdeel van een groot werkgelegenheidsproject tijdens de Great Depression van de jaren dertig. De bouwers moesten een verplicht aantal werklozen uit de omliggende dorpen en steden aannemen. Daarnaast zou de weg helpen bij het restaureren en behouden van fraai landschap, dat aan erosie ten onder dreigde te gaan.
1 van 10
Mabry Mill uit 1905, een van de highlights aan de route_
Borden brengen je terug naar de juiste weg
Leuke detour naar klein en historisch Floyd
Downtown Floyd
Floyd Country Store, een begrip in de regio
Floyd Country Store, winkel, café, diner, podium
De pioniersboerderij van de Brinegar familie
Floyd Country Store, kijkje naar buiten
De pioniersboerderij van de Brinegar familie
Floyd, veel Amerikaanser wordt een dorp niet
Pas op voor de beer
Ik maak een kleine omweg naar het dorpje Floyd. Dit is countryside Amerika met een handvol winkels, oude houten panden, een bakstenen pakhuis en alleen slappe koffie bij het leukste adres in town: de Floyd Country Store, een soort winkel, annex trefpunt, koffieshop, diner, muziekschool en café met liveoptredens.
Het laatste stuk van vandaag brengt me via de Mabry Mill, een oude watermolen, naar de B&B van Dave en Darlene. De gps wijst naar een gravelweg die recht omlaag bergaf gaat… Ik ververs de gps, check Google Maps, maar dit zou toch echt de juiste route moeten zijn. Dus stuur ik de meer dan 400 kilogram met voet en hand op de rem omlaag. Als ik maar niet hoef om te draaien, als ik maar niet hoef om te draaien, als ik maar niet…
‘Dat doet de gps nou altijd’, lacht Darlene met een vet zuidelijk accent als ik de B&B schadevrij heb gevonden. ‘De asfaltweg komt van de andere kant.’
Het is de route die ik ’s avonds neem om in het verderop gelegen Mount Airy wat te eten. ‘Als je terugkomt wel uitkijken voor de beer’, zegt Darlene.
Voor de wat?
‘De beer. Er komt ’s nachts wel eens een beer.’
Oké. Zwarte beren zijn sneller dan de mens, uitstekende klimmers én zwemmers. Dat is niet bepaald geruststellend. Advies: op afstand blijven. Dat is meestal genoeg. En als een beer jouw kant op komt, loop je langzaam achteruit zodat de afstand gelijk blijft of groter wordt. Dat laatste is wat de beer graag wil. Hard weglopen betekent een uitnodiging voor een kansloze achtervolging. Gelukkig, er komt die avond geen beer-alarm.
De volgende ochtend staat een andere gast buiten naar de Harley-Davidson te kijken. Het is Pete uit Alabama. Hij is een shriner, een soort vrijmetselaar, en vertelt dat dit wat mystieke genootschap behalve ziekenhuizen, ook een eigen motorclub heeft. We praten wat, we lachen wat. ‘Op reis vragen mensen vaak naar mijn zuidelijke accent’, zegt Pete. ‘Maar ik heb helemaal geen accent, waar ik vandaan komt praat iedereen zo, ha, ha!’
1 van 10
Bochten rijden op de Parkway
Uitkijkpunt, een kwestie van de goede kiezen
Door tunnels van bomen
Mooi oud hek op de toppen van de Apalachen
Harley-Davidson met een view
Dave en Darlene voor hun B&B
Zicht op het vervolg van de reis
De Parkway slingert over flanken en door bossen
Bordje bij een Blue Ridge Parkway visitorcenter
Southern breakfast bij Dave en Darlene
Adelaars
Het wordt weer een heerlijke dag in het zadel. Vanuit de B&B pak ik de Blue Ridge Parkway op om verder af te zakken naar het zuiden. Ik heb de staat Virginia ondertussen verruild voor North Carolina. Ik zoek naar het beproefde recept: radio aan, versnelling in vier, de cruise control op 70 kilometer per uur en de Harley laten glijden.
Ik passeer de Northwest Trading Post (geen pistolen toegestaan…), afslagen naar campings en wandelroutes, het kunststadje Blowing Rock en het spectaculaire traject over de hellingen van Grandfather Mountain. Voor twintig dollar kun je er een route omhoog rijden voor het beste uitzicht op de berg, maar ik heb meer dan genoeg aan de Parkway zelf.
De bergen worden scherper, het landschap ruiger. Ik zet de cruise control uit en ga spelen met gas en koppel. Het bochtenwerk vraagt meer inspanning dan voorheen. Met als gevolg dat de voetplanken wat vaker het asfalt raken. Wie zei er dat je met een zware Harley-Davidson niet lekker kan sturen?
Rondom de watervallen van Linville zijn huisjes gebouwd, enkele restaurants en een general store voor zo’n beetje alles dat je nodig hebt. Van pannen en dobbers tot rubberen handschoenen en lekkere sandwiches. Een stukje verderop parkeer ik de motor bij een zogenaamde lookout om het uitzicht goed in me op te nemen. De bergen gaan tot aan de horizon en verder. In dat decor is niets storends te zien. Het is allemaal natuur. Hoog in de lucht cirkelen enkele adelaars.
Terug in het zadel rijd ik in één keer door naar mijn slaapadres in Arden. De dikke wolken die de hele dag op afstand bleven, komen nu snel dichterbij. Terwijl rechts Mount Mitchell lonkt – met 2.037 meter de hoogste berg oostelijk van de Mississippi – vallen er dikke druppels. Ik eet een hamburger bij de Corner Grill – Hi sweetie, you want a refill? – en finish bij de Bent Creek Lodge.
1 van 13
Gewoon op straat. En het mag.
Vervallen boederij aan de route
Paaljes markeren de mijlen
Over de flanken van de Apalachen
Spectaculair deel met rotsen
Even afstappen voor inkopen
Kijk, dat is nog eens een bocht
Niks fancy, maar geliefd bij de locals
Salade, hamburger, cola, dineren bij de Corner Grill
Wakker worden met koffie in de Bent Creek Lodge
Op de veranda van Bent Creek Lodge wachten tot het stopt met regenen
Apalachen tot zover je kunt kijken
Apalachen zover je kunt kijken
Amerikaanse motoren
Met de motor op het parkeerterrein en de bagage op mijn kamer, ga ik voldaan op de overdekte veranda zitten. De regen tikt steeds harder op het dak terwijl ik een ambachtelijk biertje van de streek drink en door mijn reisplan blader. Morgen heb ik nog ruim 100 kilometer te gaan met als sluitstuk het Wheels Through Time Motorcycle Museum met één van de beste collecties van oude Amerikaanse motoren. Grondlegger Dale Walksler was een bekende naam in de wereld van motorrestauratie en had een populair videokanaal.
Met de ochtendmist tussen de bomen en de grond dampend van het vocht dat gisteren is gevallen, rijd ik de Harley-Davidson Road Glide de Blue Ridge Parkway op. De twee cilinders stampen, de radio staat aan, de cruise control op 70 kilometer per uur. De finale is begonnen.
De Blue Ridge Parkway is het best bereikbaar vanuit Washington D.C. Wij vlogen met United Airlines (www.united.com) vanaf Amsterdam. Ticketprijzen variëren enorm. Voor het najaar vonden wij retourvluchten vanaf zo’n € 450,-.
Motor huren
Er zijn verschillende opties. Kwestie van googelen. Wij namen een Harley-Davidson mee bij Eagle Rider. Prijzen schommelen aan de hand van vraag en aanbod, maar reken op 150 tot 200 euro per dag, inclusief basic verzekeringen.
Blue Ridge Parkway
Op de website van de panoramaweg is ontzettend veel informatie te vinden. Van historie tot accommodatie en van attracties tot en met een interactieve kaart. www.blueridgeparkway.org
Ook de officiële site van de National Park Services biedt veel wetenswaardigheden: www.nps.gov
Overnachten
Berkeley House B&B
Staunton is een leuk stadje nabij de noordelijke toegang van de Blue Ridge Parkway. Berkeley House is een historisch landhuis met vijf typisch zuidelijke kamers, op loopafstand van winkels, bars en restaurants.
Dave en Darlene zijn een voorbeeld van southern hospitality. De woonkamer staat bomvol snuisterijen, inclusief de kerstboom en versiering van vorig jaar. Het ontbijt wordt geserveerd aan een grote keukentafel. Inclusief mooie verhalen.
Pierer Mobility AG, het moederbedrijf van de motorfietsmerken KTM, Husqvarna en GasGas, gaat tot 300 banen in Oostenrijk schrappen. Deze productie- en onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten gaan naar China en India.
De verplaatsing van productiecapaciteit heeft voornamelijk betrekking op de tweecilindermodellen van het merk. De 790 Duke komt al volledig uit China en de verwachting is dat CFMoto meerdere modellen in de 890 en de nieuwe 990-serie, in Azië, gaan maken. KTM en CFMoto hebben verder al een joint venture sinds 2017. Een andere strategische partner van KTM is Bajaj in India. Ze werken al samen sinds 2007 en alle 125, 200 en 390 modellen, evenals de 401 modellen van Husqvarna, worden sinds 2011 in India geproduceerd. In januari 2023 rolde de 1.000.000ste KTM-motorfiets van de productielijn in Pune.
De beslissing om tot 300 banen in Oostenrijk te schrappen, treft voornamelijk het hoofdkantoor in Mattighofen. Pierer rechtvaardigt deze stap met de ongunstige economische omstandigheden in Europa en de kostenvoordelen in Azië. De vermindering moet door natuurlijk verloop tot stand komen. Daarnaast gaat het aantal tijdelijke werknemers van 350 naar 250. Volgens het bedrijf krijgt slechts een klein aantal mensen direct ontslag.
Parallel aan de herstructurering in het motorfietssegment consolideert Pierer Mobility zijn fietsmerken. Het merk R Raymon is al verkocht aan de makers achter Winora en Haibike. Daarnaast gaat het Amerikaanse fietsmerk Felt in de loop van 2024 in de verkoop. De elektrische fietsen van GasGas en Husqvarna blijven echter in het portfolio.
Arjan Reedijk uit Puttershoek wist ons met zijn Shovel die hij al meer dan twintig jaar in bezit heeft, al meerdere keren te verbazen. Hij toonde de bike in verschillende geslaagde gedaantes, van sinner- tot oldskool-stijl. Maar na al die verschillende stijlen houdt het toch een keer op en zijn verlangen naar een extremere chopper blijft groeien. Hij koopt een Evo blok en wacht geduldig af tot er iets op zijn pad komt…
Arjans broer Danny, van Daans Custom Shop uit ‘s-Gravendeel, krijgt soms wel eens te maken met onafgemaakte projecten. De overgebleven onderdelen worden hergebruikt, verkocht, geruild of blijven, zoals in dit geval, binnen de familie. “Danny belde mij om aan te geven dat hij een ellenlange overstock voorvork in zijn shop had liggen en een optie had om twee enorme custom wielen te laten maken. Dat was het kantelpunt voor de start van dit project”, begint Arjan. “Mijn eerste gedachte was om er een Zweedse chopper van te maken. Vanwege mijn beroep ben ik gespecialiseerd in de meet- en regeltechniek. Daarvoor heb ik wel eens een cursus autocad voor moeten volgen. Bij DBBP.com kocht ik een autocadtekening van een Softail frame, dat ik had gebruikt als basis voor mijn ontwerp. Nadat ik het 23 inch voor- en 20 inch achterwiel had ingetekend, kon ik beginnen aan de maatvoeringen. Via social media kwam ik in contact met een Zweed en ik vroeg hem naar de maatvoeringen van zijn Zweedse longbike. De lengte van de voorvork en de mate waarin de vork in zijn chopper onderuit gezakt stond, vond ik echter te extreem. Een Highneck chopper heeft ook een lange voorvork waarbij de balhoofdhoek veel steiler is. Ik wilde daar een beetje tussenin zitten. Om te voorkomen dat het stuur bij stilstand zou omvallen, had ik rekening gehouden met een naloop van 10 tot 15 centimeter.”
1 van 23
UITDAGINGEN
Met de bewerkte autocadtekening gaat Arjan naar Danny, die zich met de bouw mag gaan bezighouden. Het voorafgaande denkwerk, het uittekenen van de ideeën en het maken van passende onderdelen, neemt veel tijd in beslag. Daarbij is Danny continu bezig met finetunen om de beoogde naloop te realiseren, maar met zijn ervaring zijn dit slechts kleine uitdagingen. Danny: “Vanwege het extreem grote achterwiel heb ik de single side swingarm met geïntegreerde olietank zelf moeten maken. Een bijkomende uitdaging was dat ik te maken kreeg met een ander veermoment. Zo zie je maar dat in de praktijk dingen anders kunnen uitpakken dan op de tekening. Daarna kon ik me richten op het design, dat in een vloeiende lijn met het frame moest samensmelten. Hierin heb ik geen vast proces. Ideeën komen vaak spontaan naar boven wanneer ik in de shop met andere dingen bezig ben. Op zulke momenten pak ik meteen een stift en teken ik de contouren op karton. Dat karton gebruik ik dan later weer als mal voor een tank of spatbord.”
AIRBRUSH
Arjan: “Zelf ging ik ook op onderzoek uit en scoorde een BDL koppeling bij iemand in België. Met een mal ging ik naar Tijger Leathers voor een custom zadel dat precies moest passen in de daarvoor gemaakte inleg. Nadat het frame, de tank en het achterspatbord in de grijze basiskleur waren gespoten door Strak Coating, kon ik me buigen over het airbrush design. Airbrushen vind ik gewoon leuk om te doen. Dat heb ik ook onlangs bij mijn Shovel gedaan. Het geeft me een goed gevoel wanneer ik kan zeggen dat ik dat zelf heb gedaan. Nadat alle spuitdelen in de blanke lak waren gespoten, kon ik beginnen aan de opbouw van de motor. Dat deed ik in m’n eigen garage, op een speciaal gemaakte motorbrug. Er ging daarbij wel een heleboel mis. Zo had ik de bedrading door de verkeerde framebuis laten lopen, waardoor alles weer terug moest worden getrokken. Ook de single side swingarm kon ik na het monteren ook direct weer demonteren, want ik was de belt vergeten. Oepss…”
ONE OF A KIND
“Rechtuit biedt dit rijwielgedeelte vooral veel stabiliteit. Bij het nemen van krappe rotondes is de lange voorvork wel even iets om rekening mee te houden. Hetzelfde geldt voor het bepalen van de afstand tot mijn voorligger. Ik kan het voorwiel namelijk niet zien. Visueel zijn er nog twee kleine dingetjes waar ik nog iets mee wil doen. Het airbrushen van het luchtfilterdeksel en het polijsten van de rvs voorvorkbrace. Anders dan mijn Shovel is dit een motor met een stijl die zich niet meer laat veranderen.” Beide broers zijn meer dan tevreden met het resultaat en terecht! Arjan weet wat hij wil en is zelf ook niet vies om de handen uit de mouwen te steken. Danny is met zijn kunde en creativiteit een motorbouwer pur sang. Vanwege de extreem grote wielen, custom single side swingarm, ongekend lange wielbasis en vloeiende lijnen is deze chop absoluut een hele gave ‘one of a kind’ highneck. Klasse gedaan mannen!
Ducati en Bentley kondigen samen een nieuwe motorfiets in beperkte oplage aan die het beste van beide merken viert: de Ducati Diavel voor Bentley. Het project is ontstaan uit de samenwerking tussen de twee fabrikanten en verbindt Ducati en Bentley met een visie op prestaties, vakmanschap en exclusiviteit. Het resultaat is een opvallende synthese van technologie, stijl en prestaties die liefhebbers doet dromen. De fiets werd aan het publiek onthuld tijdens een evenement in Miami Beach, in de context van de Art Basel-week.
Op basis van de Diavel V4 heeft Ducati stijlkenmerken van de Bentley Batur geïntegreerd om een motorfiets te creëren die uniek is qua elegantie en design. De Diavel voor Bentley zal worden gemaakt in een genummerde serie van maximaal 500+50 exemplaren.
Het Centro Stile Ducati heeft in samenwerking met de ontwerpers van Bentley een nieuw ontwerp voor deze speciale motorfiets gemaakt, geïnspireerd op de Batur. De kleur Scarab Green, afkomstig uit het Bentley Mulliner-palet, wordt overal in de kuipdelen gebruikt.
De technische componenten van de Diavel V4 zijn herzien met behoud van de beslissende en agressieve lijnen. De gesmede velgen, ontworpen en gemaakt voor deze motorfiets, doen denken aan de vormen van de auto en zijn gespoten in Dark Titanium Satin.
Verschillende elementen van de Diavel voor Bentley weerspiegelen de kenmerken van de Batur, zoals de zijdelingse luchtinlaten, de driehoekige elementen achteraan en de voorspatbord, kuip en tank.
De Diavel voor Bentley bevat hoogwaardig koolstofvezel voor verschillende carrosserieonderdelen. (spatborden, koplampafdekking, motor-, uitlaat- en radiateurafdekkingen, radiateurkappen, zijpanelen, staartstuk)
Het zadel is geïnspireerd op het interieur van de auto en is met precisie vervaardigd. De dubbele uitlaat is opnieuw ontworpen om te harmoniseren met de verfijnde lijnen van de motorfiets.
Naast de 500 Diavel for Bentley exemplaren biedt Ducati ook een serie van slechts 50 exemplaren aan, genaamd Diavel for Bentley Mulliner. De 50 Diavel for Bentley Mulliners zullen exclusief beschikbaar zijn voor Bentley-klanten, die door directe samenwerking met de ontwerpers van de Centro Stile Ducati hun Diavel voor Bentley Mulliner kunnen configureren met verschillende kleuren voor het zadel, de voorremklauwen en koolstofvezel onderdelen en velgen. Ook voor de carrosseriedelen kunnen ze dezelfde kleur als hun auto kiezen, of een van de onderdelen uit het exclusieve palet geselecteerd door de ontwerpers van het bedrijf Crewe.
1 van 3
De Diavel voor Bentley wordt geleverd met een certificaat van echtheid, een passagierszadel en een motorhoes. De naam van het model en het productienummer van de eenheid zijn gegraveerd op een plaatje in de carbon afdekkap aan de rechterkant van de motorfiets.
De samenwerking tussen de twee fabrikanten heeft ook geleid tot de creatie van een Capsule Collection, waarmee klanten hun look kunnen compleet maken met een jethelm en een technisch jack in een limited edition.
De Diavel voor Bentley beschikt over de 1.158 cc V4 Granturismo-motor, een centraal element van zijn ontwerp. De motor is krachtig, rijk aan koppel maar ook extreem licht en compact. De uitlaat heeft een karakteristiek timbre.
Bold inspireert Bold: een genummerde en gelimiteerde oplage van 500 exemplaren, geïnspireerd op de Bentley Batur en gebouwd op de technische basis van de Diavel V4
Ducati Diavel voor Bentley Mulliner: een gelimiteerde en genummerde serie van 50 extra exemplaren, gereserveerd voor Bentley-klanten die de kans krijgen om de motorfiets nog unieker te maken
Gekenmerkt door een compleet nieuw ontwerp, unieke en verfijnde componenten en een speciale speciale kleurstelling
Ducati Diavel voor Bentley vertegenwoordigt de eerste samenwerking tussen de twee merken
Als je denkt aan cruisers, dan leg je automatisch de link met rustig kabbelen over langgerekte, Amerikaanse wegen, waarbij je comfortabel zit op een Harley-Davidson of Indian. Maar in Europa geven sommige motormerken een andere invulling aan ‘cruisers’. Ze noemen ze ‘muscle cruisers’, ‘power cruisers’ en zelfs ‘hyper cruisers’. De Ducati Diavel V4 en Triumph Rocket 3 GT zetten de standaard in een niche die te gek voor woorden is. Cruisen met pk’s in overvloed. ’s Nachts, want dan kan er ineens wat meer.
We spreken af in Antwerpen, net over de grens. Dat hoeven we je niet uit te leggen. Een havenstad, uitgestorven, stil en duister. Feit is dat de Diavel V4 en Rocket 3 GT niet bepaald onopgemerkt in het centrum van de stad aan de Schelde aankomen. Een felrode, mooi verlichte, met een verschroeiend dikke achterband uitgeruste Ducati, en een nog dikkere, grotere en ridicuul mooi afgewerkte Triumph. Bij Amerikaanse cruisers is het eerste wat opvalt het geluid. Dat is bij deze twee patsers niet het geval. Ze klinken mooi en uniek, maar het is niet té. Niet té aanwezig, niet té luid. Maar ze zijn wel van stevige blaffers voorzien. De Ducati doet beroep op wat een vierarmige raketlanceerinstallatie lijkt, de Triumph heeft een double barrel shotgun rechts en een enkelloops jachtgeweer links. Dus niet het geluid valt als eerste op, maar wel het uiterlijk en de details van deze twee beesten, zeker in het donker. Zoals het achterlicht van de Diavel V4. Dat kun je vergelijken met een gescheurde hotpants, waarbij het zichtbare vel de rode lichtjes zijn. Bijzonder origineel gevonden en prachtig uitgevoerd. Of wat dacht je van de achtervelg, die er alles aan doet om zo hard mogelijk op te vallen. Zowel qua grootte, design en zichtbaarheid, want ze hangt aan een enkelzijdige swingarm. Verhuizen we naar de voorkant, waar we normaliter altijd beginnen. Daar springen de grote luchthappers meteen in het oog. Veel te groot voor hun functie, maar daarom net zo cool. Of de knipperlichten, die vlakbij de handvatten gemonteerd zijn, én dynamisch knipperen. Het is allemaal een feest voor het oog. Een topfeest in een discotheek, waar opvallen soms belangrijker is dan al het andere.
1 van 7
Dynamische richtingaanwijzers gemonteerd op het stuur.
Duivelse koplamp en extreme luchthappers. Zo hoort het!
Het V4-motorblok kennen we uit de Multistrada en Panigale, maar voelt hier toch echt anders.
Klein tft’tje is alles wat je nodig hebt.
Knap achterlicht, ingebouwd in de kont van de Diavel.
Motorfiets of kunstwerk?
Stappen we over op de Triumph, dan verhuizen we van de disco naar een privéparty in een afgehuurd, chique kasteel. Onderweg wisselen we onze jeans en shirt voor een maatpak. De Rocket 3, hier in GT-uitvoering, heeft namelijk even mooie details, maar ze zijn op het eerste gezicht niet zo zichtbaar. Zoals de voetsteunen voor de duo die in twee platforms uitplooien en nagenoeg onzichtbaar verdwijnen als ze zijn ingeklapt. Of de klepjes en dopjes van de motorvloeistoffen, die we kunnen nomineren voor een designprijs. De Rocket 3 GT is een prachtige, cleane motorfiets. Dat komt niet alleen door zijn cardanaandrijving, maar ook door de kunst van de ontwerpers om alles tot in de puntjes af te werken. De uitlaatbochten, de plakaatjes met ‘Rocket 3 GT’ en ‘2500cc’, de ‘T’ (van Triumph) in de verlichting,… Porno voor de ogen. Nee, erotiek. Van de sensuele soort. Niet van dat platte gedoe.
1 van 7
2500 cc, verdeeld over 3 cilinders, in een motorfiets.
De details maken de Rocket 3 GT.
GT-windscherm en knappe dubbele koplamp.
Tegengesteld draaiende toerenteller. Natuurlijk…
GT-passagiersruggensteun en typisch T-achterlicht.
Zoek de passagiersvoetsteunen.
Happen naar adem
We ontsnappen aan de felle straatverlichting van de Antwerpse binnenstad en zoeken de duisternis in het havengebied op. Dit zijn geen machines die gemaakt zijn om met lage snelheid twintig keer hetzelfde rondje langs de drukste cafés te maken – hoewel je ze zo helaas wel het meest zult zien – maar motoren die je op tempo moet rijden. Met een serieus tempo. De Ducati strooit er 168 pk en 126 Nm uit. Ruim voldoende, denkt iedere gezonde motorrijder dan, maar de Triumph doet het met – en nu wordt het écht grappig – 167 pk en… 221 Nm. Bovendien wordt dat maximale koppel van de Rocket 3 GT al bereikt bij amper 4.000 tpm, terwijl de V4 in de Diavel moet doortrekken tot 7.500 tpm om daar zijn maximale trekkracht te bereiken. Deze twee motoren zijn een ideaal voorbeeld van waarom koppel bij (dagelijks) rijden op de openbare weg zoveel belangrijker is dan paardenkracht. Zij het dan in extreme vorm. Kom je van de Ducati denk je ‘veel sneller dan dit moet het niet’. En dan stap je op de atoombom van Triumph.
Dat een achterband zoveel kracht kan verwerken zonder door te slippen is al bewonderenswaardig, maar dat alle motoronderdelen en dan vooral de aandrijving het allemaal heel houdt, is van een heel andere orde. De trekkracht is sensationeel, verbluffend en doet je happen naar adem. Een explosie van kracht die zijn gelijke niet kent en onhoudbaar doorgaat. Je snelheid gaat met zo’n tempo omhoog dat je verdorie bij de les moet zijn om tijdig af te remmen voor een aankomende bocht. En dat in het donker. Gelukkig zijn de Brembo’s sterk genoeg om de 294 kg zware Triumph Rocket 3 GT tijdig af te remmen. Dat zijn droge kilo’s, dus reken daar nog vloeistoffen bij en het gewicht van de rijder om af te ronden en die schijfremmen krijgen 400 kg te verwerken.
De Ducati is met 236 rijklare kilo’s een stuk lichter, en dat voel je ook tijdens het rijden. Hij stuurt makkelijker en voelt over het algemeen sportiever. Soms zelfs op het nerveuze af. De V4-motor is duidelijk sportief afgesteld, waardoor je in welke rijmodus dan ook een directe gasaanname hebt. Niet bepaald passend bij een cruiser, wel bij de Diavel. En de V4 voelt ook totaal anders aan dan in de Multistrada en Panigale. Alsof het een ander motorblok is. Knap hoe met voornamelijk software een ander karakter gegeven kan worden aan in basis hetzelfde motorblok.
Orkaan van pure kracht
De motor is niet het enige onderdeel van de Diavel V4 dat sportief is afgesteld. Ook de vering is behoorlijk hard. Niet ideaal voor een tocht van honderden kilometers, maar wel om een fijn sturende motorfiets te creëren. Rekening houdend met de configuratie van de machine, de lange wielbasis en de superbrede achterband (240/45-R17) voelt de Diavel V4 als een naked bike qua stuurgedrag. Hij is niet zo lichtvoetig en flitsend als een echte naked bike, zoals bijvoorbeeld een Monster, maar bochten in een serieus tempo aan elkaar raggen is geen enkel probleem.
De Rocket 3 GT is in dat opzicht, en eigenlijk ieder opzicht, meer een cruiser dan een sportieve machine, ondanks zijn surplus aan power. Dat zit hem niet alleen in de comfortabele zitpositie met de voeten meer naar voren en het stuur meer naar je toe, maar ook aan de dikkere wangen van de banden en de zachtere ophanging. Het is allemaal meer laidback en minder scherp. De Triumph is groter, zwaarder, langer en dikker. Dat voel je ook. Het is een machine die meer gemaakt is voor lange afstanden, maar dan wel met een allesverslindende trekkracht. Toch werkt de driecilinder bijzonder soepel. Je wordt niet weggetrokken als je aan het gas draait, maar eerder zacht weggeblazen alvorens je in een orkaan van pure kracht terechtkomt.
Unieke eigenschap
Maar wie koopt zo’n type motor als deze? Laten we het anders stellen; de vraag is niet ‘wie’, maar eerder ‘waarom’. Omdat je houdt van de looks. Dat lijkt ons de belangrijkste reden om voor een Diavel V4 of Rocket 3 GT te gaan. Ze zien er beide waanzinnig uit, ook al hou je niet van de stijl. Een tweede reden is omdat ze anders zijn. Ze slaan de brug tussen een power naked en een cruiser, niet alleen qua looks, maar ook qua prestaties en rij-eigenschappen. Een derde reden is ongetwijfeld omdat je wel houdt van de stijl, maar niet van een dikke Amerikaanse V-twin. Ducati en Triumph weten hun producten enkele unieke eigenschappen mee te geven, waarvan de belangrijkste het motorblok is. Zijn alle moderne Amerikaanse cruisers uitgerust met een V-twin, krijg je in de Ducati twee keer zoveel cilinders en in de Triumph een dikke driecilinder. Dat is een unieke eigenschap die een nieuw soort motorrijder trekt in de cruisermarkt. De ouderwetse, ‘echte’ cruiserfan zal niet van zijn V-twin af te slaan zijn, maar wie zegt dat die gelijk heeft? De power units in de Diavel V4 en Rocket 3 hebben evenveel, misschien wel méér, karakter. Voor de prijs hoef je het in ieder geval niet te laten, want met bedragen van rond de 30.000 euro ben je evenveel geld kwijt als voor een Amerikaan.
Plussen en Minnen
Ducati Diavel V4
Plus: Origineel design, sportiviteit, smaakvol…
Min: … of net niet?, hard afgeveerd, comfort
Triumph Rocket 3 GT
Plus: 221 Nm(!), comfort, afwerking
Min: Gewicht, groot en onhandig, waar stopt het?
Conclusie
Welke Europese power cruiser moet je kiezen? De excentrieke Ducati Diavel V4 of de extraordinaire Triumph Rocket 3 GT? Op het eerste gezicht en zonder er een kilometer mee gereden te hebben, verwacht je dat ze niet erg veel verschillen van elkaar. Maar dat blijkt na de test een heel ander verhaal te zijn. Waar de Ducati duidelijk voor de sportieve insteek is gegaan, trekt de Triumph de comfortkaart. De Diavel V4 leunt het dichtst aan tegen een sportieve naked bike, de Rocket 3 GT tegen een cruiser. Voor snelle ritten en het betere stuurwerk, moet je bij Ducati zijn. Voor een relaxte zondagmiddagrit kies je de Triumph. Wil je van je zadel geblazen worden, ga dan voor de Diavel. Maar wil je in dat opzicht iets zo intens beleven waarvan je in je helm schreeuwt van geluk, schrik of pure opwinding – in ons geval een smakelijke combinatie van de drie – dan is de Triumph meer jouw ding. Daarom vakt onze keuze op de Rocket 3 GT, omdat die nog specialer, nog intenser en nog meer over-the-top is. En dat wil je toch met zulke ridicule machines?
MV Agusta en Daniel Arsham hebben samengewerkt aan een super-exclusieve gelimiteerde serie van de MV Agusta Superveloce. Deze serie, genaamd de Superveloce Arsham, bestaat uit slechts zes stuks. De onthulling van deze speciale motorfiets vond plaats op de Miami Art Basel op 8 december.
De MV Agusta Superveloce is momenteel het meest iconische model van het merk en het kenmerkende neo-retro ontwerp is gekozen door kunstenaar Daniel Arsham om zijn unieke erosietechniek toe te passen. Arsham staat bekend om zijn avant-gardistische benadering van kunst, waarbij hij sculpturen creëert die de voortgang van de tijd weergeven. Zijn werk heeft vaak betrekking op symbolen en gebaren die tijdloosheid overstijgen.
1 van 11
De keuze voor de Superveloce als basis voor dit project was logisch, gezien z’n verontrustende aantrekkingskracht, avant-garde karakter en knipoog naar klassieke motoren. Met slechts zes eenheden zal dit model een zeldzaam verzamelobject worden.
Timur Sardarov, CEO van MV Agusta Motor S.p.A., is enthousiast over de samenwerking en ziet veel overeenkomsten tussen MV Agusta en Daniel Arsham in termen van waarden en filosofie. Daniel Arsham zelf is gefascineerd door de automotivewereld en zag in dit project de mogelijkheid om een functionele motorfiets te transformeren tot een sculptuur met behulp van zijn kenmerkende erosietechniek.
1 van 9
Wie is Daniel Arsham?
Daniel Arsham is een internationaal bekroonde kunstenaar uit New York en zijn werk omvat verschillende disciplines, zoals beeldende kunst, architectuur, performance, design en film. Zijn esthetiek draait om het concept van fictionele archeologie en hij experimenteert met tijdloze symbolen en gebaren over culturen heen.
In de afgelopen jaren heeft Arsham ook commerciële ondernemingen opgezet gericht op gelimiteerde kunstwerken, waardoor zijn werk een breder publiek bereikt. Hij werd zelfs benoemd tot creatief directeur van de Cleveland Cavaliers in 2021, waarmee hij de eerste beeldend kunstenaar werd die deze functie bekleedde.
Het werk van Daniel Arsham is tentoongesteld in gerenommeerde musea over de hele wereld, waaronder PS1 in New York en het Museum of Contemporary Art in Miami.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
